De FilmBlog

Na het weinig verrassende interview van dopingkoning Lance Armstrong met Oprah Winfrey, regent het onthullingen van datgene wat Lance vergat of weigerde te vertellen. Het is ondertussen duidelijk geworden waarom de gevallen coureur koos voor de zachte aanpak van Oprah, in plaats van een diepgaand en gefundeerd interview met 60 Minutes. Meestermanipulator Lance kijkt naar eigenbelang en vindt de opgelegde straf van USADA te streng, dus was een braaf interview misschien een manier op wat manoeuvreerruimte te krijgen.

Maar misschien krijgen we het volledige plaatje in de verfilming van het boek Cycle of Lies : The Fall of Lance Armstrong van Juliet Macur van de New York Times. Zij is sportverslaggeefster voor The New York Times en heeft Armstrong meer dan tien jaar gevolgd. Ze schreef over zijn successen, maar ook over de beschuldigingen van dopinggebruik die Armstrong eerst nog hardnekkig ontkende. Blijkbaar zouden de rechten zijn opgekocht door Paramount en J.J. Abrams.

Het was Sony Pictures die eerder al het plan had om een soort biopic te maken over Armstrong. Vriend van de wielrenner, Jake Gyllenhaal en Matt Damon zouden in aanmerking komen om de hoofdrol te spelen in het heldhaftige verhaal van een atleet die tegenspoed had overwonnen. Toen echter duidelijk werd dat Armstrong de boel had belazerd, was dat filmproject snel van de baan. Er is wel een documentaire gemaakt, Lance Armstrong: The Road Back (2013), met Matt Damon als narrator, maar ik heb zo de indruk dat de producers nu druk in de weer zijn om de montage wat aan te passen na de bekentenis van Lance.

Ik ben zelf geen wielerfanaat, en toen het nieuws in 2005 bekend werd dat er een brave Lance Armstrong film in de maak zou zijn, was ik er niet meteen onder de indruk. Ik had toen al, net zoals iedereen met een gezonde dosis realiteitszin, een vermoeden dat je niet zonder doping 7 keer de tour kon winnen. Maar nu hebben we dus een geheel ander verhaal en ik hoop dat we ook een schokkende en controversiële prent zullen krijgen over wat er zich echt allemaal afspeelde achter de schermen van het grootste wielerevenement in de wereld; de verschillende dopingmanieren, de beschermende hand van het UCI, de druk van de sponsors, de ingenieuze systemen van de ploegen, de complotten, de leugens, … Ik hoop echter wel dat Abrams niet zelf de film zal maken, maar dit over zal laten aan regisseurs niet meer bezig zijn met inhoud en minder met lens flares.

Update 28/01/2013: Bradley Cooper gaat helemaal niet de rol van Lance Armstrong vertolken in een film over de gevallen wielerheld. "Onzin", zegt de acteur over het BBC-artikel. De Britse omroep meldde eerder dat Cooper op de rol zou azen. "Oh mijn God, dat is zo'n grote onzin!", reageerde Bradley tegenover Access Hollywood. Volgens de BBC kon de acteur niet wachten om Lance te spelen. Hij zou hem een geweldig personage hebben genoemd. "Ik wist helemaal niet waar het over ging", zegt Cooper. Voilà, dat is dan ook duidelijk.

***Related Post***
01/08/2005: Heldhaftige Lance Armstrong film in de maak

Zowel Tobey Maguire (34) als Jake Gyllenhaal (29) zijn alom bekend. Het zijn beide gerespecteerde acteurs die hun carrière gestalte gaven door hun deelname aan (voornamelijk) indrukwekkende indie-films, zoals The Ice Storm en Donnie Darko). Terwijl Maguire de eerder ontspoorde jongere vertolkte in The Cider House Rules, trad Gyllenhaal in hetzelfde spoor met The Good Girl. Later doken beiden op als homoseksuele mannen in literaire adaptaties (de ene in Wonder Boys de andere in Ang Lee’s Brokeback Mountain (2005).

Als geen andere weten die twee mannen in ieder geval hoe ze een Hollywood film moet dragen. (Spider Man en The Day After Tomorrow). Maar ze hebben niet alleen hetzelfde parcours, ze trekken zelfs een beetje op mekaar. En nu zitten die twee sterren in Brothers (2009) van Jim Sheridan (hier de poster), en dan nog wel met een andere gerespecteerde actrice, Natalie Portman.

Korte inhoud: Brothers, is een remake van Brødre (2004) van Susanne Bier, vertelt het verhaal van twee broers: de succesvolle marinier Sam (Tobey Maguire) en vrijbuiter Tommy (Jake Gyllenhaal). Hun vader Hank (Sam Shepard), een eervol onderscheiden Vietnamveteraan, laat tijdens het afscheidsmaal van Sam voor de zoveelste keer openlijk blijken van welke van zijn twee onderling zo verschillende zoons hij meer houdt en dat is niet de sociale mislukkeling Tommy. Als Sam uiteindelijk op een missie in Afghanistan vermist wordt en er weinig hoop is dat hij levend terugkeert. Sam zit maandenlang gevangen in een hol onder de grond, ze worden daar door de Talibanstrijders alleen uit gehaald om te worden gefolterd of om voor de camera de Amerikaanse missie in Afghanistan te veroordelen. In de veronderstelling dat Sam dood is probeert Tommy het verlies van zijn broer op te vangen door de verantwoordelijkheid voor Grace (Natalie Portman) en de kinderen op zich te nemen. Tegen de verwachting in groeien Tommy en Grace steeds meer naar elkaar toe. En dan komt Sam terug...

Waar hebben we dat verhaaltje nog al eens gehoord. Oh ja, Pearl Harbor (2001). Net zoals elke Amerikaanse remake van een Europese of Aziatische film is alles gemaakt voor een mainstream doelpubliek. Maar de cruciale modificaties in de plot zijn echter geheel te rechtvaardigen, met iets minder 'emo' en net dat tikkeltje meer 'tragiek'. Het positieve aan deze prent is dat hij in tegenstelling tot heel wat andere films waar Amerikaanse militairen oprukken, niet al te fel begint te zwaaien met de Amerikaanse vlag, maar ruimte laat voor een herkenbaar menselijk drama.Het is een nederig verhaal over hoe grote gebeurtenissen het leven van gewone burgers overhoop kan halen.

Toch kent deze prent één groot tekort. Tussen Tobey Maguire en Natalie Portman is de chemistry compleet zoek. Er zijn zo goed als geen vonken tussen die twee; niets, nougabollen. en daardoor is het vaak ongeloofwaardig dat hij, om bij haar terug te keren, in gevangenschap zijn menselijke fatsoen prijsgeeft. Het heeft veel weg van een bedaard verstandshuwelijk, meer dan een passionele relatie tussen twee individuen die niet meer van elkaar kunnen blijven. De chemie tussen Natalie Portman en Jake Gyllenhaal zit wel een stuk beter, net de exacte dosering van gevoeligheid waardoor je kan inschatten hoe kwetsbaar de toenadering wel is. Ook tussen Tobey Maguire en Jake Gyllenhaal voel je een sterke band, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit vooral te danken is aan Jake Gyllenhaal die opnieuw een prestatie van formaat levert met de prachtige vertolking van deze lastige rol. Tobey heeft wel in de tweede helft van de film iets meer dramatische scènes, maar het heeft allemaal wel een reukje van over-acting en ik bleef me afvragen waarom hij zo expressief moest overkomen (kijk zelf en je zult zien).

Sheridan heeft resoluut gekozen voor een visueel meer verzorgde, gepolijste film , in tegenstelling tot het op 'Dogma 95' geïnspireerde origineel. Hier is geen sprake meer van schokkende hand-held-camera of de zware korrel. Over het algemeen heeft Sheridan gewoon Brødre een facelift gegeven en in een meer fraaier omhulsel verpakt, met enkele bekende Hollywood-namen. Hollywood recycleert nu eenmaal beter dan wie ook. Wat Brothers toch de moeite maakt - ondanks het feit dat het origineel uiteindelijk maar 5 jaar oud is - is het puntige tegenstelling tussen de eenvoudige en rustige uitstraling van Sam en zijn familie en anderzijds zijn militaire carrière in een afgelegen land.

Eenmaal aan het thuisfront zie je hoe moeilijk hij het alledaagse leven ondergaat als de kwellingen die hij te verduren kreeg in gevangenschap. Hij voelt zich niet meer thuis en weet zich ook moeilijk aan te passen. Hij heeft gevochten voor vrede in een ver land, en daarvan getuigen de medailles op zijn militair uniform, maar eenmaal het uniform in de kleerkast beland, lijkt hij op zoek naar zichzelf. Toch is het niet de bedoeling dat Brothers de morele toer opgaat, maar eerder een spiegel voorschotelt waarin de personages zichzelf kunnen bekijken en zich de vraag stellen wat hier allemaal uit voortvloeit. Een aangrijpende prent die een gevoelige snaar bespeelt in de militaire machine. De film draait momenteel in de bioscoop.

***Related Post***
14/08/2007: Things We Lost in the Fire van Susanne Bier

Wat was me dat voor een rommelige film. De inspiratie voor deze Love and Other Drugs (2010) van Edward Zwick kwam van Jamie Reidy’s boek Hard Sell: The Evolution of a Viagra Salesman. De auteur was zelf een tijd lang vertegenwoordiger van Pfizer, de ontwikkelaar van het blauwe pilletje Viagra. Gelukkig was de prent geen 90 minuten lang promotiefilmpje voor de erectiepil, maar achteraf bekeken had het misschien een betere film kunnen zijn, want qua romantische komedie lag alles er maar "slapjes" bij.

Korte inhoud: Maggie (Anne Hathaway) is een vrolijke vrije geest, die zich door niets en niemand laat binden. Ze komt haar gelijke tegen in Jamie (Jake Gyllenhaal), wiens onstuitbare en vrijwel feilloze charme hem goed van dienst is bij de vrouwen. Zijn kwaliteiten komen ook van pas in de moordende concurrentiestrijd in de verkoop van farmaceutische middelen. De ontluikende en onconventionele relatie van Maggie en Jamie overvalt hen allebei, wanneer hun zorgeloze verhouding voor beiden steeds belangrijker wordt. Ze raken verslaafd aan de ultieme drug: de liefde.

Edward Zwick is de regisseur van onversneden Hollywood-vertier als Legend of the Fall (1994) en The Last Samurai (2003), maar is ook een regisseur vol verrassingen. Ik wist dus bij aanvang dat ik geen typische romantische komedie moest verwachten. Er zit bijvoorbeeld veel naakt in de film, naast ongecensureerd taalgebruik. Love and Other Drugs heeft dus ook een R-rating gekregen, iets wat toch ongewoon is voor het genre. Jamie is een notoir vrouwenversierder en wanneer hij Maggie ontmoet, vliegen de vonken eraf. En de chemie tussen die twee tortelduifjes (of stoeipoezen, het is maar hoe je het bekijkt) blijkt trouwens goed te werken en is een groot pluspunt in de film, misschien wel het enige pluspunt. We zien hier trouwens twee grote acteurtalenten aan het werk. Anne Hathaway presenteert tevens de Oscars dit jaar, en misschien maar goed ook, want met deze film zou ze nooit op dat podium gestaan hebben.

Maar het zou Zwick niet zijn mocht er ook niet wat drama zitten tussen de opwindende seksscènes van het verliefde koppel. Maggie heeft namelijk Parkinson wat bij haar heel wat onzekerheid meebrengt. En dit verhaal komt in de tweede helft echt naar voor. De onstuimige vrijpartijen moeten dan bruusk plaats ruimen voor bittere ernst, iets wat de gemiddelde fan van romcom films misschien niet meteen zal lusten. Op een gegeven moment gaat Jamie zelf de baan op in een wanhoopspoging om een middel te vinden tegen deze verschrikkelijke aandoening. Een beetje een bizarre wending in het verhaal.

Sommige genres werken perfect met elkaar, zoals romantiek en avontuur, of actie en humor, maar romcom en drama is al een even moeilijke mix als horror en komedie (cf. Slither). Mensen die naar een romantische komedie gaan willen op de eerste plaats ontspannen worden door romantische verhalen, en niet al teveel lastig gevallen worden door de problematiek van Aids of Parkinson. Anderzijds, mensen die liever wat meer realiteit willen in hun films, zullen tijdens de melige romantische scènes in hun vingers zitten draaien en zelfs teleurgesteld zijn dat de problematiek van bijvoorbeeld Parkinson zo vluchtig wordt aangeraakt. Een film duurt nog altijd 90 minuten en als je de helft van die tijd spendeert aan romantiek blijft er niet veel tijd meer over voor de uitdieping van het drama-gedeelte. Het zorgt trouwens voor heel wat verwarring. De kijker weet niet precies of hij nu moet huilen of lachen.

Kortom, Love and Other Drugs is een teleurstellende en frustrerende romantische komedie die niet alleen maatschappij-kritiek wil geven maar tevens als dramatische film aanzien wil worden (een beetje in contradictie met de luchtige marketing-campagne van de film). Maar een film die op verschillende paarden wil spelen komt meestal bedrogen uit. En het bewijs werd onlangs geleverd aan de box-office, waar de prent in de States met moeite zijn productiebudget wist terug te winnen. Verantwoordelijke nummer één is voor mij de scenarist Charles Randolph (The Life of David Gale, The Interpreter) die er toch een zooitje van heeft gemaakt. Nog een geluk konden de twee hoofdrolspelers de meubels nog enigszins redden. Ik vind het geen aanrader, tenzij je Anne Hathaway naakt wil zien. Maar in dit geval raad ik jullie aan te wachten op de dvd-release. Dan kunnen jullie de fast-forward knop gebruiken.

De fans van het het computerspel Prince of Persia: The Sands Of Time zijn niet te spreken over de vertolking en het charisma van actrice Gemma Arterton in de verfilming Prince of Persia: The Sands of Time (2010) van Mike Newell, waar de actrice de rol van Princess Tamina spelt (in het game heet het personage Farah).

Blijkbaar zou ze niet sexy genoeg bevonden zijn, iets wat toch opmerkelijk is gezien deze bond-babe toch wel voornamelijk indruk maakte met haar plastiek (meer dan met haar acteurs-kwaliteiten). Haar plannen om naar de Comic-Con beurs te gaan zullen nu waarschijnlijk in beraad worden genomen.

De actrice zei het volgende: "Ik kreeg zelfs brieven waarin stond dat ik niet voldoende gelijk op het meisje in het videogame. Het klopt wel dat Tamina in het spel een absolute seksgodin is. Blijkbaar hebben de fans een ontzettend hoog verwachtingspatroon."

Net als in het spel moeten ook in de film Prince Dalston, gespeeld door Jake Gyllenhaal, en de prinses hun thuisland behoeden van een allesverwoestende zandstorm. Arterton zelfs heeft na haar James Bond avontuur - waar ze één van de zwakste bondbabes uit de geschiedenis van 007 films neerzet – heeft in ieder geval niet te klagen over het aantal projecten die ze binnenhaalt. Binnenkort is ze trouwens te zien in Clash of the Titans (2010) en in de independent thriller The Disappearance of Alice Creed (2009) waar ze volgens de geruchten uit de kleren gaat. En volgend jaar speelt ze de titelrol in Tamara Drewe (2011) van Stephen Frears.

Over The Disappearance of Alice Creed (poster) en haar naakte verschijning zei de actrice het volgende: "Dit is het soort film dat ik altijd al wou doen, waarvoor ik zelf naar de bioscoop zou gaan ook. Ik zou niet voor elke film naakt willen gaan, maar hier had ik er geen problemen mee. Tenminste toen de camera aan het draaien was. Vanaf dat ik 'cut' hoorde, eiste ik wel zo snel mogelijk iets om me te bedekken." Kijk eens aan, meteen een reden om diegene die haar niet sexy genoeg vinden de mond te snoeren. Prince of Persia: The Sands of Time komt op 19 mei 2010 in onze zalen.

*** Gemma Arterton HQ pictire gallery ***

***Related Posts***
12/03/2010: Prince of Persia: The Sands of Time trailer
03/08/2008: Prince of Persia uitgesteld tot 2010
22/05/2008: Jake Gyllenhaal is Prince of Persia
14/03/2006: Prince of Persia verfilmd

In de trailer van Prince of Persia: The Sands of Time (2010) zitten zowel positieve als minder positieve zaken. Maar laten we misschien beginnen met het meest evidente, Jake Gyllenhaal ziet er geweldig uit als de incarnatie van de prins. Hij is de perfecte cast en ik zou geen andere acteur voor de geest kunnen halen die een betere uitstraling had kunnen brengen. Van 'vertolking' kan ik nog niet spreken gezien ik de film nog moet zien, maar de reputatie van de acteur kennende zal dit wel meevallen. Voor de rest steken een aantal indrukwekkende beelden in de trailer, maar … ik heb toch zwaar mijn twijfels of deze film de hoge verwachtingen zal inlossen. Het overtollig gebruik van cgi laat vermoeden dat we de The Mummy-toer opgaan, en dat belooft weinig goeds.

Korte inhoud: Perzië, de Middeleeuwen. Een kwade grootmachtvizier ziet zijn dood nader aankomen. De laatste tijd spelen zich geruchten rond over een goddelijke talisman, genaamd 'The Sands of Time', die in het bezit zou zijn van Dastan (Jake Gyllenhaal), de prins van Perzië. Met deze talisman zou men de mogelijkheid hebben om de beweging der tijden te kunnen aanpassen naar eigen wil. Dit komt goed uit voor de grootmachtvizier. Na een heftige oorlog lukt het de grootmachtvizier uiteindelijk de talisman te bemachtigen door prins Dastan op een dwaalspoor te zetten en er met de goddelijke talisman vandoor te gaan. Maar door onoplettendheid van de vizier, lukt het de prins om toch op het laatste moment mee te reizen naar het verleden. Daar aangekomen, lijkt het erop dat er iets behoorlijk is fout gegaan. De bevolking van het koninkrijk van Perzië is namelijk veranderd in demonen. De prins kent maar één manier om dit ongedaan te maken. De talisman bemachtigen en terugbrengen naar de locatie waarin het thuishoort. Dit allemaal lijkt onmogelijk, totdat hij hulp krijgt vanuit een onverwachte hoek...

De film werd vreemd genoeg geregisseerd door Mike Newell (Four Weddings and a Funeral, Harry Potter IV) en geproduceerd door blockbustergoeroe Jerry Bruckheimer (Bad Boys, Pirates of the Caribbean). Prince of Persia: The Sands of Time is gebaseerd op het gelijknamige computerspel. De prins, hoewel in de game naamloos, heeft in de film de naam Dasta gekregen. Samen met Tamina (Gemma Arterton), moet Dastan voorkomen dat een ellendige edelman Sheik Amar (Alfred Molina) de wereld zal vernietigen met de Sands of Time.

Of dit de eerste goede game-adaptatie zal worden valt nog te bezien. De keuze van bondgirl Gemma Arterton is niet bepaald de beste keuze als vrouwelijke hoofdrol. Haar Brits accent brengt je meteen uit de sfeer van het Midden-Oosten, en doet ook al weer denken aan dat vreselijke accent van Rachel Weisz in de Mummy films. De trailer is ook een samenraapsel van actie-sequenties, maar waar zit het verhaal?! Waar zit het conflict of de intrige? Wie zijn die personages, wat zijn hun motieven? Is er echt niets anders dan de eentonigheid van de strijd om de macht? Wie heeft nu interesse om 90 minuten lang te staren naar cgi en de smoel van Ben Kingsley die in de laatste jaren in iets teveel rotzooi heeft gespeeld. Al wat ik momenteel smaak is 'droog zand'. Maar het zou natuurlijk kunnen dat de monteur van de trailer de film niet heeft begrepen en er een zooitje van heeft gemaakt. Ik hoop het in ieder geval.

***Related Posts***
24/04/2010: Gemme Arterton niet sexy genoeg voor Prince of Persia
03/08/2008: Prince of Persia uitgesteld tot 2010
22/05/2008: Jake Gyllenhaal is Prince of Persia
14/03/2006: Prince of Persia verfilmd

Het is een waarheid als een koe dat game-adaptaties in het algemeen zuigen als geen ander. Voorbeelden van geflopte adaptaties zijn er anders genoeg. Maar als er nu één adaptatie was waar de verwachtingen hoog waren gespannen, dat zou het toch de Prince of Persia: The Sands of Time (2010) moeten zijn van Mike Newell (Harry Potter and the Goblet of Fire, Donnie Brasco) in een productie van Jerry Bruckheimer. Oorspronkelijk had de film in 2009 moeten uitkomen, maar om één of andere redenen is de productie van de film verschoven naar 2010, weg van de nieuwe Transformer sequel, maar in het vaarwater van Thor (2010) en Shrek Goes Fourth (2010).

De opnames zouden van start moeten gaan op dit ogenblik in Marokko. De korte inhoud van Prince of Persia stond op Slashfilm.

Prince of Persia is an action adventure video game which follows an adventurous prince who teams up with a rival princess to stop an angry ruler from unleashing a sandstorm that could destroy the world. Dastan (Jake Gyllenhaal) must join forces with Tamina (Gemma Arterton), a feisty and exotic princess, to prevent a villainous nobleman from possessing the Sands of Time, a gift from the gods that can reverse time. Alfred Molina and Ben Kingsley co-star.

Dat ze meer tijd willen nemen om een betere film te maken kan ik enkel maar toejuichen. Dit zou achteraf wel eens kunnen inslaan als een bom. Voor de mensen die het game kennen zullen wel weten hoe prachtig de Perzische locaties waren. Ik kan haast wachten op die eerste trailer.

***Related Posts***
24/04/2010: Gemme Arterton niet sexy genoeg voor Prince of Persia
22/05/2008: Jake Gyllenhaal is Prince of Persia
14/03/2006: Prince of Persia verfilmd

En nu dat Sony de rechten heeft geregeld voor Spiderman, mogen we ons dus binnenkort verwachten aan een nieuw avontuur. Spijtig genoeg is de oorspronkelijke cast niet meer zo happig om nog eens in zee te gaan voor de zoveelste sequel, uit vrees dat hun acteer-carrière hieronder zal lijden. De vraag op ieders lippen is dan uiteraard: "wie zal de rol van Peter Parker vertolken in Spider-Man 4 (2011)?"

Er circuleren reeds een aantal namen op het internet, zoals deze van Jake Gyllenhaal. Maar de naam die steeds meer wordt vernoemd is deze van Patrick Fugit. Het zijn de mensen van Slashfilm die met het nieuws komen.

Now comes word via LatinoReview that Patrick Fugit is the top name in the running to replace Tobey Maguire as Peter Parker. Now of course, no contracts have been signed, and the films have not even been officially greenlit (at least from a public perspective), so in other words - nothing is final. You probably recognize Fugit from his breakout performance in Cameron Crowe’s Almost Famous.

Geen slechte keuze. Fugit bewees in tal van films dat hij echt wel een geeky rol kan neerzetten, die eigenlijk wel vereist is voor de vertolking van Peter Parker. Hij trekt zelfs een beetje op Tobey Maguire. Maar daarnaast is Fugit ook wel een talentvol acteur. Een paar weken gym zullen wel zorgen dat hij ook nog eens fit genoeg is voor Spider-Man.

Niets is echter bevestigd en ondertussen circuleert ook nog een andere kandidaat, met name Michael Angarano. Hij zou ook wel de geeky rol kunnen spelen, maar ik zie hem niet meteen als een leading actor. Afwachten dus.

***Related Posts***
15/07/2011: The Amazing Spider-Man afbeeldingen
14/01/2011: Andrew Garfield in spiderman-outfit
06/10/2010: Emma Stone in Spiderman-reboot?
09/09/2010: Hilary Duff in Spiderman-reboot?
28/05/2010: Poll: Wie wordt de nieuwe Spiderman?
08/09/2008: Spider-Man 4 & 5 toch voor Tobey Maguire en Sam Raimi
01/06/2008: Patrick Fugit de nieuwe Peter Parker?
24/05/2008: Spider-Man 4 misschien voor 2011?
28/06/2007: Sam Raimi over Spider-Man 4

Als we het nieuws van Hollywood Reporter mogen geloven heeft Jake Gyllenhaal zopas de hoofdrol weggekaapt voor Prince of Persia: Sands of Time (2009), een verfilming van het gelijknamige computerspel.

De film, die wordt geproduceerd door Disney, moet volgend jaar in de bioscoop draaien. Mike Newell, eerder verantwoordelijk voor Harry Potter and the Goblet of Fire, neemt de regie voor zijn rekening.

De opnamen beginnen in juli in Marokko en Londen. Het verhaal draait om prins Dastan, die leeft in het Perzische rijk van de zesde eeuw na Christus. Hij probeert samen met een knappe prinses, gespeeld door het de toekomstige Bond-girl, Gemma Arterton, de snode plannen te stoppen van een gemene edelman. Gemma is een onbekende in filmland, maar in handen van producer Jerry Bruckheimer zou ze wel eens meteen naar het sterrendom gekatapulteerd worden (cf. Keira Knightley en Pirates of the Caribbean, Nicole Kidman en Days of Thunder). Prince of Persia werd in 1989 voor het eerst uitgebracht als computerspel door Ubisoft. Het avonturenspel kreeg zes keer een vervolg. Later dit jaar staat het achtste deel in de populaire reeks gepland.

En gezien de film geproduceerd zal worden door de blockbuster-producer Jerry Bruckheimer zal dit voor een keertje een game-adaptatie zijn waar we toch enigszins naar kunnen uitkijken, in tegenstelling tot al die Uwe Boll troep die we de laatste 5 jaar over ons heen hebben gekregen. Regisseur Mike Newell (Donnie Brasco, Pushing Tin) is trouwens ook geen onbekende. Qua cast ben ik ook wel tevreden.

Ik had eerder gedacht dat ze voor Orlando Bloom zouden kiezen, maar niet dus. Oef! Het had uiteindelijk beter geweest met een Perzische acteur, maar bon, Jake is een talentvolle en enorm charismatische acteur. Laten we nu maar hopen dat het geen al te braaf filmpje zal worden voor peuters. Prince of Persia is een leuk spel, met prachtige sets en ingewikkelde booby-traps, maar er wordt ook heel wat afgeslacht. Make it scary and you got my attention!

***Related Posts***
24/04/2010: Gemme Arterton niet sexy genoeg voor Prince of Persia
03/08/2008: Prince of Persia uitgesteld tot 2010
14/03/2006: Prince of Persia verfilmd

Tot mijn eigen grote verbazing had ik nog geen review geschreven over Zodiac (2007). En wat beter om deze fout te herstellen met de release van de schitterende 2-Disc Director’s Cut. Het was ondertussen al 5 jaar geleden (sinds Panic Room) dat David Fincher nog eens van hem liet horen. Met deze thriller vertelt hij naar goede gewoonte een bloedstollend (waar gebeurd) verhaal van een mysterieuze seriemoordenaar uit San Francisco.

Een intrigerende zaak die tot op vandaag nog steeds niet is opgehelderd. Zet u wel schrap, want de film duurt 2u38 minuten. Maar Zodiac is allesbehalve langdradig. Meer nog, de duurtijd zet meteen de hellentocht van de hoofdpersonages in de verf. En wat alles indrukwekkend maakt is dat er uiteindelijk niet erg veel gebeurt, maar je zit op het puntje van je stoel bij elke pagina die wordt gedraaid of koffie die wordt gedronken.

Korte inhoud: Eind jaren 60, begin jaren 70 werd San Fransisco geterroriseerd door een onverschrokken en obscure serial killer, die bekend was onder de naam The Zodiac. Hij vermoordde ad random onschuldige mensen en treiterde de politie en de nieuwsredacties met enigmatische raadseltjes. De killer was verzot op media-aandacht en bleef iedereen te slim af. Kwam daar nog bij dat ook heel wat copycats opdoken, waaronder iemand die de beruchte advocaat Melvin Belli om de tuin leidde Brian Cox. Twee journalisten en twee politieagenten zijn er zo veel mee bezig dat ze geobsedeerd raken door de zaak. De hoogbegaafde cartoonist Robert Graysmith (Jake Gyllenhaal) en de zelfdestructieve sterreporter Paul Avery (Robert Downey jr.), beiden werkzaam bij de San Fransisco Chronicle, zijn zo'n beetje de eersten die een bericht van The Zodiac ontvangen. Ze starten hun eigen onderzoek en verzamelen zoveel mogelijk informatie. Ondertussen zijn ook de doortastende detective van de afdeling moordzaken David Toschi (Mark Ruffalo) en zijn partner Bill Armstrong (Anthony Edwards) met de zaak bezig. Het onderzoek naar de identiteit van The Zodiac zou voor alle vier een keerpunt in hun carrière betekenen. Hier is de trailer.

In tegenstelling tot Se7en waar hij alles in functie zet van de moorden van de serie-moordenaar, koos Fincher een andere invalshoek waarbij hij de impact laat zien op de levens van diegene die betrokken waren. En dat maakt deze zoveelste serial-killer-prent een uiterst originele, slimme en ambitieuze prent die tevens bestemd is voor een volwassen publiek, en zoiets is buitengewoon. En zoals we van Fincher gewoon zijn is de aandacht voor detail en cinematografie opnieuw meesterlijk. Het contrast tussen de grimmige en gewelddadige scènes werkt perfect met de rustgevende nostalgische straten van San Francisco en de vergaderruimtes van de nieuwsredactie op subtiele muziek van David Shire, tot alles samenloopt in de woonkamers van de hoofdpersonages. De serie-moordenaar blijft echter in de schaduw. We maken kennis met hem doorheen zijn raadsels, zijn ademhaling aan de telefoon en de kleine fragmentjes waar hij tekeer gaat op onschuldige slachtoffers.

Opmerkelijk aan de fotografie was de 'eenvoud' tot zelfs een soort visuele banaliteit, alsof de Direcor of Photograpy Harris Savides david Fincher kon overtuigen om niet met een stijl-oefening te beginnen maar om alles zo authentiek mogelijk weer te geven, zodat de gebeurtenissen beter tot hun recht zouden komen. Geen trans-travellings of hippe steadycam shots, maar zachte kraanshots en vaste kaders. Een jonger publiek zal dit wel ervaren als 'saai' en 'langdradig', maar een meer volwassen en filmgeek publiek zal hier compleet verzot op zijn, juist omwille van de geslaagde corelatie tot het verhaal en de banaliteit van het beroep van een journalist of detective of zelfs moordenaar. Let wel, de camera die werd gebruikt - en daar kom ik later nog op terug - is een HD digitale camera die normaal gezien een hyper scherp beeld weergeeft. Maar de film ziet er allesbehalve scherp uit. Mensen hebben in hun gedachten hoe de 70'ties eruit zagen (qua kleur, stijl, vormgeving) via diverse documentaire en periodefilms. Een film maken die dit referentiekader zou negeren zou de authenticiteit voor een groot stuk teniet doen. En dit doet me dan weer denken aan die filmdocent die ik had die ons vertelde: "Er steekt vaak meer werk in naturalisme dan in een gestileerd beeld". Toch is de film scherper dan een 35 mm film en mensen die de Blu-ray zullen aanschaffen zullen meteen zien wat ik bedoel. In Zodiac kun je de haartjes en de poriën in de close-ups.

Fincher speelt op ingenieuze wijze met verdachten en verdenkingen, die leiden tot een geweldig spannende climax wanneer Graysmith voor zijn onderzoek naar de zaak op bezoek gaat bij Bob Vaughn, een oud-collega van hoofdverdachte Arthur Leigh Allen (John Carroll Lynch). In combinatie met korte scènes die op mooie wijze het tijdsverloop verbeelden en een tot in detail uitgewerkte historische reconstructie van San Francisco in de jaren 60 en 70, heeft Fincher van Zodiac opnieuw een visueel meesterwerk weten te maken.

Zodiac is bovendien volledig met de Digitale Thomson VIPERcam gedraaid met Zeiss DigiPrime objectieven (en genoeg ND-filters om de dieptescherpte enigszins te beperken), waarmee het na Collateral (2004), Domino (2005) en Miami Vice (2006) de vierde Hollywoodfilm is die geheel met deze nieuwe technologie gemaakt is. Het verschil is wel dat Zodiac de eerste Hollywood film is die geheel op harde schijf werd gedraaid en dus niet op tapes of filmrollen (meer precies het uncompressed-HD-to-drive digital-acquisition system) Het voordeel van deze techniek is dat je meteen het resultaat bij wijze van spreken kan zien op een lap-top, het nadeel (net zoals bij tapes) is dat je geen verschillende chips hebt met specifieke gevoeligheid zoals met pellicule (daglicht, kunstlicht, ASA-waarden) voor zones met veel licht, duistere belichting, buitenlicht of kunstlicht.

Zodiac werd ook integraal gemonteerd op Final Cut. De film is in ieder geval anders dan het andere werk van Fincher. Zodiac is naar verwachting in het begin een thriller in de traditionele zin van het woord, maar na verloop van tijd draait de focus naar een uitdagende karakterstudie over obsessies en offers. Het gaat er dan ook niet zozeer om wie de moorden gepleegd heeft, maar om de beweegredenen van de geobsedeerde hoofdrolspelers te leren begrijpen. Het was dus niet de typische serial-killer film waar de camera in POV achter de struiken begluurt, dan wel een registrerende docu-prent over journalisten en detectives in een eindeloze zoektocht naar een mysterieuze moordenaar. Met een ijzersterke cast en een regisseur als Fincher aan het roer was 'Zodiac' voor mij één van de beste films uit 2007.

Op de special edition dvd vinden jullie een pak extras waaronder de audio-commentaren van de Fincher, alsook deze van Jake Gyllenhaal, Robert Downey Jr., Brad Fischer, James Vanderbilt en James Ellroy. De tweede dvd bevat ook een uitgebreide achter de schermen documentaire over het productieproces, met split-screen vergelijkingen tussende computer-geanimeerde storyboards en de uiteindelijke film van de drie moordscènes. Daarnaast is er nog een documentairte van This is the Zodiac Speaking over alle aspecten van het onderzoek, met nieuwe interviews met de oorspronkelijke detectives en overlevende slachtoffers, en de documentaire His Name Was Arthur Leigh Allen, een kijk op de hoofdverdachte in de Zodiac zaak door mensen die hem kenden en de politie die onderzoek naar hem deed. Zeker een aanrader.

***Related Posts***
22/12/2007: Top 10 Best Movies 2007
14/02/2007: Zodiac trailer + pics
20/11/2006: Zodiac op High Definition gedraaid
27/10/2006: Zodiac korte inhoud & poster
28/07/2006: The Curious Case of Benjamin Button van David Fincher
26/04/2005: Mogelijks een Se7en sequel?

We weten ondertussen allemaal wel dat regisseur David O. Russell niet de beste reputatie heeft wanneer het over ‘werken met acteurs’ gaat. De man ging op de vuist met George Clooney op de set van Three Kings (1999) en ging compleet door het lint op de set van I Love Huckabees (2004). Het laatste slachtoffer van Russell’s charme-offensief viel op de set van de politieke-komedie Nailed (2009), waar acteur James Caan officeel de set heeft verlaten.

We weten ondertussen allemaal wel dat regisseur David O. Russell niet de beste reputatie heeft wanneer het over ‘werken met acteurs’ gaat. De man ging op de vuist met George Clooney op de set van Three Kings (1999) en ging compleet door het lint op de set van I Love Huckabees (2004). Het laatste slachtoffer van Russell’s charme-offensief viel op de set van de politieke-komedie Nailed (2009), waar acteur James Caan officeel de set heeft verlaten.

De redden van het dispuut draaide rond een koekje. Volgens de Hollywood Reporter speelde Caan een man die zich verslikte op een koekje. Nu wou Russell dat hij enerzijds zich verslikte maar anderzijds ook nog eens aan het hoesten was om alles waarschijnlijk veel dramatischer te maken. Caan repliceerde dat dit niet kon. Als iemand stikt op een koekje gaat deze niet staan hoesten. Russell wilde niet toegeven en zei de twee versies op te nemen, met als gevolg dat Caan de set verliet, overtuigd dat de regisseur zijn eigen versie zou kiezen en niet de interpretatie van de acteur.

De filmproducer zou nog getracht hebben om de meningsverschillen te verhelpen, maar zonder succes. Blijkbaar zou er een onderliggend conflict zijn tussen de twee mannen. Volgens de producer zou Russell zich wel professioneel hebben gedragen en is de toestand niet ontaard in irrationele uitspattingen. Caan had echter maar een klein rolletje van twee dagen shoot en de schade van de her-casting zou minimaal zijn.

Nailed is het verhaal van een naïeve serveerster Alice Eckle (gespeeld door Jessica Biel) die per ongeluk in het hoofd wordt geschoten door een onhandige klusjesman en zijn spijkerpistool. Door het incident lijkt ze emotioneel onstabiel te zijn en constant hunkerend naar seks. De niet verzekerde Alice besluit vervolgens voor haar rechten op te komen en vertrekt naar Washington. Daar ontmoet ze het immorele congreslid Howard Ryder (Jake Gyllenhaal), met wie ze al snel in bed belandt, maar die haar toch helpt om haar eigen politieke carrière van de grond te krijgen.

In de film is ook een rol weggelegd voor James Marsden, Catherine Keener, Olivia Crocicchia en Tracy Morgan.

Jessica Biel met een overdreven seksuele appetijt, lijkt mij al een voltreffer te zijn. Hoewel, Black Snake Moan (2006) - een film met een oversekste Christina Ricci – flopte gigantisch aan de box-office. Benieuwd naar de trailer van deze film en dan vooral ook naar de nu al beruchte koekjes-scène.

***Related Post***
04/02/2009: Christian Bale werpt F-bommen op Terminator Salvation set
03/04/2007: David O. Russell flipt op de set van I Love Huckabees