ingmar bergman

  • Miss Julie (2014) *** DVD recensie

    Pin it!

    Miss Julie (2014) van de Noorse cineaste Liv Ullmann is niet wat je denkt. De cover doet denken aan een typisch kostuumdrama dat zich afspeelt in de hogere klasse zo ergens in de 19e eeuw. Dat is het zeker niet.

    miss_julie_2014_poster.jpg

    LIv Ullman ken ik ook niet, deze regisseuse is warempel een bejaarde dame (geboren in 1938) die nog actrice was in de films van Ingmar Bergman (Persona, The Passion of Anna, Face to Face). Toen ik te weten kwam dat deze film met drie protagonisten gebaseerd is op een toneelstuk van August Strindberg, begreep ik de film al een stuk beter. Want deze prent doet heel erg denken aan een toneel stuk, maar is het niet.

    Korte inhoud: Colin Farrell speelt John een stalknecht/lakei/butler op het kasteel van een baron wiens dochter Miss Julie (Jessica Chastain) de plak zwaait. Samen met Kathleen de keukenmeid (Samantha Morton) ondergaan ze de grillen van Miss Julie, die tot ergernis van Kathleen een ongezonde interesse toont in John. Het is een spel van aantrekken, afstoten, meesteres en knecht, idolatrie, idealisatie, verlangen, onderdrukte emoties. Deze cocktail barst explosief.

    Wanneer je een toneelstuk verfilmt en de setting niet meer is dan drie acteurs in bijna constant dezelfde omgeving (de keuken), waar de aandacht van de camera en de kijker voortdurend op de acteurs is gevestigd en je geen andere beelden kan gebruiken om emoties te tonen of te verbeelden, dan heb je nood aan ijzersterke karakteracteurs. Hierin overtuigd Miss Julie niet helemaal. Colin Farrell is zeker geen slechte acteur, Jessica Chastain speelt de femme fatale redelijk. De wisselwerking en de magie tussen deze twee hoofdacteurs is niet altijd even doeltreffend.

    De uiting van frustratie, idolatrie, ontgoocheling, woede en aantrekking zijn zo uitgesproken dat het een beetje geforceerd overkomt op de kijker bij momenten. In een toneelstuk op de planken denk ik dat zoiets beter functioneert. Zowel John als Miss Julie voelen een onuitgesproken zwaar verlangen naar mekaar. Door het klassenverschil en de onbereikbaarheid gaan ze elkaar idealiseren. Maar de maskers vallen geleidelijk aan af en het onvermijdelijk gebeurt met alle gevolgen van dien.

    miss_julie_2014_pic01.jpgmiss_julie_2014_pic02.jpgmiss_julie_2014_pic03.jpg

    De klok kan niet meer terug gedraaid worden en de heel nacht door proberen beiden een uitweg te vinden waarin de rollen elkaar afwisselen, knecht wordt meester, meesteres wordt onderdanig. Gevoelens slaan van het ene uiterste om in het andere uiterste. Niet eenvoudig om dat te acteren. De regie is als een stuk in verschillende acts. Je stelt je zo voor dat even het gordijn toegaat en een nieuw hoofdstuk begint. Soms is dat ook nodig. In de film kan dit niet en krijg je als kijker geen pauze. Dat is ook een beetje een minpunt in de film. Uiteindelijk vind ik de film niet helemaal geloofwaardig en ben ik eigenlijk wel benieuwd om dit op de planken te zien opvoeren. Miss Julie is reeds beschikbaar op DVD. Vreemd genoeg heeft de distributeur de trailer van de film nog maar eens geblokkeerd. Blijkbaar begrijpen die stagiairs nog niet goed hoe filmpromotie in mekaar mekaar zit, maar so be it. Dan maar zonder trailer.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 26 april 2015

  • The Last House on the Left minder gortig dan het origineel

    Pin it!

    De film waarmee Wes Craven zijn stempel had gezet op het horrorgenre was zonder enige twijfel The Last House on the Left (1972), waarin een 17 jarig meisje ten prooi valt aan een bende demente sadisten. Dit is ondertussen al meer dan 36 jaar geleden. Het was dus geen wereldschokkend nieuws dat een remake binnenkort in de zalen zal draaien, en dan nog wel een remake die geproduceerd is door Wes Craven zelf, die op zijn beurt een remake maakte van The Virgin Spring (1960) van het filmgenie Ingmar Bergman. Dit wordt dus een remake van een remake.

    The Last House on the Left

    Na de niet onaardige remake van The Hills Have Eyes (2006), eveneens geproduceerd door Craven, ben ik echt wel benieuwd naar The Last House on the Left (2009), die volledig werd gedraaid in Cape Town (out of all places).

    Korte inhoud: Nadat ze twee tieners, Mari (Sara Paxton) en Paige Martha MacIsaac, hebben ontvoerd en gemarteld, zoeken de twee schurken, Krug (Garret Dillahunt) en Francis (Aaron Paul), alsook de valse Sadie (Riki Lindhome), onderdak bij de ouders van Mari, één van hun slachtoffers. Wanneer die ouders, Emma Collingwood (Monica Potter) en John Collingwood (Tony Goldwyn), erachter komen wat ze hebben gedaan, barst de hel los.

    Dat de nieuwe versie een aantal scriptwijzigingen heeft doorgevoerd zal meteen duidelijk worden bij het bekijken van de geslaagde trailer. Het lijkt minder gortig te zijn dan het origineel en iets meer story-driven, maar daarom niet minder beangstigend of gewelddadig. Ik heb in ieder geval de indruk dat de remake ook iets realistischer lijkt dan het origineel. Het is trouwens ook een verademing om nog eens Tony Goldwyn in actie te zien in een belangrijke hoofdrol.

    Het project werd eerst aangeboden aan het Franse cineasten-duo David Moreau en Xavier Palud. Maar nadat de producenten het resultaat van hun verschrikkelijk slechte remake The Eye (2008) aanschouwden, hebben ze wijselijk van gedacht veranderd en voor de regie van deze remake de Griek Dennis Iliadis aangeduid. De scenaristen van dienst waren het groentje Adam Alleca en de ervaren Carl Ellsworth (Red Eye, Disturbia). Wanneer de film bij ons uitkomt is nog niet duidelijk maar deze wordt toch verwacht ergens in de zomer van 2009.

     

    *** The Last House on the Left ***

  • Brad Renfro niet In Memoriam

    Pin it!

    Ik had er niet eerder bij stil gestaan, maar er ontbraken toch wel een paar belangrijke namen aan de In Memoriam-montage tijdens de 80e Academy Award ceremonie. Uiteraard ontbraken Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni en Heath Ledger niet, maar wel Roy Scheider. Nu, in verdediging van de Academy, de montage werd beëindigd op 31 januari 2008, en gezien de gehele ceremonie op de seconde getimed is viel de dood van Scheider, op 10 februari 2008, net te laat. De organisatie heeft echter de belofte gemaakt om de acteur te vermelden op de volgende Oscar-ceremonie. Maar toch kan je de organisatie niet geheel vrij spreken van fouten. Ik denk dan aan de jonge acteur Brad Renfro die stierf op 15 januari 2008 of zelfs de Franse acteur Michel Serrault die op 29 juli 2007 stierf. Op TMZ stond het volgende artikel over het ontbreken van Brad Renfro:

    The Client Sleepers Apt Pupil

    So in case you missed it, Brad Renfro was ignored during the 'in memoriam' montage on the Oscars last night. You’re not gonna believe the statement the Academy gave TMZ. The tape featured 50 movie types who died in the last year. They included actors, studio execs, makeup artists, agents, and on and on. Renfro was nowhere to be seen. We asked the Academy why and they gave us the following statement: "It is simply not possible to include everyone in that segment."

    Interesting. Renfro, whose credits include The Client, Apt Pupil and Sleepers, seems like a bigger player than Margaret Gardner, the head of the international division of a P.R. firm.

    Ik kan best begrijpen dat niet iedereen in de lijst vernoemd kan worden, maar wanneer deze lijst namen bevat van make-up artisten of PR-managers zou ik zo denken dat een acteur toch wel iets meer gewicht heeft in een filmproductie, en dan nog zeker een acteur, in het geval van Renfro, die 3 grote rollen heeft neergezet. Ik heb zo een vermoeden dat de omstandigheden van zijn dood misschien wel een rol hebben gespeeld. Renfro stierf aan een overdosis heroïne. In tegenstelling tot de dood van Heath Ledger, die is gestorven aan het gevolg van voorgeschreven medicijnen, is zijn dood misschien wel niet geheel onschuldig. En gezien zijn jeugdige leeftijd en nog jonge loopbaan is het misschien gemakkelijker om een dergelijk iemand over het hoofd te zien. Maar toch, de omstandigheden van iemand's dood zouden in geen geval een invloed mogen hebben in de erkenning van zijn of haar prestaties. River Phoenix werd trouwens ook vermeld in de memoriam en hij is ook niet gestorven aan natuurlijke dood.

    Wat denken jullie? Is het ontbreken van Renfro een goede zaak of niet?

    ***Related Posts***
    23/01/2008: dood van Heath Ledger
    27/08/2007: Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni

  • Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni en Michel Serrault overleden

    Pin it!

    Gisteren hebben twee iconen van de cinema ons verlaten; de Zweedse regisseur Ernst Ingmar Bergman en de Franse acteur Michel Serrault, maar zullen ze via hun films een eeuwig bestaan mogen kennen. Hoe kan het dan ook anders om ze even te vermelden op deze blog. Beiden zijn overleden op vrij late leeftijd. Michel Serrault is op 79-jarige leeftijd in Honfleur aan kanker overleden. Bergman is thuis op het Zweedse eiland Farö in zijn slaap overleden op 89jarige leeftijd.

    De meesten onder jullie zullen waarschijnlijk de acteur niet meteen kennen, nochtans heeft Serrault zomaar eventjes 135 films op zijn naam staan en stak hij 3 Césars op zak. Hij blonk uit als acteur in zowel serieuze rollen, zoals de Mathieu Kassovitz thriller Assassin(s) (1997) en de award-winnende Docteur Petiot (1990), maar is door het grote publiek bekend voor zijn komische rollen, zoals zijn vertolking van één van de twee homoseksuelen in La Cage aux Folles (1978). Zijn beste film voor mij blijft in ieder geval Garde à Vue (1981) van Claude Miller met Lino Ventura.

    Regisseur Bergman maakte meer dan 40 films, 126 toneestukken en 39 hoorspelen en is een echt begrip in de filmwereld en bejubeld als 'meester van de Zweedse film'. Zijn oeuvre omvat Wild Strawberries (1957), Through a Glass Darkly (1961), Persona (1966), Cries and Whispers (1972), Scenes from a Marriage (1973), Autumn Sonata (1978) en Fanny and Alexander (1982). Als regisseur vond hij het zijn opdracht het beste uit de acteurs te halen, ook als dat betekende dat het personage compleet anders werd dan hij eerst voor ogen had. Anders zou het geheel onnatuurlijk zijn. Dankzij deze visie op acteursregie, werden vooral zijn latere films meer gekenmerkt door dialogen ontstaan uit improvisatiesessies. Bergman trok dan met uitgewerkte ideeën naar de filmcrew die zelf de dialogen tot stand bracht. Daardoor moest hij wel op zoek gaan naar talentvolle acteurs en deze kwamen voornamelijk uit Zweden.

    Hij werkte ook liefst met dezelfde mensen, van acteurs tot cameramensen. Onder andere Bibi Andersson, Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Ingrid Thulin, Max von Sydow en Liv Ullmann behoorden tot zijn acteursgroep en voor het camerawerk hield Bergman vast aan Sven Nykvist, waarmee ook Woody Allen mee werkte. Bergman was voor Woody Allen altijd al een inspiratiebron geweest. Woody Allen beschreef Bergman ooit als "probably the greatest film artist ... since the invention of the motion picture camera." Ook voor Steven Spielberg was hij een groot meester: "I have always admired him, and I wish I could be a equally good filmaker as he is, but it will never happen. His love for the cinema almost gives me a guilty conscience." Maar Bergman had zijn mening over heel wat filmmakers, en die was niet altijd vleiend te noemen:

    Over Orson Welles zei Bergman het volgende: "For me he's just a hoax. It's empty. It's not interesting. It's dead. Citizen Kane (1941), which I have a copy of - is all the critics' darling, always at the top of every poll taken, but I think it's a total bore. Above all, the performances are worthless. The amount of respect that movie's got is absolutely unbelievable. I've never liked Welles as an actor, because he's not really an actor. In Hollywood you have two categories, you talk about actors and personalities. Welles was an enormous personality, but when he plays Othello, in The Tragedy of Othello: The Moor of Venice (1952), everything goes down the drain, you see, that's when he's croaks. In my eyes he's an infinitely overrated filmmaker."

    Van de beruchte Franse Nouvelle Vague cineast Jean-Luc Godard en de gerenommeerde Michelangelo Antonioni had hij ook niet veel goeds te zeggen: "I've never gotten anything out of his [Godard] movies. They have felt constructed, faux intellectual and completely dead. Cinematographically uninteresting and infinitely boring. Godard is a fucking bore. He's made his films for the critics. One of the movies, Masculin, Féminin (1966), was shot here in Sweden. It was mind-numbingly boring. Michelangelo Antonioni has done two masterpieces, you don't have to bother with the rest. One is Blowup (1966), which I've seen many times, and the other is La Notte (1961), also a wonderful film, although that's mostly because of the young Jeanne Moreau. In my collection I have a copy of Il Grido (1957), and damn what a boring movie it is. So devilishly sad, I mean. You know, Antonioni never really learned the trade. He concentrated on single images, never realising that film is a rhythmic flow of images, a movement. Sure, there are brilliant moments in his films. But I don't feel anything for L'Avventura (1960), for example. Only indifference. I never understood why Antonioni was so incredibly applauded. And I thought his muse Monica Vitti was a terrible actress."

    Maar Bergman was wel geboeid door het werk van een aantal hedendaagse cineasten: "Among today's directors I'm of course impressed by Steven Spielberg and Martin Scorsese, and Francis Ford Coppola, even if he seems to have ceased making films, and Steven Soderbergh - they all have something to say, they're passionate, they have an idealistic attitude to the filmmaking process. Soderbergh's Traffic (2000) is amazing. Another great couple of examples of the strength of American cinema is American Beauty (1999) and Magnolia (1999)."

    Bergman werd negen keer genomineerd voor een Oscar voor Beste Regisseur, maar won nooit. Wel kreeg hij in 1971 een ere-Oscar voor zijn gehele oeuvre. Een soort troostprijs die ook Alfred Hitchcock mocht in ontvangst nemen nadat hij ook werd gepasseerd zonder één beeldje voor beste regisseur. In 1997 ontving hij wel de 'Gouden Palm der Gouden Palmen' op het filmfestival van Cannes. Regisseurs als Martin Scorsese, Woody Allen, Robert Altman, Francis Ford Coppola, Akura Kurosawa en Wim Wenders eerden hem toen als de beste regisseur aller tijden.

    Update 31/07/2007: Nadat gisteren bekend werd dat Ingmar Bergman en Michel Serrault niet meer onder ons zijn, komt vandaag het bericht dat ook regisseur Michelangelo Antonioni is overleden. De Italiaan stierf maandagavond op vredige wijze in zijn stoel, in bijzijn van zijn vrouw. Antonioni, die al tijdens de Tweede Wereldoorlog als filmmaker actief was, werd beroemd met films als La Signora Senza Camelie (1953), Identificazione di una Donna (1953) en de Gouden Palm film BlowUp. Antonioni is de oudste van de drie geworden, 94 jaar.

    Hij werd genomineerd voor een oscar voor BlowUp, maar verloor deze aan Fred Zinnemann voor A Man For All Seasons (1966). Hij kreeg wel een Honorary Award Oscar voor zijn oeuvre - zoals dat gewoonlijk gaat binnen de Academy - en dit beeldje werd dan nog eens gestolen in zijn huis tijdens het kerstverlof.

  • Sven Nykvist (1922-2006) is overleden

    Pin it!

    Woensdag is de 83-jarige Zweedse cameraman Sven Nykvist (foto) overleden, één van de beste Directors of Photography die de filmindustrie heeft voortgebracht. De 'Master of Light', zoals hij werd genoemd, bereikte wereldfaam door zijn nauwe samenwerking met cineast en landgenoot Ingmar Bergman.

    Tweemaal leverde deze samenwerking Nykvist een Oscar op: met Cries and Whispers (1972) en tien jaar later voor Fanny and Alexander (1982).

    In de loop van zijn carrière zocht hij zijn geluk buiten Zweden. Nykvist werkte met grote namen zoals Woody Allen (Crimes and Misdemeanors, Celebrity, Another Woman), Roman Polanski (The Tenant), Lasse Hallström (What’s Eating Gilbert Grape), Richard Attenborough (Chaplin), Richard Fleischer (The Last Run), Andrei Tarkovsky (The Sacrifice), Norman Jewison (Agnes of God), Louis Malle (Pretty Baby) en Philip Kaufman (The Unbearable Lightness of Being). De laatste film leverde hem een derde Oscarnominatie op. In 1999 schoot hij zijn laatste film, de toepasselijk getitelde Curtain Call (1999) geregisseerd door Peter Yates. In 56 jaar stond Nykvist maar liefst 121 maal achter de camera. Vijfmaal nam hij tevens plaats op de regiestoel.

    Sven Nykvist was een DoP die, in tegenstelling tot iemand als Darius Khondji (Delicatessen, Alien: Resurrection, La Cité des Enfants Perdues), een grote fascinatie had voor realisme en eenvoud. Sven zei over de moderne cinema: "Today we make everything so complicated. The lighting, the cameras, the acting. It has taken me thirty years to arrive at simplicity."

    ***Related Posts***
    04/02/2007: Penelope Cruz is de nieuwe muse van Woody Allen
    15/09/2006: Scoop, de nieuwe Woody Allen
    05/12/2005: Woody Allen nog steeds scherp van tong