in the name of the father

  • The Remains of the Day (1993) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    De bijna-klassieker The Remains of the Day (1993) is vorige week verschenen op Blu-ray en zo een film moet je dan toch in huis halen, al was het maar op die twee klasbakken van acteurs aan het werk te zien. Enerzijds de briljante Anthony Hopkins en anderzijds de innemende Emma Thompson en dit alles onder begeleiding van een talentvolle regisseur genaamd James Ivory (A Room with a View, Howards End) en gebaseerd op een ijzersterk boek van de Japanse Kazuo Ishiguro die zich eens ging verdiepen in de wereld van de Engelse aristocratie in de jaren 30 en het leven van butlers.

    the remains of the day blu-ray packshot

    Korte inhoud: Stevens (Anthony Hopkins) is een Engels butler die zijn leven heeft gewijd aan de trouwe dienst van Lord Darlington (James Fox) en vandaag zijn diensten verleent aan de rijke Amerikaan Jack Lewis (Christopher Reeve). Wanneer Stevens een brief ontvangt van een oud-collega, Miss Kenton (Emma Thompson), een vrouw die een belangrijke figuur was in zijn leven. Stevens heeft de mogelijkheid om te reflecteren op zijn onveranderlijke trouw aan Lord Darlington, over de betekenis van de term "waardigheid" , en zelfs over zijn relatie met zijn eigen overleden vader. Uiteindelijk wordt Stevens geconfronteerd met de ware aard van zijn relatie met Miss Kenton en met het feit dat hij zijn ganse leven heeft opgeofferd aan een man die nazi-sympathieën had.

    De film kreeg 8 oscar-nominaties maar kon er geen enkele verzilveren en werd dan ook de grote verliezer van de avond, samen met In the Name of the Father (1993), die andere film met Emma Thomson. Maar de film kwam gewoon op een heel slecht moment, naast kleppers als Schindler's List (1993) en Philadelphia (1993).

    Het is een tragisch liefdesverhaal van een man die zichzelf onzichtbaar maakt ten dienste van zijn functie, en hiermee vergeet te leven. Het hoofdpersonage blikt terug op het verleden en zou het misschien anders willen aanpakken maar weet niet hoe en komt tot de conclusie dat het allemaal te laat is. De man die hij jarenlang heeft gediend en die wordt beschuldigd van nazi-sympathieën is gestorven en de vrouw die van hem hield is getrouwd met een andere man. En in essentie gaat de film over falen. Zo zien we Lord Darlington die rond de tuin wordt geleid door de Duitsers en er stilletjes begint achter te komen dat hij foute keuzes heeft gemaakt en zich zorgen begint te maken om twee Joodse meisjes die hij heeft laten wegsturen. Anderzijds is er een gefaalde vader-zoon relatie met Stevens die zijn vader ziet achteruitgaan en er nooit in slaagt een emotionele band te leggen met hem. En uiteindelijk faalt Sally Kenton ook in haar opzet om Stevens jaloers te maken. We zien verschillende facetten van emotionaliteit tussen karakters, en dit alles met de groei van het nazisme op de achtergrond. Maar het is wel degelijk de relatie tussen Stevens en Kenton die op de voorgrond komt. En niets is tragischer dan een compromisloos einde zonder catharsis? De regisseur wou dat de toeschouwers de diepte laten voelen van zijn stille verlies.

    the remains of the day,anthony hopkins,emma thompson,christopher reeve,james fox,james ivory,kazuo ishiguro,in the name of the father,schindlers list,philadelphiathe remains of the day,anthony hopkins,emma thompson,christopher reeve,james fox,james ivory,kazuo ishiguro,in the name of the father,schindlers list,philadelphia

    The Remains of the Day is een boeiende en subtiele film, en tevens één van de meest emotioneel hartverscheurende verhalen die ooit verfilmd werden. Het is geen flamboyant tragische liefdesverhaal zoals dat van Romeo & Juliet, maar een liefdesverhaal die wordt verborgen en onderdrukt. En het vraagt twee talentvolle karakter-acteurs om zoiets te laten ontvlammen. Misschien niet Ivory’s beste film, maar toch wel een volwassen, intelligente prent zonder valse noot die ons niet onberoerd laat.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 16 oktober 2013

     

    *** The Remains of the Day trailer ***

  • In the Name of the Father (1993) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het meest pakkende aan In the Name of the Father (1993) van Jim Sheridan is niet zozeer dat onschuldige jongeren en familieleden werden beschuldigd van IRA-terrorisme en in het gevang gezet, maar wel de sterker wordende band tussen een zoon en een vader wanneer de ellende en het lijden toeneemt. Het is een schrijnend portret die aantoont dat de liefde tussen een vader en een zoon sterker wordt ten gevolge van gezamenlijk lijden. Het is een relatie die heel tastbaar wordt, te danken aan de sterke vertolkingen van de hoofdpersonages. Deze film maakt nu zijn debuut op Blu-ray op 24 april 2013, spijtig genoeg zonder extras, ook al heb je ruimschoots genoeg met de film in hi-def.

    In the Name of the Father,Daniel Day-Lewis,Pete Postlethwaite,Emma Thompson,Jim Sheridan,trevor jones,Gabriel Byrne,Peter Biziou,ira,bono,sinead oconnor

    Korte inhoud: Gerry Conlon (Daniel Day-Lewis) was politiek niet actief in Noord Ierland, maar door zijn zwerftochten door de stad met zijn vriend Paul Hill (John Lynch) worden ze verdacht van lidmaatschap bij de IRA. Uit veiligheidsoverwegingen stuurt zijn vader (Pete Postlethwaite) hem naar Londen, waar hij ook is als op 5 oktober 1974 een bomaanslag wordt gepleegd en een hippie hem en zijn vrienden aangeeft als mogelijke daders. Door de nieuwe anti-terrorismewet worden ze gemarteld zonder officiële aanklacht en worden ze een zondebok voor de Brits-Ierse kwestie. Mensenrechtenadvocaat-procureur Gareth Peirce (Emma Thompson) wil het hier echter niet bij laten.

    Het is één van die waargebeurde verhalen waar je echt stil van wordt. De aanslagen op de pubs in Guildford of "Guildford pub bombings" zoals ze in Engeland genoemd worden vonden plaats op 5 oktober 1974. De Provisional IRA plaatste in twee pubs, die frequent werden bezocht door soldaten buiten hun diensttijd, een tijdbom. Er stierven 4 Britse militairen, een burger en 65 mensen raakten gewond. Het vond plaats in een periode waarin Engeland op haar grondvesten aan het daveren was door de grootschalige bomcampagnes en het voedde een anti-Iers gevoel onder de bevolking. Een sentiment die ook bij de politici werd opgepikt en die vorm gaf aan de Prevention of Terrorism Act (PTA). Door deze omstreden wet, die volledig in strijd was met de Habeas Corpus Act, werd het lid zijn van of het steunen van de IRA verboden en beschouwd als een misdaad. Ook gaf de wet de politie verregaande bevoegdheden om burgers binnen het Verenigd Koninkrijk die verdacht waren van deze feiten zonder meer te arresteren. Hier was zelfs geen bewijs voor nodig.

    Elf mensen werden uiteindelijk opgepakt en verantwoordelijk gesteld voor de bomaanslag, zonder sluitende bewijsvoering, en valselijk veroordeeld tot straffen van 30 jaar tot levenslang. Tijdens de rechtszaak uitte de rechter zijn spijt dat de 4 hoofdverdachten niet voor landverraad werden veroordeeld, waar destijds de doodstraf op stond. En straf die hij zonder veel moeite had uitgesproken. Maar later zou zelfs blijken dat de politie zich schuldig had gemaakt aan manipulatie van bewijsmateriaal. Bepaalde aantekeningen werden compleet gefabriceerd en/of dusdanig gewijzigd zodat het geschikt was als bewijs. Ook handgeschreven aantekeningen werden gemaakt die eruit laten zien alsof ze tentijde van de verhoring waren gemaakt. Uiteindelijk werd duidelijk dat de politie had gelogen en de veroordeelden werden na jaren gevangenschap vrij gezet in 1989. Tony Blair bood in 2005 publiekelijk zijn excuses voor het onrecht die hen werd aangedaan.

    In the Name of the Father,Daniel Day-Lewis,Pete Postlethwaite,Emma Thompson,Jim Sheridan,trevor jones,Gabriel Byrne,Peter Biziou,ira,bono,sinead oconnorIn the Name of the Father,Daniel Day-Lewis,Pete Postlethwaite,Emma Thompson,Jim Sheridan,trevor jones,Gabriel Byrne,Peter Biziou,ira,bono,sinead oconnorIn the Name of the Father,Daniel Day-Lewis,Pete Postlethwaite,Emma Thompson,Jim Sheridan,trevor jones,Gabriel Byrne,Peter Biziou,ira,bono,sinead oconnor

    Het scenario van Terry George en Jim Sheridan werd gebaseerd op de autobiografie Gerry Conlon, en is een kluwen van nevenplots die allemaal samenlopen in een sterk drama die ons geen minuut met rust laat. Het verhaal is ook niet overdreven geromantiseerd (met uitzondering van een aantal zaken, zo zou vader en zoon nooit een cel hebben gedeeld, en de inspecteur Dixon was een mengeling van verschillende karakters tijdens de affaire) en wordt verteld met voldoende nuance. De feiten op zich zijn al zo onthutsend dat de regisseur de wijze beslissing nam om niet alles nog een keertje te extrapoleren. En met een talentvol acteur als Daniel Day-Lewis die zich naar goede gewoonte naadloos in zijn personage morft, krijg je ook nog eens een heel authentieke vertolking. Het scheelde niet veel of de Ierse acteur Gabriel Byrne, die het autobiografische boek als eerste in handen kreeg, de hoofdrol zou vertolken. Maar hij liet het uiteindelijk over aan Daniel en werd executive producer. Later distantieerde hij zich van de film omwille van de creatieve vrijheden die Sheridan had genomen.

    Het is een film die het niet moet hebben van zijn visuele effecten of zijn mooie decors. We zitten in de straten van Belfast, in een paar blanke straatje in Londen, in een gevangeniscomplex en uiteindelijk in de rechtszaal. Toch slaagt Director of Photography Peter Biziou erin om de rauwe realiteit (de rellen in Belfast) te vermengen met poëtische beelden (de tranen van vuur uit de gevangenisraampjes op het einde van de film). En uiteraard kan je In the Name of the Father niet vermelden zonder ook te verwijzen naar de muziek van twee Ierse muziekfenomenen; Sinéad O'Connor (You Made Me The Thief Of Your Heart) en deze van Bono (In The Name Of The Father). Maar ook de muziek van Trevor Jones onderstreept volledig de emotionele toestand van de personages.

    De film werd genomineerd voor maar liefst 7 Oscars (waaronder Best Picture), maar ging met lege handen naar huis. En dat was niet meteen de fout van The Academy, dan wel te wijten aan het aantal Oscar-waardige films die in dit jaar aan bod kwamen, gaande van Schindler's List (1993) van Steven Spielberg tot The Piano (1993) van Jane Campion.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 10 april 2013

     

    *** In the Name of the Father trailer ***

  • Bronson (2008) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Bronson (2008)?! Nee het gaat hier niet over Charles Bronson de acteur van Death Wish (1974), al is de naam van het personage uit Bronson wel degelijk op de naam van de acteur gebaseerd.

    bronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the father

    Charlie Bronson, is een crapuul de luxe. Groot-Brittannië's duurste en meest beruchte en meest gewelddadige gevangene ooit in de moderne geschiedenis. En daar werd een soort biopic over gemaakt. Met een heel eigenzinnige invalshoek van Nicolas Winding Refn, de regisseur van de Pusher-films die ik helaas niet heb gezien, en dan is er uiteraard nog Drive (2011).

    Korte inhoud: Het portret van een man die 34 jaar van zijn leven in de gevangenis doorbracht, waarvan 28 jaar in eenzame opsluiting. Geboren als Michael Peterson (Tom Hardy), was zijn ambitie simpelweg beroemd te worden. Maar met de weinige kansen die hem geboden werden, was de onderwereld een aantrekkelijk platform voor zijn explosieve karakter, waarbinnen hij een maniakaal alter ego creëerde.

    Hoe kan je het verhaal vertellen van een dergelijke crimineel? Je kunt je verdiepen in het personage en er een soort drama van maken. Bloedstollend met enige aandacht voor de menselijke psyche. Rauw en onbesproken. We kennen de meeste Britse gevangenisfilms a la In the Name of the Father (1993) en dergelijke. Of je kan beetje arty-farty doen. Of je kan het licht cartoonesk aanpakken alsof je een comic verfilmt. Nicolas Winding Refn kiest voor een mengeling van deze laatste: hij vermengt zijn arty-farty filmstijl met een grote dosis cartooneskigheid of hoe moet je dat noemen.

    Het resultaat: een film die leest als een comic, waar je je dus amper bij moet afvragen over het hoe, het waarom of de diepere achtergrond van een regelrecht crapuul als Bronson. De stijl vind ik apart en het deed me heel erg denken aan de vernieuwende stijl (toch voor de Vlaamse televisie dan) van Crimiclowns. We zien Charlie Bronson aan een tafeltje vertellend over zichzelf. Niet in de zin van reality-dagboek-soaps met schokkende beelden en mensen die de hele tijd "euh" zeggen. Nee erg gestileerd, statisch en theatraal. Die stijl wordt doorgetrokken naar de fragmenten waar Charlie over zichzelf vertelt op de buhne als een soort cabaretier met smink en publiek en al wat je wil. Bij wijlen knap gedaan. En daartussen de een na de andere scene waarin Charlie keet schopt, vecht, vecht, ruzie maakt, de gek uithangt, boel zoekt, vecht en nog eens vecht. Niet echt afwisselend, behalve dan dat de scènes ook hier weer op een originele eigenzinnige manier worden in beeld gebracht. Statische op zichzelf staande scènes met even statische soms minimalistische decors, lange shots, soms bijna stills en daaronder een muziekscore die heel subtiel aanwezig is.

    bronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the fatherbronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the fatherbronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the father

    Enkele van mijn favoriete scènes, zonder teveel te verklappen, zijn deze in het gekkenhuis met de ultieme hit van de Pet Shop Boys "it's a sin" en een van de laatste scènes in de ART-room van de gevangenis. Met andere woorden, van het verhaal moet je het hier niet hebben. Bronson als karikaturaal voorgestelde gek die ijdel over zijn snorretje wrijft en af en toe smoelen trekt als de eerste de beste comedian (Ik moest aan Bert Kruismans denken), stelt niet veel voor en in het echt is deze aansteller van formaat inderdaad gewoon een crapuul die denkt dat hij iets betekent in de maatschappij maar best voor eeuwig rottend wordt weggestoken (helaas op kosten van de belastingbetaler).

    Je kijkt naar deze film omwille van de filmstijl. Zelf vind ik het na wat bezinken eigenlijk best geslaagd, terwijl toen ik aan het kijken was, het net iets te veel spielerei vond. Het is de sterkte en tegelijk de zwakte van de film en ik laat jullie dan ook zelf oordelen. Deze Blu-ray heeft waarschijnlijk niet veel meerwaarde dan de dvd. Het beeld is haarscherp, maar de film zelf probeert de groezeligheid van de jaren 70 en tachtig te verbeelden, met een lichte geel filter en lichte desaturatie bij wijlen en vooral een grove dansende korrel. Op blu-ray geeft dit het beetje het effect van een oude film die gerestaureerd werd.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 21 februari 2013

     

    *** Bronson trailer ***

  • Dream House van Jim Sheridan

    Pin it!

    En hier is dan uiteindelijk de trailer van Dream House (2011), de nieuwe Jim Sheridan film (In America, My Left Foot, In the Name of the Father, The Boxer). Geen independent drama deze keer, maar wel een mainstream spooky thriller, in het genre The Amityville Horror (2005) meets Insidious(2010).

    Het scheelde niet veel of dit had de eerste Hollywoodfilm kunnen worden van Erik Van Looy, die in de running was voor de regie, maar spijtig genoeg moet hij het stellen met de zoveelste remake van Loft (2012).

    Korte inhoud: De succesvolle uitgever Will Atenton (Daniel Craig) stopt met zijn baan in New York om, samen met zijn vrouw Libby (Rachel Weisz) en twee dochters, te verhuizen naar een schilderachtig dorpje in New England. Maar dan komen ze erachter dat in hun perfecte huis een moeder en haar kinderen zijn vermoord. Het hele dorp is van mening dat haar man, de enige overlevende, de dader is. Wanneer Will deze tragedie onderzoekt, komt zijn enige aanwijzing van Ann Paterson (Naomi Watts). Zij is een buurvrouw die goed bevriend was met de familie. Will en Ann proberen samen het verontrustende mysterie op te lossen.

    De film had eigenlijk al maanden geleden moeten uitkomen, maar gezien Daniel Craig niet vrij was voor de noodzakelijke reshoots (producers waren blijkbaar niet tevreden met de ruwe montage), werd de releasedatum verschoven. Van wat ik kan uitmaken uit de trailer lijkt het me een standaard thriller waar de drie hoofdacteurs de opdracht kregen om het voorspelbare scenario van David Loucka toch interessant genoeg te maken met sterke acteurprestaties. Komt daar nog bij dat de trailer opnieuw iets teveel van de plot verklapt (alsof drie plottwists nog niet genoeg waren).

    Wat echter minder voorspelbaar is, is de regisseur Jim Sheridan. Hij wordt naast Neil Jordan beschouwd als één van de beste regisseurs van Ierland, en pakt de laatste jaren soms uit met aangrijpende drama, zoals Brothers (2009), maar soms ook met platvloerse pulp zoals Get Rich or Die Tryin’ (2005). Het wordt dus afwachten in welke categorie deze Dream House zal vallen, maar mijn gevoel vertelt me dat het een film uit de laatste categorie zal worden. Los van de ietwat lullige tagline vind ik de filmposter wel iets hebben, hoewel het idee niet geheel nieuw is. Zo herinner ik me nog dit shot uit de film Garden State (2004). Vanaf 5 oktober 2011 kunnen we deze drama/mysterie/thriller verwachten in onze zalen.

    *** Dream House trailer ***

    ***Related Posts***
    25/06/2009: Daniel Craig trekt in het Dream House van Jim Sheridan
    25/03/2006: Erik Van Looy getipt voor Dream House

  • Daniel Craig trekt in het Dream House van Jim Sheridan

    Pin it!

    Zo'n 3 jaar geleden was er sprake van een Hollywood-loopbaan voor onze nationale held Erik Van Looy. Hij zou het script van de psychologische thriller Dream House hebben gekregen (een verhaal over een afgelegen huisje waar de geesten van een vorig gezin nog steeds ronddolen) en hiervoor een echt Hollywood-budget krijgen...mits er een Hollywood-acteur met naam en faam aan het project verbonden kon worden. Maar dit huisje bleef leeg en het project werd op de lange baan geschoven. Van Looy werd dan maar vervangen door Jim Sheridan (In America, My Left Foot, In the Name of the Father) en kijk eens welke acteur binnenkort zal intrekken in het huisje; niemand minder dan Daniel Craig. De mensen van Filmofilia schreven het volgende:

    Craig is in early talks to star in Dream House for indie producer Morgan Creek. The film will be directed by Jim Sheridan from a screenplay by David Loucka (The Dream Team, Eddie, Borderline). Daniel Craig would play a man who moves his family to an idyllic small town, only to find his house haunted by its former inhabitants, who were murdered there.

    Is Jim Sheridan een betere regisseur is dan Erik Van Looy? Wel, op basis van hun curriculum ben ik geneigd om te zeggen dat dit zeker het geval is. Hoewel, Sheridan heeft een paar jaar geleden bewezen dat hij nog een slechtere film kan maken dan pakweg Shades (1999). Voor diegene die het ongeluk hadden om Get Rich or Die Tryin' (2005) te zien, zullen meteen weten wat ik bedoel. Ik ben dus niet geheel overtuigd dat de producers de beste beslissing hebben genomen, maar anderzijds kan je het hen ook niet kwalijk nemen dat Erik Van Looy niet meteen de naam is waar je sterren mee kan aantrekken. Hooguit een 'sterrenmeisje'.

    ***Related Post***
    25/03/2006: Erik Van Looy in de running voor Dream House