james gray

  • The Immigrant (2013) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Toen ik The Immigrant (2013) van James Grey (We Own the Night, The Yards) in de bus kreeg, zag ik de uitgelezen kans om mijn gloednieuwe 7.2 versterker eens uit te testen. Mijn oude receiver uit mijn tienerjaren kon ik helaas niet aansluiten op hedendaagse toestellen, ondanks de uitstekende geluidskwaliteit die hij had.

    the_immigrant_2013_blu-ray.jpg

    Daar vloog het schijfje mijn Blu-ray speler in die via HDMI aangesloten is op mijn receiver. Ik moet eerlijk zeggen, ik merk duidelijk het verschil in beeldkwaliteit tussen DVD en zelfs ordinaire HD-televisie. Blu-ray is voor mij een standaard geworden. Tot zo ver het technische aspect. Wie klaagt er nu over beeldkwaliteit als je een prachtige vrouw als Marion Cotillard op je scherm ziet, die er zelfs goed uitziet als ze een miserabele persoon acteert. Sommige vrouwen hebben een uitstraling die je bloed doet stollen of ze er nu uitzien alsof ze dagen niet gewassen zijn dan wel uitgedost zijn als hare Majesteit van Engeland in de vorige eeuwen.

    Meteen zijn we aan het pluspunt van The Immigrant aangekomen. De film wordt gedragen door drie karakterkoppen. Marion Cotillard op kop, bijna geëvenaard door de al even getormenteerde Joaquin Phoenix, die al bewezen heeft wat voor geschifte personages hij kan vertolken. Jeremy Renner kende ik persoonlijk niet, maar ook hij heeft reeds een ferm palmares bijeen gespeeld. Hij moet dus niet onderdoen voor Joaquin en Marion.

    Korte inhoud: Marion speelt Ewa een Poolse immigrant die het naoorlogse Europa ontvlucht in 1921 samen met haar zus Magda. De immigratiediensten houden Magda helaas in quarantaine wegens ziekte op Ellis Island, zeg maar een gesloten asielcentrum, en Marion wordt wegens vermeend immoreel gedrag aan boord van het schip, geweigerd. Marion is wanhopig maar Bruno Weiss (Joaquin) een duister figuur met duidelijk veel connecties, is blijkbaar zo goed om haar te helpen. Hij geeft haar onderdak en werk en krijgt haar zo ver dat ze meespeelt in zijn cabaretiershows en zelfs meer. Omdat ze geen andere uitweg ziet kan Ewa niet anders dan alles ondergaan, ze wil namelijk geld verdienen om haar zus vrij te kopen. De enige die haar daar bij kan helpen is Bruno. Maar wanneer zijn neef, de goochelaar Orlando opduikt en ook hij een al dan niet gezonde interesse in Ewa vertoont, duwen de omstandigheden haar meer in de richting van Orlando. Losraken van Bruno en haar huidige situatie is echter moeilijker dan gedacht en misschien zelfs onmogelijk?

    De film baadt in een warme sepia-achtige oude gloed. Soms voelt die grauw en koud aan, soms warm nostalgisch. Soms eerder melancholisch en fatalistisch. Marion speelt overtuigend het onzekere wanhopige meisje Ewa die niet anders kan dan de haar geboden kans van Bruno te nemen. Tegen haar wil. Ze wil allesbehalve werken in het theater en Bruno zelf vervult haar met afschuw. Maar ze heeft geen andere opties. Dat ontdekt ze algauw aan den lijve. Bruno is een duister figuur. Maar in het begin denk je dat is gewoon iemand met veel connecties bij de politie en immigratiediensten. Het pooierschap dat hij uitoefent is nog niet eens zo erg. Maar naar mate de film vordert merk je dat zijn imago van "regelaar" doorprikt wordt. De politie spuugt hem al even erg uit als het ander geboefte, ondanks al het geld dat ze van hem krijgen. De conflicten met zijn neef Orlando escaleren als Bruno merkt dat Ewa voor wie hij in feite een obsessie heeft ontwikkeld opeens naar Orlando trekt.

    the_immigrant_2013_blu-ray_pic01.jpgthe_immigrant_2013_blu-ray_pic02.jpg

    De evolutie van de karakters is mooi gebracht. Ewa toont zich op bepaalde momenten zelfs in controle, terwijl Bruno het lijkt te verliezen. Beiden hebben veel meer met mekaar gemeen dan ze willen. Beiden zitten in een situatie waar ze niet in willen inzitten maar ze nooit zullen lijken uit te geraken en daarom zijn ze met elkaar verbonden in een neerwaartse spiraal. Geestelijk, emotioneel en zelfs fysiek is hun lotsbestemming dezelfde.

    Het is een haat-en liefdeverhouding die subtiel en menselijk in beeld wordt gebracht. Geen overdrijving. Geen bombast. Geen overdreven drama. De regisseur filmt niets overbodigs. Even schuchter als Eva is, suggereert hij de dingen. Geen frontale confrontatie. Het zit 'm allemaal onderhuids. Dit had een "bescheiden" Europese film kunnen zijn en daarom is hij zo geslaagd. Twee kleine mensen in een kleine wereld gevangen, uitmuntend vertolkt door twee grote acteurs. Echt een aanrader voor mensen die flitsende actiefilms even beu zijn.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 31 oktober 2014

     

    *** The Immigrant trailer ***

  • Two Lovers van James Gray

    Pin it!

    Regisseur James Gray smijt het over een andere boeg met deze Two Lovers (2008). Deze keer brengt hij geen grillige misdaadthriller (Little Odessa, We Own the Night, The Yards) maar wel een romantisch drama. Dit wordt in ieder geval wel zijn derde samenwerking met Joaquin Phoenix die in tussentijd Hollywood de rug toekeerde om de losgeslagen loser uit te hangen in het hip-hop-circuit en gewoon wordt uitgelachen op David Letterman. Van een waste of talent gesproken. Het is in ieder geval de derde film van Gray die genomineerd is voor een Gouden Palm op het filmfestival van Cannes.

    Korte inhoud: Leonard (Joaquin Phoenix) is een aantrekkelijke, maar depressieve man die na een pijnlijke breuk in zijn liefdesleven weer bij zijn ouders is gaan wonen. Zijn ouders proberen hem weer aan een nieuwe vriendin te helpen, maar hun pogingen blijken niet aan Leonard besteed. Dan ziet hij op een avond vanuit zijn raam de mysterieuze Michelle (Gwyneth Paltrow). Zij woont sinds kort in hetzelfde gebouw, in een appartement dat betaald wordt door een rijke man met wie zij omgaat.

    two_lovers_pic

    Two Lovers vond zijn inspiratie in het korte verhaal van Fyodor Dostoevsky, White Nights. Gray vond het intrigerend hoe het concept liefde in dit perspectief werd behandeld. Het is vaak moeilijk om liefde serieus te benaderen in films. Gray zei het volgende: "Meestal is het resultaat een romantische komedie, omdat 'verliefd zijn' bijna absurd is. Vaak zijn we echt verliefd op een fantasie of een obsessie." Vanuit dit gegeven begon hij aan een script, over liefde, maar dan nog iets persoonlijker. Na de opnames van We Own the Night liet Gray het script zien aan producer Donna Gigliotti (Shakespeare in Love). Gray en Gigliotti waren al eens samen begonnen aan een film, maar dit liep op niets uit. Gedurende deze samenwerking had Gray wel ontdekt dat Gigliotti talent had en dat ze op dezelfde golflengte zaten. Gray benaderde schrijver Richard Menello, waarmee hij ook samen had gewerkt aan We Own The Night. Ze werkten aan het concept en binnen een paar maanden was het script klaar om te worden verzonden naar de hoofdrolspelers.

    Joaquin Phoenix zou zichtbaar zijn best doen als een depressieve, enigszins verwarde man. Iets slepends, traags in zijn stem houdt hij consequent vol. Hij lijkt niet helemaal ongeloofwaardig, maar of je het personage daadwerkelijk zal volgen in zijn emoties en met hem mee zal voelen is nog maar een andere vraag. Vinessa Shaw speelt het ‘gewone meisje' Sandra op een geloofwaardige manier en zal met weinig middelen toch een beetje lichtheid en humor in het nogal zware verhaal brengen. Ik ben niet zeker of datzelfde kan gezegd worden van de vertolking van Gwyneth Paltrow. Ze is mooi om naar te kijken, maar haar emoties komen niet altijd oprecht over en de hysterische momenten worden daardoor pijnlijk onecht.

    Het script zet drie volwassen dertigers neer zich gedragen als naïeve en gekwelde pubers en de dialogen zijn uiteraard van hetzelfde niveau. Maar hoewel er allerlei ongeloofwaardige elementen in zitten (de depressieve Leonard gaat break-dansend uit zijn dak op de dansvloer, WTF?!) zou het grootste pijnpunt de voorspelbaarheid. zijn Iedere gebeurtenis zie je lang, heel lang van te voren al aankomen. De cinematografie is gelukkig wel helemaal in orde. Joaquín Baca-Asay brengt het verhaal met subtiele close-ups en winterse grijstinten mooi in beeld.

    Laten we hopen dat Joaquin niet al teveel onder invloed van Two Lovers is gekomen en dat hij snel weer zijn acteer-carrière oppikt, want de man is een ontegensprekelijk acteertalent ... en zijn alter-ego die hij nu neerzet doet me iets teveel denken aan een stunt à la Andy Kaufman (maar dan minder grappig).

    *** Two Lovers trailer ***

  • We Own the Night met Joaquin Phoenix

    Pin it!

    Met een regisseur James Gray (pic) achter de camera weet je meteen dat je je kunt verwachten aan grauwe misdaad-prenten. Hij bezit een uitgesproken filmstijl en de acteursregie is vaak onfeilbaar.

    We Own the Night

    Hij heeft nog maar 2 films op zijn naam, waaronder Little Odessa (1994) et The Yards (2000), en met zijn nieuwe We Own the Night (2007) zou hij wel eens opnieuw in de prijzen kunnen vallen op diverse filmfestivals, en misschien zelfs een paar Oscar-nominaties in de acht slepen – want de film krijgt nu al heel wat lovende kritieken. De film neemt de kijker mee naar een sobere wereld vol wraak, misdaad en verraad.

    Korte inhoud: New York, 1988. De stad wordt opgeschrikt door een gewelddadige bendeoorlog, die aan veel mensen het leven kost, waaronder politie-agenten. Bobby Green(Joaquin Phoenix) is een man die tussen twee uitersten staat. Hij is de manager van een Russische nachtclub in Brooklyn waar de zware Russische gangsters, waaronder Vadim Nezhinski (Alex Veadov), kind aan huis zijn. Aan de andere kant is hij trouw aan zijn vriendin Amada (Eva Mendes) en zijn broer Joseph Grusinsky (Mark Wahlberg) een politie-luitenant, die hun legendarische vader Deputy Chief Albert 'Bert' Grusinsky (Robert Duvall) heeft opgevolgd. Bobby's relatie met zijn vader en broer loopt al stroef, maar wordt echt op de proef gesteld als Burt zijn zoon waarschuwt dat er een oorlog woedt in de stad en hemdwingt partij te kiezen. Hier is de trailer.

    Het heeft er alle schijn van dat James Gray zijn handelsmerk heeft gemaakt van het Shakespeariaanse misdaaddrama. Zowel Little Odessa en The Yards zijn uit hetzelfde hout gesneden. En toch lijkt deze film anders te zijn en iets meer maturiteit te vertonen. Gray is niet meer op zoek om vernieuwend te zijn, maar wil hier zichtbaar een degelijke Hollywoodfilm te maken met een batterij aan talentvolle acteurs. Joaquin Phoenix ziet er schitterende uit in deze film! En dit betekent daarom niet dat deze film minder goed zou zijn dan zijn vorige twee prenten. Traditionele en klassieke cinema kan soms verrassend uit de hoek komen, denk maar aan The Departed (2006) of L.A. Confidential (1997). Gray, die tevens verantwoordelijk is voor het script, leunt meer naar het sobere drama, waarbij hij op een bescheiden maar effectieve manier gebruik maakt van actie en speciale effecten.

    In 2000 werkten Joaquin Phoenix en Mark Wahlberg eerder samen in Gray’s The Yards. Blijkbaar beviel deze collaboratie goed, aangezien beide acteurs opnieuw met elkaar voor de camera staan. Met deze twee topacteurs in de gelederen lijkt het met het acteerwerk in ieder geval in orde te zijn. De vraag is of Gray met deze indrukwekkende cast zijn eigen films Little Odessa en The Yards weet te evenaren. We Own the Night kwam bij ons uit op 28 november 2007.

    *** We Own the Night trailer ***

  • Mark Wahlberg wordt Max Payne

    Pin it!

    Twee jaar geleden had ik al eens een ballonnetje opgelaten over de verfilming van Max Payne (2008), naar de populaire third person shooter waarin we een voorvluchtige undercover agent volgen die de moord op zijn dochtertje en vrouw wil wreken. Hij wordt op de hielen gezeten door zowel politieagenten die hem willen ondervragen als criminelen die hem willen opruimen.

    Max Payne

    Inderdaad, we zitten weer volledig in de Death Wish vendetta sfeer. Er werden een aantal kandidaten vernoemd voor de rol van Max, maar een paar dagen geleden viel uiteindelijk het verdict: Max Payne wordt vertolkt door Marky Mark, Mark Wahlberg (The Departed, Boogie Nights).

    Niet meteen een originele keuze, en tevens ook niet geheel naar mijn smaak. Mijn probleem met deze cast is dat ik zo de indruk had dat Max Payne alles behalve een kleine spierbundel was met een veel te hoog stemmetje, maar eerder een grote slanke en doorleefde man (een beetje in de stijl van de jonge versie van Mickey Rourke). In het spel had Max geen cartoon-gezichtje, maar was effectief het evenbeeld van de programmeur Sam Lake en later van het model Timothy Gibbs (wiki).

    Voor de regie van de film werd gedacht aan de Ier John Moore, die eerder verantwoordelijk is voor het langdradige Behind Enemy Lines (2001), de zinloze remake The Omen (2006) en de box-office flop Flight of the Phoenix (2004). Dat belooft voor de adaptatie.

    May Payne was één van de eerste games die de fameuze bullet time in praktijk zette, waarbij het spel zo vertraagd werd dat vliegende kogels zichtbaar en ontwijkbaar waren. Toch hoop ik dat de makers er niet al teveel mee uitpakken, want ik ben op de techniek al een beetje uitgekeken. Wat mij meer interesseert is te weten 'wie' het scenario zal schrijven. Het spel had geweldige Sin City-monologen en ik hoop dat in dezelfde narratieve stijl de gehele film kan verteld worden. Max Payne zou uitkomen begin 2010.

    Waarom zo laat? Dat heeft wellicht alles te maken met de grote Hollywoodstaking in 2008, en misschien ook wel een beetje de drukke agenda van Wahlberg die binnenkort te zien is in We Own the Night (2007) van James Gray, The Happening (2008) van M. Night Shyamalan, The Lovely Bones (2008) van Peter Jackson, The Fighter (2009) van Darren Aronofsky en de sequel The Brazilian Job (2009) van F. Gary Gray...stuk voor stuk films waar heel wat filmfans naar uitkijken.

    ***Related Posts***
    13/07/2008: Max Payne trailer veelbelovend
    02/07/2005: Kandidaten voor Max Payne
    28/06/2005: Max Payne verfilmd