De FilmBlog

Het nieuwe gezicht in Hollywood, waar het publiek voor schijnt te vallen, is de Amerikaanse actrice Jennifer Lawrence (pic). Deze 20-jarige actrice was genomineerd voor een Oscar voor Beste actrice in Winter's Bone (2010) en straalt nu in The Hunger Games (2012). En na een dramatische rol en een actierol, duikt ze nu op in de horrorprent, House at the End of the Street (2012).

Korte inhoud: Het tienermeisje Elissa (Jennifer Lawrence) verhuist samen met haar moeder (Elisabeth Shue) naar een nieuwe stad. Ze komen erachter dat hun nieuwe woning naast een huis staat waar een dubbele moord heeft plaatsgevonden. De problemen ontstaan wanneer Elissa bevriend raakt met de enige overlevende van het bloedbad, de zoon van het stel (Max Thieriot). Al snel blijkt dat het drama nog lang niet voorbij is...

Regisseur van dienst is Mark Tonderai, die eerder al de low budget horrorprent Hush (2008) had geregisseerd. Voor deze film heeft hij iets meer middelen gekregen maar blijft met zijn 7 miljoen dollar toch ver onder het gemiddelde Hollwood budget. Maar voor een geslaagde horrorfilm heb je niet noodzakelijk veel geld nodig (bekijk de Saw franchise of de Paranormal Activity films).

Maar met beperkte middelen kan je uiteraard ook niet uitpakken met visueel verbluffend materiaal in de trailer. Bijgevolg moet je de toeschouwer teasen door zo weinig mogelijk beelden te tonen. Maar de monteur van House at the End of the Street had net Memento (2000) en Irréversible (2002) gezien, en wou noodgedwongen de gehele film achterstevoren tonen. Ik laat in het midden of dit een geslaagde zet was. Persoonlijk vind ik het resultaat tegenvallen.

Het verhaal van de film is afkomstig van Jonathan Mostow, de regisseur van Breakdown (1997), U-571 (2000) en Terminator 3: Rise of the Machines (2003), de ene al meer teleurstellend dan de andere. Zijn laatste wapenfeit, de science-fiction Surrogates (2009), werd wel een pijnlijke flop en door pers en publiek afgeschreven als een banale en voorspelbare stupiditeit. Het zou dus kunnen dat de studio liever een andere regisseur aan het werk zag, ook al had Mostow jarenlang volgehouden dat 'hij' de meest creepy horrorfilm zou maken, samen met die andere afgedankte regisseur Richard Kelly. House at the End of the Street zou in september in de States moeten draaien, en hopelijk ook bij ons.

Je moet al met stevig materiaal uitpakken wil je enigszins nog een originele horrorprent maken rond exorcisme. Het is allemaal begonnen met The Exorcist (1973) van William Friedkin, en sindsdien duiken er geregeld gelijkaardige projecten op; zoals Exorcist: The Beginning (2004), The Exorcism of Emily Rose (2005), Constantine (2005), [Rec]² (2009) en onlangs nog The Rite (2011). En nu is er The Devil Inside (2012) van William Brent Bell.

Korte inhoud: Op 30 oktober, 1989, heeft Maria Rossi (Suzan Crowley) een drievoudige moord gepleegd tijdens een duivelsuitdrijving die op haard werd uitgevoerd. De katholieke kerk raakte betrokken, en ze is sindsdien opgesloten in een katholiek psychiatrisch ziekenhuis in Rome. In 2009, twintig jaar later, probeert haar dochter Isabella (Fernanda Andrade) en een filmploeg om een priesters/wetenschappers (Simon Quarterman and Evan Helmuth) te vinden die Maria kan helpen. Isabella begint zich tevens af te vragen of deze duivelse trek niet in de familie loopt, omdat ze zelf vreest op een dag bezeten te worden door de duivel. De toestand van Maria is in ieder geval uniek in de geschiedenis van het christendom. Een reeks van ongeautoriseerde duiveluitdrijvingen volgen, waarin alles vreselijk mis gaat. Het enige bewijsstuk zijn de beelden die de filmploeg heeft kunnen maken.

Het is dus nog maar eens een found footage film (een film gebaseerd op gefilmd materiaal die men ergens vindt -> cf. Blair Witch, Cloverfield,...), maar de trailer jaagt ons toch wel de stuipen op het lijf. Maar dat is de trailer. Als we de eerste reviews mogen geloven zou dit de grote kanshebber zijn voor worst movie of 2012, en het jaar is nog maar net begonnen. De film haalt met moeite 8% op RT en de commentaren zijn niet mals. De grootste kritiek is dat de film nauwelijks een verhaal heeft. De film duurt ook maar 87 minuten (waarvan 7 minuten end-credits) en dat ligt toch wel een stuk onder de gemiddelde duurtijd van een film. Het tweede punt van kritiek is de afschuwelijk slechte regie alsof het gemaakt werd door een amateur-cineast, maar dat had Paramount al kunnen weten na het zien van Stay Alive (2006). En uiteindelijk is het grootste verwijt dat de film gewoon ‘dom’ is. In de trailer lezen we dat de Katholieke Kerk afstand heeft genomen van deze prent; zo te zien is de boodschap dat we dat beter allemaal doen.

Paramount had blijkbaar al een tijdje in de mot dat hun film de ballen waard was, gezien ze uitzonderlijk de film niet hebben laten zien aan de journalisten, en zoiets wekt altijd wel wat wrevel op. Ze dachten toch voldoende mensen te kunnen misleiden met een agressieve media-campagne, en het werkt, want er wordt over de The Devil Inside gepraat. En er hiervoor altijd wel een publiek te vinden (cf. fans van The Human Centipede 1 & 2, Saw 2-3-4-5-6-7,…) wiens smaakpapillen geheel zijn versleten door jarenlange blootstelling aan troep. En het enige schrikwekkende aan dit project, is dat ze er wel eens een sequel van kunnen maken. Het productiebudget (1 miljoen dollar) is zo laag dat deze film sowieso winst zal maken. Valt nog af te wachten of hij even succesvol zal worden als Paranormal Activity (2007) (budget: 15'000 dollar - box-office: 193 miljoen wereldwijd). De film komt bij ons uit op 1 februari 2012, jullie zijn bij deze gewaarschuwd.

De debuut horrorprent Cabin Fever (2002) van Eli Roth werd gemaakt met een miezerig budget van 1,5 miljoen dollar, maar behaalde aan de box-office een mooi resultaat met een gross van 33 miljoen dollar + 100 miljoen afkomstig van de dvd-markt. En dit terwijl geen enkele studio het scenario had goedgekeurd (en je kunt hun aarzeling volledig begrijpen) en vonden ook dat het horror-genre niet meer relevant genoeg was (iets waar ze dus compleet naast zaten)

Maar het werd een mega-succes, zeker te danken aan een geslaagde promotiecampagne. Iets waar we hier in België nog iets van kunnen leren. Wanneer in Amerika bijna 40% van het totale budget naar promotie gaat, steken wij hier slecht een kleine 5% in ietwat lullige filmposters (wordt stilaan beter), foto-campagnes in magazines en als er nog geld over is komt de trailer op tv. Maar hoe wil je dat deze mentaliteit wijzigt als zelfs het orgaan ter promotie van de film niet overtuigd is van het belang van een goede marketing-campagne. Het Vaf (Vlaams Audiovisueel Fonds) had blijkbaar geen interesse om een concept als Cinevox, een project die met teasers & interviews de binnenlandse filmproducties zou promoten in alle cinema’s (en op tv), voor een financiële peulschil bij te staan. Compleet onbegrijpelijk en absurd, zeker als je weet dat er nog steeds Belgische films zijn (gefinancierd door het Vaf! En dus de belastingbetaler) waar geen kat van gehoord heeft en die nauwelijks 5’000 bezoekers haalt. (Een gemiddelde langspeelfilm kost 1,5 miljoen euro -> 5000 x 10 euro (ticketprijs) = 50’000 euro bruto!) Ik hoef hier geen kanttekening bij te maken.

Cabin Fever werd op handen gedragen door Peter Jackson, die in zijn jeugd een grote fan was van het gore-genre, de absolute glorie van de smaakloze films. Ook Quentin Tarantino was in de wolken van de film en beschreef Eli Roth als "The Future of Horror." Indien je zo een quote op je filmposter kan zetten, kan zoiets tellen. Maar niet iedereen was deze mening toegedaan en werd Cabin Fever compleet afgekraakt. Roger Ebert schreef de film af als ‘een opeenstapeling van een paar goede en heel veel slechte ideeën’. Maar deze verdeeldheid heeft er net voor gezorgd dat de film stilaan een soort cult-horror is geworden. En de opvolger staat misschien te wachten in de vorm van The Cabin in the Woods (2011).

Korte inhoud: Paul (Rider Strong), Karen (Jordan Ladd), Bert (James DeBello), Marcy (Cerina Vincent) en Jeff (Joey Kern) gaan na het behalen van hun diploma genieten van hun vakantie in een vakantiehuisje in de bossen. Bert loopt er tijdens een wandeling een vreemde man tegen het lijf. Deze man (Arie Verveen) zit onder het bloed en vraagt om hulp. Later zal blijken dat hij een vleesetend virus heeft. Bert schrikt en waarschuwt de man uit zijn buurt te blijven. Als de man echter op hem af loopt en nogmaals om hulp vraagt, schiet Bert zijn geweer af in de richting van de man en rent weg. Maar later die avond klopt de man aan bij het huisje waar de vijf vrienden verblijven en vraagt nogmaals om hulp. Uiteindelijk eindigt de confrontatie slecht af, om dan uiteindelijk in een beek te belanden die aangesloten is aan de watercentrale. Wanneer de jongeren één voor één ziek beginnen worden, begint de overlevingsstrijd.

Of Cabin Fever nu het genre heeft vernieuwd is nog maar de vraag. Zo origineel is het allemaal niet. De film begint met een groep jongeren die zich in het bos begeven (klinkt bekend), om later geconfronteerd te worden met viris in plaats van een demoon of een serial killer. Maar Roth zet wel zijn stempel op de manier hoe hij alles in beeld brengt, niet zonder enige vorm van sarcasme. Er ontstaat een conflict, de zwerver spuugt letterlijk zijn gal uit en wordt uiteindelijk in brand gezet, zoals het een goede aflevering van Beavis 'n Butthead betaamt. Als publiek weet je niet precies of je nu moet juichen of geschokt moet zijn. En dat is dan weer de verdienste van de film.

Maar dan beginnen de makers te schuiven van het horror genre, naar de parodie en terug. Op bepaalde momenten weet je echt niet meer of je naar een soort hommage film aan het kijken bent of een parodie op de horror, of beide. Niets wordt uitgelegd en het ene slachtoffer valt na het andere. Ondertussen verschijnen nog meer personages op het toneel die evenmin worden uitgewerkt en krijgen we nog een lading parodiërende scènes (referenties naar andere cult-horror films) over ons heen. Dat de make-up van de vleesetende bacterie, zoals de promotie-campagne rondbazuint, heel realistisch is, laat me echt onverschillig. Voor mij was het een soort retrofilmpje die niet schrikwekkend genoeg was om mij te doen huiveren en niet grappig genoeg om mij te doen lachen. Hoewel de Cabin Fever vlagen heeft van vernuft, zullen andere regisseurs een paar jaar later met meer overtuiging het exploitation genre onder handen nemen – met name Robert Rodriguez. Kortom, een film die je best met meerdere ziet als je eens goed wil lachen. Misschien blijf je wel steken in de slappe lach vind je het verhaal gewoon schitterend.

Een spookverhaal over een verlaten hotel waar vroeger iets vreselijk is gebeurd, dat hebben we al verschillende keren gehoord. Het meest memorabele blijft voor mij 1408 (2007), naar een verhaal van Stephen King. Maar toch trok The Innkeepers (2011) van horror regisseur Ti West mijn aandacht, al was het maar voor hun retro filmposter.

Korte inhoud: Het 'Yankee Pedlar' hotel is bijna honderd jaar open geweest en sluit binnenkort zijn deuren. De laatste twee receptionisten Claire (Sara Paxton), een vrouw van in de twintig en Luke (Pat Healy), een computergek, zijn ervan overtuigd dat het spookt in het hotel en willen dit bewijzen. Maar dan checkt een groep mysterieuze gasten in, in het hotel, waaronder Leanne Rease-Jones (Kelly McGillis), een voormalig actrice die nu helderziende is. Als er dan vreemde dingen beginnen te gebeuren, weten Luke en Claire niet wat ze wel of niet moeten geloven.

Of de film het cliché zal kunnen overstijgen weet ik niet. De trailer doet in ieder geval een verdienstelijke poging, maar de bedenkelijke reputatie van de regisseur baart mij zorgen, zeker wanneer je zijn Cabin Fever 2: Spring Fever (2007) te zien kreeg. Maar als we de berichten mogen geloven heeft de studio de controle uit de handen van Ti genomen en van Cabin Fever 2 een gedrocht gemaakt. Ik laat in het midden wat hier allemaal van waar is. In ieder geval doet de trailer wat denken aan Insidious (2010), maar dan met minder geld en meer schrikwekkend.

En ook al klinkt het spookverhaaltje bekend in de oren, lijkt het erop dat de makers het over een andere boeg willen gooien. De film ziet er niet uit als een standaard horrorfilm, te beginnen bij de posters en de bizarre trailer die eerst deed vermoeden dat we te maken hadden met een soort romantische komedie. Ook de look van de acteurs is "nerdy". Je hebt het gevoel dat je te maken hebt met "echte" mensen. Mocht ik niet beter weten dan zou ik denken dat we hier naar een Kevin Smith film aan het kijken zijn. De horror zal wel in de staart van de film zitten, en efficiënte horror draait allemaal rond ‘geluid’. En kijk hier, onze hoofdpersonages hebben versterkers meegenomen en koptelefoons om de geluiden op te vangen van de spoken die in het hotel dwalen. Voeg daar nog de muziekscore van Jeff Grace, en dit kan best nog wel de moeite worden.

*** The Innkeepers trailer ***

Binnenkort zullen de echte horrorfans nog eens kunnen huiveren met The Woman (2011), een verfilming van een nieuw Jack Ketchum verhaal, de horror-auteur die verantwoordelijk is voor het lugubere boek Offspring, een werk die meteen op de zwarte lijst werd gezet van boeken die niet bestemd waren voor massa-consumptie.

En het ziet er naar uit dat ze eindelijk met Lucky McKee (May, Red, The Woods) een min-of-meer talentvolle regisseur hebben gevonden, iets wat bij de vorige Ketchum verfilmingen vaak ontbrak.

Korte inhoud: Familieman en advocaat Christopher Cleek (Sean Bridgers) zal al het mogelijke moeten doen om z'n gezin te beschermen wanneer hij in contact komt met een wilde vrouw (Pollyanna McIntosh) die in de bossen rondom hun afgelegen buitenverblijf leeft. Cleek en z'n gezin ontdekken aan de hand van een reeks schrijnende ontmoetingen dat er meer aan de hand is met deze vrouw dan op het eerste gezicht lijkt, en dat de duivel soms een knap gezicht kan hebben.

Na het zien van de trailer ben ik hoopvol dat deze horrorprent niet zal ontgoochelen. Ook de casting van de film zit goed. Geen grote namen, maar zichtbaar wel acteurs die met emotie en drama overweg kunnen en niet vervallen in de karikatuur en de hysterie. Het is een slasher-gore film, maar dat wil niet zeggen dat het acteursspel van geen tel is. En met deze exploitation film hebben ze het duidelijk aan het rechte eind, en zoiets kan alleen maar de kijkervaring bevorderen. Zo zien we de favoriete actrice van McKee, Angela Bettis in de rol van de moeder, naast Sean Bridgers en Lauren Ashley Carter. Ook scream Queen Carlee Baker is van de partij.

Dit verhaal van Ketchum is eigenlijk een vervolg op zijn vorige boeken Off Season en Off Spring, ook al denk ik niet dat je de vorige werken moet gelezen hebben om deze film te kunnen volgen. Dit is in ieder geval het derde boek uit de Dead River series. Actrice Pollyanna McIntosh heeft trouwens de rol die ze speelde in Offspring (2009) hervat in deze film. De continuïteit is dus wel bewaard. Maar ik raad jullie aan het boek te lezen in plaats van de film, die zoals ik al had voorspeld in een eerder commentaar, nauwelijks het bekijken waard is.

The Woman gaat vanaf 14 oktober 2011 in de States in première en hopelijk wordt de film goed ontvangen dat we misschien hier in ons land de film ook mogen verwelkomen. Anders zal het DVD worden vrees ik.

***Related Post***
20/07/2008: Offspring van Jack Ketchum verfilmd

Een paar maanden gelden werd duidelijk waarom er geen maanlandingen waren geweest sinds Apollo 17 in 1972. Volgens NASA zou het te wijten zijn aan gebrek aan fondsen en diverse besparingen van de Amerikaanse regering op de ruimtevaart. Maar is dat werkelijk zo, of zou er een andere reden zijn waarom het al langer is dan 40 jaar dat de mens zich waagde op het dichtstbijzijnde ruimte-object ? De science-fiction horrorfilm Apollo 18 (2011) denkt er in ieder geval anders over.

Korte inhoud: Apollo 18 is een film in documentaire-stijl over het "waargebeurde" verhaal van NASA's geheime achttiende vlucht met een Apollo raket naar de maan. De astronauten zijn geschokt wanneer ze buitenaards leven ontdekken tijdens hun missie. Hierna besluit de Amerikaanse overheid de missie geheim te houden voor de buitenwereld.

Net zoals in Blair Witch gaat het over een found-footage film waarbij filmmateriaal wordt gevonden over deze geheime missie…en rarara, wat staat er op die beelden? De bemanning zou er in aanvaring zijn gekomen met een agressief buitenaards wezen. Heeft de regering dat jarenlang in de doofpot gestoken? Je zou kunnen zeggen dat dit misschien effectief zo is gebeurd, maar de realiteit ziet er spijtig genoeg iets minder dramatisch uit. Maar dit wil nog niet zeggen dat je niet zou kunnen genieten van deze prent.

En het promotieteam speelt in ieder geval volledig het spel en wakkert de complotgevoelens nog een beetje aan. De productie is in handen van visueel-effecten wizard Timur Bekmambetov (regisseur van Night Watch en Wanted) en werd geregisseerd door Gonzalo López-Gallego. Om de geruchten over de missie nog wat aan te dikken, zouden er zelfs verschillende affiches zijn gemaakt. De Russische suggereren een Amerikaans complot, Engelse posters wijzen de vinger dan weer naar de Sovjets.

Maar ja, het probleem met deze 5 miljoen dollar filmproductie, is dat het steunt op een versleten premisse van het ‘gevonden beeldmateriaal die uiteindelijk verschrikkelijke zaken onthult’. De makers willen echter alles iets uitvergroten, en in plaats van een lokaal drama gaan ze het nu zoeken in de ruimte, en dit als volgt koppelen aan bepaalde feiten. Ondertussen worden websites en sociale media voortdurend gebombardeerd om geruchten over de prent te verspreiden. MTV trapte erin, en ging de trailer scene voor scene analyseren. Wat meteen het succes van deze marketingmethode in de verf zet.

Films als Cloverfield (2008) en Paranormal Activity (2007) moesten het voor een groot stuk hebben van een internethype, en dit kijkt ook hier het geval te zijn. De trailer van Apollo 18 werd in de eerste zes dagen 4,3 miljoen keer bekeken op You Tube. Complot-theorieën zijn nu eenmaal in trek, dat bewezen ook al die docu’s over 9/11. Toch denk ik niet dat er nog veel mensen zijn die denken dat de maanlanding ook iets verzonnen was.

Volgens de studio zullen er nog meer geheimen worden onthuld in aanloop naar de release-datum; die overigens al een aantal keer is gewijzigd. Als je hier van wakker ligt, kan je altijd de officiële site gaan consulteren. Op 5 oktober 2011 draait Apollo 18 in onze zalen.

***Related Posts***
28/06/2010: Apollo 13 filmbespreking
13/04/2009: Moon met Sam Rockwell

Met de radicaliseringen links en rechts van islam tot recentelijk ook het christelijke geloof (cf. drama in Oslo), komt de nieuwe film van Kevin Smith zoals geroepen. Smith staat bekend voor zijn eerder intelligente en grof gebekte humor vol met pop-cult referenties.

Nog maar een jaartje na zijn vreselijk zwakke buddy-movie Cop Out (2010) wil hij zich nu herpakken met de thriller/horror Red Sate (2011), die aan het licht brengt wat radicalisering van het geloof allemaal kan teweegbrengen.

En ook al was zijn vorige film niet veel soeps, de man bezit nog steeds een enorme fanbase en trekt zich maar weinig aan van recensenten die gratis naar zijn films gaan zien om deze dan met de grond gelijk te maken. Maar los van dit allemaal moet je als attente filmliefhebber toch opmerken dat Smith ons de laatste jaren niet meer zo kon verrassen, zoals hij eerder deed met films als Dogma (1999) en Clerks. (1994). Maar na het zien van de trailer van Red State zou je denken dat Smith zijn mojo heeft teruggevonden, en nu het horrorgenre eens wil uitproberen. De film ziet er donker en grillig uit, en is mijlenver verwijderd van de lichte komediefilms van voorheen.

Korte inhoud: Drie geile scholieren stuiten op een online advertentie van een oudere vrouw die op zoek is naar een gangbang. Jongens blijven jongens, en aldus gaan ze op weg om hun seksuele driften te bevredigen. Wat echter begint als een sprookje eindigt in een ware nachtmerrie als ze tegenover een verschrikkelijke "heilige" kracht, de extremistische predikant Abin Cooper (Michael Parks), komen te staan die er zo z'n eigen dodelijke agenda op nahoudt.

Het is interessant om een talentvol regisseur aan het werk te zien in een compleet ander register. Vaak levert dit boeiende cinema op. En ook deze film lijkt op het eerste gezicht een boeiende prent te worden met zijn gitzwarte beelden waar de bloedrode kleur meteen in het oog springt. Het idee van de film heeft Smith gevonden bij de omstreden kerkleider Fred Phelps, die bekend staat voor zijn zeer negatieve opvattingen over onder meer homoseksuelen, Joden en rooms-katholieken. De uitspraak in de trailer: " I fear God. You better believe I fear God", is duidelijk geïnspireerd op deze fundamentalist. Maar de man heeft nog meer schokkende uitspraken de wereld ingestuurd; zoals: "God hates fags", "Thank God for AIDS", en "Soldiers die, God laughs". Het belooft dus wel een film te worden die een schokgolf kan veroorzaken.

In de film zien we ondermeer John Goodman, Kevin Pollak, Melissa Leo, Kerry Bishé en Kaylee DeFer. De film zou in november van 2011 bij ons in de zalen moeten verschijnen. Hieronder kunnen jullie de red band trailer van de film zien.

Wanneer hebben jullie onlangs nog eens een Zwitserse film gezien? De laatste prent die ik me kan herinneren was de ietwat slaapverwekkende science-fiction thriller Cargo (2009) op het BIFFF een paar jaar geleden. En we blijven in het genre met de slasher One Way Trip 3D (2011) van Markus Welter.

De man komt uit de montage-sector en daar moet hij het blijkbaar duidelijk van hebben, want zijn vorige films waren niet meteen strak geregisseerde werkjes. Het is dan ook niet te verwonderen dat de teaser wel 'iets anders' gemonteerd is. Maar het is vooral de sfeer die me aanspreekt, die iets weg van een Blair Witch film. En hopelijk overstijgen de verhaal-elementen de montage-spielerei. Tegenwoordig kom je er niet meer met enkel en alleen maar scream queens en rituele slachtingen. Enkel het publiek van het BIFFF krijgt hier nog een orgasme van, maar het bredere publiek verwacht toch wel iets meer van zijn slasher.

Korte inhoud: Een groepje van acht jongeren reist af naar de Jura, een gebergte in Zwitserland. Het is herfst en ze zijn op zoek naar een magische paddenstoel die in het gebied groeit. Na enkele problemen komen ze aan in het bos. De tenten worden opgezet en al snel vinden ze de paddenstoelen. Wanneer het donker wordt begint het feest, maar wanneer één van hen in elkaar geslagen terugkeert, komen ze erachter dat er iets goed mis is.

Geheel origineel is het concept niet, want ik heb ooit nog iets gelijkaardigs gezien met Shrooms (2007), met dit verschil dat het zich nu in het Zwitserland van H.R. Giger afspeelt en de film ook iets beter lijkt dan die andere prent. En wat opvalt is dat ze in Switserland niet moeder onderdoen voor de eye-candy uit de States. Zo speelt 'Miss Zwiterland 1996' Melanie Winiger één van de hoofdrollen. Zij wordt bijgestaan de Oostenrijkse scream queen Sabrina Reiter (Dead in 3 Days). Beide dames hebben tevens al voldoende acteer-ervaring om op overtuigende wijze de longen uit hun lijf te schreeuwen.

Het is uiteindelijk een klassieke horror-slasher met de nodige dosis moraliteit die het genre typeert. Maar in plaats dat jongeren worden afgeslacht omwille van hun seksuele escapades, worden ze nu slachtoffer ten gevolge van hun gebruik van hallucinatoire middelen. En de filmposter windt er in ieder geval geen doekjes om: er zal bloed vloeien. Dus kids: Don't use drugs!

Het enige spijtige aan de film is dat ze zo nodig ook op de 3D-kar willen springen en zo dreigen te vervallen in de goedkope effecten in plaats van ons de stuipen op het lijf te jagen met een angstaanjagend script. Maar in de teaser heb ik gelukkig geen voorwerpen gezien die in de richting van de camera werden gesmeten. Er is dus nog altijd een sprankeltje hoop dat het nog goed komt met deze One Way Trip 3D.

Er is op dit ogenblik nog geen releasedatum bekend, maar normaal zou deze film toch op één of andere manier tot bij ons moeten komen.

Horror-regisseur John Carpenter is terug van weggeweest. Zijn laatste langspeelfilm was het gekke Ghosts of Mars (2001), maar na bijna 10 jaar is hij nu terug met The Ward (2010). In de hoofdrol zien we de mooie blondine Amber Heard. De actrice was reeds te zien in All the Boys Love Mandy Lane (2006), Never Back Down (2008) en onlangs nog Drive Angry (2011).

Korte inhoud: The Ward volgt Kristen (Amber Heard), een jong meisje dat tegen haar wil in wordt opgenomen in een psychiatrische instelling. Kristen wordt mishandeld, gedrogeerd en vol met pijnlijke wonden wakker. Ze heeft geen benul waar ze is en waarom. Ze ontmoet vier andere 'gestoorde' meisjes met ieder hun eigen problemen, maar ook die hebben geen antwoorden voor Kristen. Al snel komt ze er achter dat de instelling vol zit met duistere geheimen. Als de nacht aanbreekt en het donker is horen ze allemaal vreemde geluiden op de gangen. Ze zijn niet alleen...

Carpenter wordt op handen gedragen door de fans, maar schuin bekeken door de studio’s, gezien zijn films gewoon geen geld in het laatje brengen. Zijn laatste film, Ghosts of Mars, had een productiebudget van bijna 30 miljoen dollar. Maar deze horror-sf bracht slechts 14 miljoen op WERELDWIJD en had één van de zwakste openingsrecettes uit de laatste 30 jaar van films die een grote bioscoop release hadden. Het is dus niet te verwonderen dat Carpenter met moeite een schamel productiebudget van 10 miljoen dollar kon vergaren. Ook de distributie was kommer en kwel want de meesten hielden de boot af. De film had vorig jaar in de bioscoop moeten draaien, maar buiten 3 filmfestivals lag hier niemand echt van wakker. Ik heb er spijtig genoeg flarden van gezien op het BIFFF, maar wegens tijdgebrek nooit in zijn geheel bekeken (bijgevolg ga ik mij ook niet wagen aan een review, en de film het voordeel van de twijfel geven). De film is ondertussen in heel wat landen al te verkrijgen op DVD en video-on-demand. Maar als het een beetje meezit zouden we hier alsnog een bioscoop-release krijgen…maar dat is nog niet zeker.

Van de beelden die ik heb gezien zag het er allemaal vrij standaard uit en had ik niet zoiets van, 'wow, deze film wil ik niet missen'. Je zou het een beetje kunnen vergelijken met een B-filmversie van Shutter Island (2008), met wat meer clichés. Zou het kunnen dat na de flop van Ghosts of Mars en het teleurstellende Vampires (1998), het na deze film 3 strikes, you’re out zal worden voor de horrormeester. Zo zie je dat enthousiasme alleen niet volstaan om de kijker al met een paar beelden te boeien. Integendeel, de zwakke fotografie en de ietwat saaie mise-en-scene overtuigen niet. Anderzijds valt de casting wel mee (Mamie Gummer, Danielle Panabaker, Laura-Leigh, Lyndsy Fonseca en Jared Harris).

Maar misschien moet ik de film maar eens van begin tot einde bekijken…ooit…wanneer ik echt niets beters te zien is. Ik ben in ieder geval tevreden dat ze ondertussen die oerlelijke poster hebben vervangen door een meer overtuigend exemplaar. Een zwakke marketing-campagne kan de release van een film grondig om zeep helpen. Zo hebben de zwakke posters en trailers van de uitstekende Serenity (2005) gezorgd voor een mager box-office resultaat. Daarentegen heeft de zwakke low-budgetprent Paranormal Activity (2010) met een geslaagde campagne toch indruk kunnen maken aan de kassa.

Het is nog maar een paar maand geleden dat The Reef (2010) zijn intrede deed op het BIFFF, of hier hebben we al een nieuwe haaien-film.

En deze keer duiken we met Shark Night 3D (2011) opnieuw in het exploitation-genre, in plaats van de realistische docu-aanpak van films als The Reef en Open Water. Deze haaienfilm lijkt er een beetje te komen in de nasleep van Piranha 3D (2010). Er zitten dus ook geen echte haaien in de film, maar eerder cgi-exemplaren.

Korte inhoud: Een groepje van zeven studenten brengt een weekendje door in een huisje aan een meer om er een kleine vakantie te houden. Wanneer de vrienden aangevallen worden door bloeddorstige zoetwaterhaaien, zullen ze alles op alles moeten zetten om niet aan hen ten prooi te vallen.

De film wordt geregisseerd door David R. Ellis die ons eerder al opscheepte met Snakes on a Plane (2006). De paar lijnen dialoog werd geschreven door twee jongeren Will Hayes en Jesse Studenberg, die zo goed als geen ervaring hebben met het schrijven van scenario's. Fijnzinnig zal het dus in geen geval worden. De regisseur heeft ook The Final Destination (2009) gemaakt, een slechte film maar de speciale effecten vielen nog wel mee. Dus er is nog wat hoop. Hoewel, ...de man is ook verantwoordelijk voor Asylum (2008), misschien wel de meest idiote horrorfilm van de laatste 10 jaar.

Ook in de cast zitten geen vaste waarden, maar heel wat tv-gezichten zoals Chris Carmack en Joel David Moore, naast uiteraard ook wat eye-candy met Sara Paxton en Christine Quinn.

Los van de mogelijks zwakke kwaliteit van de film vind ik de poster wel geslaagd. Niets origineels (bikini girl "check", haai met open muil op het punt het meisje te bijten "check"), maar wel een uitstekende collage die rillingen bezorgt. Beide hebben ze de mond open, de ene met het doel om te verorberen, de andere schreeuwt haar angst uit. Dit moet toch één van de meest geslaagde horrorposters zijn die ik al in maanden heb gezien. Het enige wat ik er niet had opgezet was: "From the director of The Final Destination". Dit is niet meteen het soort films waarmee je wil uitpakken.

Dat alles opnieuw in 3D is, laat me onberoerd. Ik heb het ondertussen al gehad met shots met voorwerpen die in de lens worden gegooid of beesten die op ons komen afgestormd. De film komt op 28 september 2011 bij ons in de bioscoop.