hp lovecraft

  • The Void (2016) *** recensie

    Pin it!

    Het BIFFF is sterk van start gegaan met een paar kleppers, maar we zien de eindmeet in zicht en de teleurstellingen stapelen zich op. Het zijn geen slechte films, maar ik verveel me soms rot bij bepaalde filmproducties (zoals gisteren met The White King en The Limehouse Golem). Ik had echter veel verwacht van de horrorprent The Void (2016) van Jeremy Gillespie en Steven Kostanski, wat iets van een terugkeer moest zijn naar de 70-80'ties exploitation tv-horrorfilm. En na de vele teleurstellingen was deze toch weer net iets leuker om te zien.

    Korte inhoud: Politieagent Daniel Carter (Aaron Poole) komt op een verlaten weg in een woestijn een mysterieus persoon tegen. Het blijkt te gaan om een jongeman die nat is van het bloed. Daarnaast loopt hij mank. Daniel brengt hem naar een afgelegen ziekenhuis in de omgeving. Na een tijdje doet Daniel de ontdekking dat de patiënten en het personeel van het ziekenhuis langzaam transformeren in iets onmenselijks. Daniel neemt de taak op zich enkele andere overlevenden veilig het ziekenhuis uit te gidsen en de nachtmerrie te beëindigen voordat het te laat is, maar buiten wacht een misschien nog grotere dreiging.

    the_void_2016_poster01.jpgthe_void_2016_poster06.jpgthe_void_2016_poster02.jpgthe_void_2016_poster03.jpg

    In deze film zijn het niet zozeer de serial killers of de monsters die ons de stuipen op het lijf jagen, wel de beeltenis van een occulte triangel, en ik heb het niet over het muziekinstrument ook al bespeelt het ons gemoed met brio. De triangel staat op de Ku Klux Klan gewaden van de 'invaders' en op de deur die leidt naar de hell. En de marketing-campagne heeft zich volledig uitgeleefd in het ontwerpen van geniale filmposters met deze fameuze driehoek. Het moet gezegd worden, de posters (van Gary Pullin, Graham Humphreys, Phantom City Creative, Gravillis Inc. en Akiko Stehrenberger) zijn geweldig! Spijtig genoeg was ik minder onder de indruk van de film. Maar laten we mild zijn in ons oordeel wat deze 90 minuten durende horrorprent werd gemaakt met het strikte minimum aan middelen, integraal samen gesprokkeld via crowdfunding! Het zal dus geen evidente klus worden om distributeurs te vinden voor bioscoop-releases.

    In The Void zien we een bont gezelschap, gaande van een junkie, twee misantropische burgerwachten, een een stagiaire, een verpleegster, een flik, een grijze dierenarts, een zwanger meisje, haar grootvader en een gestoorde oude dokter, die zich verschansen in een hospitaal. De vraag die iedereen zich stelt is wie de avond zal overleven. Maar we blijven niet alleen in het hospitaal, maar nemen ook een hallucinatoire trip in de ruimte. Het ziet er bij momenten zo hemeltergend fake uit, maar net dit is de grootste charme van deze Void. Het zet met succes in op onze nostalgie, een beetje zoals It Follows (2014) dat eerder deed, maar deze prent is iets meer gory en heeft vreemd genoeg iets meer stijl in zijn aanpak en berust minder op horror-clichés.

    the_void_2016_poster05.jpgthe_void_2016_poster04.jpgthe_void_2016_poster07.jpgthe_void_2016_poster08.jpg

    Eigenlijk is The Void het soort film waarvan je eigenlijk niet zo heel veel over moet lezen, maar gewoon gaan beleven. Het is niet dat er grote Shyamalan-plottwisten zijn, gezien het verhaal op zich niet zo heel veel voorstelt en volledig aansluit bij het principe van zijn titel (The Void ~ de leegte), maar het is werkelijk het soort film dat je moet meemaken. En ofwel zal je er verzot op zijn (~ voornamelijk mensen die ouder zijn dan 35) ofwel vind je het maar niets (~ teenagers). De grootste inspiratiebron van deze filmmakers is de cult-regisseur John Carpenter en zijn invloed is voelbaar. Het concept van de film doet tevens wat denken aan Assault on Precinct 13 (1976) en The Thing (1982), maar dan met een vleugje H.P. Lovecraft. Kostanski is ook een veteraan in het departement van de visuele effecten, en het is eraan te zien.

    Kortom, er is voldoende spanning en dreiging in The Void, die horror-fans wel zal kunnen bekoren en dan in het bijzonder de filmgeeks. Het verhaal mocht een beetje meer uitgewerkt zijn wat mij betreft. De grote vraag van 'het waarom van alles' wordt hier niet beantwoord, en gezien de zichtbare kwaliteiten had dit toch wel een plus geweest. Gelukkig is het acteerwerk dan weer van een degelijk niveau. Al bij al heb ik er nog wel van genoten, ook al zal het mij allemaal niet lang bijblijven.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 14 april 2017

     

    *** The Void trailer ***

  • Spring (2014) *** recensie

    Pin it!

    Het Filmfestival van de Fantastische Film in Brussel is gisteren van start gegaan en vanavond om 21u30 kunnen jullie genieten van Spring (2014), een horrorfilm met een Italiaans smaakje van Justin Benson en Aaron Moorhead (pic). Eigenlijk is het meer van een romance, dan een horrorfilm die ons de stuipen op het lijf jaagt, maar het is wel een film waar je gaat meeleven met je twee hoofdpersonages, net zoals dat al het geval was bij hun eerste langspeelfilm Resolution (2012).

    spring_2014_poster.jpg

    Korte inhoud: Wanneer zijn zieke moeder sterft realiseert Evan (Lou Taylor Pucci) dat zijn leven nergens toe leidt. Met zijn laatste salaris besluit hij naar Europa te gaan. Hij kiest een willekeurige bestemming en belandt in Italië, waar hij rondtrekt en optrekt met andere toeristen. Maar alles verandert wanneer hij aankomt in een idyllisch stadje in het zuiden, waar hij Louise (Nadia Hilker) ontmoet. Een tedere romance begint op te bloeien, maar Louise herbergt een duister geheim wat het geluk kan vernietigen.

    In tegenstelling tot de films geschreven door Patricia Highsmith (zoals The Talented Mr. Ripley en The Two Faces of January) waar we echt die typische Italiaanse atmosfeer opsnuiven, bekijken we nu Italië door de bril van een Amerikaanse toerist wiens ervaring zich beperkt tot het jeugdhostel, tabakswinkeltjes met rare kwieten achter de toonbank, oude mannen aan terrastafeltjes op een binnenplein, luidruchtige Britse toeristen en al even onbeschofte en halfdronken Amerikaanse toeristen die beiden maar één ding willen: seks met lokale Italiaanse meisjes die ze sowieso allemaal beschouwen als hoeren. Ja het niveau komt niet hoger dan de broeksriem.

    Ook de accenten gaan alle kanten uit, en wordt de Italiaanse vrouwelijke hoofdpersonage gespeeld door een Duitse actrice met een raar Amerikaans accent. Maar dit laatste kan nog wel gemotiveerd worden met de verwikkelingen in het verhaal. Verwikkelingen die uiteindelijk meer vragen oproept dan antwoorden biedt. Maar het acteerwerk van de twee acteurs zit goed, en dan vooral deze van Nadia Hilker. Je gelooft wel voor geen seconde in de aantrekking van de mooie brunette met de wat mager uitgevallen en slecht geklede adolescent met het kortgewiekte kopje. Maar de acteur heeft wel iets weg van scenarist en regisseur Justin Benson (pic), en dat zou misschien een verklaring kunnen zijn. Maar gelukkig weet Lou Taylor Pucci zijn rol met veel overtuiging neer te zetten.

    En dat maakt dat we niet stil staan bij het fysieke aspect, en worden we snel overwonnen door de natuurlijke dialogen tussen deze twee individuen en het ongedwongen acteerwerk. We geloven in deze karakters, omwille van het ongedwongen spel. Het kwetsbare wezens met herkenbare gevoelens, dat help allemaal om de horror des te aangrijpender te maken. En dat is meteen ook één van de sterke kantjes van deze Spring. In het verhaal zit ook een nevenplot in van de jongen die werkzaam is op een afgelegen boerderijtje, waar we als kijker opgezadeld worden met suggestieve close-up shots van rupsen en salamanders wat iets te nadrukkelijke verwijzingen van wat komen zal. Dat vond ik dan weer de mindere kantjes.

    spring_2014_pic01.jpgspring_2014_pic02.jpg
    spring_2014_pic03.jpgspring_2014_pic04.jpg

    Het is waarschijnlijk gemaakt het strikte minimum aan middelen en het resultaat mag er best wezen. De visuele effecten - want ja, we hebben hier uiteindelijk te maken met een rasechte monsterfilm - zijn al zo indrukwekkend als schrikwekkend en worden vakkundig aan ons geserveerd. Ook de sfeer zit goed en al begint het verhaal te wankelen naar het einde toe, wil je toch weten hoe alles zal uitdraaien.

    Heel wat toeristen die ooit voor de charmes zijn gevallen van een Italiaanse schone, zullen hier meteen heel wat zaken in herkennen. En zo ben je uiteraard als kijker al veel sneller mee met het gebeuren (en ja, ik spreek hier toch ook wel een beetje uit ervaring). De intieme momenten op de rotsblokken aan de rand van de zee bij een ondergaande zon, het flirten in de oude steegjes, de flessen roséwijn, elk cliché komt hierin terug. Had de film een stuk korter geweest en de regisseurs iets meer ballen hadden vertoond naar het einde van het verhaal in plaats van in overdreven expositie te vervallen, had dit een heerlijk charmante horrorprent kunnen worden. Maar Spring is hoe dan ook een originele en frisse romcom-horror met veel liefde voor het groteske met een vette knipoog naar het werk van H.P. Lovecraft.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 8 april 2015

     

    *** Spring trailer ***

  • Godzilla's en Transformers in Pacific Rim van Guillermo del Toro

    Pin it!

    Enerzijds is het duidelijk dat deze film komt van iemand met een enorme passie voor het genre, anderzijds blijf ik op mijn honger zitten, na het zien van de trailer van Pacific Rim (2013) van Guillermo del Toro. Het lijkt er wel op dat Robot Jox (1989) zonet een 200 miljoen dollar facelift heeft gekregen in deze Transformers vs. Godzilla-Michael-f#ckng-Bay-achtige film met de BWAAAAAM klank uit de trailer van Inception (2010) die ze hebben vervangen door de BWIIIIIIING (enough already !!).

    Pacific Rim,guillermo del toro,Rinko Kikuchi,Charlie Hunnam,Robot Jox,Travis Beacham,Clash of the Titans,Transformers,At the Mountains of Madness,tom cruise,universal,hp lovecraft,Idris Elba,Ron Perlman,industrial light and magic,Battleship

    Korte inhoud: Wanneer legioenen van monsterlijke wezens, beter bekend als Kaiju, aan het zeeoppervlak verschijnen, begint er een oorlog dat miljoenen mensenlevens zal kosten en de mensheid terug in de prehistorie dreigt te storten. Massieve robots, genaamd Jaegers, moeten redding bieden. Deze metalen reuzen worden gecontroleerd door twee piloten. Maar de Jaegers blijken een maatje te klein tegenover het geweld die uit een portaal komen 8 kilometer diep in de oceaan. Alle hoop berust nu in twee andere piloten een niet-geteste stagiair (Rinko Kikuchi) en een voormalige piloot (Charlie Hunnam), die samen de legendarische, maar schijnbaar verouderde Jaegers moeten besturen vanuit de toekomst.

    Del Toro is een geniale visionair, en ook al heb je met vorige films als Real Steel (2011) en de Transformers trilogie een bittere smaak overgehouden, denk ik (hoop ik) dat we de regisseur kunnen vertrouwen. Dit lijkt op een film die elke teenager van zit te dromen. Of er ook voldoende vlees en bloed aan deze mechanische cgi-monsters hangt (figuurlijk dan) om een volwassen publiek aan te spreken, valt nog te bezien. Het scenario is afkomstig van Travis Beacham (Clash of the Titans) die niet meteen een groot talent is op vlak van karakter-ontwikkeling, maar anderzijds is het wel een project waar hij al een tijdje op gewerkt heeft.

    Del Toro zat eigenlijk op een ander project, met name At the Mountains of Madness van horror auteur H.P. Lovecraft, met Tom Cruise in de hoofdrol en James Cameron als producer. Maar Del Toro kon maar niet tot een overeenkomst komen met Universal. De regisseur wou niet besparen op het productiebudget van 150 miljoen dollar en had ook geen zin om zijn R-rated film die hij voor ogen had af te zwakken naar een PG-13. Bijgevolg heeft hij zich gestort op Pacific Rim waar hij al een tijdje mee bezig was in het idee de film te produceren. Tom Cruise was ook betrokken in deze productie, maar werd uiteindelijk vervangen door de zwarte acteur Idris Elba. Later kwam daar Ron Perlman bij.

    Del Toro heeft deze film gedraaid op de Red Epic met de peperdure Zeiss Ultra Prime Lenzen en wou in eerste instantie de film niet opnemen of converteren naar 3D, maar nadien is er dan toch een conversie gekomen. Voor de visuele effecten deed hij beroep op Industrial Light & Magic, een onderdeel van Lucas Films die ondertussen werd opgekocht door Disney. Dus is het naast een Warner Bros/Legendary Pictures, nu ook een heel klein beetje Disney (ook al zullen ze dat niet op de affiche zetten).

    Maar wat heb je met al die visuele effecten, als het verhaal op de ballen trekt. Ik vertrouw Del Toro wel dat hij zal kunnen overtuigen met zijn sfeerschepping, maar ik hoop dat Travis Beacham een beter script heeft kunnen uitwerken dan dat van Clash of the Titans (2010). Ik zou niet willen dat dit de Battleship (2012) van 2013 zal worden. Zonder de naam van Del Toro op de affiche zou ik waarschijnlijk nog niet hebben omgekeken naar deze trailer…nu ja, de rocket punch was wel kweetnie hoe COOL!!. Nu wordt het afwachten tot 17 juli 2013.

    *** Pacific Rim trailer ***