in the mood for love

  • Top 100 Beste Films van de 21e Eeuw

    Pin it!

    Wat een bizarre keuze. Volgens de BBC is de Beste Film van de 21ste eeuw Mulholland Dr. (2001) van David Lynch. De eeuw is wel nog jong maar toch een verbazingwekkende keuze. De BBC nam de enquête bij 177 film critici uit 36 verschillende landen om zo een lijst met 100 films samen te stellen van 2000 tot nu.

    mulholland_drive_2001_poster.jpgin_the_mood_for_love_2000_poster.jpgthere_will_be_blood_2007_poster.jpg

    De top 3 wordt vervolledigd door Wong Kar-Wai's In the Mood for Love (2000) en Paul Thomas Anderson's There Will Be Blood (2007). Wes Anderson, Christopher Nolan, en de Coen broers zijn dan weer de favoriete regisseurs uit het lijstje. Uiteraard is de lijst bijzonder subjectief. Elke filmrecensent bekijkt een film door een compleet andere bril. Jurassic World (2015) is hiervan een uitstekend voorbeeld waarbij de meningen niet verder uit mekaar konden liggen.

    Top 100 Beste Films van de 21e Eeuw
    100. Requiem for a Dream (Darren Aronofsky, 2000)
    99. The Gleaners and I (Agnès Varda, 2000)
    98. Ten (Abbas Kiarostami, 2002)
    97. White Material (Claire Denis, 2009)
    96. Finding Nemo (Andrew Stanton, 2003)
    95. Moonrise Kingdom (Wes Anderson, 2012)
    94. Let the Right One In (Tomas Alfredson, 2008)
    93. Ratatouille (Brad Bird, 2007)
    92. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Andrew Dominik, 2007)
    91. The Secret in Their Eyes (Juan José Campanella, 2009)
    90. The Pianist (Roman Polanski, 2002)
    89. The Headless Woman (Lucrecia Martel, 2008)
    88. Spotlight (Tom McCarthy, 2015)
    87. Amélie (Jean-Pierre Jeunet, 2001)
    86. Far From Heaven (Todd Haynes, 2002)
    85. A Prophet (Jacques Audiard, 2009)
    84. Her (Spike Jonze, 2013)
    83. A.I. artificial-intelligence (Steven Spielberg, 2001)
    82. A Serious Man (Joel and Ethan Coen, 2009)
    81. Shame (Steve McQueen, 2011)
    80. The Return (Andrey Zvyagintsev, 2003)
    79. Almost Famous (Cameron Crowe, 2000)
    78. The Wolf of Wolf Street (Martin Scorsese, 2013)
    77. The Diving Bell and the Butterfly (Julian Schnabel, 2007)
    76. Dogville (Lars von Trier, 2003)
    75. Inherent Vice (Paul Thomas Anderson, 2014)
    74. Spring Breakers (Harmony Korine, 2012)
    73. Before Sunset (Richard Linklater, 2004)
    72. Only Lovers Left Alive (Jim Jarmusch, 2013)
    71. Tabu (Miguel Gomes, 2012)
    70. Stories We Tell (Sarah Polley, 2012)
    69. Carol (Todd Haynes, 2015)
    68. The Royal Tenenbaums (Wes Anderson, 2001)
    67. The Hurt Locker (Kathryn Bigelow, 2008)
    66. Spring, Summer, Fall, Winter…and Spring (Kim Ki-duk, 2003)
    65. Fish Tank (Andrea Arnold, 2009)
    64. The Great Beauty (Paolo Sorrentino, 2013)
    63. The Turin Horse (Béla Tarr and Ágnes Hranitzky, 2011)
    62. Inglourious Basterds (Quentin Tarantino, 2009)
    61. Under the Skin (Jonathan Glazer, 2013)
    60. Syndromes and a Century (Apichatpong Weerasethakul, 2006)
    59. A History of Violence (David Cronenberg, 2005)
    58. Moolaadé (Ousmane Sembène, 2004)
    57. Zero Dark Thirty (Kathryn Bigelow, 2012)
    56. Werckmeister Harmonies (Béla Tarr, director; Ágnes Hranitzky, co-director, 2000)
    55. Ida (Paweł Pawlikowski, 2013)
    54. Once Upon a Time in Anatolia (Nuri Bilge Ceylan, 2011)
    53. Moulin Rouge! (Baz Luhrmann, 2001)
    52. Tropical Malady (Apichatpong Weerasethakul, 2004)
    51. Inception (Christopher Nolan, 2010)
    50. The Assassin (Hou Hsiao-hsien, 2015)
    49. Goodbye to Language (Jean-Luc Godard, 2014)
    48. Brooklyn (John Crowley, 2015)
    47. Leviathan (Andrey Zvyagintsev, 2014)
    46. Certified Copy (Abbas Kiarostami, 2010)
    45. Blue Is the Warmest Color (Abdellatif Kechiche, 2013)
    44. 12 Years a Slave (Steve McQueen, 2013)
    43. Melancholia (Lars von Trier, 2011)
    42. Amour (Michael Haneke, 2012)
    41. Inside Out (Pete Docter, 2015)
    40. Brokeback Mountain (Ang Lee, 2005)
    39. The New World (Terrence Malick, 2005)
    38. City of God (Fernando Meirelles and Kátia Lund, 2002)
    37. Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (Apichatpong Weerasethakul, 2010)
    36. Timbuktu (Abderrahmane Sissako, 2014)
    35. Crouching Tiger, Hidden Dragon (Ang Lee, 2000)
    34. Son of Saul (László Nemes, 2015)
    33. The Dark Knight (Christopher Nolan, 2008)
    32. The Lives of Others (Florian Henckel von Donnersmarck, 2006)
    31. Margaret (Kenneth Lonergan, 2011)
    30. Oldboy (Park Chan-wook, 2003)
    29. Wall-E (Andrew Stanton, 2008)
    28. Talk to Her (Pedro Almodóvar, 2002)
    27. The Social Network (David Fincher, 2010)
    26. 25th Hour (Spike Lee, 2002)
    25. Memento (Christopher Nolan, 2000)
    24. The Master (Paul Thomas Anderson, 2012)
    23. Caché (Michael Haneke, 2005)
    22. Lost in Translation (Sofia Coppola, 2003)
    21. The Grand Budapest Hotel (Wes Anderson, 2014)
    20. Synecdoche, New York (Charlie Kaufman, 2008)
    19. Mad Max: Fury Road (George Miller, 2015)
    18. The White Ribbon (Michael Haneke, 2009)
    17. Pan's Labyrinth (Guillermo Del Toro, 2006)
    16. Holy Motors (Leos Carax, 2012)
    15. 4 Months, 3 Weeks & 2 Days (Cristian Mungiu, 2007)
    14. The Act of Killing (Joshua Oppenheimer, 2012)
    13. Children of Men (Alfonso Cuarón, 2006)
    12. Zodiac (David Fincher, 2007)
    11. Inside Llewyn Davis (Joel and Ethan Coen, 2013)
    10. No Country for Old Men (Joel and Ethan Coen, 2007)
    9. A Separation (Asghar Farhadi, 2011)
    8. Yi Yi: A One and a Two (Edward Yang, 2000)
    7. The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)
    6. Eternal Sunshine of the Spotless Mind (Michel Gondry, 2004)
    5. Boyhood (Richard Linklater, 2014)
    4. Spirited Away (Hayao Miyazaki, 2001)
    3. There Will Be Blood (Paul Thomas Anderson, 2007)
    2. In the Mood for Love (Wong Kar-wai, 2000)
    1. Mulholland Drive (David Lynch, 2001)

  • My Blueberry Nights (2007) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een paar regisseur kan je al herkennen door het bekijken van een still, en dat is zeker het geval bij de arthouse-regisseur Wong Kar-Wai, die iedereen wel zal kennen van zijn onvergetelijk gestileerd liefdesdrama over 'onmogelijke liefde' In the Mood for Love (2000), of voor de intimi het inventieve en originele Chungking Express (1994).

    my_blueberry_nights

    Het was dan ook wel uitkijken naar zijn eerste Engelstalige film, My Blueberry Nights (2007). Het is zeker niet zijn beste film, maar is toch een bijzondere prent die je niet ongeroerd zal laten. De perfectionist Wong Kar-Wai is altijd op zoek naar een esthetische manier om sensualiteit te benaderen. Dit gebeurt via mise-en-scènes, verzadigde warme kleurtinten, ontroerende score, juiste acteerprestaties, smaakvolle kostuums en uitgekiende camerahoeken van cameraman Christopher Doyle - hoewel My Blueberry Nights voor een keertje in beeld werd gezet door dat ander wonderkind van de fotografie, de Iraanse Darius Khondji (Delicatessen, Se7en).

    Korte inhoud: Na een pijnlijke liefdesbreuk komt de jonge Elizabeth (Norah Jones) verward terecht bij een een café-uitbater in New York (Jude Law). Na de man herhaaldelijk bezoekjes te brengen, besluit ze om Amerika rond te trekken op zoek naar zichzelf. Onderweg ontmoet ze allerhande mensen die haar weten te raken en voor nieuwe situaties zorgen. Ondertussen blijkt de cafébaas hopeloos op zoek te zijn naar Elizabeth.

    Vergeleken met Ang Lee, die na zijn Aziatische films met Sense and Sensibility (1995), The Ice Storm (1997) en Brokeback Mountain (2005) bewees net zo gemakkelijk in het Engels te kunnen opereren, blijft Wong Kar Wai met deze film toch wel een beetje dobberen halverwege de oceaan. De film zit vol van fortune cookie wijsheden, geforceerde dialogen en opdringerige en vrijwel nutteloze voice-overs die een onzekere cineast moeten gerust stellen dat de boodschap goed overkomt.

    En wat zal de regisseur hebben bezield om de hoofdrol van zijn film te geven aan Norah Jones, die ondanks haar goede bedoelingen er toch echt naast zit. Gelukkig verandert Jones gaandeweg het verhaal van een protagonist in een bijrol, waardoor de nadruk op een natuurlijke manier komt te liggen op o.a. Natalie Portman als een gedreven gokster, Rachel Weisz als een overspelige slet en David Strathairn als haar alcoholistische echtgenoot. De film wint dus aan kracht naarmate hij langer duurt.

    Was deze film een debuut van een regisseur, dan zou ik hebben gesproken van 'beloftevol', maar gezien de middelen, de ervaring en het talent die aan de film heeft meegewerkt, ben ik geneigd te zeggen dat de film een 'teleurstelling' is. Maar dat heb je vaak met regisseurs die een meesterwerk hebben gemaakt. Als kijker verwacht je minstens hetzelfde niveau of beter, en wanneer dat niet gebeurt is de teleurstelling des te groter (cf. Francis Ford Coppola, Ridley Scott, …). Wong Kar-Wai blijft interieurs filmen in plaats van landschappen, en dan ga je jezelf de vraag stellen waarom hij deze prent dan niet in Azië had opgenomen. Misschien moet hij maar eens zijn eigen film een Aziatische remake geven (om de rollen eens om te draaien), want dit kon véél beter.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 14 december 2007

     

    *** My Blueberry Nights trailer ***