house of flying daggers

  • Confession of Pain (2006) *** recensie

    Pin it!

    Wat heeft een filmfreak nodig om filmjaar door te komen zonder veel kleerscheuren? Wel, enerzijds een abonnement bij een bioscoop-complex en een lidkaart van een videotheek die wekelijks nieuwe alternatieve Aziatische films weet op te kopen. Dé videotheek bij uitstek in Brussel is Excellence, in de Anspachlaan nabij het Beursgebouw. Daar kan je nog eens ontdekkingen doen zoals de Hong Kong film Confession of Pain (2006) (Seung Sing), de nieuwe prent van het regisseurs-duo Wai Keung Lau en Siu Fai Mak. Hun vorige prent, de gemotoriseerde Tau man ji D (2005) (Initial D) viel wat tegen, maar deze film maakt alles weer goed. Het is een soort terugkeer naar de gestileerde politiefilm.

    Confession of Pain poster Seung Sing

    Korte inhoud: Politie-inspecteur Hei (Tony Leung Chiu Wai) ondervindt dagelijks de ellende van de grote stad. Wanneer zijn schoonvader en miljardair Chau gruwelijk vermoord wordt, schakelt hij de hulp in van zijn voormalige partner, nu privé-detective, Bong (Takeshi Kaneshiro). Al snel blijkt dat de moord alle tekenen heeft van de perfecte misdaad: elk detail tot in perfectie opgezet, elk motief te rechtvaardigen en elke mogelijke getuige geëlimineerd. Maar Bong, die psychisch niet zo stabiel meer is na de zelfmoord van zijn vriendin, stort zich steeds dieper in de zaak. Hier heb je de HK trailer.

    Vreemd genoeg verneem je op het bonus-gedeelte van de dvd dat de film initieel de protagonisten van Chung King Express (1994) wou herwerken in een andere context. De melancholische Tony Leung Chiu Wai (2046, Infernal Affairs) speelt voor een keertje de rol van de slechterik, terwijl de knappe Takeshi Kaneshiro (House of Flying Daggers) zich ongedwongen laat verdrinken in het alcoholisme. Confession of Pain beweegt zich voort als een typische suspense thriller met heel wat knipoogjes naar de cinematografie van Wong Kar Wai en de crime-scene-investigations uit de Amerikaanse "CSI" formule.

    Maar de film blinkt vooral ook uit op het vlak van de psychologie en verdiept zich in het fetish-onderwerp van de twee regisseurs; namelijk de drijfveren van twee tegenovergestelde karakters die in de marge van de wet spelen. Dat was uiteindelijk ook het succes was van hun vorige suspense thriller, Infernal Affairs (2002). Het verschil met deze film was dat de atmosfeer perfect paste in de paranoïde sfeer van de prent, terwijl hier het stilisme vaak iets te veel de aandacht wegtrekt. Maar dit was slechts een kleine teleurstelling, zeker in het licht van de verdiensten van een knap scenario van Felix Chong. En zoals met The Departed (2006), komt hier binnenkort ook binnenkort een Amerikaanse remake, met Confession of Pain (2009).

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 27 juli 2007

     

    *** Confession of Pain trailer ***

  • Jennifer Garner als Elektra

    Pin it!

    Elektra.gifWow, een spin-off van het barslechte Daredevil, dat is nog eens een stunt. De nieuwe en eerste actiefilm met Jennifer Garner in de hoofdrol heet Elektra (2005) en is reeds te bewonderen in de trailer. De voice-over is een beetje cheesy, maar uw aandacht zal toch worden afgeleid naar de mooie verschijning. Normaal vind ik korte trailers de beste, maar hier heb je een beetje meer achtergrondinformatie, zonder essentiële plotwendingen te verraden. Hopelijk is het niet enkel maar een mooie verpakking. Ja, ze zal waarschijnlijk wel de wereld redden en alle slechteriken met haar drietand gaan bewerken, maar de trailer houdt zich vooral bezig met een korte presentatie van diverse personages. En het ziet er flitsend lekker uit, met evidente knipoogjes naar Zhang Yimou’s Hero en House of Flying Daggers, alsook naar de Kill Bill franchise.

    Voor de mensen die nog niet stapel gek zijn op Jennifer Garner, wel deze film zou u waarschijnlijk wel kunnen overtuigen. Jennifer speelt de huurmoordenaares Elektra Natchios. Ze wordt opgeroepen door de Orde van de Hand (woooooh, ik vind Tarantino zijn naampjes in Kill Bill iets cooler, maar soit), een groep huurmoordenaars die haar hebben getraind. Ze heeft de opdracht gekregen om Mark Miller (Goran Visnjic) en zijn 13 jaar jonge dochter Abby om te brengen. Hoef ik nog verder te vertellen wat er zal gebeuren? Ik dacht van niet…

    Het lijkt niet meteen een Usual Suspect scenario, maar hey…de mensen die de film hebben gemaakt stonden waarschijnlijk de helft van de tijd te geilen op de hoofdactrice. En dat ben ik eigenlijk ook van plan wanneer de film bij ons in de zalen zal verschijnen! Goeie actie-scenes en een overdosis Garner in rood spannend leer en hoge hakken, dat is alles wat je van deze film kan verwachten en meer moet dat voor mij niet zijn. De filmposters verhullen trouwens niets van wat de film te bieden heeft. "Born to Fight, Trained to Kill", yeah baby, go kick some ass!

    ***Related Posts***
    22/04/2005: Filmbespreking Elektra
    23/08/2004: Maak plaats voor de vrouwelijke heroïne

  • House of Flying Daggers (2004) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Zhang Yimou heeft de smaak van de martial art films te pakken gekregen, en dat allemaal na het inspirerende werk van Ang Lee, Crouching tiger, hidden dragon. Yimou heeft dus na zijn meesterwerk Hero, die uiteindelijk na 3 jaar oponthoud, door Miramax gigant Weinstein, in de VS werd uitgebracht. House of Flying Daggers (2004) is opnieuw beladen met visueel spektakel, romantiek en fascinerende vechtscènes via de onmisbare wire-fu techniek (waar de vechtscènes gebeuren met behulp van kabels en green-key). Deze films hebben dan ook niets meer van doen met zijn vorige kleine drama Not One Less of Happy Times. Vergelijk het met Mike Leigh die Lethal Weapon 5 gaat regisseren.

    house of flying daggers poster

    De film speelt zich af in China rond de 9e eeuw, waar twee krijgers Jin (Takeshi Kaneshiro) en Leo (Andy Lau) de opdracht krijgen om binnen de 10 dagen de nieuwe leider van het ‘Huis van de Vliegende Dolken’, een revolutionaire organisatie die graag met mensen gooit, op te sporen. Dit zullen ze proberen via het contact met Mei (Zhang Ziyi – beter bekend uit Rush Hour 2 en Crouching Tiger) , een mooie blinde danseres en dochter van deze leider. Om haar vertrouwen te winnen gaat Jin zich aansluiten bij de organisatie. Er ontstaat snel een band tussen Mei en Jin, die de ingenieuze plannen zal dwarsbomen. Vooral wanneer Jin een keuze zal moeten maken tussen zijn eigen soldaten en Mei, die gearresteerd zal worden door Leo. Ook zal Mei op een bepaald moment moeten kiezen tussen de liefde voor Jin en de loyaliteit van haar volk. Een vrij klassiek boy meets girl gegeven, hoewel de lijnrechte verhaalstructuur wordt bewerkt met verschillende nevenplots die de motivaties van de personages heel wat complexer maken.

    Yimou blijft me fascineren met zijn symbolisch geladen poëzie. Toch voelt de romance in de film op bepaalde momenten een beetje bijkomstig tussen het geweld van de fascinerende en verbluffende choreografieën van Tony Ching Siu-Tung. Normaal is het andersom. Misschien werd alles teveel gemaakt met een westers doelpubliek in het achterhoofd. CGI dolken stuiven door de lucht, de montage is snel, de actie is omnipresent en in vele gevallen veel beter dan de Kill Bill en Matrix actie-crescendo's. In tegenstelling tot Hero is dit iets meer een avonturenfilm. De dialogen zijn in het Mandarijns, en je bent dus compleet afhankelijk van de vertaling. Daarom zijn sommige replieken misschien een beetje te stijf en moet je daar enigszins rekening mee houden.

    De film opent met een sierlijke sans-sequentie die even gracieus is als de vechtscenes die erop volgen, die zich grotendeels afspelen in de open lucht, met dramatische confrontaties in het bos, tussenin de fijne, groene bamboes, de goud rode herfstkleuren en de golvende Chinese landschappen. Een paar gevechten deden me niet alleen terugdenken aan zijn vorige martial art film, maar ook aan de verbluffende manga-film Ninja Scroll. De interieur scènes dragen de stempel van de grootmeester en zijn dan ook tot in de kleinste details uitgewerkt. De revelatie in House of Flying Daggers komt zeker van de fotografie, van first-timer Zhao Xiaoding. De shots hebben een magische kwaliteit, die de de landschappen omtovert in adembenemende arena’s, een knipoog naar de composities van Wong Kar-wai’s DOP Christopher Doyle.

    De muziek van Shigeru Umebayashi (In the Mood For Love), zoekt een perfecte symbiose tussen de oosterse klanken en de westerse thema’s, en wisselt af met een knappe sounddesign van Steve Burgess. De sopraanstem naar het einde onthult een verborgen drang om het verhaal te laten open bloeien als een echte opera. De costumes, van Emi Wada, onderstrepen samen met de muziek het episch karakter van de film.

    house_of_flying_daggers_2004_pic01.jpghouse_of_flying_daggers_2004_pic02.jpghouse_of_flying_daggers_2004_pic03.jpg
    © Sony Pictures Home Entertainment

    Dat Zhang Yimou met zijn films poëzie maakt, was reeds in zijn vorige films duidelijk. Deze keer streelt hij opnieuw het oog met natuurlijke kleurenpaletten, fantastische decors, geladen Shakespeariaanse confrontaties en emotionele ontmoetingen. Hoef ik er nog bij te vertellen dat jullie ook deze film niet mogen missen. Dit tenminste als jullie niet staan te hunkeren voor grauwe realistische portretten, want hier bent u aan het verkeerde adres.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 22 oktober 2004

    ***Related Post***
    17/09/2005: Memoirs of a Geisha
    06/04/2005: Ziyi Zhang, Michelle Yeoh en Gong Li
    22/01/2005: 2046 filmbespreking