james ellroy

  • L.A. Confidential (1997) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Dat Titanic (1997) de Oscar voor Beste film won en niet het veel betere L.A. Confidential (1997) blijft één groot raadsel. Nu ja, het productiebudget van de film van James Cameron was 'titanesk', de opkomst was massaal en de film werd uitgebracht in december en was dus nog fris in het geheugen van The Academy, in tegenstelling tot de september release van de film van Curtis Hanson. Deze neo-noir film gebaseerd op de roman van James Ellroy won wel de Oscar voor Beste Actrice (Kim Basinger) en beste script van Brian Helgeland en Curtis Hanson.

    the_cell_2000_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Los Angeles, de jaren '50. Ed Exley (Guy Pearce) doet er alles aan om hogerop te komen, zolang het maar volgens de regels gebeurt. Bud White (Russell Crowe) hanteert zijn eigen regels, maar heeft problemen om z'n woede onder controle te houden. Jack Vincennes (Kevin Spacey) vindt het onderhouden van zijn contacten in Hollywood minstens even belangrijk als het politiewerk. Na een brute schietpartij in een restaurant proberen deze drie agenten van het corrupte politiekorps achter de waarheid te komen.

    Dit is misschien wel de beste noir film sinds Chinatown (1974) van Roman Polanski. Voor diegene die het ingewikkelde boek van Ellroy hebben gelezen weten des te meer hoe slim het script in elkaar steekt. Het moet geen eenvoudige klus geweest zijn om honderden personages, tien grote plotlijnen en een tijdsverloop van 8 jaar te moeten condenseren in een 138 minuten durende film. Het resultaat is een superspannende thriller die het ranzige kantje van Hollywood uit de jaren '50 bloot legt. In het begin van de film wordt L.A. nog afgeschilderd als een paradijs van stranden, palmbomen en fonkelende filmsterren, maar al snel valt de schijn weg en blijkt de 'city of angels' niet meer dan een wespennest van verraad, corruptie en moord. Ook racisme en vuile seksschandalen met luxe-call-girls kunnen er ongebreideld hoogtij vieren, terwijl sensatie journalisten zoals Sid Hudgens (Danny DeVito) hiervan rijk worden. En zelfs vandaag is L.A. met zijn rassengeweld, corrupte LAPD, stinkende smog en overbevolking slechts een schim van wat het ooit had kunnen zijn.

    Het acteerwerk is van het beste wat je te zien zult krijgen, en dat was nog de periode waarin zowel Russell Crowe als Guy Pearce nog nobele onbekenden waren. En dat was uiteindelijk een goede zet van de regisseur, gezien het verhaal hier echt wel op de voorgrond moet komen en het publiek niet afgeleid mag worden door een sterren-catwalk. Zelfs Kevin Spacey kreeg een rol die hij nog nooit eerder had gespeeld, de gladde en ijdele flik. Veel van de acteurs hebben zelfs hun leading man status te danken aan deze prent. Het was voor elk van hen een volwassen vertolking waarmee ze meteen een stuk serieuzer genomen werden.

    Niets is wat het lijkt in L.A. Confidential. Het personage van Wendell "Bud" White is eigenlijk geen toonbeeld van een goede flik. Hij is een immoreel man die gretig misbruik maakt van zijn badge, en je let maar beter op je tellen wanneer je wordt tegengehouden door deze flik. Maar gaandeweg zien we hem veranderen. Hij lijkt niet zo'n brutaal leeghoofd voor wie kapitein Dudley Smith (James Cromwell) hem aanziet. Hij heeft zelfs een hart op de juiste plaats en ontpopt zelfs een beetje als de enige echte held van de film.

     L.A. Confidential animated picture L.A. Confidential animated picture

    De plot is ingewikkeld, zoals we dat van Ellroy adaptaties gewend zijn, en je moet er dus wel het kopje bijhouden anders mis je heel veel van de onderliggende intrige. En vele zaken worden soms tussen twee dialogen gemompeld en connecties tussen personages worden amper gesuggereerd. En dat is nu net het geniale aan deze prent. De intrige wordt ons niet ingelepeld zoals tegenwoordig veel misdaadfilms dat willen doen. De regisseur en de scenarist komen met een film die zowel cynisch als slim in mekaar steekt, zonder de actie te verwaarlozen. Beschouw het als een actiefilm voor een volwassen publiek.

    Op de Blu-ray vinden jullie een pak making of filmpjes en off the record interviews. Laat u wel niet misleiden door de zogenaamde 'audio-commentaar'. Dit zijn gewoon losse interview quotes van Andrew Sarris, James Ellroy, Russell Crowe, Kevin Spacey, Guy Pearce, James Cromwell, Ruth Myers, David Strathairn, Kim Basinger, Brian Helgeland, Jeannine Oppewall, Dante Spinotti, en Danny DeVito. Er was geen audio-commentaar van de regisseur te bespeuren.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 1 april 2015

  • Rampart (2011) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Screenwriter James Ellroy (L.A. Confidential, Street Kings) en regisseur Oren Moverman (The Messenger, I'm Not There) hebben met Rampart (2011) een ijzersterke karakterprent neergezet die zich vertaalt in een emotionele rollercoaster doorheen het leven van een corrupte politieagent vertolkt door Woody Harrelson.

    rampart,woody harrelson,oren moverman,james ellroy

    Korte inhoud: Los Angeles, 1999. Het RAMPART schandaal bereikt stilaan zijn hoogtepunt en de reputatie van de LAPD verzwakt met de minuut. Elke vorm van negatieve publiciteit kan het missen als kiespijn. Wanneer Dave Brown (Woody Harrelson), een agent van de oude stempel wiens contactenlijst tot diep in het criminele circuit van Los Angeles gaat, een onschuldige chauffeur kreupel slaat, kan de LAPD van begin af aan starten met haar reputatieherstel

    De aparte sfeer die als een dreigende wolk boven deze film hangt, is voor een groot deel te danken aan de onorthodoxe regie van Moverman. Je hebt de constante indruk dat de protagonist Dave bekeken wordt, een schokkende getuige-camera of een onscherp camerashot, bij momenten kon ik echt genieten van de cinematografie. Mocht ik ooit de kans krijgen om achter de camera te staan, zou Moverman een grote bron van inspiratie zijn.

    Rampart is meer een karakterfilm waarbij de plot een ondergeschikte rol speelt, mede door het sterke verhaal krijgen de karakters meer kracht en achtergrond. Zonder het straffe scenario was een vertolking als die van Harrelson niet mogelijk geweest. De film begint op een parking van een snackbar, Dave en zijn collega hebben hun lunchbreak, praten over elk Latino in Los Angeles met een strafblad alsof het dieren zijn. En als ze zich gaan vervelen, spelen ze met de voeten van Daves vrouwelijke stagiaire. Vanaf de openingscene is de toon gezet, dit is een film met ballen en diepgang.

    Woody Harrelson speelt een politieagent die al lang niet meer weet waar de grenzen van het morele politiewerk zich bevinden. Hij heeft door zijn 24 jaar dienst zijn eigen regels en manier van werken ontwikkeld en die is verre van zachtaardig. Ze noemen hem Date Rape Dave, een bijnaam die hij kreeg in zijn beginjaren omdat hij een serieverkrachter vermoord zou hebben. Maar deze zaak werd door Dave zelf in de doofpot gestopt.

    Op een doodnormale dag wordt hij aangereden, Dave gaat de schuldige chauffeur achterna en als een bezetene slaat hij de man bond en blauw. Karma is geschied, een cameraploeg legde alles vast. Voor Dave en de LAPD is dit de zoveelste deuk in de reputatie van het politekorps. Vanaf hier gaat het bergaf met Brown en belandt Dave ook nog eens midden in een hold-up. Wederom komt de media hier achter. Het wordt Dave allemaal te veel als hij ook nog eens uit zijn eigen huis wordt gezet.

    Ondanks de dramatiek in deze prent overvalt het ongeluk van de hoofdrolspeler je niet. Of dat eerder een positief of een negatief punt is, dat mag u zelf invullen. Ik vind het een zeer opmerkelijk gegeven dat Moverman er in slaagt om een echt drama te maken, maar de kijker toch op een afstand weet te houden. Een afstand die je dan gebruikt om je eigen mening te vormen en het verhaal vanuit een andere hoek te bekijken. Rampart is een bevestiging van het talent van zowel Woody Harrelson, Oren Moverman en James Ellroy. Het is een film die een zeer gewichtige situatie in beeld brengt vanuit het standpunt van iemand die al lang de weg kwijt is in zijn eigen miserabel leventje. Dit cynisch drama is een must see voor de fans van Woody Harrelson, maar nog meer voor de fans van een degelijke, sterk geregisseerde karakterfilm.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 24 mei 2012

    ***Related Post***
    05/11/2011: Woody Harrelson is corrupte flik in Rampart

     

    *** Rampart trailer ***

    Categories: Review 4 comments
  • Woody Harrelson als corrupte flik in Rampart

    Pin it!

    Er komt binnenkort een nieuwe James Ellroy film in de zalen! Ellroy wie? Den auteur van het geniale L.A. Confidential (1997) en de verrassende The Black Dahlia (2006). In Rampart (2011) van Oren Moverman treffen we Woody Harrelson aan als corrupte flik.

    rampart,James Ellroy,Oren Moverman,Woody Harrelson,Bad Lieutenant,im not there,ben foster,Steve Buscemi,Sigourney Weaver,Robin Wright,Anne Heche,Brie Larson,ice cube,Cynthia Nixon,Defendor,the walker,zombieland

    Korte inhoud: LAPD agent Dave Brown (Woody Harrelson) wordt op heterdaad betrapt op corruptie en bevindt zich al snel in het oog van de storm. De dagen waarin hij zichzelf boven de wet kon stellen zijn geteld. Hij wordt openlijk aan de schandpaal genageld en wordt het slachtoffer van politiemoordenaars die op wraak zinnen. Niets is echter wat het lijkt wanneer Dave de onderwereld van L.A. induikt en zelf voor rechter zal spelen.

    Het lijkt wel een soort Bad Lieutenant (1992) film, die vorig jaar ook nog eens in de aandacht kwam met Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2010). Niets nieuws onder de zon, was het niet dat de regisseur van dienst wel heel speciale films maakt, met name I'm Not There (2007). Het ziet er dan ook naar uit dat het vooral een karakterfilm zal worden, waarin de plot ondergeschikt is aan de ontwikkeling van de personages.

    Rampart, verwijzend naar de LAPD Rampart Divisie, is een fictiefilm. Toch hint het verhaal naar het Rampart schandaal in 1998 - 2000, waarbij de politie hun boekje te buiten gingen en zich schuldig maakten aan bank-overvallen, het neerschieten van ongewapende bende-leden,... En in deze prent treedt een karrenvracht aan bekende koppen op, gaande van Ben Foster, Steve Buscemi, Sigourney Weaver, Robin Wright, Anne Heche, Brie Larson, Ice Cube en Cynthia Nixon.

    Ik vind Woody Harrelson een geweldig acteur, ook al heeft hij een uiterst wisselvallig parcours gekend met successen en fops. De man was uitstekend in Defendor (2009) en Zombieland (2010), maar kon echt niet overtuigen in The Walker (2007). Ik ben benieuwd hoe hij deze film zal aanpakken. De opzet lijkt in ieder geval interessant voor een sterke acteursprestatie.

    *** Rampart video fragment ***

    ***Related Post***
    24/05/2012: Rampart filmbespreking

  • The Black Dahlia (2006) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vier jaar liet Brian de Palma het filmpubliek wachten op de opvolger van het onderschatte Femme Fatale, maar met The Black Dahlia (2006) is de regisseur van o.a. Scarface, The Untouchables en Mission: Impossible weer helemaal terug. De Palma toont dat hij zijn streken helemaal nog niet verleerd is en levert met The Black Dahlia opnieuw een visueel oogstrelende film af. Ondertussen is het na tussendoortje Redacted overigens alweer vier jaar wachten op een nieuwe De Palma, dat zou dan de prequel The Untouchables: Capone Rising moeten worden.

    the_black_dahlia_2006_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Los Angeles, jaren ’40. Bucky Bleichert (Joh Hartnett) en Lee Blanchard (Aaron Eckhart) zijn naast voormalige bokskampioenen twee talentvolle agenten bij de LAPD. Wanneer op een dag het gruwelijk verminkte lijk van wannabe-actrice Elizabeth Short (Mia Kirshner) wordt gevonden, worden Bleichert en Blanchard op de zaak gezet. Short krijgt in de pers al snel de bijnaam ‘The Black Dahlia’ naar de film The Blue Dahlia met Veronica Lake en Alan Ladd in de hoofdrollen.

    Blanchard raakt meer en meer geobsedeerd door de zaak en gaandeweg moet ook zijn privéleven en zijn relatie met vriendin Kay Lake (Scarlett Johansson) eraan geloven. Ondertussen maakt Bleichert kennis met de mysterieuze Madeleine Linscott (Hilary Swank), die meer van de moord weet dan ze in eerste instantie wil vertellen. De zoektocht naar de moordenaar van Elizabeth Short brengt Bleichert en Blanchard heel diep in een wereld van pornografie, femme fatales, corrupte agenten en criminelen.

    De Palma gebruikte als basis voor The Black Dahlia het gelijknamige boek van James Ellroy, die op zijn beurt vertrok van de waargebeurde moord op Elizabeth Short in 1947. Ellroys romans zijn geen hapklare brokken om te verfilmen en je moet bij boek én film goed opletten om niet het noorden kwijt te raken (zie ook L.A. Confidential) van Curtis Hanson. Ellroy werkt graag met verschillende verhalen die door elkaar lopen om dan uiteindelijk in een climax bij elkaar te komen. De Palma en scenarist Josh Friedman hebben geprobeerd hier een mouw aan te passen door een paar subplots en nevenverhalen te schrappen en hier en daar wat aanpassingen te doen.

    Maar zelfs dan mag je als kijker je aandacht niet laten verslappen of je zou wel eens een belangrijk deel van de ontknoping kunnen missen. Ik kan mij voorstellen dat het scenario bij sommigen overkomt als een rommelig boeltje en veel te ingewikkeld in elkaar zit. Maar in het boek kijkt Ellroy ook niet neer op een verhaallijntje of een zijsprongetje meer of minder. Toch vertrekken diegenen die het boek gelezen hebben, zeker met een voorsprong. Bovendien is The Black Dahlia vanwege zijn complexe vertelstructuur een film die je eigenlijk meer dan één keer moet bekijken om alle finesses te begrijpen.

    Dat is meteen ook zowat het grootste probleem van films van Brian De Palma, hij laat soms al te vaak de vorm boven de inhoud primeren. Maar die vorm mag er dan ook absoluut zijn, want The Black Dahlia is een genot om naar te kijken. Elk shot, elke camerabeweging of elke montage klopt tot in de kleinste details. De sfeer van de jaren ’40 wordt knap gecreëerd door een sepia-filter en ook aan de kostuums, decors en rekwisieten is heel veel zorg besteed. Je zou af en toe graag het beeld kunnen stilzetten om ten volle te genieten van elk frame.

    Technisch hoogtepunt en een typisch De Palma shot is een lange kraanbeweging waarin we vertrekken bij de wagen van Bleichert en Blanchard, langs de gevel van het gebouw dat zij in de gaten houden gaan, over het dak trekken naar het weiland achter het gebouw waar net op dat moment het lijk van Elizabeth Short wordt gevonden door een vrouw met een kinderwagen (bemerk de knipoog naar de trappenscène uit The Untouchables). Daarna keert de camera terug naar de voorkant van het gebouw waar ondertussen een vuurgevecht aan de gang is. En dat allemaal in één beweging.

    En Brian De Palma haalt ook zijn andere typische technieken uit de kast. Geen ordinaire cuts dus, maar beelden die in elkaar overlopen, elkaar 'wegduwen' en veel slow motion. Alleen zijn typische split screen lijkt hij vergeten te zijn. In The Black Dahlia zijn ook vrijwel alle favoriete thema’s van de regisseur aanwezig: manipulatie, voyeurisme, paranoia, gevaarlijke vrouwen, het dubbelganger-motief, en de gevaarlijke combinatie van seks en geweld.

    The Black DahliaThe Black Dahlia

    Over de cast van The Black Dahlia is er heel wat inkt gevloeid, niet het minst over hoofdrolspeler Josh Hartnett. Hartnetts onderkoelde stijl van acteren en voice overstem past, wat mij betreft, perfect bij de sfeer van de film. Scarlett Johansson wordt dan weer van het scherm ‘ge-femme-fataled’ door Hilary Swank, die bewijst dat ze niet ten onrechte twee Oscars op haar schouw heeft staan.

    Alleen Aaron Eckhart lijkt in zijn pre-The Dark Knight dagen niet echt te weten wat hij met zijn rol van Lee Blanchard moet aanvangen en loopt er soms wat verloren bij. Verder valt nog Mia Krishner te vermelden die als Elizabeth Short enkel in zwart-wit flashbacks in beeld komt. Kirshner weet de hopeloze actrice — ondanks haar promiscuë levensstijl — toch een zekere sympathie mee te geven. Bovendien heeft Kirshner een paar van de sprekendste ogen uit Hollywood en ze weet ze goed te gebruiken om haar personage tragedie mee te geven.

    Voor de filmliefhebbers (of beter filmfreaks) zitten in The Black Dahlia verwijzingen naar het oude Hollywood en films uit de oude doos. Er zitten echter ook enkele verwijzingen naar De Palma’s eigen films in. Dat de regisseur een fan is van trappenhuizen weten we al sinds The Untouchables waarin Kevin Costner achter een van de trap donderende kinderwagen aan sprong. Deze keer zijn het twee personages die van een paar verdiepingen hoog naar beneden sukkelen in een spannende achtervolgingsscène.

    Kortom, The Black Dahlia is geen makkelijk te consumeren film, maar wat mij betreft blijft Brian De Palma toch één van de betere regisseurs die er in Hollywood rondlopen. Ik kijk dan ook altijd uit naar zijn volgende film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 22 april 2011

  • Zodiac (2007) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Tot mijn eigen grote verbazing had ik nog geen review geschreven over Zodiac (2007). En wat beter om deze fout te herstellen met de release van de schitterende 2-Disc Director’s Cut. Het was ondertussen al 5 jaar geleden (sinds Panic Room) dat David Fincher nog eens van hem liet horen. Met deze thriller vertelt hij naar goede gewoonte een bloedstollend (waar gebeurd) verhaal van een mysterieuze seriemoordenaar uit San Francisco.

    david shire,review,filmbespreking,jake gyllenhaal,robert downey jr,brad fischer,james vanderbilt,james ellroy,zodiac,david fincher,viper camera,hd,2007,miami vice,collateral,domino,mark ruffalo,anthony edwards,john carroll lynch,dvd,blu-ray,se7en,final cut,harris savides,zeiss,digiprime

    Een intrigerende zaak die tot op vandaag nog steeds niet is opgehelderd. Zet u wel schrap, want de film duurt 2u38 minuten. Maar Zodiac is allesbehalve langdradig. Meer nog, de duurtijd zet meteen de hellentocht van de hoofdpersonages in de verf. En wat alles indrukwekkend maakt is dat er uiteindelijk niet erg veel gebeurt, maar je zit op het puntje van je stoel bij elke pagina die wordt gedraaid of koffie die wordt gedronken.

    Korte inhoud: Eind jaren 60, begin jaren 70 werd San Fransisco geterroriseerd door een onverschrokken en obscure serial killer, die bekend was onder de naam The Zodiac. Hij vermoordde ad random onschuldige mensen en treiterde de politie en de nieuwsredacties met enigmatische raadseltjes. De killer was verzot op media-aandacht en bleef iedereen te slim af. Kwam daar nog bij dat ook heel wat copycats opdoken, waaronder iemand die de beruchte advocaat Melvin Belli om de tuin leidde Brian Cox. Twee journalisten en twee politieagenten zijn er zo veel mee bezig dat ze geobsedeerd raken door de zaak. De hoogbegaafde cartoonist Robert Graysmith (Jake Gyllenhaal) en de zelfdestructieve sterreporter Paul Avery (Robert Downey jr.), beiden werkzaam bij de San Fransisco Chronicle, zijn zo'n beetje de eersten die een bericht van The Zodiac ontvangen. Ze starten hun eigen onderzoek en verzamelen zoveel mogelijk informatie. Ondertussen zijn ook de doortastende detective van de afdeling moordzaken David Toschi (Mark Ruffalo) en zijn partner Bill Armstrong (Anthony Edwards) met de zaak bezig. Het onderzoek naar de identiteit van The Zodiac zou voor alle vier een keerpunt in hun carrière betekenen.

    In tegenstelling tot Se7en waar hij alles in functie zet van de moorden van de serie-moordenaar, koos Fincher een andere invalshoek waarbij hij de impact laat zien op de levens van diegene die betrokken waren. En dat maakt deze zoveelste serial-killer-prent een uiterst originele, slimme en ambitieuze prent die tevens bestemd is voor een volwassen publiek, en zoiets is buitengewoon. En zoals we van Fincher gewoon zijn is de aandacht voor detail en cinematografie opnieuw meesterlijk. Het contrast tussen de grimmige en gewelddadige scènes werkt perfect met de rustgevende nostalgische straten van San Francisco en de vergaderruimtes van de nieuwsredactie op subtiele muziek van David Shire, tot alles samenloopt in de woonkamers van de hoofdpersonages. De serie-moordenaar blijft echter in de schaduw. We maken kennis met hem doorheen zijn raadsels, zijn ademhaling aan de telefoon en de kleine fragmentjes waar hij tekeer gaat op onschuldige slachtoffers.

    Opmerkelijk aan de fotografie was de 'eenvoud' tot zelfs een soort visuele banaliteit, alsof de Direcor of Photograpy Harris Savides david Fincher kon overtuigen om niet met een stijl-oefening te beginnen maar om alles zo authentiek mogelijk weer te geven, zodat de gebeurtenissen beter tot hun recht zouden komen. Geen trans-travellings of hippe steadycam shots, maar zachte kraanshots en vaste kaders. Een jonger publiek zal dit wel ervaren als 'saai' en 'langdradig', maar een meer volwassen en filmgeek publiek zal hier compleet verzot op zijn, juist omwille van de geslaagde corelatie tot het verhaal en de banaliteit van het beroep van een journalist of detective of zelfs moordenaar. Let wel, de camera die werd gebruikt - en daar kom ik later nog op terug - is een HD digitale camera die normaal gezien een hyper scherp beeld weergeeft. Maar de film ziet er allesbehalve scherp uit. Mensen hebben in hun gedachten hoe de 70'ties eruit zagen (qua kleur, stijl, vormgeving) via diverse documentaire en periodefilms. Een film maken die dit referentiekader zou negeren zou de authenticiteit voor een groot stuk teniet doen. En dit doet me dan weer denken aan die filmdocent die ik had die ons vertelde: "Er steekt vaak meer werk in naturalisme dan in een gestileerd beeld". Toch is de film scherper dan een 35 mm film en mensen die de Blu-ray zullen aanschaffen zullen meteen zien wat ik bedoel. In Zodiac kun je de haartjes en de poriën in de close-ups.

    Brian Cox pic Mark Ruffalo pic Jake Gyllenhaal pic Robert Downey Jr pic David Fincher pic

    Fincher speelt op ingenieuze wijze met verdachten en verdenkingen, die leiden tot een geweldig spannende climax wanneer Graysmith voor zijn onderzoek naar de zaak op bezoek gaat bij Bob Vaughn, een oud-collega van hoofdverdachte Arthur Leigh Allen (John Carroll Lynch). In combinatie met korte scènes die op mooie wijze het tijdsverloop verbeelden en een tot in detail uitgewerkte historische reconstructie van San Francisco in de jaren 60 en 70, heeft Fincher van Zodiac opnieuw een visueel meesterwerk weten te maken.

    Zodiac is bovendien volledig met de Digitale Thomson VIPERcam gedraaid met Zeiss DigiPrime objectieven (en genoeg ND-filters om de dieptescherpte enigszins te beperken), waarmee het na Collateral (2004), Domino (2005) en Miami Vice (2006) de vierde Hollywoodfilm is die geheel met deze nieuwe technologie gemaakt is. Het verschil is wel dat Zodiac de eerste Hollywood film is die geheel op harde schijf werd gedraaid en dus niet op tapes of filmrollen (meer precies het uncompressed-HD-to-drive digital-acquisition system) Het voordeel van deze techniek is dat je meteen het resultaat bij wijze van spreken kan zien op een lap-top, het nadeel (net zoals bij tapes) is dat je geen verschillende chips hebt met specifieke gevoeligheid zoals met pellicule (daglicht, kunstlicht, ASA-waarden) voor zones met veel licht, duistere belichting, buitenlicht of kunstlicht.

    Zodiac werd ook integraal gemonteerd op Final Cut. De film is in ieder geval anders dan het andere werk van Fincher. Zodiac is naar verwachting in het begin een thriller in de traditionele zin van het woord, maar na verloop van tijd draait de focus naar een uitdagende karakterstudie over obsessies en offers. Het gaat er dan ook niet zozeer om wie de moorden gepleegd heeft, maar om de beweegredenen van de geobsedeerde hoofdrolspelers te leren begrijpen. Het was dus niet de typische serial-killer film waar de camera in POV achter de struiken begluurt, dan wel een registrerende docu-prent over journalisten en detectives in een eindeloze zoektocht naar een mysterieuze moordenaar. Met een ijzersterke cast en een regisseur als Fincher aan het roer was 'Zodiac' voor mij één van de beste films uit 2007.

    Op de special edition dvd vinden jullie een pak extras waaronder de audio-commentaren van de Fincher, alsook deze van Jake Gyllenhaal, Robert Downey Jr., Brad Fischer, James Vanderbilt en James Ellroy. De tweede dvd bevat ook een uitgebreide achter de schermen documentaire over het productieproces, met split-screen vergelijkingen tussende computer-geanimeerde storyboards en de uiteindelijke film van de drie moordscènes. Daarnaast is er nog een documentairte van This is the Zodiac Speaking over alle aspecten van het onderzoek, met nieuwe interviews met de oorspronkelijke detectives en overlevende slachtoffers, en de documentaire His Name Was Arthur Leigh Allen, een kijk op de hoofdverdachte in de Zodiac zaak door mensen die hem kenden en de politie die onderzoek naar hem deed. Zeker een aanrader.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 17 mei 2008

    ***Related Posts***
    22/12/2007: Top 10 Best Movies 2007
    14/02/2007: Zodiac trailer + pics
    20/11/2006: Zodiac op High Definition gedraaid
    27/10/2006: Zodiac korte inhoud & poster
    28/07/2006: The Curious Case of Benjamin Button van David Fincher
    26/04/2005: Mogelijks een Se7en sequel?

     

    *** Zodiac trailer ***

  • Street Kings (2008) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik moet zeggen, toen ik las dat Street Kings (2008) was geschreven door L.A. Confidential-auteur/scenarist James Ellroy, had ik zoiets van: dit kan niet slecht zijn. Maar men kan wel eens bedrogen uitkomen wanneer we enkel uitgaan van een paar namen. Street Kings was daarom niet slecht, maar toch een immense teleurstelling. We worden naar goede gewoonte meegesleurd in de straten van Los Angeles, waar corrupte en zelfzuchtige flikken met trigger-fingers de plak zwaaien, maar deze keer worden we ook murw geslagen met clichés en geërgerd door al te zwakzinnig macho-gedrag. Dat James Ellroy een naam is die garant staat voor kwaliteit, mag best wezen, maar dan mag hij zich wel niet laten beïnvloeden door zijn co-scenarist. En in dit geval is dat Kurt Wimmer, scenarist en regisseur van Ultaviolet, één van de slechtste films van 2006.

    street_kings_2008_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Tom Ludlow (Keanu Reeves) heeft al jaren trouw gediend bij de LAPD, maar wanneer zijn vrouw komt te sterven, raakt hij in een impasse en ziet hij geen reden meer tot leven. Wanneer hij ook nog eens verdacht wordt van moord op zijn voormalige partner is het hek al helemaal van de dam. Ludlow ziet zich genoodzaakt de echte moordenaars van zijn collega te vinden en zal daarbij de politieregels moeten overtreden. Wander (Forest Whitaker), Ludlows baas, moet ervoor zorgen dat Interne Zaken geen lucht krijgt van de dubieuze praktijken van Ludlow. Hier is de trailer.

    Gezien er in deze film meer wordt geschoten dan gepraat, hebben de makers ook op zoek gegaan naar een actie-held die niet noodzakelijk veel gewicht moest brengen, dan wel een zekere charismatische uitstraling. En wie beter dan Keanu Reeves. Hij speelt er de hardboiled cop Tom die in zijn eentje opereert en eerst schiet en dan vragen stelt. Regisseur David Ayer had eerder een knappe Harsh Times (2005) gemaakt met een briljante Christian Bale. Maar Christian Bale is wel van een totaal ander niveau dan Keanu Reeves, en dat merk je meteen. Keanu speelt op automatische piloot en brengt zo goed als geen diepte in zijn personage. Maar ook de poging van de regisseur om dicht aan te leunen bij het award-winnende Training Days (2001) mislukte. Street Kings heeft meer weg van een tweederangs Running Scared (2006) of een samenraapsel van deleted scenes uit "The Shield", dan van een smaakvolle neo noir film.

    Zoals in de meeste Ellroy-verfilmingen zijn ook in Street Kings schurken en ordehandhavers lastig van elkaar te onderscheiden. Helaas zijn de slechteriken hier karikaturen, en komt hun slechtheid eerder voort uit sadisme dan uit berekening of eigenbelang. Street Kings moet het daarom ook veel meer hebben van bruut geweld dan van psychologische diepgang. Daarbij wordt alles heel voorspelbaar en ongeloofwaardig.

    Had de film beter kunnen zijn met een andere regisseur? Waarschijnlijk. Maar qua casting heeft niet enkel Keanu Reeves een troosteloos spel laten zien. Ook Forest Whitaker wist geen greintje subtiliteit te leggen in zijn vertolking. En dan zwijg ik nog over de schertsvertoning van de rapper met de belachelijke naam The Game. Maar de grootste miscast is de Britse komiek Hugh Laurie, die met vet Amerikaans accent een enigmatische politieofficier wil neerzetten en daarin volledig faalt.

    Street Kings is het soort films dat je niet in de bioscoop moet gaan zien maar best huurt op dvd. De no-brains aanpakt zorgt voor de ideale ontspanning na een zware werkdag. De prent raast als een sneltrein voorbij en we belanden van de ene onthulling in de andere, allemaal vergezeld met het nodige vuurwapen-geweld. En wanneer je bijna compleet verlamd bent van al dat zinloos geweld, mondt alles uit in een over the top finale, of wat had je gedacht. Maar het goede aan deze Street Kings is dat je hem ook heel snel weer vergeet.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 5 mei 2008

    ***Related Post***
    07/04/2008: Street Kings in de Top 10 Worst Filmposters

     

    *** Street Kings trailer ***