hunger

  • Shame van Steve McQueen verkent de seksverslaving

    Pin it!

    Mocht ik niet beter weten dan zou ik zeggen dat het erotisch drama Shame (2011) van de hand was van Adrian Lyne (Unfaithful, Lolita, Indecent Proposal), maar het is wel degelijk een film van de talentvolle zwarte Brit Steve McQueen, die ons eerder het grauwe Hunger (2008) bezorgde.

    shame,Steve McQueen,hunger,Michael Fassbender,Carey Mulligan,The Iron Lady,Phyllida Lloyd,Meryl Streep,Abi Morgan

    Korte inhoud: Brandon (Michael Fassbender) is een dertiger die in New York woont en moeite heeft om zijn seksleven onder controle te houden. Hij is verslaafd aan pornografie en hierdoor heeft hij moeite om echte relaties met vrouwen aan te knopen. Slechts één vrouw kan echt dicht bij hem komen: zijn eigenzinnige, jongere zus Sissy Carey Mulligan). Brandon mag dan wel in het openbaar de schijn ophouden een normaal leven te leiden, Sissy weet wel beter. Wanneer ze bij hem in zijn appartement komt wonen, loopt Brandons leven uit de hand. Broer en zus brengen immers het slechtste in elkaar naar boven.

    De NC-17 rating laat vermoeden dat de seks niet al teveel verbloemd of verholen zal worden. En dit is dan weer in de lijn van de realistische filmstijl van de regisseur. Hij nam voor deze prent ook dezelfde hoofdacteur als van bij zijn debuutfilm Hunger, met name Michael Fassbender. Het scenario scheef hij met de hulp van Abi Morgan, de scenariste die ook het script schreef van The Iron Lady (2011) van Phyllida Lloyd met Meryl Streep in de rol van Margaret Thatcher.

    Wanneer je de korte inhoud leest denk je meteen aan incest, maar dat is allesbehalve duidelijk. Het lijkt er meer op dat we op pad gaan met de hoofdfiguur, en met hem diverse seksuele escapades meemaken, alsook schaamtevolle scènes waarin hij op een gegeven moment gedwongen wordt tot een fellatie na een uit de hand gelopen café-ruzie. Het is dus geen erotische film à la Paul Verhoeven, maar wel een soort dissectie van een uit de hand gelopen obsessie.

    Ondertussen heeft de film al heel wat prijzen gewonnen op verschillende filmfestivals, gaande van het filmfestival van Venetië tot het filmfestival van Seville, met prijzen voor de acteur en de regisseur. Maar ook de critici zijn vol lof over de film met een positieve rating van 80% op Rotten Tomatoes. Het ziet er niet uit dat het platvloerse soft porno prent zal worden, maar wel een diepgaande studie van het onvermogen van een man om betekenisvolle relatie met een vrouw te vormen. Een provocerend en intelligent portret van verslaving en de schade die het veroorzaakt. De film komt op 11 januari 2012 bij ons in de zalen. Een film om naar uit te kijken.

    *** Shame trailer ***

  • Michael Haneke wint Gouden Palm voor Das Weisse Band

    Pin it!

    Michael Haneke, de Oostenrijkse regisseur van ondermeer Funny Games (1997/2007) heeft op het 62ste Filmfestival van Cannes de Gouden Palm voor de beste film in de wacht gesleept voor zijn zwart/wit drama A White Ribbon (2009) (Das Weisse Band), een beklemmend drama over een Duits boerendorp in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. De film duurt wél 150 minuten en bij afloop wordt je bediend met een open einde, hopelijk wordt dat voor veel toeschouwers geen afknapper.

    Het is de derde keer dat de 67-jarige Oostenrijker in de prijzen valt op het prestigieuze festival. Eerder gebeurde dat voor de briljante thriller Caché (2005) met Daniel Auteuil en Juliette Binoche en voor de veelgeprezen La Pianiste (2001) met Isabelle Huppert. De Grote Prijs van de Jury ging naar de Fransman Jacques Audiard voor het gevangenisdrama Un Prophète (2009). Het is zijn vijfde film in vijftien jaar tijd. Nadat hij enkele scenario's had geschreven, maakte hij in 1994 zijn regiedebuut met "Regarde les hommes tomber". Met Un Héros Très Discret kaapte hij twee jaar later in Cannes de prijs voor het beste scenario weg.

    Das Weisse Band pic Antichrist pic

    De onderscheiding voor de beste acteur ging naar de 52-jarige Oostenrijker Christoph Waltz voor zijn vertolking van een SS-officier in de film Inglourious Basterds (2009) van Quentin Tarantino. Charlotte Gainsbourg (pic) kreeg de prijs voor beste actrice voor haar rol in Antichrist (2009) van de Deense regisseur Lars Von Trier met Willem Dafoe. Tijdens haar dankwoord stond Gainsbourg even stil bij haar vader Serge. "Ik hoop dat hij trots is op mij, trots en erg geschokt, hoop ik", voegde ze er nog aan toe in een verwijzing naar de controverse die op het festival rond de film was ontstaan en de ietwat slechte kritieken.

    De Caméra d'Or voor het beste debuut was weggelegd voor Samson and Delilah (2009) van de Australiër Warwick Thornton, die daarmee Hunger (2008) van regisseur Steve McQueen opvolgt. Hij kreeg de prijs overhandigd door de Franse actrice Isabelle Adjani en voorzitter van de jury voor de Caméra d'Or Roschdy Zem. Samson and Delilah is een liefdesgeschiedenis tussen twee adolescenten in een gemeenschap van aboriginals middenin de Australische woestijn. Thornton is overigens zelf een aboriginal.

    Spring Fever pic De Helaasheid der Dingen pic

    De Prijs van de Jury ging ex aequo naar de Britse Andrea Arnold voor de prent Fish Tank (2009) en naar zijn Koreaanse collega Chan-Wook Park met de film Thirst (2009). De Chinees Lou Ye de prijs voor het beste scenario kreeg voor Spring Fever (2009). De Helaasheid der Dingen (2009) van Felix van Groeningen heeft op het Internationaal Filmfestival van Cannes de Prix Art et Essai gewonnen in de Quinzaine des Réalisateurs. Het is de derde film van Felix van Groeningen en gaat over de 13-jarige Gunther Strobbe die samenwoont met zijn vader en zijn drie nonkels bij zijn grootmoeder in het smerigste kot van Reetveerdegem. Hij wordt er dagelijks geconfronteerd met ontzaglijke volumes alcohol, vrouwen versieren en schaamteloos nietsdoen. Alles wijst er op dat Gunther hetzelfde lot beschoren is. Of kan Gunther toch ontsnappen aan de helaasheid der dingen? De film is een verfilming naar het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst.

    Er was ook grote teleurstelling bij een aantal filmmakers. De grote favoriet van Cannes, Pedro Almodovar, mocht met lege handen naar huis. Ook actrice Penélope Cruz was de prijs van Beste Actrice niet gegund. Ook Brad Pitt of Quentin Tarantino grepen naast de erkenning, voor hun gewelddadige oorlogsprent.

    *** Antichrist van Lars Von Trier trailer ***

  • Hunger van Steve McQueen

    Pin it!

    Voor wie zich al eens in de straten van de Noord-Ierse hoofdstad Belfast is geweest, zal wel gemerkt hebben dat de strijd tussen katholieken en protestanten zijn sporen heeft nagelaten. Al sinds het ontstaan van de staat Noord-Ierland staan de bevolkingsgroepen lijnrecht tegenover elkaar, maar in 1969 neemt de strijd een gewelddadige wending. Vooral Belfast was vaak het doelwit van terreur, maar de IRA (Irish Republican Army) sloeg ook in Engeland regelmatig toe met bloederige terroristische aanslagen.

    De talrijke gewelddadige muurschilderingen herinneren aan die jarenlange strijd. Aan Falls Road bijvoorbeeld, in de katholieke wijk, is een beroemde schildering te zien van Bobby Sands, wellicht de bekendste republikeinse martelaar. Sands werd als prominent IRA-lid opgepakt door het Engelse leger. Hij ging op 1 maart 1981 in hongerstaking om te worden erkend als politiek gevangene. De Engelse regering zag hem als crimineel en terrorist. Iron Lady Margaret Thatcher gaf niet toe maar Sands gaf niet op, spijtig genoeg wel zijn lichaam… Ditalles is te zien in Hunger (2008) van debuut-regisseur Steve McQueen (neen, niet de acteur).

    Korte inhoud: In de beruchte Maze gevangenis worden terroristen van de IRA gevangen gehouden. De mannen worden blootgesteld aan geestelijke en fysieke martelingen. Een van hen, politiek activist Bobby Sands (Michael Fassbender), besluit om in hongerstaking te gaan uit protest tegen de erbarmelijke omstandigheden waarin hij en zijn medegevangenen moeten leven.

    Hunger 01 Hunger 02

    Maar dit is niet de eerste verfilming van de gevangenschap van Sands en andere Noord-Ierse hongerstakers. De meest bekende is ongetwijfeld Some Mother's Son (1996), met John Lynch als Sands en Helen Mirren als diens moeder. Verder is de film H3 (2001), omdat deze geschreven werd door een van de overlevenden van de hongerstaking, Laurence McKeown. En nu is er dus Hunger. Regisseur Steve McQueen is een gelauwerde beeldend kunstenaar die onder meer de prestigieuze Turner Prize op de schoorsteenmantel heeft staan. Het relaas van Bobby Sands, dat hij als kleine jongen via de televisie volgde, heeft hem altijd gefascineerd. "I was about 11 years old, and this guy called Bobby Sands appeared on the TV screen, with a prison number on him. It was a real coming-of-age thing, an image that stuck in my psyche." Als je ouder bent geef je dingen uit je jeugd een plaats. McQueen deed dat door zijn visie op de gebeurtenissen te verfilmen.

    Hunger zou een erg fysieke film geworden zijn, die niet alleen gaat over een hongerstaking, maar ook over een man die kiest waar hij voor wil leven en waar hij voor bereid is te sterven. McQueen meent dat die vraag zijn weerklank heeft in de wereld van vandaag de dag. De hoofdrol wordt gespeeld door de Duits-Ierse acteur Michael Fassbender, die tot afgrijzen van zijn omgeving van 73 naar 57 kilogram ging, ter voorbereiding op zijn rol. Het duurde vijf jaar om de film te maken, maar slechts drie en een halve week om de scènes op te nemen. "With a two-and-a-half month break for Mike to lose weight." Andere rollen zijn er voor Stuart Graham, Larry Cowan en Liam Cunningham als Father Moran, de priester die Sands ervan tracht te overtuigen zijn hongerstaking te beëindigen. Het scenario werd geschreven door McQueen en Enda Walsh, die ervoor kozen om de film in drie delen te splitsen. Het eerste, bijzonder heftige deel richt zich op de erbarmelijke omstandigheden in de Maze Prison, waar de gevangenen bruut worden afgeranseld. Het tweede deel bestaat uit een intense dialoog tussen Sands en priester Moran - het werd één lange take van zeventien minuten die doet denken aan Samuel Beckett. Een scène waarin McQueen bij uitstek zijn achtergrond als beeldend kunstenaar kan tonen. Het derde deel tenslotte draait om de hongerstaking zelf.

    McQueen koos er bewust voor geen partij te kiezen. "I identify with the warden, Ray, just as much as I identify with Bobby Sands. I identify with him because it's a situation where, no matter which side you're on, you have to make choices. He was a man doing his job." Hunger is dus geen film over wie of wat goed is of niet, maar over een unieke humanitaire situatie die gevolgen heeft voor alle betrokkenen. In de crew zaten mensen die familie of vrienden waren/zijn van de hongerstakers, wat de film nog een extra dimensie geeft. McQueen was dan ook geïnteresseerd in hun verhalen, in de details die je niet terugvindt in de geschiedenisboeken. Het maakt van Hunger dan ook een intieme maar bijzonder confronterende film. Criticasters - veelal mensen die politiek bij de zaak betrokken zijn - menen dat het Noord-Ierse conflict zich niet leent voor een kunstzinnige film als Hunger. De filmpers is echter vrijwel unaniem lovend over McQueens opmerkelijke en gewaagde debuut. In Cannes, waar de film meedeed in de competitie Un Certain Regard, kreeg de regisseur zowel de Caméra d'Or als de Fipresci-prijs (erkenning van de internationale filmpers) toebedeeld. Loftuitingen die de verwachtingen voor deze film alleen maar verder opkloppen! Deze onverbloemde prent met al zijn confronterende details komt op 12 november 2008 bij ons in de zalen.

    *** Hunger trailer ***