De FilmBlog

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen, dan hebben we dat ook weer achter de rug: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) is eens te meer de donkerste film uit de reeks. Dat heeft er natuurlijk mee te maken dat het de voorlaatste film is uit de serie en de ultieme confrontatie tussen de bebrilde tovenaar en Lord Voldemort steeds dichterbij komt. Maar ondertussen is het doelpubliek natuurlijk ook weer paar jaartjes ouder, en mag het dus allemaal weer net ietsje duisterder. Dit eerste deel van de allerlaatste film dient vooral als opstapje naar Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 die deze zomer in première gaat en het sluitstuk vormt van de franchise.

Korte inhoud: Na de dood van Albus Dumbledore en de andere gebeurtenissen uit Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009) is de macht van Lord Voldemort (Ralph Fiennes) alleen maar toegenomen. Voldemort heeft nu ook de volledige controle over het ministerie van magie en heeft in één moeite Harry Potter (Daniel Radcliffe) uitgeroepen tot publieke vijand nummer één. Er wordt dus met man en macht gejaagd op Potter en de jongen kan zich niet verplaatsen zonder dat anderen daarvoor hun leven moeten wagen.

Gelukkig kan Harry nog rekenen op zijn vrienden Ron Weasley (Rupert Grint) en Hermione Granger (Emma Watson), Rons familie en enkele sympathisanten. Maar ze zijn duidelijk in de minderheid tegenover Voldemorts steeds groeiende leger, en zonder Dumbledore zitten ze eigenlijk zonder duidelijke leider. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, moet Harry samen met Hermione en Ron op zoek naar de zeven Horcruxes, of zeven artefacten die allemaal een stukje van de ziel van Voldemort bevatten en de enige kans zijn om de donkere meester te verslaan en de wereld voor eens en altijd te bevrijden van zwarte magie.

De regie is opnieuw in handen van David Yates, die ook de vorige twee afleveringen voor zijn rekening nam, en momenteel ook het laatste deel inblikt. Dat maakt dat Yates vier van de acht films voor zijn rekening neemt. En de Britse regisseur groeit duidelijk naarmate hij meer ervaring krijgt met blockbusters in het algemeen en de ‘Harry Potter’-franchise in het bijzonder. Want kon Yates met Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007) zijn stempel nog niet helemaal doordrukken, dan was dat in Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009) duidelijk al een pak zichtbaarder. Met The Deathly Hallows toont Yates zich opnieuw een stuk zekerder achter de camera, wat het beste doet verhopen voor het finale deel.

Het grootste verschil ten opzichte van de vorige films is dat The Deathly Hallows zich niet afspeelt in en rond Hogwarts, dat na Dumbledores dood in handen is van Voldemort en dus verboden terrein is voor iedereen die Harry Potter gunstig gezind is. Harry en co zijn daarentegen een ganse film op de vlucht voor Voldemort en zijn Death Eaters doorheen sombere Britse landschappen, het lijkt bijwijlen wel The Road 2. Gelukkig heeft Ron zijn transistorradio bij om af en toe berichten te krijgen van het thuisfront en zijn belaagde familie.

Doordat we vrijwel de ganse film het jonge drietal volgen, staat in The Deathly Hallows de relatie tussen Harry, Ron en Hermione centraal. Ron blijkt het moeilijk te hebben met de sterke band tussen Hermione en Harry en heeft zo zijn eigen manier om daarop te reageren. De vriendschap tussen de drie komt meermaals onder spanning te staan, en zo wordt er in Part 1 meer aandacht besteed aan de menselijke emoties dan in de vorige films.

Jammer is wel dat, omdat de nadruk zo sterk ligt op het centrale trio, een pleiade aan grote Britse namen wordt gedegradeerd tot bijrollen van sommige amper enkele minuten (zoals nieuwkomer Bill Nighy, of regulars als Alan Rickman (Severus Snape), Helena Bonham Carter (Bellatrix Lestrange), Robbie Coltrane (Hagrid), Brendan Gleeson (Mad’Eye Moody), David Thewlis (Remus Lupin), John Hurt (Ollivander), Imelda Staunton (Dolores Umbridge), Miranda Richardson (Rita Skeeter) of Julie Walters (Molly Weasley)).

Visueel ziet The Deathly Hallows er weer oogverblind uit — even werd gedacht om de film in 3D uit te brengen, maar door tijdsgebrek moesten die plannen opgeborgen worden —, de special effects zijn vakwerk, met daarbij een speciale vermelding voor de animatiesequentie waarin de geschiedenis van The Deathly Hallows wordt verteld. Misschien wel de mooiste scènes uit de hele reeks tot nu toe. Ook de beginscènes waarin Harry Potter zeven keer wordt vermenigvuldigd is een knap visueel staaltje.

Was het een goede beslissing om het laatste boek op te splitsen in twee films. Ja, want dat geeft de filmmakers iets meer ademruimte en zo kunnen ze ook enkele — vooral emotionele en poëtische — scènes aan de film toevoegen die niet in het boek staan, zoals de dansscène met Harry en Hermione. Nee, want uiteindelijk blijkt deze film met zijn 146 minuten ook net weer een tikkeltje te lang en vooral het middengedeelte had best wat gebalder gekund. De opsplitsing lijkt eens te meer een commerciële zet om de kijkers nog een tweede keer langs de kassa te zien passeren. Dat zullen ze dan ook met graagte doen, want Part 1 eindigt netjes op een cliffhanger en in Part 2 volgt eindelijk de confrontatie waar we nu al sinds 2001 op zitten te wachten: Potter vs. Voldemort.

De blu-ray van The Deathly Hallows Part 1 bestaat uit twee schijfjes. Op het eerste vind je de film en de extra ‘maximum movie mode’ waarin je de film kan bekijken met enkele castleden en ondertussen ook fragmenten uit de vorige films krijgt om je geheugen op te frissen. Op disc 2 vind je extra’s als ‘Dan, Rupert and Emma’s running competition’, ‘The seven Harrys’, ‘On the green with Rupert, Tom, Oliver and James’ en enkele bijkomende scenes.

***Related Posts***
28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
13/03/2010: Harry Potter and the Order of the Phoenix review
01/12/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame
07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !
18/02/2006: Gary Oldman in Harry Potter and the Order of the Phoenix
16/09/2005: Eerste beelden Harry Potter and the Goblet of Fire
09/05/2005: Harry Potter and the Goblet of Fire in de maak
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Het wordt een beetje een afgezaagd liedje telkens opnieuw te zeggen dat met elke nieuwe film de ‘Harry Potter’-reeks weer een beetje donkerder wordt. Ook Harry Potter and the Order of the Phoenix, de vijfde film in het rijtje, doorbreekt dit patroon niet, en dus is Hogwarts weer een stukje gevaarlijker en duisterder. Dat komt in deze film doordat de kracht van Harry en Lord Voldemort toeneemt, maar ook omdat Harry, zijn vrienden én het publiek ouder en volwassener zijn. The Order of the Phoenix is Harry Potters coming of age verhaal, met zijn eerste kus, maar ook met nieuwe verantwoordelijkheden.

Korte inhoud: Harry Potter keert na de zomervakantie terug naar Hogwarts voor zijn vijfde jaar aan de tovenaarsschool. Daar ontdekt hij daar al snel dat de tovenaarsgemeenschap de waarheid over zijn recente ontmoeting met Lord Voldemort (zie Harry Potter and the Goblet of Fire) ontkent. Omdat Cornelius Fudge, de minister van magie, vreest dat Dumbledore liegt over Voldemorts terugkeer om Fudges macht te ondermijnen en zijn baan af te pakken, stelt de minister met Dolores Umbridge een nieuwe leraar ‘Defense Against the Dark Arts’ aan. Umbridge moet een oogje in het zeil houden op Hogwarts en daarbij gaat haar aandacht vooral naar schoolhoofd Dumbledore. Daardoor verwaarloost ze de lessen en laat ze de leerlingen onvoorbereid achter. Harry besluit het recht in zijn eigen handen te nemen en organiseert met een aantal medestudenten geheime meetings (onder de naam ‘Dumbledore’s Army’) om zichzelf tegen de donkere krachten te beschermen.

De Brit David Yates is er in geslaagd van het dikste boek uit de hele reeks (ca. 800 bladzijden), de kortste film te maken. Met 138 minuten blijft The Order of the Phoenix, onder de speeltijd van The Sorcerer’s Stone (152 min.), The Chamber of Secrets (161 min.), The Prisoner of Azkaban (141 min.), The Goblet of Fire (157 min.), The Half-Blood Prince (153 min.) en The Deathly Hallows: Part 1 (146 min.).

In deze kortere speelduur zit meteen ook het grootste minpunt van The Order of the Phoenix want er is enorm veel interessant materiaal uit het boek gesneuveld. Het lijkt er zelfs op dat scenarist Michael Goldenberg (Contact) alle vrolijkheid uit het boek heeft weggetoverd en alleen de duisterheid heeft overgehouden. Geen spoor van de triomfen van Ron (Rupert Grint) tijdens het Quidditsch, de vriendschap tussen Harry (Daniel Radcliffe), Ron en Hermione (Emma Watson) komt zeer weinig aan bod en de ontluikende liefde tussen Harry en Cho wordt afgehaspeld met een vluchtige kus.

Veel van de terugkerende personages worden ook naar de achtergrond verschoven ten voordele van de strijd tussen Harry en Lord Voldemort (Ralph Fiennes). Severus Snape (Alan Rickman), Sybil Trelawney (Emma Thompson), Hagrid (Robbie Coltrane), Minerva McGonagall (Maggie Smith), Mad’Eye Moody (Brendan Gleeson), Remus Lupin (David Thewlis), Albus Dumbledore (Michael Gambon), de Weasley’s, de Malfoys en zelfs Sirius Black (Gary Oldman), ze lopen er allemaal een beetje voor spek en bonen bij en meer dan enkele lijnen tekst krijgen de meeste van hen niet. Als je dan ziet wat bijvoorbeeld Alan Rickman kan halen uit die paar minuten screentime, is het extra jammer dat zulke geweldige acteurs zo weinig krijgen om hun tanden in te zetten.

Wie er wel veelvuldig in beeld komt — en terecht — is Dolores Umbridge, de nieuwe kwelduivel van Harry Potter die met duivels plezier wordt gespeeld door Imelda Staunton. Umbridge terroriseert de school met haar nieuwe regels en met elke nieuwe wet wordt haar roze outfit een tikje donkerder. Ook nieuw is het personage van Luna Lovegood die met haar piepstemmetje en mysterieuze gedrag perfect wordt neergezet door nieuwkomer — én hevig Harry Potter fan — Evana Lynch. Ook Helena Bonham Carter is nieuw als de ontsnapte gevangene Bellatrix Lestrange, maar ook haar rol is te kort en vrijwel overbodig. Lestrange zal echter nog een belangrijke rol spelen in de volgende delen.

Een deel van de kritiek kan toegeschreven worden aan regisseur David Yates die met The Order of the Phoenix zijn eerste grote film draait. Yates is misschien niet zo bekend in onze contreien, maar kreeg in eigen land veel lof voor zijn televisiewerk “State of Play” en “The Bill”. Yates moet nog een beetje wennen aan het medium film en heeft hier en daar gekozen voor ietwat vreemde montages, maar hij levert al bij al toch zeer behoorlijk werk af. De regisseur slaagt er ook in om de duisterheid die Alfonso Cuaron met The Prisoner of Azkaban in de serie introduceerde, in stand te houden. Als dank mag Yates ook de resterende drie films regisseren.

Visueel ziet het er allemaal prachtig uit, de special effects zijn wat minder aanwezig dan in de vorige films (bv. geen schepen die opdoemen uit het meer), maar voor het eerst zien we Harry en co op hun bezem langs de Big Ben en andere Londense momenten vliegen. Vooral het ‘Ministry of Magic’ is een visueel pareltje met zijn zwarte glanzende muren, onheilspellende sfeer en dictatoriale aanwezige portret van minister Cornelius Fudge. Het roept haast Orwelliaanse beelden op.

Harry Potter and the Order of the Phoenix is de film waarin Harry Potter en zijn vrienden groot worden en vormt een soort overgang naar de zesde film, Harry Potter and the Half Blood Prince (2008). Dit is misschien niet de beste film uit de serie, maar wel een noodzakelijke aangezien enkele belangrijke verhaallijnen en personages worden geïntroduceerd die in The Half Blood Prince en in The Deathly Hallows (2010) zullen worden uitgewerkt. Dit mag dan wel niet de allersterkste film uit de serie zijn, maar hij zorgt toch voor 138 minuten puur entertainment. De film had wel wat langer mogen zijn om bepaalde zaken en personages beter tot hun recht te laten komen.

***Related Posts***
28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
15/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 review
01/12/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame
07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !
18/02/2006: Gary Oldman in Harry Potter and the Order of the Phoenix
16/09/2005: Eerste beelden Harry Potter and the Goblet of Fire
09/05/2005: Harry Potter and the Goblet of Fire in de maak
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Quotering: ***
Titel: Vera Drake
Regisseur: Mike Leigh
Acteurs: Imelda Staunton, Philip Davis, Peter Wight, Daniel Mays en Alex Kelly
Genre: Drama
Duur: 125 min
Land: Groot-Britannië
Site: http://www.imdb.com/title/tt0383694
Release in België: 9 februari 2005

Het nieuwe drama van Mike Leigh, Vera Drake, speelt zich af in het Londen van de jaren ‘50, waar een opgewekte, warme en moedige huisvrouw tegenin de moraal van het arbeidersmilieu indruist door illegale abortussen uit te voeren. Deze geheime praktijk, die traditioneel met breinaald en een paar natte doeken werd uitgevoerd, dreigt haar leven en dat van haar gezin zuur op te breken, vooral wanneer een van die jonge dames wordt opgenomen in een ziekenhuis.

Mike Leigh is niet bang om controversiële dilemma’s aan te snijden; over mentale ziekte (Career Girls), dakloosheid (Naked), bolemie (Life is Sweet), en maakt nooit te fout om een evidente stelling te vroeg naar voor te schuiven. Het leven biedt geen gemakkelijke oplossingen en iedere situatie is afhankelijk van tal van factoren, die ruimte laten voor reflectie en interpretatie. Daarom situeert de abortuskwestie in Vera Drake zich in de jaren 50 waar dit nog een groter dilemma was. Daarnaast krijgt men uiteraard een paar sub-plots die de kwestie telkens in een ander daglicht plaatsen.

Vera’s acties worden in een weegschaal gelegd, en we balanceren tussen het besef dat Vera het leven van zwangere vrouwen in gevaar kan brengen, maar anderzijds ook een uitweg biedt aan vrouwen met een ongewenste zwangerschap, in hun soms penibele alleenstaande situatie.

In deze film staat de authenticiteit van de vertolkingen centraal, en zien we een sterke prestatie van Imelda Staunton in de rol van Vera. Het realisme in Leigh zijn films is zo buitengewoon dat we echt geloven in de personages die we zien van vlees en bloed zijn. Soms begrijpen we niet altijd wat er gezegd wordt, maar dat maakt allemaal deel uit van het totaalpakket. We zien ook in de film een aantal terugkerende gezichten uit andere Mike Leigh films (Philip Davis, Peter Wight, Ruth Sheen).

De fotografie voelt heel koud en ruw aan, en samen met de melancholische muziek zorgt het niet meteen voor een opgewekte film, maar schildert een eerder grimmige en aangrijpende atmosfeer. Niet alleen zijn de karakters heel precies uitgetekend, maar ook de locaties zijn een nauwkeurig schets van het na-oorlogse Londen, waar de mensen nog hun wonden likken van het verlies die ze hebben geleden. En zoals we dat van een grote perfectionist als Mike Leigh gewend zijn, is elk detail, gebruiksvoorwerp, de paar vluchtige woorden of een intonatie in het spel van de acteurs een unieke belevenis, die instinctief een hele wereld oproepen. Enkel een grootmeester kan zoiets verwezenlijken met een minimum aan financiële middelen die de film had.

Mike Leigh mocht gisteren voor Vera Drake de Golden Lion Award op het Festival van Venetië in ontvangst nemen, en dankte het Festival van Cannes om zijn film niet te hebben geselecteerd. Zo kon hij immers de eer laten aan het festival van Venetië. Een klein speldenprikje naar de directeur van Cannes die ook Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain maar niets vond. Quentin Tarantino zei als voorzitter van het festival in Cannes dat het een mager jaar was. Misschien hadden ze beter in overleg een keuze gemaakt betreffende de films in competitie...Of misschien hadden ze nog een openstaande rekening bij Miramax…?