De FilmBlog

Wie krijgt dit jaar de oscar voor Best Picture? Naar alle waarschijnlijkheid Avatar maar gezien The Academy dit jaar haar lijstje heeft uitgebreid met maar liefst 10 titels, koester ik de hoop dat ze ook afstand zullen nemen van hun principes en misschien voor een keertje de “enige echte beste film van het jaar” zullen uitpikken. Dat zou District 9 (2009) kunnen zijn, maar misschien ook The Hurt Locker (2009). Vorige oscar-edities kon ik zo de winners voorspellen, maar dit jaar zou ik het niet met quasi zekerheid kunnen zeggen.

Een film als District 9 (2009) had vorige edities nooit de nominatie gehaald voor de Beste Films, net zoals The Dark Knight (2008) ook over het hoofd werd gezien, of andere geweldige actieprenten als The Bourne Ultimatum (2007) of thrillers als Zodiac (2007). De stap die ze hebben gezegd om meer films toe te laten tot de categorie van Best Picture zet in ieder geval de deur op een kier voor films die niet meteen een Oscar-ettiquet dragen. Nog niet voor alle soorten films, maar toch voor een pak nieuwe contenders.

Hoewel, wanneer je naar de lijst van de 10 genomineerden kijkt heb je niet meteen de indruk dat ze hebben gekozen voor de 10 beste films, dan wel voor de 10 films uit 10 verschillende genres die elk op hun manier een invloedrijke stempel hebben gezet op het voorbije jaar. Elke film moet hoe dan ook “gewichtig” blijven, ofwel met de onderwerp-keuze ofwel met de dramatische uitwerking. Een komediefilm mag dus niet enkel bestaan uit grappen en grollen, maar moet ook een bittere ondertoon hebben. Het mag ook geen genre-film zijn (vooral geen comic-adaptatie of horrorfilm), tenzij het fel afwijkt van het uiteindelijke genre en het kan ook geen sequel, reboot of prequel zijn, daarom ook de onbegrijpelijke afwezigheid van de uitstekende Star Trek (2009) reboot.

De vraag die je nu kan stellen is of de kiezers, nu er meer films in de categorie zitten, zullen kiezen voor de beste film, dan wel voor de meest populaire. De Academy Awards zijn de MTV-Awards niet, maar nu het aanbod groter is zou er wel eens een andere wind kunnen waaien doorheen de Kodak Theatre. Welke film maakt hier dan het meeste kans, Avatar. Is dat de beste film? Nope, in geen geval. Maar de kans dat er een film wordt gekozen met minder nominaties in de andere categorieën, is wel een stuk groter geworden. Er zijn negen films met 2 nominaties en een stuk of 17 films met slechts één nominatie, en in de categorie van Beste Film zitten maar liefst 5 film met minder dan 6 nominaties. Wat denken jullie, tien beter dan vijf?

***Related Post***
02/02/2010: Oscarnominaties 2010

Death Proof (2007)

Als Quentin Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds (2009), alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

Korte inhoud: In het door Duitsers bezette Frankrijk is Shosanna Dreyfus (Mélanie Laurent) getuige van de brute moord op haar familie, onder leiding van nazi-kolonel Hans Landa (Christoph Waltz). Ze weet maar net te ontsnappen en vlucht naar Parijs, waar ze een nieuwe identiteit aanneemt en een filmtheater gaat runnen. Ondertussen, ergens anders in Frankrijk, neemt een joodse groep soldaten, onder leiding van Lt. Aldo Raine (Brad Pitt) wraak op de nazi's. De groep die bij de vijand bekend staat als 'The Basterds', zaait angst door de nazi's op brute wijze te vermoorden. Met de hulp van de Duitse actrice Bridget von Hammersmark (Diane Kruger) ondernemen ze een missie om de leiders van het Derde Rijk uit te schakelen bij een Duitse filmpremière in het filmtheater van Shosanna Dreyfus, waar ook Shosanna zelf haar kans schoon ziet om wraak te nemen...

Een bekende uitspraak van Tarantino is: "Ik vind dat je rustig mag stelen als de film er beter van wordt. Als je betrapt wordt, kun je altijd nog zeggen dat het om een hommage gaat". En daar heb je het. De titel The Inglorious Bastards (1978) van Enzo G. Castellari werd dan ook een klein beetje gewijzigd maar er is een duidelijke verwijzing, alsook naar de beruchte klassieker The Dirty Dozen (1967), een mijlpaal in het actie-oorlogsgenre. Maar Tarantino maakt hier toch wel een hoogst persoonlijke prent van en verliest geen seconde vertelstijl.

Niet alleen het acteerwerk van de acteurs maar ook het camerawerk van Robert Richardson is uitmuntend. Tarantino heeft zijn reputatie als regisseur van eigenzinnige cinema hiermee weer eens bevestigd. Zwarte humor en veel vette knipogen, het is allemaal heerlijk om te volgen. Voor een film over de 2de WO blijven de explosies en de adrenaline-sequenties tot een minimum beperkt. Hoewel de scalpen met de regelmaat van de klok worden gesneden en de baseball-knuppel soms als terreurwapen wordt ingezet blijft het allemaal binnen de perken, ook al is het af en toe even schrikken. De kolderieke opzet staat echter voorop. De soundtrack wordt aangeleverd door niemand minder dan western-componist Ennio Morricone en levert een opmerkelijke bijdrage, ook hier ee paar verwijzingen naar de muziek van diens spaghettiwesterns.

Kortom, Inglourious Basterds is een uitstekende film, en had nog stukken beter geweest mocht hier en daar de scenes wat korter geknipt zijn. Maar uiteindelijk verveelt de film nauwelijks en dat voor een prent van 153 minuten, wat op zich ook al een prestatie is. De dialogen komen op de voorgrond en de krankzinnige plot werd geregisseerd door een volwassen iemand die verzot is op cinema. Daar waar het zwakke Death Proof (2007) eerder een ontdekking was naar de ‘exploitation film’ is Inglourious Basterds eerder een traditionele film, met een eigen wereld waarin mensen een specifiek taalgebruik hebben en waar de taal een essentieel element vormt in de film. Een taal kennen kan deuren opnemen, en wie de taal niet meester is kan tijdens de oorlog in gevaar komen. Er zit ook heel wat name-dropping in de film met Duitste cineast maar dat zit geheel binnen de sfeer van de film en komt in geen geval opschepperig over. De film bevestigt voor mij de terugkeer van een meester die hier bewijst dat hij ook meer is dan een regisseur van gestileerde en gewelddadige actie thrillers.

Op de Blu-ray vinden jullie heel wat making-off filmpjes, de volledige en hilarische propagandafilm met soldaat Zoller (Daniel Brühl); alsook alternatieve en geknipte scènes. Jawel, u hoort het goed, de film kon nog langer zijn…véél langer.

***Related Posts***
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies 2009
07/10/2009: Quentin Tarantino interesse in Kill Bill 3
17/07/2009: Inglourious Basterds poster
12/02/2009: Inglourious Basterds trailer

The Golden Globes zijn het voorspel op de Oscars, soms een graadmeter voor mogelijke winnaars maar de laatste tijd toch ook wel een aanwijzing voor mensen die net naast het beeldje zullen grijpen. Met andere woorden, indien The Academy zou twijfelen tussen twee potentiële oscar-kandidaten, zou de voorkeur vaak gaan naar diegene die nog GEEN erkenning heeft gekregen. Om nu The Golden Globes te gaan zien als troostprijzen is misschien een stap te ver, maar bekijk zelf de Globe-winnaars en vergelijk ze binnenkort met de Oscar-winnaars die op 7 maart worden uitgereikt, you'll see I'am not far from the truth.

De film die met de belangrijkste prijs ging lopen was Avatar (2009), met name die van beste film. In de categorie Beste Film versloeg hij andere belangrijke contenders zoals Inglourious Basterds en Up in the Air. Daarnaast werd regisseur James Cameron in de bloemetjes gezet als beste regisseur. Avatar is met een opbrengst van ruim 1,3 miljard dollar al een van de grootste successen aller tijden en kan nu ook op de waardering van de filmcritici rekenen. Sandra Bullock werd bekroond als beste actrice, terwijl Jeff Bridges de Golden Globe voor beste acteur mocht in ontvangst nemen.

Robert Downey Jr. en Meryl Streep werden beiden uitgeroepen tot beste acteur/actrice in de categorie 'komedie en musical'. 'The White Ribbon' won de prijs voor de beste buitenlandse film. De Cecil B Demille Award ging dit jaar naar Martin Scorsese en ik laat nog vallen dat Michael C. Hall, Kevin Bacon, Alec Baldwin, Toni Collette en Drew Barrymore allemaal in de prijzen vielen voor hun acteerwerk in tv-series. Hieronder vinden jullie de volledige lijst met de winnaars. De sterretjes naast de titels zijn namen en films die jullie in de gaten moeten houden voor de Oscars (buiten beschouwing gelaten films uit een categorie die niet vertegenwoordigd is bij de oscars).

Best Motion Picture — Drama
Avatar – Winner
The Hurt Locker
Inglorious Basterds
Precious
*Up in the Air

Best Performance by an Actress in a Motion Picture — Drama
Sandra Bullock, The Blind Side – Winner
Emily Blunt, The Young Victoria
Helen Mirren, The Last Station
Carey Mulligan, An Education
*Gabourey Sadibe, Precious

Best Performance by an Actor in a Motion Picture — Drama
Jeff Bridges, Crazy Heart – Winner
*George Clooney, Up in the Air
Colin Firth, A Single Man
Morgan Freeman, Invictus
Tobey Maguire, Brothers

Best Motion Picture — Musical or Comedy
*The Hangover – Winner
(500) Days of Summer
It’s Complicated
Julie & Julia
Nine

Best Performance by an Actress in a Motion Picture — Musical or Comedy
*Meryl Streep, Julie and Julia – Winner
Sandra Bullock, The Proposal
Marion Cotillard, Nine
Meryl Streep, It’s Complicated
Julia Roberts, Duplicity

Best Performance by an Actor in a Motion Picture — Musical or Comedy
Robert Downey Jr., Sherlock Holmes – Winner
Matt Damon, The Informant
Daniel Day Lewis, Nine
*Joseph Gordon Levitt, (500) Days of Summer
Michael Stuhlbarg, A Serious Man

Best Performance by an Actress in a Supporting Role in a Motion Picture
Mo-Nique, Precious – Winner
Julianne Moore, A Single Man
*Anna Kendrick, Up in the Air
Vera Farmiga, Up in the Air
Penelope Cruz, Nine

Best Performance by an Actor in a Supporting Role in a Motion Picture
*Christopher Waltz, Inglorious Basterds – Winner
Matt Damon, Invictus
Stanley Tucci, The Lovely Bones
Christopher Plummer, The Last Station
Woody Harrelson, The Messenger

Best Animated Feature Film
*Up – WinnerCoraline
The Fantastic Mr. Fox
Cloudy with a Chance of Meatballs
The Princess and the Frog

Best Foreign Language Film
*The White Ribbon – Winner
Barria
Broken Embraces
A Prophet
The Maid

Best Director — Motion Picture
*James Cameron, Avatar – Winner
Kathryn Bigelow, The Hurt Locker
Clint Eastwood, Invictus
Jason Reitman, Up in the Air
Quentin Tarantino, Inglorious Basterds

Best Screenplay — Motion Picture
*Up in the Air – Winner
It’s Complicated
District 9
The Hurt Locker
Inglorious Basterds

Best Original Score — Motion Picture
Michael Giacchino, Up – Winner
Marvin Hamlisch, The Informant
James Horner, Avatar
Abel Krozeniowski, A Single Man
*Karen O. and Carter Burwell, Where the Wild Things Are

Best Original Song — Motion Picture
“The Weary Kind,” The Crazy Heart – Winner
“I Will See You,” Avatar
“Winter,” Brothers
“Cinema Italiano,” Nine
“I Want to Come Home,” Everybody’s Fine

Ik wens de lezers van deze filmblog een voortreffelijk filmjaar toe! 2009 was een jaar vol verrassingen maar ook een jaar met een aantal teleurstellingen. De moment is dus ook rijp voor de eindejaarstlijstjes. En zoals de traditie dit wil heb ik zowel mijn Top 10 van de Beste Films, alsook mijn Top 10 van de Slechtste films uit 2009.

Uiteraard zijn die lijstjes uiterst subjectief en kunnen de meningen wel eens uiteen lopen. Gelieve dit dan ook kenbaar te maken op smakelijke wijze in de reacties. Ik heb niet ALLE films gezien die in 2009 zijn uitgekomen (er zijn er dan ook een slordige 5'000), maar toch een behoorlijk aantal. Voor de lijst van de slechtste films heb ik voornamelijk films opgesomd die veel beter konden. Het heeft trouwens geen nut om derderangs B-films te nemen die nauwelijks de intentie hadden beter te doen. Een film die ik niet meteen wist onder te brengen was Paranormal Activity. Op zich een knap staaltje cinema, was het niet dat de film eigenlijk niet zo heel fel verschilt van The Blair Witch - met dit verschil dat er in deze laatste toch heel wat meer gebeurt en Paranormal Activity nog veel verder kon gaan in de terreur.

10. The Hangover (2009) Todd Phillips
The Hangover was de meest geslaagde komedie uit 2009, ook al was dat geen al te moeilijke bevalling. Zeker met belabberde films à la The Ugly Truth, The Proposal, The Pink Panther 2 of Bride Wars die de lat toch wel zeer laag hebben gelegd. Ook al zijn de karakters in The Hangover niet zo goed uitgewerkt, moet je toegeven dat het verhaal toch heel wat originaliteit aan de dag legt. Regisseur Todd Phillips bewijst opnieuw dat hij een buitengewoon talent heeft voor timing en ritme, maar ook het lef heeft om risico’s te nemen. De grappen zijn niet allemaal voltreffers (de gehele episode met Mike Tyson) maar als ze werken zijn ze simpelweg geniaal (met de compleet misplaatste masturberende baby op kop). Er zitten heel wat schunnige moppen in maar Phillips vertelt het met zoveel enthousiasme en schwung dat je er toch mee moet lachen. Indien dit scenario verteld werd door een B-regisseur viel deze Hangover plat op zijn gat. Ook de cast zit snor, met grotendeels onbekende gezichten die perfect op elkaar zijn afgespeeld en voldoende sympathie kunnen verwekken bij het publiek. Soms hoeft een film niet meer te zijn dan dat om ons te bekoren.

9. Avatar (2009) James Cameron
In tegenstelling tot wat beweerd wordt was Avatar met zijn productiebudget van 230 miljoen dollar niet de duurste film ooit (Pirates of the Caribbean had al in zijn eentje een productiebudget van 300 miljoen dollar - volgens Imdb) en was ook niet de grootste box-office recette tijdens het openingsweekend, want met zijn 77 miljoen dollar komt hij nog niet aan de hielen van pakweg The Dark Knight die meer dan het dubbele opbracht. Maar science-fiction/fantasy films zijn, in tegenstelling tot familiefilms, veel moeilijker te verkopen. En nochtans kan de film nog steeds uitgroeien tot één van de meest succesvolle films oot. Het is een opmerkelijke film die visueel overbluft en ons een filmbeleving bezorgt die we nog niet hadden ervaren maar tevens inhoudelijk niet teleurstelt. Avatar vertoont voldoende subtext voor menig debat over de 'clash van civilisaties' of de kritiek op de hoog-technologische oorlogsmachine die de laatste jaren al vele malen voor destructie heeft gezorgd. Maar het inhoudelijke blijft ondergeschikt aan de pracht die we te zien krijgen. Het lijkt er wel op dat Mr. Cameron nog steeds in zijn jeugdjaren zit en nog steeds verzot is op rollercoasters, en dat inhoud en karakterstudies in functie staan van het visueel geweld en niet omgekeerd. Maar Cameron blijft wel een van de betere cineasten om dergelijke films in beeld te brengen, zeker beter dan pakweg een Michael Bay – die nog meer met het visuele aspect bezig is. Hij weet alles goed te timen en te doseren, zuigt ons zo compleet in het verhaal en doet ons een beetje vergeten dat we toch voornamelijk naar cgi aan het kijken zijn. Dat we deze prent ook nog eens in 3D kunnen bewonderen, is mooi meegenomen (opgepast voor de mensen met hoogtevrees!) maar je zal er evenveel van kunnen genieten in 2D – ook al is dit misschien de eerste fictiefilm die met zijn 3D iets wezenlijks kan toevoegen.

8. Moon (2009) Duncan Jones
Het jaar 2009 was voor mij een jaar waar de science-fiction films terrein hebben gewonnen op de comic-book adaptaties, te beginnen met deze originele en inspirerende Moon. Een intelligente thriller die ons even deed terugdenken aan Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey, maar dan iets meer ingetogen. De film is niet 100% accuraat maar het roept toch een resem interessante vragen en stellingen op. Desondanks zijn complexiteit straalt de film 'eenvoud' uit en dat maakt deze film ook zo bijzonder. Je voelt letterlijk de isolatie van de ruimte, via de koude settings en de vaste kadrages. Ook al is de film beangstigend, wordt dit toch bij momenten ontkracht door sporadische momenten van humor. Moon is een verfrissende verademing op de science-fiction troep die we geregeld voorgeschoteld krijgen en de bioscopen gedomineerd in recente jaren.

7. The Girl with the Dragon Tattoo (2009) Niels Arden Oplev
Niet Antichrist van de Deen Lars Von Trier, maar wel de Zweedse film The Girl with the Dragon Tattoo maakte het meest indruk op mij. Het is een kille thriller met karakters van vlees en bloed en een verhaal die meteen naar de keel grijpt. Het feit ook dat je niemand van de acteurs kent, en deze ook nog eens knap staan te acteren, wordt je hierdoor volledig in het verhaal gezogen. De 'mannen' in de film hebben zeker wel een kwalijke reputatie maar het verhaal (die als een trilogie zal uitkomen) is allesbehalve gratuit. Het is een adembenemend verhaal over een serie-moordenaar in een corporate wereld met rijke industriëlen. Er komen weinig merkwaardige filmproducties uit Zweden, maar deze is een voltreffer.

6. Inglourious Basterds (2009) Quentin Tarantino
Als Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds, alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

5. Drag Me to Hell (2009) Sam Raimi
Wat mij betreft is Drag Me to Hell de beste horrorfilm van de laatste jaren. Meester Sam Raimi keert terug naar zijn Evil Dead periode en laat hier zien dat hij nog niets van zijn pluimen heeft verloren. De titel van de film nestelt zich al volledig in het B-film circuit waar het juist zijn kracht put om ons de stuipen op het lijf te jagen en ons tezelfdertijd ontzettend veel plezier verschaft. Sam Raimi heeft niet de bedoeling een serieuze horrorfilm te maken, maar vervalt evenmin in de parodie. Het is die ziekelijke, zwarte humor die we kennen vanuit zijn begin-periode. Op acteervlak levert de scream queen van dienst, Alison Lohman, een bijzonder knappe prestatie, en weet ze precies waar de regisseur naar toe wil met deze film. Niet iedereen zal de humor van de regisseur aanvoelen, maar fans van The Evil Dead films zullen hier zoals mij hun vingers van aflikken.

4. Watchmen (2009) Zack Snyder
Snyder snuift met Watchmen de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat filmkunst vertegenwoordigt. Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond. En op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, of de één of andere explosieve stunt of nog de vernuftige cgi-beelden. Een comic-adaptatie volledig naar mijn smaak.

3. Up (2009) Pete Docter & Bob Peterson
Elk jaar komt Pixar met een hoogvlieger voor de dag, en met de film Up kunnen we dit zelfs letterlijk nemen. De mensen van Pixar onderscheiden zich van de andere animatiehuizen door hun oog voor detail, hun voorliefde om risico’s te nemen op visueel én inhoudelijk vlak en hun verhaal dat zowel een jong als een iets ouder publiek weet aan te spreken. De actiescènes zijn fantastisch in beeld gezet - met heel wat knipoogjes naar avonturenfilms uit de jaren 30, en de humor is vaak hilarisch. Pixar heeft alweer een pareltje afgeleverd.

2. Star Trek (2009) J.J. Abrams
Ik ben geen hopeloze fan van de Star Trek serie. Een stel nichterige acteurs in pastelkleurige pyama’s die in een studio dingen staan te roepen als "We were just HIT with an ion-canon in sector C4-8! Put the shield on and go to warp-speed." terwijl de camera heen en weer schommelt. Het was me allemaal een beetje te belachelijk. Maar ik ben hoe dan ook verzot op de Star Trek film. Mijn verwachtingen waren misschien wat aan de lage kant, maar dit oversteeg mijn wildste dromen en verbaasde me in positieve zin op verschillende vlakken. En veel is te danken aan het acteerwerk van Chris Pine die in deze film een knappe Captain Kirk neerzet. De dynamische cinematografie van Daniel Mindel met zijn overvloed aan lichtflitsen en lensflares, zoals we dit al konden ervaren in M:I 3 eveneens van J.J. Abrams, werkt perfect voor dit genre film en sluit nauw aan met de bijna feilloze cgi. Dit was trouwens de enige film dit jaar waar ik nu al op de mogelijke sequel zit te hunkeren. Waar de originele reeks vooral houterig en moeizaam op gang kwam, is deze reboot fris, bijzonder grappig, bijzonder goed geacteerd en adembenemend, met verkwikkende actie-sequenties die geen beroep moeten doen op een opgefokte stress-montage. De plot zelf heeft wellicht wat twists die het grote publiek niet zal smaken, maar alles zit in feite nog redelijk goed in elkaar voor zo'n grootschalige sci-fi productie.

1. District 9 (2009) Neill Blomkamp
De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is District 9, het regiedebuut van de Zuid-Afrikaan Neil Blomkamp. De film trekt op een orginele en goed onderbouwde manier een parallel met het apartheidsregime in Johannesburg. De aliens in de film genaamd de Prawns, worden met de vinger gewezen en beschouwd als subwezens zonder veel bestaansrecht. Een liga voor de alien-rechten bestaat er niet en de wezens zijn gedoemd om de oppressie van het menselijke ras te ondergaan, ook al bestaat er een bureaucratische schijnwetgeving die de illusie moet wekken dat er gelijke rechten zouden zijn. Het is bovenal een spannend verhaal die adrenaline en brains perfect weet af te wisselen, met een knappe documentair-achtige beeldvoering die ons geen seconde rust gunt. Children of Men was misschien nog net iets beter, maar dit is veruit de meest indrukwekkende film uit 2009.

10. Angels & Demons (2009) Ron Howard
Ik zou dit lijstje vol kunnen zetten met films als Street Fighter Legend of Chun-Li, maar waarom zou ik. Het is niet dat we bij dergelijke troep hoge verwachtingen hadden. Daarentegen waren de verwachtingen wel stukken hoger bij Angels & Demons. Ron Howard had opnieuw een dikke portefeuille om deze Vanticaan-thriller in kannen en kruiken te gieten, en hij kon ook leren uit de fouten van zijn vorige The Da Vinci Code. Maar spijtig genoeg was het opnieuw huilen met de pet op. Meer nog, ik had de indruk dat de regisseur iets teveel zijn fouten wou herstellen en hierbij vergat om een spannend verhaal te vertellen. Op een gegeven moment vraagt Langdon (de droge versie van Indiana Jones) een kaart van alle kerken in Rome, wat op zich al een vrij hilarische quote is. Hij had evengoed een map kunnen vragen met alle bistro’s in Parijs. Dit laatste had misschien wel een betere film afgeleverd. Angels & Demons is 2 uur lang staren naar een saai personage die van de ene kant naar de andere loopt, terwijl het publiek zich afvraagt waarom ze hiervoor 9,20 euro voor betaald hebben. Er was zelfs nergens een zelfkastijdende albino monnik te bespeuren! WTF!

9. Obsessed (2009) Steve Shill
Obsessed had de nieuwe Fatal Attraction moeten worden, maar werd uiteindelijk een domme thriller waarin Beyoncé kan fungeren als de ultieme crowd pleaser voor Afro-Amerikaanse vrouwen die met veel hilariteit kunnen genieten hoe een slanke, blanke, sletterige blondine op haar bek krijgt. En mocht je al in een zaal zitten met een dergelijk publiek zou je in de waan zijn een show van Jerry Springer bij te wonen. Het hoofdpersonage, gespeeld door The Wire acteur Idris Elba, in tegenstelling tot Michael Douglas in Fatal Attraction is de perfecte rijke zakenman. Hij doet niets verkeerd – zegt niets verkeerd – gedraagt zich niet verkeerd, hij is het stereotype van de ideale man zonder fouten of zonden; Mr. Proper als u wilt. En ook al draait het “drama” rond hem, maakt deze karakterisering hem juist compleet oninteressant als filmpersonage. Zelfs de eerste de beste tekenfilm brengt meer diepgang en dualiteiten in hun karakters dan deze film. Obsessed is een erotische thriller zonder erotiek (laat staan een hint van een naakte bil) en zonder thriller (eigenlijk een niet-intentionele komedie), met een idioot script bestaande uit clichés. Het is trouwens een film waar je met schaamrode wangen de filmzaal uitloopt in de hoop niemand jou hier aantreft.

8. Whiteout (2009) Dominic Sena
Ik dacht, een film met Kate Beckinsale on ice kan toch zo slecht niet zijn, en regisseur Dominic Sena (niet meteen de meest fijnzinnige cineast) weet ons toch altijd wel te ontspannen met opwindende actie-sequenties. Maar was deze Whiteout een gigantische teleurstelling. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Nieuwkomer Gabriel Macht (The Spirit) is er in ieder geval in geslaagd om twee jaar op een rij te spelen in films die in mijn Top 10 Worst Movie List staan. Maar de man kan ook niet acteren. Ik weet niet met welke studio-exec hij geslapen heeft maar het is niet normaal dat zo iemand in dergelijke Hollywoodfilms wordt gecast. Als hij in beeld is, is het altijd lachen geblazen en hij slaagt erin om zijn dialogen nog ridiculer te doen klinken dan ze al zijn. Hij was zowaar de enige penguin in de film. Los van het feit dat je al na 10 minuten weet wie de dader is, worden we nog eens bekogeld met irritante, geel-getinte flash-back’s die we uiteindelijk kunnen missen als kiespijn. Spijtig genoeg was er in de bioscoop geen black-out tijdens deze Whiteout…

7. Jennifer’s Body (2009) Karyn Kusama
Met lichte druk van wat vrienden ben ik er toch in geslaagd om deze Jennifer's Body twee keer te zien, en bij de tweede visie was alles trouwens nog een stuk slechter. Had ik hoge verwachtingen? Wel, ik was me ervan bewust dat de scenariste van deze prent niemand minder was dan Diablo Cody die toch het oscarwinnende script van Juno heeft geschreven. Maar dit is niet meer dan een slasher-horrorgrap. De enige reden om naar deze film te gaan is Megan Fox (let’s face it), en uiteindelijk gaan de oneliners haar nog goed af en met haar komische timing zit het wel snor. Alleen krijg je niet de indruk dat ze daar nu echt serieuze inspanningen voor heeft moeten leveren. Maar mijn kritiek was minder bij Fox, dan wel bij de regisseuse van dienst Karyn Kusama, die er zelfs niet in slaagt om met een actrice als Fox een sexy prent af te leveren. De hoofdactrices zijn mooi om naar te kijken, ja, maar om een opwindende scène op te bouwen dien je best ook wel iets méér te doen dan even in te zoomen op het decolleté van Megan Fox. Het sfeertje is een beetje stout, maar niet stout genoeg. Opwindend is het al evenmin. Kusama doorbreekt constant de spanning door bruusk te verspringen van een griezelige scène naar komisch intermezzo. Iets wat aanvoelt als met een deux-chevaux op de autosnelweg van 4de naar 1ste te schakelen en terug. Dit scenario in handen van een meer bekwaam regisseur had misschien alles naar een hoger niveau kunnen tillen. Het hoogtepunt van de film is een onbedoeld hilarische scene waar Kusama een cross-cut maakt tussen Fox die een slachtoffer verorbert en Seyfried (de nerdy vriendin) die haar maagdelijkheid verliest. Uiteindelijk is het een zware teleurstelling voor heel wat zaterdag-avond filmkijkers die veel seks en bloed verwachten, want Jennifer’s Body is uiteindelijk een heel braaf filmpje.

6. Surrogates (2009) Jonathan Mostow
Surrogates is niet alleen een slechte film, het is één van de zwaarste teleurstellingen uit 2009 gezien de film gebaseerd is op de verheven graphic novel van Robert Venditti en Brett Weldele. Dit had een spannende science-fiction mysterie thriller kunnen zijn, maar is uiteindelijk al even interessant als 85 minuten lang kijken naar een Duracell-konijntje in beweging. Het is Blade Runner gemaakt door een 10-jarige. Het script van de film lijkt het werk van twee robotten op automatische piloot die elke emotie in de kiem hebben gesmoord, de belichting is al zo krankzinnig als het blonde toupetje van de Bruce Willis avatar (het ideale beeld dan nog wel!), de stijl is voornamelijk vorm boven inhoud en Bruce Willis zelf probeert zijn voorgevoel dat dit een flop zal worden zoveel mogelijk te verbergen. En als ik niet beter wist zou ik denken dat niemand op de set de intentie had een goede film af te leveren en tevreden was met een monotone cliché-formulefilm. Een emotieloze troep die zichzelf teveel au serieus neemt en zich nauwelijks bekommert om de wereld en zijn personages te exploreren. Ik had hier naar uitgekeken, en ergens tijdens de voorstelling was het net of ze bij mij de stekker uit het stopcontact hadden getrokken.

5. The Unborn (2009) David S. Goyer
Ik heb er in ieder geval het raden naar waarom een talentvol acteur als Gary Oldman hierin verzeilt is geraakt. Mocht het een Jason Statham of een Nicolas Cage zijn zou ik het nog begrijpen, maar Oldman leek me toch een intelligente acteur te zijn met heel veel inzicht en smaak. De scène met de Nazi-dokters die met naalden in de oogbollen van kinderen prikken had toch een duidelijke aanwijzing moeten zijn dat dit een belachelijke B-film zou worden. The Unborn is een samenvatting van alle creepshow-clichés uit de aziatische horror-markt van de laatste 10 jaar, gebundeld in een voorspelbare montage die iets meer dan 80 minuten duurt. Het was op de koop toe zelfs een beetje van een rip-off van Mirrors (2008), want ook hier zijn spiegels de bron van alle ellende. En voor wie The Reader van Stephen King heeft gelezen zal hier ook wel een déjà-vu gevoel aan overhouden. Hoe verder naar het einde toe, hoe meer de regisseur de pedalen kwijtraakt en hoe minder spannend of griezelig het allemaal wordt. De film is ZO slecht dat hij zelfs NOOIT goed wordt.

4. G.I. Joe : The Rise of Cobra (2009) Stephen Sommers
G.I. Joe : The Rise of Cobra is nog zo’n zware teleurstelling uit 2009. Het is iets beter dan een Transformers-prent met iets leukere actie-sequenties, maar dit kan je moeilijk zien als een compliment. Het verhaal is ontdaan van elke mogelijke logica of interessant verhaalelement, en gebracht naar het niveau van een puber. Eye-candy Sienna Miller is het enige lichtpuntje in deze film, en doet volledig het personage van de zwak acterende Channing Tatum vergeten, die uiteindelijk de hoofdrol speelt.

3. Transformers: Revenge of the Fallen (2009) Michael Bay
Transformers: Revenge of the Fallen heeft een onsamenhangend non-verhaal dat letterlijk alle kanten uitzwiert, met een debiele plot die Eddy Wally had kunnen bedenken. Voeg daar nog wat personages aan toe die veel weg hebben van stereotype kartonnen borden, een ongegeneerde liefdesverklaring aan het Amerikaanse leger, een ADHD-montage, een tinitus-verwekkende klankband en een slordige videoclipstijl waarbij de camera geen nanoseconde stil staat, en je krijgt de perfecte cocktail voor 150 minuten oeverloze irritatie druipend uit de anus van worstendraaier van dienst, Michael Bay. Waar de eerste Transformers-film nog sporadisch het evenwicht vond tussen actie, avontuur en humor, is deze Bigger-Faster-Better een samenraapsel van cgi-beelden met onherkenbare robotten die elkaar te lijf gaan en waarbij de menselijke factor tot een minimum herleid wordt. Het veel te lange stuk in Egypte dat de ultieme climax moet voorstellen is dan ook nog eens een verschrikkelijk overbodige oefening in het opblazen van alles wat lichtontvlambaar is en een zoveelste excuus om de borsten van Megan Fox in beeld te brengen. Je kunt het vergelijken met zo’n all-in buffet, waar het vlees niet warm genoeg is, de groenten slap, de frisdrank met teveel water vermengd en de dessert smaakloos is. Maar je keert er niet terug van de honger.

2. Dragonball Evolution (2009) James Wong
Ik had moeten weten dat een film met 'Evolution' in zijn title te mijden is als de pest, maar tegen beter weten in heb ik toch Dragonball Evolution gezien. Mijn verwachtingen waren laag maar zo’n opgefokt, van de pot gerukt tienerspektakel had ik niet verwacht. De fout van de makers was dat ze iets te trouw aan de originele cartoon hebben vastgehouden, en was deze film nu net het omgekeerde wat ze hadden moeten doen. We worden niet alleen geconfronteerd met een ridicuul plot maar ook het acteerwerk is van een pathetisch over-acting niveau. Indien je beelden uit de comic had verwerkt in de film, had je met moeite het verschil gezien. Kortrom, de regisseur heeft er een puinhoop van gemaakt en leefde in de waan de fans te kunnen bekoren door dicht bij het bron-materiaal te blijven. Dat die fans nu allemaal hun maturiteit hebben bereikt en zelfs kinderen hebben die te oud zijn om nog naar Dragonball te kijken, is de regisseur compleet ontgaan. A complete waste of money and my time!

1. New Moon (2009) Chris Weitz
Wie dacht dat met New Moon een spannende vampieren-sequel aan te treffen is van een saaie en levenloze reis teruggekeerd. New Moon is misschien al even slaapverwekkend als het origineel, maar deze sequel doet nog erger met rommelige cgi, houterige acteerprestaties die een paspop doet blozen, een verhaal die niet alleen vampieren koud laat, en ons fortune coockie wijsheden verkoopt over de liefde, verbloemd met zwaarwichtige en zwartgallige terminologieën. De twee hoofdfiguren, Edward en Bella, hebben al evenveel chemistry met elkaar als Tobey Maguire en Kirsten Dunst in de Spider-Man films. De film neemt zich ook teveel au serieus met personages die het gewicht van de wereld op hun schouders dragen en herhaaldelijk pseudo-intellectueel zwartgallig gezwets uitkramen. En of dit nog niet allemaal genoeg was, stinkt deze prent naar platvloerse marketing bestemd voor tiener-meisjes die hopelijk allemaal ook de soundtrack zullen kopen met alle popnummers die gepast en ongepast de revue passeerden. Ze zouden misschien beter hun geld sparen voor de dvd-box van True Blood.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Eén van de weinige interessante regisseurs op deze planeet blijft Quentin Tarantino. Niet al zijn films zijn voltreffers, maar vervelend zijn ze nooit. Enkel een idioot zal het genie van deze man ontkennen. Zijn laatste prent Inglourious Basterds (2009), waarvan jullie nog van mij een review te goed hebben, is nog maar eens een bewijs van zijn onuitputtelijk talent als filmmaker.

Eén van de meer leukere en grafische prenten uit zijn oeuvre is toch wel Kill Bill (2003), met Uma Thurman als zwaardvechtende bruid. En nu blijkt dat er misschien een Kill Bill 3 in aantocht is. Guardian schreef het volgende:

"The Bride will fight again", Tarantino said on Parla con Me to loud cheers from the studio audience. Tarantino first unleashed a yellow-tracksuited, sword-wielding Uma Thurman as the assassin out to dispatch her former boss in Kill Bill: Vol 1 in 2003, followed by Vol 2 in 2004. The films, which have grossed more than $330m (£208m) worldwide, also revived the career of the late David Carradine.

"I think me and Uma needed a 10-year break", he explained. "I love the character and I think she deserved 10 years of peace. She deserved 10 years with her child, Bibi. But after 10 years something will happen that makes her fight again."

Het eerste deel was geweldig, maar sequel vond ik dan weer een beetje van een teleurstelling. De verwachtingen lagen dan ook torenhoog en eigenlijk had dit nooit een film op zich moeten zijn, gezien de filmmakers tijdens de productie van de film hebben besloten om de prent in twee delen te snijden. En dat voel je wel. Dus in plaats van Kill Bill 3 zou dit eigenlijk Kill Bill 2 moeten heten. Of misschien gewoon Kill Joe, want ja (niet met de bedoeling om te spoilen, maar als je nog nooit de tijd heb gevonden om de twee delen te zien, zal je er dan ook nooit meer in slagen) Bill krijgt op het einde van de rit zijn verdiende loon na een iets te lang uitgerokken gevecht.

Komt daar nog bij dat David Carradine, die de rol van Bill vertolkte, dit jaar op een weinig flatterende manier levenloos werd aangetroffen in zijn hotelkamerkast met een touw rond de hals en geslachtsdeel. Maar diverse medische rapporten van forensische experten, alsook de onthullingen van twee ex-vrouwen van de Kung-Fu acteur lieten er geen twijfel over bestaan dat de dood van Carradine geen zelfmoord was maar wel het gevolg van een uit de hand gelopen bondage-masturbatie-seksspelletje. Hij zal dan ook niet meer verschijnen in een mogelijk vervolg.

Deze zomer is tot nu toe een beetje van een teleurstelling wat betreft de blockbusters. Transformers 2: Revenge of the Fallen (2009) was een draak van een film en zelfs Public Enemies (2009) was niet het meesterwerk waar iedereen op stond te wachten. Of H2: Halloween 2 (2009) van Rob Zombie de zomer zal kunnen redden valt te betwijfelen gezien de trailer niet meteen inspireert. Maar de poster van de film mag er wel wezen. We zien Michael Myers die met zijn mes klaar staat om een slachtoffer naar de onderwereld te sturen. We zien het slachtoffer niet, enkel een paar haarlokken die nauwelijks te onderscheiden zijn van het hoge gras. Je verbergen haalt niets uit.

Ook Inglourious Basterds van Quentin Tarantino heeft een nieuwe reeks posters uit die al even stijlvol zijn als de Kill Bill collectie. Maar in tegenstelling tot de zwarte streep op de gele achtergrond, krijgen we hier een bloedrode streep op een witte achtergrond. Had op het eerste gezicht iets weg van de posters van Oceans films, maar deze zijn nog net iets leuker.

Een blockbuster die volgend jaar niet zal ontgoochelen is Iron Man 2 (2010), zeker gezien de reputatie van regisseur Jon Favreau en de sterrencast (Robert Downey Jr.,Mickey Rourke, Sam Rockwell, Scarlett Johansson, Don Cheadle, Gwyneth Paltrow, Samuel L. Jackson). En er is voor deze prent, na de fameuze covershoot, ook al een eerste teaser poster om het verlangen nog wat aan te wakkeren.

Er zijn opnieuw drie nieuwe posters uit voor het opkomende exploitation vehikel van Quentin Tarantino, Inglourious Basterds (2009), die op 14 augustus bij ons in de zalen moet draaien. Met deze eigenzinnige character-sheet wil hij nog maar eens deze oorlogsfilms/spaghetti western aan het grote publiek voorstellen. Het litteken op de hals van het personage van Brad Pitt zou niet verder verklaard worden in de film, maar via goede bron weet ik dat in de background history stond dat hij een lynch-partij heeft overleefd. Dit kan dus niet meer stuk.

***Related Posts***
25/02/2009: Inglourious Basterds posters
12/02/2009: Inglourious Basterds trailer
12/08/2008: Brad Pitt in Tarantino's Inglourious Basterds
10/02/2005: Quentin Tarantino's Inglourious Basterds

De nieuwe Inglourious Basterds (2009) posters zijn aangekomen en zien er behoorlijk Eli Roth-achtig uit. De tagline op de affiches luidt in echte western-stijl: "Once Upon a Time in Nazi occupied France…" We krijgen close-ups te zien van bebloede wapens op een donderachtige achtergrond. De baseball bat is mijn favoriet. Als je goed kijkt zie je er trouwens namen op staan. Gezien er ook wat Joodse namen op staan denk ik niet dat het de namen zijn van de slachtoffers, maar het is wel intrigerend. Wat vinden jullie van deze collectie?

***Related Posts***
07/05/2009: Nieuwe Inglourious Basterds posters
12/02/2009: Inglourious Basterds trailer
12/08/2008: Brad Pitt in Tarantino's Inglourious Basterds
10/02/2005: Quentin Tarantino's Inglourious Basterds

Inglourious Basterds (2009) heeft ondertussen al een spellingcorrectie ondergaan om misschien nog meer afstand te nemen van de originele prent, The Inglorious Bastards (1978). Verwacht dus geen remake maar eerder een rasechte Quentin Tarantino film die zijn inspiratie heeft gezocht in deze Italiaanse actieprent en ook wel een beetje in de klassieker The Dirty Dozen (1967) van Robert Aldrich. Toch wel een risico op zo maar je titel te veranderen, want dat zorgt ervoor dat niemand nu nog echt weet hoe je de titel van de film moet schijven. En zoiets kan niet bevorderlijk zijn voor de on-line promotie van de film.

Korte inhoud: In het door Duitsers bezette Frankrijk is Shosanna Dreyfus (Mélanie Laurent) getuige van de brute moord op haar familie, onder leiding van nazi-kolonel Hans Landa (Christoph Waltz). Ze weet maar net te ontsnappen en vlucht naar Parijs, waar ze een filmtheater gaat runnen. Ondertussen, ergens anders in Frankrijk, is een joodse groep soldaten, onder leiding van Lt. Aldo Raine (Brad Pitt) bezig met het organiseren van wraakaanvallen op de nazi's. De groep die bij de vijand bekend staat als ´The Basterds´, moet angst zaaien door de nazi's op brute wijze te vermoorden. Ze stuiten op Shosanna Dreyfus en geheim agent Bridget Von Hammersmark (Diane Kruger), waarmee ze samen een missie zullen ondernemen om de leiders van het Derde Rijk uit te schakelen.

En in de trailer maakt Brad Pitt meteen duidelijk wat je kan verwachten van deze exploitation film. "We gonna do one thing and ONE thing only. Killing Nazi’s." De scène met Hostel-regisseur Eli Roth die met baseball knuppel zich klaar maakt om het hoofd van een Nazi te bewerken is gewoon te gek. Ja, ik kijk uit naar deze prent, dat mag duidelijk zijn.

De film komt op 29 september 2009 uit in de zalen.

***Related Posts***
07/05/2009: Nieuwe Inglourious Basterds posters
25/02/2009: Inglourious Basterds posters
12/08/2008: Brad Pitt in Tarantino's Inglourious Basterds
10/02/2005: Quentin Tarantino's Inglourious Basterds

En al je al dacht dat we zowat alles al gehad hebben over vampieren komen ze met Lesbian Vampire Killers (2009), een Britse actie-komedie van Phil Claydon. En met zo een titel maak je meteen ook indruk, ook al heb je het gevoel hier met een derderangs exploitationprent te maken hebt. Maar vreemd genoeg staat de teaser van de film mij wel aan. 2009 wordt misschien wel het jaar van exploitation films, want we worden er letterlijk mee bedolven; van films als Bitch Slap (2009) tot QT’s Inglourious Basterds (2009).

Korte inhoud: Een bus vol met buitenlandse meisjes en een leger van verrukkelijke bloedzuigende lesbiennes, zijn de ingrediënten van dit spektakel. Twee onwetenden mannen uit Wales, Fletch (James Corden) en Jimmy (Mathew Horne) zijn op vakantie en komen na een serie van ongelukjes vast te zitten in een hut samen met een bus vrouwelijke studentes die worden belaagd door een horde lesbische vampieren onder leiding van de overleden Carmilla the Lesbian Vampire Queen (Silvia Colloca). Jimmy en de studente Lotte (MyAnna Buring) worden gevangen genomen en hun bloed moet als offer dienen om Carmilla terug te brengen. Ondertussen gaat Fletch in gezelschap van een priester (Paul McGann) op zoek naar de twee slachtoffers.

De film werd geschreven door Stewart Williams en Paul Hupfield die zich blijkbaar niet hebben ingehouden om voluit te gaan voor de camp, de oude horrorprenten en schaars geklede dames. De film steekt dus ook vol met nieuwe gezichten zoals de Oekraïnse Vera Filatova, de Britse meiden Ashley Mulheron, Susie Amy en Louise Dylan, alsook Emma Clifford, Lucy Gaskell en Emer Kenny. Maar dit zijn de films bij uitstek waar nieuwe gezichten hun visitekaartje mee kunnen geven.

De film zou in maart 2009 moeten uitkomen...maar het valt nog te bezien of deze prent ooit bij ons een bioscoop-release krijgt. Maar als je kijkt met de rotzooi die dikwijls een release krijgt bij ons, zou deze toch zeker zijn kans moeten krijgen. Afwachten dus.