imelda staunton

  • Paddington (2014) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wat is de link tussen de ontslagen Top Gear presentator Jeremy Clarkson en Paddington (2014)? Dat was zowat het enige wat mij interesseerde bij deze prent. Blijkbaar zouden de ouders Clarkson de eerste Paddington beer hebben ontworpen in 1972, gebaseerd op het sprookjespersonage van Michael Bond die voor het eerst zijn intrede maakte in 1958. Ik denk dat zijn aandelen ondertussen wel wat zijn gestegen want de film met zijn productiebudget van 55 miljoen dollar heeft zowat 252 miljoen dollar opgebracht. En gezien er zoveel mensen de film hebben gezien, zal de verkoop van de beertjes wel wat zijn gestegen.

    paddington_2015_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Een jonge Peruaanse beer (Ben Whishaw), die een passie heeft voor alles wat Brits is, vertrekt naar Londen waar hij op zoek gaat naar een woning. Wanneer hij eenzaam en verloren op Paddington Station belandt begint hij te beseffen dat het leven in de stad niet is wat hij zich er van had voorgesteld. Maar dan ontmoet hij de vriendelijke familie Brown, die het label om zijn nek lezen ('Pas alsjeblieft op deze beer, dankjewel') en hem een tijdelijk onderkomen aanbieden.

    Het is de ontdekkingsreiziger Montgomery Clyde (Tim Downie) die het super-intelligente beertjes heeft aangetroffen in 'Darkest Peru' (en dus niet gewoon Peru). Hij nodigt hen uit in Londen als ze ooit eens de Altlantische Oceaan willen oversteken. En jaren later zien we deze beertjes terug, Paddigton, Lucy (Imelda Staunton) en Pastuzo (Michael Gambon), maar na een enorme storm lijkt de oversteek naar Londen in zoektocht naar de ontdekkingsreiziger zich op te dringen. Hij ontmoet er de Brown familie, die hem uiteindelijk de naam van 'Paddington' geven, achter de naam van het station waar ze hem hebben gevonden.

    Na deze gebeurtenis vormen er zich twee verhaallijnen. De eerste plotlijn gaat over het gezinsleventje waar Paddington in terecht komt. Mr. Brown (Hugh Bonneville) is een risico-analist en heeft heel wat problemen met het idee om eeen beer in huis te nemen. Mrs. Brown (Sally Hawkins) daarentegen is verzot van Paddington. Ook de kinderen Judy (Madeleine Harris) en Jonathan (Samuel Joslin), samen met de huishoudster Mrs. Bird (Julie Walters) willen ze geen afscheid nemen.

    De andere verhaallijn draait rond de geflipte museum taxidermist Millicent, gespeeld door de altijd fascinerende Nicole Kidman. Zij ziet Paddington als een mogelijke pluim op haar werk en met de hulp van Mr. Curry (Peter Capaldi), de buur van de Browns, wil ze het beertje vangen en opzetten voor haar collectie.

    De scenarist en regisseur van Paddington is de nobele onbekende Paul King, maar hij is er toch in geslaagd een hartverwarmende live-action adaptatie te maken van een kinderboek. De personages zijn met voldoende luchthartige genegenheid benaderd, de sets steken zorgvuldig in mekaar, de titel-animaties zijn heel subtiel verwerkt, de knappe visuele effecten (te beginnen bij de 3D beer), alsook de kleurrijke fotografie en de vrolijke straatmuziek zorgen voor een gepast feelgood gevoel. Zelfs in de meer donkere kantjes met de scherpe sardonische humor, de zoektocht naar een nieuwe thuis, het druilerige regenweer en de harteloze slechterik, blijft deze prent bijzonder kindvriendelijk. De slechte dingen die gebeuren, komen altijd met een glimlach en we verwachten nooit dat de personages iets vreselijks zullen meemaken. En ja, zelfs volwassenen kunnen hier van genieten.

    paddington_2015_blu-ray_pic01.jpgpaddington_2015_blu-ray_pic02.jpgpaddington_2015_blu-ray_pic03.jpg

    De casting is voortreffelijk in deze prent, en we vergeten de wat mindere kantjes. Enkel Nicole Kidman vond ik net iets te vlak spelen. Cate Blanchett speelt een geweldige villain in Cinderella (2015), niet omwille van haar "hobby", maar wel omwille van haar gemene karakter. Hier komt het personage van Kidman niet echt tot leven, en dat is eigenlijk niet geheel haar schuld. Ze speelt een cliché-villain en haar make-up, haarsnit, outfit, zelfs de belichting, maken van haar een porseleinen pop zonder emoties. Haar vertolking in The Golden Compass (2007) als villain was stukken beter, ook al is Paddington een betere film.

    Paddington is vanaf 3 april 2015 beschikbaar op DVD, Blu-ray & VoD, met making of, interviews en additioneel beeldmateriaal. Wel spijtig dat er geen audiocommentaar was van de regisseur over de gehele film. De stem van Paddington wordt in de Vlaamse versie ingesproken door de zanger Bent Van Looy.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 3 april 2015

     

    *** Paddington trailer ***

  • Maleficent (2014) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik moet toegeven dat Angelina Jolie een fascinerende actrice blijft. Ze bezit niet alleen heel wat acterend vermogen, maar blijft tevens een aanstekelijke schoonheid, zelfs in de huid van een heks met hoorns. Je kunt wel niet ontkennen dat de film-heksen van tegenwoordig niet meer dezelfde zijn als pakweg 75 jaar geleden. En niet Doornroosje maar wel de heks is het hoofdpersonage in Disney's sprookjes-adaptatie Maleficent (2014). Een film die op 8 oktober 2014 te verkrijgen is op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D.

    maleficent_2014_blu-ray_review.jpg

    Korte inhoud: Maleficent is het onnoemelijke verhaal van Disney's meest iconische schurk uit het sprookje van Doornroosje. Maleficent (Angelina Jolie) is een mooie, jonge vrouw met een puur hart, met een idyllisch leventje in een vreedzaam koninklijk bos, tot op een dag wanneer er een invasie gebeurt door een leger. De harmonie wordt verstoord . Malafide probeert haar land te beschermen, maar wordt uiteindelijk slachtoffer van een meedogenloos verraad, een daad die haar zuiver hart in steen verandert. Maleficent levert een epische strijd met de binnenvallende koninklijke garde van de opvolger van de koning, en als gevolg plaatst ze een vloek op zijn pasgeboren baby Aurora (Elle Fanning). Maar terwijl het kind opgroeit beseft Maleficent dat Aurora de sleutel tot vrede in het koninkrijk bezit, en misschien tot Malafide's ware geluk.

    Na het zien van de eerste trailers had ik het vermoeden dat de makers geen film voor pubers voor ogen hadden, maar eerder hun pijlen hadden gericht op teenagers en jong-adolescenten; zoals bij die andere sprookjes-adaptatie Snow White and the Huntsman (2012). Vooral het feit dat ze er geen musical van hebben gemaakt, de beelden er vrij donker uitzagen en er geen overdreven emotionele scènes te zien waren, wees op een meer volwassen aanpak. Maar dat was dus een foute inschatting. Maleficent is dus wel degelijk een kinderfilm, met een speelduur van amper 97 minuten en personages zonder diepgang. Debuut-regisseur Robert Stromberg komt van de visuele effectenafdeling en het is eraan te zien, want hij lijkt voornamelijk oog te hebben voor de sfeer in plaats van al de rest. Ik betwijfel zelf of hij beseft voor welk doelpubliek hij deze film heeft gemaakt. Maar gelukkig heeft Disney actrice Angelina Jolie kunnen overtuigen, want zij heeft er op haar eentje voor gezorgd dat deze film wereldwijd een duizelingwekkende 757 miljoen heeft kunnen ophalen op een productiebudget van 180 miljoen. Met een andere regisseur aan het roer had dit tevens ook een geslaagde film kunnen worden voor zowel jong als oud.

    Scenariste Linda Woolverton, die al heel wat Disneyfilms op haar naam heeft staan (Alice in Wonderland, The Lion King, Mulan, Beauty and the Beast,...), had de verdienste om Doornroosje vanuit een compleet andere hoek te benaderen. Ook al had ze haar inspiratie gehaald bij zowel het sprookje van de broers Grimm en de Disney tekenfilm, heeft ze het verhaal verteld vanuit het standpunt van de heks. Een lieve fee wiens vleugels werden gestolen en compleet medieval werd in een gothic outfit omgeven door een groene aura. Het is dus in essentie een wraak-verhaal die uitdraait in iets positiefs en hartverwarmend.

    Maar het personage had in essentie weinig te doen en haar acties beperken zich tot gluren en nu en dan een frats uithalen met de wezens rondom haar. Ook haar tegenspelers zijn kartonnen borden wiens motivaties nauwelijks te vatten zijn. Neem nu het personage van Stefan, gespeeld door een verkeerd gecaste en met zwaar accent-sprekende Zuid-Afrikaan Sharlto Copley. Op een mum van tijd verandert hij van een verliefde en tedere ziel in een hebzuchtige smeerlap met abnormale haat en angstgevoelens tegenover zijn jeugdliefde Maleficent, zonder dat hiervoor een logische verklaring is. Met dergelijke zaken kom je wel weg in een tekenfilm, maar in een live-action prent verwacht je meer psychologisch en emotioneel onderbouwde karakters. Los van het feit dat dit bedoelt is voor kinderen. Bekijk de Pixar animaties en je zult begrijpen dat een weldoordachte psychologie een essentieel onderdeel is van elk personage. De broers Grimm hebben volgens mij de geschiedenis van de heks ook zo veel mogelijk in het duister willen laten, precies omwille van het gebrek aan een logische verklaring. Ik heb niets tegen het feit dat we een bekend sprookje op zijn kop willen zetten. Maar de vraag blijft of je hiermee een betere film maakt; in dit geval is het een weerklinkende: NEEN!

    maleficent_2014_blu-ray_review_pic01.jpgmaleficent_2014_blu-ray_review_pic02.jpgmaleficent_2014_blu-ray_review_pic03.jpg
    maleficent_2014_blu-ray_review_pic05.jpgmaleficent_2014_blu-ray_review_pic04.jpgmaleficent_2014_blu-ray_review_pic06.jpg

    Ik heb bij momenten de indruk dat Hollywood alle villains wil bekeren tot anti-helden. Een villain kan niet gewoon slecht zijn. Toch krankzinnig als je weet dat niemand interesse heeft in origin stories van villains. Je maakt het personage gewoon kapot. Kijk maar naar de Halloween remakes, Freddy Krueger in A Nightmare on Elm Street (2010), Hannibal Lecter in Hannibal Rising (2007), Darth Vader in de Star Wars prequels, zo goed als alle villains in de Spider-Man films en ga zomaar door. Het enige symbool van hebzucht en verderf in de film is het kasteel! Wil nu net dat het kasteel in het logo van Disney is opgenomen. Sweet ironie :)

    En dan is er nog Doornroosje, die hier Aurora noemt en vertolkt wordt door de verkeerd gecaste Elle Fanning. In de film heb je op een gegeven moment zelfs meer sympathie voor de drie feeën, vertolkt door Imelda Staunton, Juno Temple en Lesley Manville, dan voor de Schone Slaapster. Maar ook haar personage heeft in essentie weinig te doen. Daar waar Sneeuwwitje nog het zwaard ter hand nam in Huntsman, beperkt Aurora zich tot onnozel lachen en ... eu, slapen. Misschien had Disney na het lezen van de eerste draft er beter een musical van gemaakt en iets meer emotie in de vertolkingen gelegd. Je had via een lied ook de motivaties van elkeen beter kunnen benaderen.

    Maar het is niet allemaal kommer en kwel. Naast de aanwezigheid van Jolie zijn de effecten in de film behoorlijk indrukwekkend, maar wat had je anders verwacht van een specialist in visuele effecten. En als je iemand als Rick Baker in je ploeg hebt, dan weet je dan de make-up van hoog niveau zal zijn. Ook de muziek van James Newton Howard, een talentvol componist die zelden ontgoochelt, bezorgt de film dat extra cachet. James kreeg dan wel alle ruimte om zijn ding te doen want met dergelijke budgetten heeft hij zonder twijfel een voltallig orkest en koor kunnen optrommelen met een zeer mooi klinkend palet aan strijkarrangementen en elektrische geluidseffecten, alsook een feeëriek en meeslepend thema.

    De film werd niet opgenomen met 3D technologie, maar in post-productie geconverteerd in 3D. Toch kan je deze Maleficent wel krijgen op Blu-ray 3D, al was het maar om op een andere manier te kunnen genieten van de rondvliegende Jolie met vleugels. Daarnaast zijn er heel wat interessante making-off filmpjes te vinden alsook een 5tal deleted scenes. En ondertussen is het uitkijken naar de volgende sprookjes-adaptatie, Cinderella (2015), die hopelijk lessen heeft getrokken uit deze sprookjes-adaptatie.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 9 oktober 2014

    ***Related Posts***
    04/10/2012: Snow White and the Huntsman filmbespreking
    28/03/2012: Angelina Jolie is Maleficent
    22/08/2011: Red Riding Hood filmbespreking
    21/01/2010: Tim Burton interesse om Doornroosje te verfilmen

     

    *** Maleficent teaser trailer #3 ***

  • HBO's The Girl onthult seksuele intimidaties van Hitchcock

    Pin it!

    Regisseur Alfred Hitchcock mag dan wel een inspiratiebron geweest zijn voor heel wat filmmakers (incluis mezelf), toch genoot hij niet van een zuivere reputatie wanneer het over zijn relatie met actrices ging. Onze docent op de filmschool vertelde ons vaak over een aantal regisseurs met dictatoriale trekjes die op beestige manier tewerk gingen met dieren of hun acteurs als vee over hun filmset dreven. Hitchcock leek een gezellige, sympathieke kerel te zijn, en dat was hij ook. Enkel zat hij och wat in de knoop met zichzelf op emotioneel vlak. Binnenkort krijgen we een Hitchcock biopic, en nu is er deze film die misschien een compleet ander beeld zal schetsen.

    alfred hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,gwyneth hughes,julian jarrold,toby jones,imelda staunton,hitchcock

    En de recente geschiedenis leert ons dat ongewenste intimiteiten ooit wel eens het daglicht zien, en dat is niet anders voor wereldberoemde filmmakers. De “vuile was” zal binnenkort worden uitgehangen in The Girl (2012) van Julian Jarrold (Kinky Boots, Becoming Jane). De film zal actrice Tippi Hedren volgen achter de schermen van haar debuutfilm The Birds (1963) en Marnie (1964) en haar confrontatie met de control-feak Alfred Hitchcock die nogal losse handjes had. Op een gegeven moment weigerde Hedren zelfs in te gaan op de seksuele avances van haar werkgever, met als gevolg dat de actrices belemmerd werd om nog met andere regisseurs te werken.

    "Hij was een bijzonder trieste mens", zei Hedren tijdens de voorstelling van de HBO-film The Girl, die haar turbulente relatie met Hitchcock uit de doeken deed. <>"Hij had een ongewoon geniaal brein, maar hij was ook kwaadaardig en afwijkend op het gevaarlijke af door het effect dat hij op bepaalde mensen had". Hedren was een model van voor in de dertig toen Hitchcock haar inhuurde voor The Birds. Hoewel er momenten van "vreugde en verrukking" waren toen hij haar acteerlessen gaf, werd ze op andere momenten verschrikkelijk behandeld. Tippi speelde ondertussen al in een 50tal films, meestal low budget vehikels van kleinere studio’s.

    In de film is ondermeer te zien hoe Hitchcock op de achterbank van een auto Hedren tot een kus dwingt tijdens de opnames van The Birds en haar later verzoekt "je seksueel beschikbaar te stellen voor mij". De film suggereert ook dat Hitchcock wraak nam toen Hedren zijn avances afwees. Zo waarschuwde hij haar niet toen hij tijdens de opnames een nep-vogel door het raam van een telefooncel liet knallen. In een andere scène dwong hij haar vijf dagen lang met echte vogels te werken voor de fameuze zolderscène in de film. Daarbij liep Hedren snijwonden op, onder meer in haar gezicht. Hedren kon niet aan de controle van Hitchcock ontsnappen omdat ze bij hem onder contract lag. Hij wilde haar niet voor andere regisseurs laten werken nadat zij had geweigerd na 'Marnie' nog met hem te filmen. Destijds golden nog geen wetten die vrouwen tegen dergelijke intimidatie konden beschermen.

    Alfred Hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,Gwyneth Hughes,Julian Jarrold,Toby Jones,Imelda Staunton,hitchcockAlfred Hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,Gwyneth Hughes,Julian Jarrold,Toby Jones,Imelda Staunton,hitchcockAlfred Hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,Gwyneth Hughes,Julian Jarrold,Toby Jones,Imelda Staunton,hitchcock

    "Hij heeft mijn carrière kapot gemaakt, maar niet mijn leven", verklaart Hedren. "Mocht dit vandaag gebeuren, ik zou een vreselijk rijke vrouw zijn". Volgens Hedren was haar dochter, Melanie Griffith, niet op de hoogte van wat haar moeder destijds meemaakte. "Nadat ze de film had gezien, sprong Melanie op en zei 'nu moet ik weer in therapie", aldus Hedren.

    De film is gebaseerd op het boek 'Spellbound by Beauty' van Donald Spoto. Scriptschrijfster Gwyneth Hughes interviewde tal van mensen die vertrouwd zijn met de relatie tussen Hitchcock en Hedren. En elk van hen schetsten ze het beeld van een opvliegende karakter, maar tezelfdertijd een vrij zielig persoon. Regisseur Jarrold verklaarde dat de nabestaanden van Hitchcock, onder wie zijn dochter, geen bezwaar hebben gemaakt tegen de film, ook al hebben ze hem nog niet gezien. Hedren, die nog steeds een dierenactiviste is die het dierenasiel Shambala Preserve leidt, is van oordeel dat zij slechts één van de vele actrices is die seksueel werden geïntimideerd door de filmlegende.

    Alfred Hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,Gwyneth Hughes,Julian Jarrold,Toby Jones,Imelda Staunton,hitchcockAlfred Hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,Gwyneth Hughes,Julian Jarrold,Toby Jones,Imelda Staunton,hitchcockAlfred Hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,Gwyneth Hughes,Julian Jarrold,Toby Jones,Imelda Staunton,hitchcock

    De rol van Tippi zal gespeeld worden door Sienna Miller, Alfred en Alma Hitchcock worden respectievelijk vertolkt door Toby Jones en Imelda Staunton. Het is op dit ogenblik nog niet helemaal duidelijk wanneer we de film te zien krijgen.

  • Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Laten we maar meteen met de deur in huis vallen, dan hebben we dat ook weer achter de rug: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) is eens te meer de donkerste film uit de reeks. Dat heeft er natuurlijk mee te maken dat het de voorlaatste film is uit de serie en de ultieme confrontatie tussen de bebrilde tovenaar en Lord Voldemort steeds dichterbij komt. Maar ondertussen is het doelpubliek natuurlijk ook weer paar jaartjes ouder, en mag het dus allemaal weer net ietsje duisterder. Dit eerste deel van de allerlaatste film dient vooral als opstapje naar Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 die deze zomer in première gaat en het sluitstuk vormt van de franchise.

    harry_potter_and_the_deathly_hallows

    Korte inhoud: Na de dood van Albus Dumbledore en de andere gebeurtenissen uit Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009) is de macht van Lord Voldemort (Ralph Fiennes) alleen maar toegenomen. Voldemort heeft nu ook de volledige controle over het ministerie van magie en heeft in één moeite Harry Potter (Daniel Radcliffe) uitgeroepen tot publieke vijand nummer één. Er wordt dus met man en macht gejaagd op Potter en de jongen kan zich niet verplaatsen zonder dat anderen daarvoor hun leven moeten wagen.

    Gelukkig kan Harry nog rekenen op zijn vrienden Ron Weasley (Rupert Grint) en Hermione Granger (Emma Watson), Rons familie en enkele sympathisanten. Maar ze zijn duidelijk in de minderheid tegenover Voldemorts steeds groeiende leger, en zonder Dumbledore zitten ze eigenlijk zonder duidelijke leider. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, moet Harry samen met Hermione en Ron op zoek naar de zeven Horcruxes, of zeven artefacten die allemaal een stukje van de ziel van Voldemort bevatten en de enige kans zijn om de donkere meester te verslaan en de wereld voor eens en altijd te bevrijden van zwarte magie.

    De regie is opnieuw in handen van David Yates, die ook de vorige twee afleveringen voor zijn rekening nam, en momenteel ook het laatste deel inblikt. Dat maakt dat Yates vier van de acht films voor zijn rekening neemt. En de Britse regisseur groeit duidelijk naarmate hij meer ervaring krijgt met blockbusters in het algemeen en de ‘Harry Potter’-franchise in het bijzonder. Want kon Yates met Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007) zijn stempel nog niet helemaal doordrukken, dan was dat in Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009) duidelijk al een pak zichtbaarder. Met The Deathly Hallows toont Yates zich opnieuw een stuk zekerder achter de camera, wat het beste doet verhopen voor het finale deel.

    Het grootste verschil ten opzichte van de vorige films is dat The Deathly Hallows zich niet afspeelt in en rond Hogwarts, dat na Dumbledores dood in handen is van Voldemort en dus verboden terrein is voor iedereen die Harry Potter gunstig gezind is. Harry en co zijn daarentegen een ganse film op de vlucht voor Voldemort en zijn Death Eaters doorheen sombere Britse landschappen, het lijkt bijwijlen wel The Road 2. Gelukkig heeft Ron zijn transistorradio bij om af en toe berichten te krijgen van het thuisfront en zijn belaagde familie.

    Doordat we vrijwel de ganse film het jonge drietal volgen, staat in The Deathly Hallows de relatie tussen Harry, Ron en Hermione centraal. Ron blijkt het moeilijk te hebben met de sterke band tussen Hermione en Harry en heeft zo zijn eigen manier om daarop te reageren. De vriendschap tussen de drie komt meermaals onder spanning te staan, en zo wordt er in Part 1 meer aandacht besteed aan de menselijke emoties dan in de vorige films.

    Jammer is wel dat, omdat de nadruk zo sterk ligt op het centrale trio, een pleiade aan grote Britse namen wordt gedegradeerd tot bijrollen van sommige amper enkele minuten (zoals nieuwkomer Bill Nighy, of regulars als Alan Rickman (Severus Snape), Helena Bonham Carter (Bellatrix Lestrange), Robbie Coltrane (Hagrid), Brendan Gleeson (Mad’Eye Moody), David Thewlis (Remus Lupin), John Hurt (Ollivander), Imelda Staunton (Dolores Umbridge), Miranda Richardson (Rita Skeeter) of Julie Walters (Molly Weasley)).

    harry_potter_and_the_deathly_hallowsharry_potter_and_the_deathly_hallows

    Visueel ziet The Deathly Hallows er weer oogverblind uit — even werd gedacht om de film in 3D uit te brengen, maar door tijdsgebrek moesten die plannen opgeborgen worden —, de special effects zijn vakwerk, met daarbij een speciale vermelding voor de animatiesequentie waarin de geschiedenis van The Deathly Hallows wordt verteld. Misschien wel de mooiste scènes uit de hele reeks tot nu toe. Ook de beginscènes waarin Harry Potter zeven keer wordt vermenigvuldigd is een knap visueel staaltje.

    Was het een goede beslissing om het laatste boek op te splitsen in twee films. Ja, want dat geeft de filmmakers iets meer ademruimte en zo kunnen ze ook enkele — vooral emotionele en poëtische — scènes aan de film toevoegen die niet in het boek staan, zoals de dansscène met Harry en Hermione. Nee, want uiteindelijk blijkt deze film met zijn 146 minuten ook net weer een tikkeltje te lang en vooral het middengedeelte had best wat gebalder gekund. De opsplitsing lijkt eens te meer een commerciële zet om de kijkers nog een tweede keer langs de kassa te zien passeren. Dat zullen ze dan ook met graagte doen, want Part 1 eindigt netjes op een cliffhanger en in Part 2 volgt eindelijk de confrontatie waar we nu al sinds 2001 op zitten te wachten: Potter vs. Voldemort.

    De blu-ray van The Deathly Hallows Part 1 bestaat uit twee schijfjes. Op het eerste vind je de film en de extra ‘maximum movie mode’ waarin je de film kan bekijken met enkele castleden en ondertussen ook fragmenten uit de vorige films krijgt om je geheugen op te frissen. Op disc 2 vind je extra’s als ‘Dan, Rupert and Emma’s running competition’, ‘The seven Harrys’, ‘On the green with Rupert, Tom, Oliver and James’ en enkele bijkomende scenes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 15 april 2011

    ***Related Posts***
    28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
    13/03/2010: Harry Potter and the Order of the Phoenix review
    01/12/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame
    07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
    16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
    11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
    18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
    13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
    08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
    26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !
    18/02/2006: Gary Oldman in Harry Potter and the Order of the Phoenix
    16/09/2005: Eerste beelden Harry Potter and the Goblet of Fire
    27/09/2004: Trilogies aan de kassa

     

    *** Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 trailer ***

  • Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007) **½ recensie

    Pin it!

    Het wordt een beetje een afgezaagd liedje telkens opnieuw te zeggen dat met elke nieuwe film de ‘Harry Potter’-reeks weer een beetje donkerder wordt. Ook Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007), de vijfde film in het rijtje, doorbreekt dit patroon niet, en dus is Hogwarts weer een stukje gevaarlijker en duisterder. Dat komt in deze film doordat de kracht van Harry en Lord Voldemort toeneemt, maar ook omdat Harry, zijn vrienden én het publiek ouder en volwassener zijn. The Order of the Phoenix is Harry Potters coming of age verhaal, met zijn eerste kus, maar ook met nieuwe verantwoordelijkheden.

    harry_potter_and_the_order_of_the_phoenix_2007_poster.jpg

    Korte inhoud: Harry Potter keert na de zomervakantie terug naar Hogwarts voor zijn vijfde jaar aan de tovenaarsschool. Daar ontdekt hij daar al snel dat de tovenaarsgemeenschap de waarheid over zijn recente ontmoeting met Lord Voldemort (zie Harry Potter and the Goblet of Fire) ontkent. Omdat Cornelius Fudge, de minister van magie, vreest dat Dumbledore liegt over Voldemorts terugkeer om Fudges macht te ondermijnen en zijn baan af te pakken, stelt de minister met Dolores Umbridge een nieuwe leraar ‘Defense Against the Dark Arts’ aan. Umbridge moet een oogje in het zeil houden op Hogwarts en daarbij gaat haar aandacht vooral naar schoolhoofd Dumbledore. Daardoor verwaarloost ze de lessen en laat ze de leerlingen onvoorbereid achter. Harry besluit het recht in zijn eigen handen te nemen en organiseert met een aantal medestudenten geheime meetings (onder de naam ‘Dumbledore’s Army’) om zichzelf tegen de donkere krachten te beschermen.

    De Brit David Yates is er in geslaagd van het dikste boek uit de hele reeks (ca. 800 bladzijden), de kortste film te maken. Met 138 minuten blijft The Order of the Phoenix, onder de speeltijd van The Sorcerer’s Stone (152 min.), The Chamber of Secrets (161 min.), The Prisoner of Azkaban (141 min.), The Goblet of Fire (157 min.), The Half-Blood Prince (153 min.) en The Deathly Hallows: Part 1 (146 min.).

    In deze kortere speelduur zit meteen ook het grootste minpunt van The Order of the Phoenix want er is enorm veel interessant materiaal uit het boek gesneuveld. Het lijkt er zelfs op dat scenarist Michael Goldenberg (Contact) alle vrolijkheid uit het boek heeft weggetoverd en alleen de duisterheid heeft overgehouden. Geen spoor van de triomfen van Ron (Rupert Grint) tijdens het Quidditsch, de vriendschap tussen Harry (Daniel Radcliffe), Ron en Hermione (Emma Watson) komt zeer weinig aan bod en de ontluikende liefde tussen Harry en Cho wordt afgehaspeld met een vluchtige kus.

    Veel van de terugkerende personages worden ook naar de achtergrond verschoven ten voordele van de strijd tussen Harry en Lord Voldemort (Ralph Fiennes). Severus Snape (Alan Rickman), Sybil Trelawney (Emma Thompson), Hagrid (Robbie Coltrane), Minerva McGonagall (Maggie Smith), Mad’Eye Moody (Brendan Gleeson), Remus Lupin (David Thewlis), Albus Dumbledore (Michael Gambon), de Weasley’s, de Malfoys en zelfs Sirius Black (Gary Oldman), ze lopen er allemaal een beetje voor spek en bonen bij en meer dan enkele lijnen tekst krijgen de meeste van hen niet. Als je dan ziet wat bijvoorbeeld Alan Rickman kan halen uit die paar minuten screentime, is het extra jammer dat zulke geweldige acteurs zo weinig krijgen om hun tanden in te zetten.

    Wie er wel veelvuldig in beeld komt — en terecht — is Dolores Umbridge, de nieuwe kwelduivel van Harry Potter die met duivels plezier wordt gespeeld door Imelda Staunton. Umbridge terroriseert de school met haar nieuwe regels en met elke nieuwe wet wordt haar roze outfit een tikje donkerder. Ook nieuw is het personage van Luna Lovegood die met haar piepstemmetje en mysterieuze gedrag perfect wordt neergezet door nieuwkomer — én hevig Harry Potter fan — Evana Lynch. Ook Helena Bonham Carter is nieuw als de ontsnapte gevangene Bellatrix Lestrange, maar ook haar rol is te kort en vrijwel overbodig. Lestrange zal echter nog een belangrijke rol spelen in de volgende delen.

    harry_potter_and_the_order_of_the_phoenix_2007_poster01.jpgharry_potter_and_the_order_of_the_phoenix_2007_poster02.jpgharry_potter_and_the_order_of_the_phoenix_2007_poster03.jpg
    harry_potter_and_the_order_of_the_phoenix_2007_poster04.jpgharry_potter_and_the_order_of_the_phoenix_2007_poster05.jpgharry_potter_and_the_order_of_the_phoenix_2007_poster06.jpg

    Een deel van de kritiek kan toegeschreven worden aan regisseur David Yates die met The Order of the Phoenix zijn eerste grote film draait. Yates is misschien niet zo bekend in onze contreien, maar kreeg in eigen land veel lof voor zijn televisiewerk “State of Play” en “The Bill”. Yates moet nog een beetje wennen aan het medium film en heeft hier en daar gekozen voor ietwat vreemde montages, maar hij levert al bij al toch zeer behoorlijk werk af. De regisseur slaagt er ook in om de duisterheid die Alfonso Cuaron met The Prisoner of Azkaban in de serie introduceerde, in stand te houden. Als dank mag Yates ook de resterende drie films regisseren.

    Visueel ziet het er allemaal prachtig uit, de special effects zijn wat minder aanwezig dan in de vorige films (bv. geen schepen die opdoemen uit het meer), maar voor het eerst zien we Harry en co op hun bezem langs de Big Ben en andere Londense momenten vliegen. Vooral het ‘Ministry of Magic’ is een visueel pareltje met zijn zwarte glanzende muren, onheilspellende sfeer en dictatoriale aanwezige portret van minister Cornelius Fudge. Het roept haast Orwelliaanse beelden op.

    Harry Potter and the Order of the Phoenix is de film waarin Harry Potter en zijn vrienden groot worden en vormt een soort overgang naar de zesde film, Harry Potter and the Half Blood Prince (2008). Dit is misschien niet de beste film uit de serie, maar wel een noodzakelijke aangezien enkele belangrijke verhaallijnen en personages worden geïntroduceerd die in The Half Blood Prince en in The Deathly Hallows (2010) zullen worden uitgewerkt. Dit mag dan wel niet de allersterkste film uit de serie zijn, maar hij zorgt toch voor 138 minuten puur entertainment. De film had wel wat langer mogen zijn om bepaalde zaken en personages beter tot hun recht te laten komen.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 13 maart 2011

    ***Related Posts***
    28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
    15/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 review
    01/12/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame
    07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
    16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
    11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
    18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
    13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
    08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
    26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !
    18/02/2006: Gary Oldman in Harry Potter and the Order of the Phoenix
    16/09/2005: Eerste beelden Harry Potter and the Goblet of Fire
    27/09/2004: Trilogies aan de kassa

     

    *** Harry Potter and the Order of the Phoenix trailer ***

  • Vera Drake (2004) *** recensie

    Pin it!

    Het nieuwe drama van Mike Leigh, Vera Drake (2004), speelt zich af in het Londen van de jaren ‘50, waar een opgewekte, warme en moedige huisvrouw tegenin de moraal van het arbeidersmilieu indruist door illegale abortussen uit te voeren. Deze geheime praktijk, die traditioneel met breinaald en een paar natte doeken werd uitgevoerd, dreigt haar leven en dat van haar gezin zuur op te breken, vooral wanneer een van die jonge dames wordt opgenomen in een ziekenhuis.

    vera_drake_2004_poster.jpg

    Mike Leigh is niet bang om controversiële dilemma's aan te snijden; over mentale ziekte (Career Girls), dakloosheid (Naked), bolemie (Life is Sweet), en maakt nooit te fout om een evidente stelling te vroeg naar voor te schuiven. Het leven biedt geen gemakkelijke oplossingen en iedere situatie is afhankelijk van tal van factoren, die ruimte laten voor reflectie en interpretatie. Daarom situeert de abortuskwestie in Vera Drake zich in de jaren 50 waar dit nog een groter dilemma was. Daarnaast krijgt men uiteraard een paar sub-plots die de kwestie telkens in een ander daglicht plaatsen.

    Vera’s acties worden in een weegschaal gelegd, en we balanceren tussen het besef dat Vera het leven van zwangere vrouwen in gevaar kan brengen, maar anderzijds ook een uitweg biedt aan vrouwen met een ongewenste zwangerschap, in hun soms penibele alleenstaande situatie.

    In deze film staat de authenticiteit van de vertolkingen centraal, en zien we een sterke prestatie van Imelda Staunton in de rol van Vera. Het realisme in Leigh zijn films is zo buitengewoon dat we echt geloven in de personages die we zien van vlees en bloed zijn. Soms begrijpen we niet altijd wat er gezegd wordt, maar dat maakt allemaal deel uit van het totaalpakket. We zien ook in de film een aantal terugkerende gezichten uit andere Mike Leigh films (Philip Davis, Peter Wight, Ruth Sheen).

    De fotografie voelt heel koud en ruw aan, en samen met de melancholische muziek zorgt het niet meteen voor een opgewekte film, maar schildert een eerder grimmige en aangrijpende atmosfeer. Niet alleen zijn de karakters heel precies uitgetekend, maar ook de locaties zijn een nauwkeurig schets van het na-oorlogse Londen, waar de mensen nog hun wonden likken van het verlies die ze hebben geleden. En zoals we dat van een grote perfectionist als Mike Leigh gewend zijn, is elk detail, gebruiksvoorwerp, de paar vluchtige woorden of een intonatie in het spel van de acteurs een unieke belevenis, die instinctief een hele wereld oproepen. Enkel een grootmeester kan zoiets verwezenlijken met een minimum aan financiële middelen die de film had.

    Mike Leigh mocht gisteren voor Vera Drake de Golden Lion Award op het Festival van Venetië in ontvangst nemen, en dankte het Festival van Cannes om zijn film niet te hebben geselecteerd. Zo kon hij immers de eer laten aan het festival van Venetië. Een klein speldenprikje naar de directeur van Cannes die ook Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain maar niets vond. Quentin Tarantino zei als voorzitter van het festival in Cannes dat het een mager jaar was. Misschien hadden ze beter in overleg een keuze gemaakt betreffende de films in competitie...Of misschien hadden ze nog een openstaande rekening bij Miramax…?

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 12 september 2004