holocaust

  • Verloren Holocaust documentaire van Alfred Hitchcock opgevist

    Pin it!

    Ik heb zowat 54 Hitchcock films gezien en 3 biografieën gelezen over zijn werk, maar ik wist niet dat hij ooit nog een documentaire over de Holocaust heeft gemaakt, en nu blijkt dat deze film opnieuw het daglicht zal zien in een gerestaureerde versie. De film Memory of the Camps zou gemaakt zijn na de bevrijding van de concentratiekampen in 1945.

    Alfred Hitchcock,holocaust

    Volgens The Independent zal de film later dit jaar uitgezonden worden op de Britse televisie, evenals op verschillende filmfestivals en bioscopen, om zo de 70e verjaardag van de bevrijding van Europa te herdenken. De film werd al eens in 1984 vertoond, maar toen ontbrak er één van de zes rollen en was de film in slechte staat. De nieuwe versie is geremasterd en bevat een aantal herstelde delen van de verloren filmrol.

    Memory of the Camps was een opdrachtfilm met als doel het Duitse volk kennis te laten maken met de gruweldaden van de nazi's, en zo ook het land dwingen om verantwoordelijkheid voor die acties te nemen. Hitchcock werd als regisseur gevraagd de beelden die gemaakt werden door het Britse leger aan elkaar te puzzelen, incluis de bevrijding van Bergen-Belsen in 1945.

    Maar de horror-meester was zo geschokt van de "echte horror", dat hij moeite had om de film af te werken, naar verluidt zou hij zelfs geweigerd hebben om terug te keren naar Pinewood Studios voor een week vanwege de gruwelijke beelden. Het werk aan de documentaire was traag en vervelend, en op een gegeven moment werd de stekker uit het project getrokken na het veranderende politieke klimaat. Men dacht dat de film uiteindelijk niet veel meer teweegbrengen. De filmbobijnen werden bewaard in het Britse Oorlogsmuseum. Een testpubliek die de film heeft gezien getuigt dat de beelden na al die jaren nog steeds schokkend en hartverscheurend zijn. De film zou inhoudelijk vreselijk zijn en briljant in elkaar gestoken. Volgens insiders zou de film geen pamflet zijn van kommer en kwel, maar een hoopvolle boodschap wil uitdragen. De niet afgewerkte versie stond in ieder geval al een tijdje op YouTube.

    ***Memory of the Camps (1945)***

    Categories: Docu 1 comment
  • La Rafle (2010) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het verleden verwerken, afrekenen met iets wat decennia lang verdrongen was. Een natie confronteren met haar eigen vuil verleden. Dat doet de Franse film La Rafle (2010). Critici kunnen gerust stellen dat dit de zoveelste holocaustfilm is en dat deze kleinere film in de schaduw is blijven steken van dat veel bekendere verhaal Elle s'appelait Sarah (2010).

    razzia,la rafle,jean reno,mélanie laurent,rose bosch,gad elmaleh,holocaust

    Mij maakt dit niets uit. La Rafle is een Franse film, wat het sowieso al een stuk anders maakt. Maar ondanks dat het een kleine film is, wordt het verhaal op een genuanceerde wijze verteld, in die zin dat de clichés beperkt blijven en het pathetisch gehalte gelukkig ook bescheiden blijft. Dat de film met deze troeven niettemin sterk aangrijpend is, maakt dat je het niet kunt catalogeren als een typische zaterdagavond-film.

    La Rafle van Rose Bosch vertelt het verhaal van een van de zwartste perioden van de Franse geschiedenis. De deportatie van ruim 13.000 joden bijeengebracht als vee in le Vélodrome d'Hiver en vandaar gedeporteerd naar interneringskampen als tussenstation tot de gaskamers van Auschwitz. De film baseert zich op dezelfde waar gebeurde feiten als Elle s'appelait Sarah, met dat verschil dat alle personages uit La Rafle echt bestaan hebben. We bekijken alles vanuit de ogen van de familie Weismann, de kinderen Noé en Simon, de joodse arts Sheinbaum (Jean Reno) en de verpleegster Monod (Mélanie Laurent).

    Het verhaal wordt ook verteld aan de hand van de ervaringen van een kleine Joodse familie met bijzondere aandacht voor de kinderen van het gezin. Het doet een beetje denken aan oude Italiaanse films. Er wordt in zomerse kleuren een rustiek beeld geschetst van de kleine drukke wijken in Parijs vol handelaars en ravottende jongeren. De oorlog lijkt ver weg maar de Joodse gemeenschap wordt steeds meer gestigmatiseerd. Uiteindelijk beslissen de Franse autoriteiten om hun goodwill aan de Duitsers te tonen door zoveel mogelijk Joden te verzamelen en te deporteren naar "het Joods grondgebied in het Oosten". Die fatale nacht wordt de familie Weismann opgepakt met duizenden anderen.

    Jean Reno speelt slechts een kleine rol als arts die met zijn kleine ploeg probeert zoveel mogelijk zieken en kinderen te helpen. Een grotere rol is weggelegd voor Mélanie Laurent, die als verpleegster het wel en wee en vooral het lijden deelt met de mensen waarvan ze niet kan begrijpen wat ze verkeerd hebben gedaan om zo'n lot te verdienen. Evenmin begrijpt ze niet hoe haar Franse landgenoten dit zonder nadenken toelaat, en zelfs actief meehelpen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zo goed als kwaad ze kan, begeleidt ze de kinderen tot in het interneringskamp. Maar dan dreigen de eerste transporten naar het Oosten er aan te komen.

    razzia,la rafle,jean reno,mélanie laurent,Rose Bosch,Gad Elmaleh,holocaustrazzia,la rafle,jean reno,mélanie laurent,Rose Bosch,Gad Elmaleh,holocaust

    De film was een waar succes in Frankrijk en deels terecht. Het is geen Hollywoodproductie en ook geen typisch Franse film. De film is sober, maar tegelijk weet je als toeschouwer dat niet alles moet worden uitgelegd. In de cast treffen we ook de Franse stand-up comedy acteur Gad Elmaleh aan, die hier een geweldige vertolking neerzet. Een zoveelste holocaustverhaal, maar niettemin een aanrader. Te verkrijgen op dvd en blu-ray.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 12 april 2011

     

    *** La Rafle trailer ***

  • The Pianist (2002) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    In tegenstelling tot vele andere regisseurs is Roman Polanski een beetje als goede wijn. Zijn films worden beter met de tijd. Enkel spijtig dat zijn verleden hem op de hielen zit en hij die ene stupiditeit in de jaren ‘70 niet eerder heeft toegegeven en eventueel een poos achter de tralies heeft uitgezeten. Pedofilie valt niet goed te praten, en kan niet zwaar genoeg bestraft worden, maar er zijn gradaties. Pubers kidnappen en in kelders opsluiten of priesters die met de regelmaat van de klok kinderen seksueel misbruiken, is toch nog van een andere orde als seks hebben met een jonge vrouw in een bar wiens leeftijd niet exact te bepalen is en die jouw bezopen hoofd op hol heeft geslaan.

    the_pianist.jpg

    Zijn laatste film, genaamd The Ghost Writer (2010) is onlangs op het Filmfestival van San Sebastian uitgeroepen tot beste film van het jaar. En met het uitbrengen van de blu-ray van The Pianist (2002) moest ik deze film toch nog eens in de spotlights zetten. De film maakt deel uit van de Studio Canal Collection van Universal die meesterwerkjes en mijpalen in de filmgeschiedenis wil belonen met een unieke high definition uitgave, aangevuld met het nodige bonusmateriaal.

    Korte inhoud: Op 23 september 1939 speelt de jonge pianist Wladyslaw Szpilman (Adrien Brody) voor de radio 'Nocturne in d-mineur' van Frédéric Chopin. Door het lawaai van de bombardementen kan hij zichzelf nauwelijks horen. Een halfuur na afloop van dit optreden wordt de zaal van de Poolse omroep geraakt en is de radio definitief uit de ether. De gevolgen van de bezetting voor Warschau zijn afschuwelijk: het getto, de joodse opstand, de deportaties. Maar terwijl zijn volledige familie en vele vrienden worden uitgemoord, tracht Szpilman te overleven in de gehavende stad. Hij krijgt daarbij hulp van Poolse verzetsstrijders.

    De Holocaust is al vele malen versleten geweest door het filmmedium, vaak op een indrukwekkende en hartverscheurende manier (Shindler’s List), op een ontroerende manier (The Boy in the Striped Pajamas, Amen), maar ook soms om schaamrode wangen van te krijgen (La Vita è Bella, Jakob the Liar). The Pianist behoort tot de eerste categorie. Meer dan Spielberg is Polanski vertrouwd met de Holocaust sinds hij in die periode als teenager met zijn ouders moest zien te overleven in Polen uit de klauwen van de nazi’s. En dit weerspiegelt zich in de benadering van het waargebeurde verhaal van deze pianist. De film probeert niet te romantiseren, en al evenmin te overdrijven in zijn portrettering van de nazi’s, maar geeft brengt ons een onverknipte weergave van hoe Joden zich moeten gevoeld hebben tijdens de bezetting in Warschau.

    Wat deze Holocaust film anders maakt dan de andere films is dat we hier geen concentratie-kampen tezien krijgen. We worden geconfronteerd met een verwoeste hoofdstad waar de joden, net zoals in de kampen, leven op de rand van de dood. Polanski vermijdt elke melodramatische wending en laat het geweld en de ellende zien in al zijn rauwheid (de executies op straat, de mishandelingen, de lijken op straat, de honger). De stijl heeft trouwens een documentair karakter en het verhaal lijkt niet gemanipuleerd te zijn door de makers. Polanski kreeg voor de verfilming de Oscar voor Beste Regie alsook zijn scenarist Ronald Harwood.

    the_pianist01.jpgthe_pianist02.jpg

    De film wordt volledig gedragen door het acteertalent Adrien Brody, en het was dan ook geen verbazing dat hij de derde Oscar voor Beste Acteur wist te verzilveren van de 7 verkregen nominaties. Brody zien we op het scherm letterlijk aftakelen, naarmate hij geconfronteerd wordt met de angst, de honger en de ziekte, tot op het punt dat we hem bijna niet meer herkennen. Zijn vertolking zit vol menselijkheid en de eenzaamheid en onmacht die we lezen op zijn gezicht blijft ons achtervolgen lang na visie van de film. De nazi-officier in de film die ontroerd wordt door de piano-muziek van Szpilman wordt vertolkt door Thomas Kretschmann, die al heel wat bijzondere rollen op zijn naam heeft staan, zoals de vertolking van Koning Leopold van België in de film The Young Victoria (2009).

    Zonder al teveel nazi-memorabilia, zonder de concentratiekampen, zonder die altijd terugkerende oorlogs-anekdotes, krijgen we hier een origineel, aangrijpend en ijzingwekkend portret van de jodenvervolgong tijdens de 2de wereldoorlog. De grauwe en kille fotografie van Pawel Edelman maakt de filmervaring in high definition des te dramatischer.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 22 september 2010

     

    *** The Pianist trailer ***

  • The Reader (2008) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Regisseur Stephen Daldry is geen veelfilmer. Sinds zijn debuut Billy Elliot (2000) heeft de Brit slechts één andere film gemaakt, met name The Hours (2002). Voor beide films kreeg hij wel een oscarnominatie voor beste regie.

    Stephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaust

    Daldry wist geen van beide nominaties te verzilveren, maar hij is er wel steeds bij, en ook voor zijn derde film The Reader (2009) kreeg hij opnieuw een nominatie voor beste regie: drie films maken en drie nominaties voor beste regie, het zijn cijfers waar Uwe Boll alleen van kan dromen. Het begint in ieder geval tijd te worden dat de regisseur voor een keertje zelf een Oscar mee naar huis mag nemen in plaats van zijn leading ladies (cf. Kate Winslet, Nicole Kidman)

    Korte inhoud: Wanneer de 15-jarige Michael Berg (David Kross) op straat plots ziek wordt, wordt hij geholpen door Hanna Schmitz (Kate Winslet), een vrouw die dubbel zo oud is als de tiener. De volgende maanden brengt Michael ziek in bed door, maar wanneer hij genezen is, zoekt hij Hanna op om haar te bedanken. De twee krijgen al snel een passionele, maar geheime affaire waarbij Michael Hannah voorleest uit de boeken die hij meebrengt uit school. Op een dag verdwijnt Hanna echter zonder directe aanleiding. Acht jaar later, in 1966, wanneer Michael rechten studeert, ziet hij haar opnieuw wanneer ze terechtstaat voor oorlogsmisdaden. Hanna blijkt tijdens de Tweede Wereldoorlog immers lid geweest te zijn van de SS en was de bewaakster van een kamp. In die hoedanigheid stuurde ze vele onschuldigen de dood in.

    Stephen Daldry wist in 2003 Nicole Kidman naar haar eerste (en voorlopig enige) Oscarwinst te loodsen, en The Reader deed hetzelfde met Kate Winslet. En dat scheelde uiteindelijk niet veel want Daldry had eerst Nicole Kidman in gedachten als Hanna Schmitz, maar omdat zij zwanger was, ging de hoofdrol uiteindelijk naar Winslet. Een actrice die je toch niet zou beschouwen als een "tweede keuze".

    En dat is het ook niet, want The Reader is vooral Kate Winslets film. Vanaf de eerste momenten dat ze in beeld komt, zuigt de Britse actrice alle aandacht naar zich toe. Winslet staat ongelooflijk sterk te acteren en weet de twijfel van haar personage perfect weer te geven. De actrice krijgt overigens uitstekend weerwerk van haar twee mannelijke collega’s David Kross en Ralph Fiennes, die resp. de jonge en oude Michael Berg spelen. Haar zesde Oscarnominatie heeft Winslet dus absoluut niet gestolen, maar de rol van Hanna Schmitz valt inderdaad misschien beter in de categorie ‘beste bijrol’, zoals sommigen beweren.

    Het scenario van David Hare, gebaseerd op een bestseller van Bernhard Schlink, zit vakkundig in elkaar en wisselt scènes uit verschillende tijdsperiodes af. De film speelt zich o.m. af in 1995, 1985, 1966 en de jaren '50 van Duitsland. Roger Deakins en Chris Menges zorgen andermaal voor de juiste cinematografie en ook de rustige muziek van Nico Muhly verdient een vermelding.

    Een van de taglines van de film luidt "behind the mystery lies a truth that will make you question everything you know" en dat is eigenlijk een uitstekende samenvatting van The Reader. Deze film roept immers heel wat vragen op en geeft het publiek heel wat zaken mee naar huis om over na te denken. Is Hanna Schmitz bijvoorbeeld doorslecht omdat ze tijdens de Tweede Wereldoorlog de Nazi’s hielp? Of maakte ze de verkeerde keuzes op het verkeerde moment?

    Stephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaustStephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaustStephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaust
    Stephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaustStephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaustStephen Daldry,the reader,the hours,billy elliot,kate winslet,nicole kidman,David Kross,ralph fiennes,David Hare,Bernhard Schlink,Roger Deakins,Chris Menges,Nico Muhly,holocaust
    © Benelux Film Distributors

    Ron Rausenbaum, de auteur van 'Explaining Hitler', omschreef de film dan ook al als de "worst Holocaust movie ever". Joodse groeperingen willen een ban op de film omdat het personage Hanna Schmitz te sympathiek wordt voorgesteld. The Reader is echter geen Holocaustfilm — natuurlijk spelen deze afschuwelijke gebeurtenissen een rol in de film —, maar eerder is dit een film over een liefde tussen twee mensen, die een fatale afloop kent door de keuzes die een van hen voordien maakte. Of zoals Roger Ebert het stelde: "it is a movie about lacking the courage to speak when we should. That’s something I think we can all identify with".

    Kortom, The Reader is een aangrijpende film die begint als een liefdesverhaal tussen een tiener en een veel oudere vrouw, maar halverwege omslaat in een moreel dilemma tussen juist en fout. Een krachtig verhaal waarin heel sterk geacteerd wordt. De film roept vele complexe vragen op, maar vermijdt simpele antwoorden. Nu al één van de films voor onze eindejaarslijstjes.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 21 februari 2009

    ***Related Post***
    03/01/2009: Top 10 Beste naaktscènes uit 2008

     

    *** The Reader trailer ***

  • Jackie Mason verdedigt Mel Gibson

    Pin it!

    Een tijdje geleden had ik een bericht gepost over het incident waarbij Mel Gibson in dronken toestand achter het stuur werd opgepakt door de politie en waarbij hij een aantal antisemitische opmerkingen had.

    Ik vond de reactie die erop volgde serieus overdreven. Persoonlijk vond ik het feit dat iemand ladderzat achter het stuur kruipt veel erger dan de praat die een man in dronken toestand verkondigt. Vandaag kwam ik toevallig op een YouTube video waarin de joodse stand-up comedian Jackie Mason in de verdediging gaat van Gibson. En hij doet dit op een schrandere en tezelfdertijd geestige manier. "50 years of living a decent life, and they judge him by one drunken comment"

    Dat het incident hier en daar wat brokken zou maken was te voorspellen, maar uiteindelijk weet iedereen dat Mel Gibson geld in het laatje kan brengen. Na het incident verklaarde Disney dat ze van plan waren om Apocalypto (2006) niet te verdelen. Maar ze halen ondertussen bakzeil en slikken hun woorden snel weer in.

    Dat hadden ze eerder gedaan met The Passion of Christ (2004). Mel Gibson besloot dan zelf de film te financieren (met een bescheiden som van 30 miljoen dollar). De film was een gigantisch succes en bracht zomaar eventjes 370 miljoen dollar op in de States en een slordige 611 miljoen dollar wereldwijd (DVD/TV verkoop niet inbegrepen). Dit had met gevolg dat een aantal topmensen bij Disney hun C4 in de bus kregen. Je zou denken dat ze hun lesje hebben geleerd.

    Disney zal dus toch Apocalypto verdelen. Een wijze beslissing, zowel op moraal als op financieel vlak. Je boycot NIET iemands carrière omwille van een dronken bui. En dit in tegenstelling tot het Amerikaanse televisiestation ABC. Kort na het incident annuleerde ABC een op stapel staande mini-serie over de holocaust, gemaakt door Gibsons productiehuis.

    ***Related Posts***
    16/09/2006: Apocalypto neemt een loopje met de Maya-geschiedenis
    16/09/2006: De Apocalypto trailer overtuigt
    06/08/2006: Mel Gibson aan de schandpaal genageld
    31/07/2006: Mel Gibson praat zijn mond voorbij
    01/06/2006: Apocalypto poster
    29/12/2005: Apocalypto van Mel Gibson
    14/12/2005: Mel Gibson wil Joodse Holocaust verfilmen
    13/04/2005: Het leven van paus Johannes Paulus II verfilmd
    27/11/2004: Mel Gibson produceert remake Fahrenheit 451
    22/11/2004: Mel Gibson wil geen reclame voor Christus

  • Gibson praat zijn mond voorbij

    Pin it!

    Eigenlijk hoort dit thuis in een roddelblaadje, maar dit vond ik toch wel merkwaardig. Hollywood-acteur en regisseur Mel Gibson heeft zopas zijn excuses aangeboden voor het rijden onder invloed waarvoor hij vorige vrijdag was aangehouden. Gibson stelde dat hij zijn hele leven heeft gestreden tegen alcoholisme en bood zijn excuses aan. De 50-jarige Oscar-winnaar, op borgtocht vrijgelaten, prees de politiemannen van Californië die hij tijdens zijn aanhouding nog had uitgemaakt.

    'Don't drink and drive', we kunnen het maar niet genoeg herhalen en Hollywood sterren staan hierin niet boven de wet. Niet alleen riskeer je je leven én het leven van anderen, maar je kan ook spijt krijgen van wat je zo allemaal in beschonken toestand te zeggen hebt. En voor de ene komt dit al iets zwaarder aan dan voor de andere.

    Hij heeft zijn excuses aangeboden voor zijn gedrag – iets wat voor een rijk man als Gibson eigenlijk wel de juiste manier was van handelen. Ik bedoel, de grootste boete zou nog altijd kleingeld voor hem zijn. Maar nu komt datgene wat niet zo snel vergeten zal worden:

    De filmster zou zijn uitgebarsten in een antisemitische tirade, waarbij hij volgens Amerikaanse media onder meer uitriep dat joden verantwoordelijk zijn voor alle oorlogen in de wereld. Jullie kunnen hier de scheldtirade in zijn totaliteit lezen.

    Wow ! Ik weet, dat mensen onder invloed van drank meestal dwaze dingen zeggen, maar dit is toch wel een duidelijke politieke stelling – vooral in het licht van de recente oorlog in het Midden Oosten. Dit is niet van de orde: "Alle flikken zijn geflipte janetten die voor mij de boom in kunnen." Nope, dit is een duidelijk standpunt van een man die met zijn film The Passion of Christ (2004) heel wat kritiek van de Joden over zich heen kreeg én plannen had om een Holocaust mini-serie te maken.

    Gibson zei nu dat hij toen handelde als iemand die zich totaal niet meer in de hand had. De agent die me aanhield, deed gewoon zijn werk. Ik ben blij dat ik werd aangehouden voordat ik iemand heb kunnen verwonden. Ik denk dat hij ondertussen al een heleboel mensen heeft gekwetst zonder het te weten. Gibson beschouw ik nog altijd als een groot filmmaker met heel veel talent, maar soms is talent hebben geen excuus voor bepaalde uitingen.

    Wat vinden jullie? Mensen die gedronken hebben weten niet meer wat ze zeggen en moeten we dit ook niet al te serieus nemen? Of, ook al ben je dronken, sommige dingen zeg je zomaar niet…?

    Update 1/08/2006: Een woordvoerder van Mel Gibson heeft officieel bekend gemaakt dat de acteur zich vrijwillig heeft laten opnemen in een afkickkliniek om van zijn alcoholverslaving af te komen. Nadat Gibson afgelopen week in Malibu, Californië werd gearresteerd op verdenking van het rijden onder invloed, besloot hij dat hij een einde aan zijn probleem wilde maken. Volgens Gibsons woordvoerder draait de acteur op dit moment al mee in een programma om van zijn verslaving af te komen. ‘De man probeert zijn leven te redden,’ aldus de woordvoerder. Hoe lang Gibson in de afkickkliniek zal blijven werd niet bekend gemaakt.

    Afgelopen zaterdag, een dag na zijn arrestatie, liet Gibson in een statement weten dat hij zich verontschuldigde voor zijn onbehoorlijke gedrag. Tijdens zijn arrestatie slingerde hij de agenten in kwestie antisemitische verwensingen naar het hoofd en zou hij hen bedreigd hebben. Op dit moment bekijkt het departement van de sheriff van Malibu nog of het een aanklacht tegen Gibson in zal dienen.

    Het incident komt op een ongelukkig moment, omdat Disney op het punt staat om de promotiecampagne voor Gibsons nieuwe film als regisseur, Apocalypto (2006), van start te laten gaan. Disney heeft laten weten dat de geplande premièredatum van 28 september in ieder geval niet gewijzigd zal worden...Mijn vraag dan, moet Mel niet aanweizig zijn om de post-productie in goede banen te sturen ... of zal hij dat doen via conference call vanuit het afkickcentrum??

    In ieder geval laat het incident heel wat stof opwaaien in Hollywood. Sommige willen Mel Gibson boycotten, andere zien nog steeds in Mel Gibson die met zijn films geld in heet laatje kan brengen van de studio's en na alle verhitte discussies is dat het enige wat telt. Hoe dan ook, het schijnt dat het project van de Holocaust mini-serie nu wel definitief van de baan is, zoals ik al had verwacht.

    ***Related Posts***
    16/09/2006: Apocalypto neemt een loopje met de Maya-geschiedenis
    16/09/2006: De Apocalypto trailer overtuigt
    13/08/2006: Jackie Mason verdedigt Mel Gibson
    06/08/2006: Mel Gibson aan de schandpaal genageld
    01/06/2006: Apocalypto poster
    29/12/2005: Apocalypto van Mel Gibson
    14/12/2005: Mel Gibson wil Joodse Holocaust verfilmen
    13/04/2005: Het leven van paus Johannes Paulus II verfilmd
    27/11/2004: Mel Gibson produceert remake Fahrenheit 451
    22/11/2004: Mel Gibson wil geen reclame voor Christus