holly hunter

  • Incredibles 2 zet deze keer Elastigirl op de voorgrond

    Pin it!

    Het is zowat 14 jaar geleden dat The Incredibles (2004) de wereld had veroverd. De film kostte iets minder dan 100 miljoen dollar maar bracht Disney/Pixar een slordige 633 miljoen op. Meer nog, de film won zelfs 2 Oscars, voor Beste Klankmontage en Beste Animatiefilm van het jaar. Datzelfde genie achter deze prent, Brad Bird, heeft nu eindelijk ook een sequel klaar met Incredibles 2 (2018), waar heel wat fans op zaten te wachten, inclusief mezelf.

    incredibles_2_2018_poster.jpg

    Brad Bird had nadien ook nog het succesvolle Ratatouille (2007) gemaakt, alsook de geslaagde Mission: Impossible 4 Ghost Protocol (2011) en de iets minder geslaagde Project T/Tomorrowland (2015). Nu is hij dus terug op vertrouwd terrein met deze nieuwe 3D Pixar animatiefilm.

    En als we de geruchten mogen geloven heeft Brad jarenlang gewerkt aan deze sequel, omdat hij er enkel maar aan zou beginnen indien het idee beter was dan de originele film, wat meteen de lat wel heel erg hoog legt. Na het zien van de trailer was ik dan ook even stil. De film gaat over een gender-wissel. Na een jarenlange brainstorm wil hij effectief uitpakken met een verhaal dat we al ad nauseam hebben gezien en ver achter ons willen laten. Voor zij die iets origineels hadden verwacht, zijn eraan voor de moeite. Het wordt dus opnieuw een rondje gender-clichés. Als vrouw vraag je jezelf dan af of Brad Bird de laatste jaren onder een steen heeft geleefd. Zijn we dit stadium als maatschappij niet al lang voorbij? Een man die huishoudtaken doet is heus niet meer zo lachwekkend als dat een vrouw uit gaat werken en zelfs een heldin kan zijn. De trailer geeft ons ook niet meteen de hoop dat de makers er echt iets 'nieuws' willen van maken.

    Korte inhoud: Bob Parr/Mr. Incredible (Craig T. Nelson heeft samen met zijn vrouw Helen/Elastigirl (Holly Hunter) en hun drie kinderen (Violet, Dash en Jack Jack) een enigszins 'normaal' leven. Althans, voor een familie superhelden. De gezinssituatie komt echter onder druk te staan wanneer Bob in zijn eentje voor de kleine Jack Jack moet zorgen, terwijl zijn vrouw de wereld probeert te redden.

    De film pikt het verhaal op van waar het was gebleven in de eerste film. Hoewel, op het einde van de eerste film kwam de familie bijeen en besloten ze 'samen' de vijanden te bestrijden. Maar kijk, deze plotwending heeft Brad Bird blijkbaar laten vallen en we zien in het begin van de trailer de vader die zijn gezinnetje opnieuw verlaat om 'the underminer' te trotseren. Is dit een manier van Pixar om te zeggen, kijk, laten we gewoon het oorspronkelijke idee recycleren maar dan nu met een vrouw in plaats van een man? Dit wordt een soort 'Mr Incredible does Babysitting'.

     Avengers Age of Ultron animated picture Avengers Age of Ultron animated picture
    © 2018 Walt Disney Studios Motion Pictures

    Visueel ziet de trailer er wel schattig uit. Los van de achterhaalde boodschap dat er in een gezin altijd iemand op de bank moet zitten (in plaats van de hedendaagse visie dat een gezin een gezonde taakverdeling is tussen vader en moeder) lijken de scènes op zich nog wel te werken. De stijlvolle animatie heeft ook wel iets weg van de Batman animated series. Elastigirl heeft tevens een wardrobe change met een grijze tint en een rode belt, ook al heeft ze later in de trailer die typische rode outfit. Waar Pixar geweldig goed in blijft is de textuur en de materies van hun karakters. Op een gegeven moment zien we Elastigirl voorbijflitsen op de snelweg en ze zwaait even naar een jongen in een gebreide gele trui (zie trailer afbeelding). Let op de details in deze trui. Op deze trui hebben ze waarschijnlijk dagenlang zitten wroeten. En van outfits gesproken, die retro rolkraagtrui van Lucius Best (Samuel L. Jackson) blijft gewoon goed.

    Tot slot moet ik er nog bij vertellen dat deze film werd gemaakt mede door John Lasseter die een 6 maanden lange rustperiode heeft ingelast nadat hij zich had misdragen tegenover zijn werknemers met ongewenste aanrakingen, omhelzingen en kusjes. Insider zien deze gevallen ster eigenlijk niet meer terugkeren want hoe ga je met zo’n probleem om. Op Imdb zou hij nog steeds betrokken zijn met de ontwikkeling van Toy Story 4 (2019) en Wreck-It Ralph 2 (2019), ook al denk ik dat Disney al aan het zoeken is naar een uitweg, nadat ze eerder al een Day of Listening hadden ingevoerd waar ze konden peilen wat de gevoelens waren op de werkvloer.Incredibles 2 zou bij ons op 13 juni 2018 moeten uitkomen.

     

    *** Incredibles 2 trailer ***

  • Nine Lives (2005) ***½ recensie

    Pin it!

    Telkens ik de videotheek binnenstapte zag ik de kaft staan van Nine Lives (2005) van de Colombiaan Rodrigo Garcia, maar geen haar die er aan dacht de film te huren. Ik had het zowat gehad met al die moraliserende films waar totaal verschillende levensverhalen plots allemaal dezelfde boodschap verkondigen (Babel, Magnolia, Love Actually, Crash, Amores Perros, …). Ik moet ook toegeven dat ik nog niet bekomen was van die andere Nine Lives (2002) met Paris Hilton. Maar gezien ik zowat alle films had gezien, gaf ik deze prent dan toch een kans. Groot was mijn verbazing toen ik een aangrijpend verhaal aantrof met een waaier aan knappe vertolkingen.

    Nine Lives

    Korte inhoud: Nine Lives is geen film over katten maar wel een meeslepende vertelling over de kwellingen en teleurstellingen van het leven. Het vertelt de ervaringen van negen moedige vrouwen die ieder op hun eigen manier hun moeilijkheden trotseren. Hoewel de tegenslagen totaal verschillend van aard zijn, zijn de vrouwen toch onlosmakelijk met elkaar verbonden. Sandra (Elpidia Carillo) is een labiele jonge moeder die in de gevangenis is beland. Wanneer haar dochter op bezoek komt en de telefoon waardoor ze met elkaar moeten spreken het niet doet, slaat ze helemaal door. De hoogzwangere Diana (Robin Wright Penn) komt in de supermarkt haar ex tegen die met haar begint te flirten. De gekwetste Holly (Lisa Gay Hamilton) zoekt de confrontatie met haar vader, die haar jarenlang heeft misbruikt. Sonia (Holly Hunter) dacht een gezellig avondje met vrienden te beleven maar komt er terstond achter dat haar relatie op de klippen loopt. Tiener Samantha (Amanda Seyfried) wordt als speelbal gebruikt door haar gestresste moeder en haar invalide vader. Lorna (Amy Brenneman) wordt tijdens de begrafenis van haar ex-mans nieuwe echtgenote geconfronteerd met zijn nog altijd brandende verlangens voor haar. Ruth (Sissy Spacek) ontvlucht haar doodgebloede huwelijk door met een andere man af te spreken in een motel. De ernstig zieke Camille (Kathy Baker) wordt geconfronteerd met haar feit dat haar borst zal worden afgezet. En tenslotte is er nog de tragische Maggie (Glenn Close), die een bezoek brengt aan het graf van een dierbare.

    Het verschil met vele andere films is dat alle levensverhalen in Nine Lives duidelijk worden onderscheiden van de elkaar. Elk hoofdstuk wordt verteld in een tijdspanne van 12 minuten, en alles is in real-time in één steadycam-shot. Karakters die in het ene hoofdstuk de hoofdrol spelen komen soms in een kleinere rol terug in een ander portret. Best wel een knap staaltje cinematografie.

    Rodrigo García, de zoon van schrijver en Nobelprijswinnaar Gabriel García Márquez, is niet aan zijn eerste mozaïekfilm toe. Hij maakte zijn regiedebuut met de film Things You Can Tell Just by Looking at Her (2000) en kwam later op de proppen met Ten Tiny Love Stories (2001). Vele actrices uit Nine Lives, onder wie Glenn Close, Kathy Baker, Amy Brenneman en Holly Hunter, werkten al eerder samen met García en omdat hij vrouwen respecteert, geeft hij vrouwen ook een prominente plek in zijn oeuvre. Maar dat wil in geen geval zeggen dat de films enkel bestemd zouden zijn voor 'vrouwen'. Echte actrices aan het werk zien blijft een verrijking van het filmgenot, en de verhaaltjes zijn intens genoeg om de spanning te houden.

    00010002
    © Mockingbird Pictures

    Maar als je 9 kortfilms na elkaar ziet, zullen er altijd wel een paar uitsteken en een aantal films waar je niet ondersteboven van bent. En dat is hier ook wel het geval. Niet alle verhaaltjes zijn even sterk en sommige zijn zelfs ietwat overdreven in vergelijking met het realisme waar de regisseur mee wil uitpakken in de andere hoofdstukken. En gezien de korte tijd kan je ook moeilijk meeleven met de personages. Net als je denkt dat je één van de vrouwen een beetje beter leert kennen, is de scène afgelopen en treedt alweer een nieuw hoofdpersonage voor het voetlicht. Vaak worden de fragmenten ook nog eens afgebroken op momenten dat er iets treffend staat te gebeuren. Hoe het vervolgens afloopt moet je dus maar zelf weten te fantaseren. Het is hoe dan ook een experimenteel concept, en dit onconventionele karakter zorgt altijd voor verrassingen.

    Hate It or Love It, het kan twee kanten uit. Het camera- en acteerwerk zijn van een hoog niveau, en je wordt naargelang het verhaal geschokt of ontroerd. Aan het einde zullen sommigen niet veel verder zijn dan bij aanvang van de film, maar er zit wel degelijk een boodschap in. Het verschil is dat het er niet is ingepompt zoals bij vele Amerikaanse films. Het is vluchtig en je bent vrij om het op te snuiven of niet. En dat is de kracht van deze episodische film die op film- en dramascholen zou moeten vertoond worden als voorbeeld van hoe je een aangrijpende scène in elkaar moet steken. Ik zou zeggen; geef deze Nine Lives zeker een kansje. Ik wacht anderzijds tot de regisseur eens een langspeelfilm maakt rond één van die boeiende personages.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 6 december 2007

     

    *** Nine Lives trailer ***