De FilmBlog

We staan hier wat achter met wat Top 10 lijstjes, en bij deze zullen we de komende weken een kleine inhaalbeweging doorvoeren. Veel van de Top Box-Office Flop en Box-Office Hit lijstjes hebben vertraging opgelopen, en dat gezien heel wat cijfers nog onbekend waren. En zo geven we nu de Box-Office Flops uit 2009. En net zoals de Top Flop 2006, Top Flop 2007 en de Top Flop 2008, baseren we ons op het productiebudget (zonder promotiekost) en het box-office resultaat wereldwijd. Cijfers wereldwijd worden niet altijd bekend gemaakt en daarom hebben we ons in de vorige lijstjes gebaseerd op het box-office resultaat in de States – wat altijd wel een goede indicator was.

In dit lijstje gaan we dan ook bij voorkeur mikken op internationale langspeelfilms. Door de jaren heen zijn er heel wat Europese films geweest die schaamrode wangen kregen bij het zien van hun balans, maar dit was vaak meer te wijten aan het gebrek aan een efficiënte promotie dan wel aan de kwaliteit van de film. In ons land is dat immers niet anders. Een Vlaamse film zonder promotie maakt weinig kans om brokken te maken aan de box-office. Rode Loper-programma’s, affiche-campagne, trailers, cinevox-capsules in de bioscoop en praatprogramma’s zijn allemaal broodnodig.

Tot slot, een film met een zwak box-office resultaat is niet noodzakelijk een slechte film, evenzeer dat een box-office hit zou betekenen dat we te maken hebben met een geslaagde film. Maar in de meeste gevallen scheelt er wel iets met de productie indien de film nauwelijks zijn productiebudget kan terugwinnen tijdens zijn bioscoop-release. Aan jullie om te oordelen of de flop een terechte zaak was. Binnenkort mogen jullie ook de Top 10 van de Box-Office Successen verwachten.

10. Pandorum (2009) Christian Alvart
Productioncost: $33 million - Worldwide Gross: $20,65 million

Pandorum had het potentieel een bijzonder knappe science-fiction film te worden met uitstekende sound en production design. Het was tevens ook een ambitieuze prent, maar de film schoot te kort en het was vaak verveling troef. De personages kwamen niet voldoende uit de verf en het concept kon door regisseur Christian Alvart veel beter uitgewerkt worden.

9. Whiteout (2009) Dominic Sena
Productioncost: $35 million - Worldwide Gross: $17,84 million

Het is niet zo dat je met een actrice als Kate Beckinsale meteen een kaskraker hebt. Ook regisseur Dominic Sena, die bekend staat voor zijn opwindende actie-sequenties, slaagt er niet om van Whiteout een geslaagde prent van te maken. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing (1982) is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Hoofdacteur Gabriel Macht (The Spirit) is tevens een waardeloos acteur. Voldoende redenen waarom dit een flop werd.

8. Taking Woodstock (2009) Ang Lee
Productioncost: $30 million - Worldwide Gross: $9,96 million

Taking Woodstock van Ang Lee is het soort film waar niemand echt enthousiast van wordt. Nochtans had het een veelbelovend concept, maar de uitwerking stelt teleur doordat Lee iets teveel thema’s wou aansnijden en daarbij nog eens beroep deed op de versleten splitscreen-techniek. Misschien moet hij maar beter bij het drama-genre blijven (cf. Brokeback Mountain), want komedie gaat hem niet af.

7. Amelia (2009) Mira Nair
Productioncost: $40 million - Worldwide Gross: $19,64 million

Wie had ooit kunnen denken dat je met een verhaal over de de legendarische Amerikaanse piloot Amelia Earhart (gespeeld door de briljante Hilary Swank), die in 1937 op mysterieuze wijze boven de Pacifische Oceaan verdween tijdens een poging om rond de wereld te vliegen, een vervelende biopic kon maken? Regisseur Mira Nair stort Amelia in een zee van verveling. En dit met een hoofdactrice die zich moet behelpen met dialogen die waarschijnlijk geschreven zijn door een Chinees die Engels heeft geleerd via een VDAB-cursus. Als er één recente film een remake verdient, dan is het wel deze – hopelijk met een betere regisseur én betere scenarist.

6. The Soloist (2009) Joe Wright
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $38,33 million

Zoals ik al zei in mijn inleiding; niet elke flop is een slechte film. En zo is The Soloist daar een voorbeeld van. De film wordt recht gehouden door twee talentvolle acteurs (Jamie Foxx en Robert Downey Jr.) die hier een voortreffelijke vertolking hebben neergezet in een feelgood movie die ook wel een ferme dreun weet uit te delen. Uiteraard heeft de film zijn zwaktes (met name de flashback van Jamie Foxx) maar de grootste fout die hier werd gemaakt was dat de producent het nodig vond om hiervoor 60 miljoen vrij te maken. Ik vraag me nog steeds af waar al dat geld naar toe ging.

5. Astro Boy (2009) David Bowers
Productioncost: $65 million - Worldwide Gross: $39,89 million

Dat Astro Boy een flop zou worden, was al bekend nog voor de film in de zalen kwam. Niemand stond te wachten om deze cartoon in filmversie te zien. Dat de film uiteindelijk nog saai was en volkomen humorloos, verklaart de teleurstellende box-office. Misschien net iets beter dan Jimmy Neutron: Boy Genius (2001), maar mijlenver weg van Wall-E (2008).

4. Nine (2009) Rob Marshall
Productioncost: $80 million - Worldwide Gross: $54 million

Ook al is Nine gebaseerd op de Italiaanse Broadway musical die dan weer gebaseerd is op Fellini’s 8 ½ (1963), het is al zo Italiaans als een pizza eten met vork en mes. Deze niet-Italiaanse cast bestaat wel uit heel wat acteer-talent, maar is grotendeels verkeerd gecast. Meer nog, deze musical is gewoon op alle vlakken ondermaats. Het straalt geen passie uit, laat staan dat er een beetje intrige te bespeuren is. Zelfs het visuele aspect is niet veel beter dan de eerste beste muziekvideo. Maar het meest kwalijke aan deze film is dat het flauw excuus van een scenario nauwelijks weet hoe het de verschillende muzikale nummers aan mekaar moet knopen.

3. Land of the Lost (2009) Brad Silberling
Productioncost: $100 million - Worldwide Gross: $68,78 million

Land of the Lost had als doel een domme film te worden, en dat is hem ook gelukt. Het spijtige aan deze Will Ferrell prent is dat niemand het grappig vindt. Te grof voor jongeren en gewoon te dom voor volwassenen. Een logisch gevolg is het slechte box-office resultaat. Maar in alle eerlijkheid had het ook wat te maken met de slechte planning van de bioscoop-release. Land of the Lost mocht het zowaar opnemen tegen The Hangover (2009), de komedie uitblinker van 2009, naast de sequel Night at the Museum: Battle of the Smithsonian (2009) en de Pixar-prent Up (2009).

2. Imagine That (2009) Karey Kirkpatrick
Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $22,99 million

Dat Eddie Murphy geregeld in zwakke komedies opduikt, was al langer bekend. Het was dan ook niet meteen een verrassing dat ook deze film het bekijken niet waard is. Maar vreemd genoeg was dat voor een keer niet de schuld van de acteur, maar wel van de rest van de crew, gaande van de scenarist tot de regisseur. Imagine That is een paar keer grappig, maar niet voldoende om onze interesse voor 90 minuten aan te wakkeren.

1. Street Fighter: The Legend of Chun-Li (2009) Andrzej Bartkowiak
Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $22,99 million

En uiteindelijk zijn we aanbeland bij Street Fighter: The Legend of Chun-Li, de grootste puinhoop van 2009 die resulteerde in desastreuze box-office cijfers. De actie in de film is ondermaats, de humor in de film werkt niet en de scènes zijn buitengewoon belachelijk. Het zal niemand verbazen dat Andrzej Bartkowiak de eerst komende jaren niet meer in een regisseursstoel zal plaatsnemen.

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

Hilary Swank, die eerder 10 kilo mocht vermageren voor haar Oscarrol in Million Dollar Baby (2004), zal zich niet moeten volproppen met taartjes en snoepgoed. Eerder kreeg ze de opdracht 15 kilo bij te komen voor de verfilming van French Women Don't Get Fat naar het boek van Mireille Guiliano. De collega’s van Caves of Yahoo hadden het volgende geschreven:

"She'll gain 20 to 30 pounds", we're told by a source close to the production. "It’s no sweat. She's played a man before. She can handle anything."

While French Women is nonfiction, an early premise says Swank will play the manager of a champagne company dealing with French beauties who consume bread, wine and pastries yet never gain an ounce. And naturally, self discovery happens along the way.

Het gebeurt wel vaker dat acteurs hun dieet mogen aanpassen voor een filmrol. Een tijdje geleden zagen we nog Matthias Schoenaerts in Rundskop (2010). En ook Matt Damon moest wat vaker fastfood schrokken voor zijn nieuwe film The Informant (2009) van Steven Soderbergh.

Toch denk ik niet dat 15 kg meer voor Swank eigenlijk wel zal opvallen. De vrouw is nu al graatmager dus iets meer vet kan ze zeker wel gebruiken. Ze zou er wel eens veel beter kunnen uitzien dan het beeld die we nu van haar hebben. Dat Franse vrouwen niet dikker worden moet ik bekennen dat ik zelf geen voorbeelden heb die het tegendeel moeten bewijzen. De meeste Franse vrouwen die ik ken hebben quasi "ideale maten".

Heeft dat te maken met de Franse eetcultuur en Franse cuisine valt nog te bezien. In ieder geval zijn de meeste Amerikaanse vrouwen te dik en daar kan wel een duidelijke link worden gelegd met de fastfood keuken. Het lijkt me in ieder geval een boeiend concept en hopelijk pikken ze het idee opnieuw op en komt er uiteindelijk nog wel een verfilming. Swank hoeft ondertussen niet bij te komen.

Vorig jaar was Swank nog te zien in Amelia (2009) van Mira Nair, het verhaal van de legendarische Amerikaanse piloot Amelia Earhart, die in 1937 op mysterieuze wijze verdween boven de Pacifische Oceaan tijdens een poging om rond de wereld te vliegen. Swank heeft nadien getekend voor Conviction (2010) van acteur/regisseur Tony Goldwyn (de acteur uit Ghost). Hilary speelt een werkende moeder die haar leven op z'n kop zet door aan een rechtenstudie te beginnen. Dit om haar broer te vertegenwoordigen, die valselijk beschuldigd wordt van moord, maar door het systeem geen mogelijkheden meer heeft in beroep te gaan.

Daarnaast was ze ook nog te zien in de zwakke thriller The Resident (2010) de debuutfilm van Antti Jokinen, waar ze een nieuw huurhuis betrekt in Brooklyn. Al snel voelt ze echter dat ze wel érg in de gaten wordt gehouden door haar huisbaas, Max (Jeffrey Dean Morgan). Wanneer duidelijk wordt dat Max een griezelige obsessie voor Juliet heeft, begint een gevaarlijk kat- en muisspel. Hilary zal binnenkort ook te zien zijn in New Year’s Eve (2011) van Garry Marshall (Valentine's Day). En kwestie om de lijn van Hilary Swank nog maar eens te bewonderen is hier een high quality fotoreeks van de actrice.

*** Hilary Swank HQ picture gallery ***

Vier jaar liet Brian de Palma het filmpubliek wachten op de opvolger van het onderschatte Femme Fatale, maar met The Black Dahlia (2006) is de regisseur van o.a. Scarface, The Untouchables en Mission: Impossible weer helemaal terug. De Palma toont dat hij zijn streken helemaal nog niet verleerd is en levert met The Black Dahlia opnieuw een visueel oogstrelende film af. Ondertussen is het na tussendoortje Redacted overigens alweer vier jaar wachten op een nieuwe De Palma, dat zou dan de prequel The Untouchables: Capone Rising moeten worden.

Korte inhoud: Los Angeles, jaren ’40. Bucky Bleichert (Joh Hartnett) en Lee Blanchard (Aaron Eckhart) zijn naast voormalige bokskampioenen twee talentvolle agenten bij de LAPD. Wanneer op een dag het gruwelijk verminkte lijk van wannabe-actrice Elizabeth Short (Mia Kirshner) wordt gevonden, worden Bleichert en Blanchard op de zaak gezet. Short krijgt in de pers al snel de bijnaam ‘The Black Dahlia’ naar de film The Blue Dahlia met Veronica Lake en Alan Ladd in de hoofdrollen.

Blanchard raakt meer en meer geobsedeerd door de zaak en gaandeweg moet ook zijn privéleven en zijn relatie met vriendin Kay Lake (Scarlett Johansson) eraan geloven. Ondertussen maakt Bleichert kennis met de mysterieuze Madeleine Linscott (Hilary Swank), die meer van de moord weet dan ze in eerste instantie wil vertellen. De zoektocht naar de moordenaar van Elizabeth Short brengt Bleichert en Blanchard heel diep in een wereld van pornografie, femme fatales, corrupte agenten en criminelen.

De Palma gebruikte als basis voor The Black Dahlia het gelijknamige boek van James Ellroy, die op zijn beurt vertrok van de waargebeurde moord op Elizabeth Short in 1947. Ellroys romans zijn geen hapklare brokken om te verfilmen en je moet bij boek én film goed opletten om niet het noorden kwijt te raken (zie ook L.A. Confidential) van Curtis Hanson. Ellroy werkt graag met verschillende verhalen die door elkaar lopen om dan uiteindelijk in een climax bij elkaar te komen. De Palma en scenarist Josh Friedman hebben geprobeerd hier een mouw aan te passen door een paar subplots en nevenverhalen te schrappen en hier en daar wat aanpassingen te doen.

Maar zelfs dan mag je als kijker je aandacht niet laten verslappen of je zou wel eens een belangrijk deel van de ontknoping kunnen missen. Ik kan mij voorstellen dat het scenario bij sommigen overkomt als een rommelig boeltje en veel te ingewikkeld in elkaar zit. Maar in het boek kijkt Ellroy ook niet neer op een verhaallijntje of een zijsprongetje meer of minder. Toch vertrekken diegenen die het boek gelezen hebben, zeker met een voorsprong. Bovendien is The Black Dahlia vanwege zijn complexe vertelstructuur een film die je eigenlijk meer dan één keer moet bekijken om alle finesses te begrijpen.

Dat is meteen ook zowat het grootste probleem van films van Brian De Palma, hij laat soms al te vaak de vorm boven de inhoud primeren. Maar die vorm mag er dan ook absoluut zijn, want The Black Dahlia is een genot om naar te kijken. Elk shot, elke camerabeweging of elke montage klopt tot in de kleinste details. De sfeer van de jaren ’40 wordt knap gecreëerd door een sepia-filter en ook aan de kostuums, decors en rekwisieten is heel veel zorg besteed. Je zou af en toe graag het beeld kunnen stilzetten om ten volle te genieten van elk frame.

Technisch hoogtepunt en een typisch De Palma shot is een lange kraanbeweging waarin we vertrekken bij de wagen van Bleichert en Blanchard, langs de gevel van het gebouw dat zij in de gaten houden gaan, over het dak trekken naar het weiland achter het gebouw waar net op dat moment het lijk van Elizabeth Short wordt gevonden door een vrouw met een kinderwagen (bemerk de knipoog naar de trappenscène uit The Untouchables). Daarna keert de camera terug naar de voorkant van het gebouw waar ondertussen een vuurgevecht aan de gang is. En dat allemaal in één beweging.

En Brian De Palma haalt ook zijn andere typische technieken uit de kast. Geen ordinaire cuts dus, maar beelden die in elkaar overlopen, elkaar 'wegduwen' en veel slow motion. Alleen zijn typische split screen lijkt hij vergeten te zijn. In The Black Dahlia zijn ook vrijwel alle favoriete thema’s van de regisseur aanwezig: manipulatie, voyeurisme, paranoia, gevaarlijke vrouwen, het dubbelganger-motief, en de gevaarlijke combinatie van seks en geweld.

Over de cast van The Black Dahlia is er heel wat inkt gevloeid, niet het minst over hoofdrolspeler Josh Hartnett. Hartnetts onderkoelde stijl van acteren en voice overstem past, wat mij betreft, perfect bij de sfeer van de film. Scarlett Johansson wordt dan weer van het scherm ‘ge-femme-fataled’ door Hilary Swank, die bewijst dat ze niet ten onrechte twee Oscars op haar schouw heeft staan.

Alleen Aaron Eckhart lijkt in zijn pre-The Dark Knight dagen niet echt te weten wat hij met zijn rol van Lee Blanchard moet aanvangen en loopt er soms wat verloren bij. Verder valt nog Mia Krishner te vermelden die als Elizabeth Short enkel in zwart-wit flashbacks in beeld komt. Kirshner weet de hopeloze actrice — ondanks haar promiscuë levensstijl — toch een zekere sympathie mee te geven. Bovendien heeft Kirshner een paar van de sprekendste ogen uit Hollywood en ze weet ze goed te gebruiken om haar personage tragedie mee te geven.

Voor de filmliefhebbers (of beter filmfreaks) zitten in The Black Dahlia verwijzingen naar het oude Hollywood en films uit de oude doos. Er zitten echter ook enkele verwijzingen naar De Palma’s eigen films in. Dat de regisseur een fan is van trappenhuizen weten we al sinds The Untouchables waarin Kevin Costner achter een van de trap donderende kinderwagen aan sprong. Deze keer zijn het twee personages die van een paar verdiepingen hoog naar beneden sukkelen in een spannende achtervolgingsscène.

Kortom, The Black Dahlia is geen makkelijk te consumeren film, maar wat mij betreft blijft Brian De Palma toch één van de betere regisseurs die er in Hollywood rondlopen. Ik kijk dan ook altijd uit naar zijn volgende film.

Naar verluidt zou Nicole Kidman voor haar nieuwste film The Danish Girl (2009) in de huid kruipen van een transseksueel. Dat meldt het Amerikaanse filmvakblad The Hollywood Reporter.

Charlize Theron is de tegenspeelster van Kidman in de film, die ook door de Australische actrice wordt geproduceerd.

De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van het Deense kunstenaarsechtpaar Einar en Greta Wegener. Nadat schilderijen van Greta waarop Einar als vrouw was afgebeeld immens populair werden, stimuleerde Greta haar man om zich ook in het echte leven voor te doen als vrouw. Einar verloor zich zo in zijn metamorfose dat hij in 1931 uiteindelijk een transseksuele chirurgische operatie onderging, en echt vrouw werd. Kidman speelt de rol van Einar, Theron de rol van Greta. De regie van The Danish Girl is toevertrouwd aan Anand Tucker, die ook de niet onaardige Shopgirl (2005) regisseerde, met acteur/scenarist Steve Martin.

Dat Kidman één van onze betere actrices is in Hollywood zal niemand ontgaan zijn. Ze heeft niet alleen acteertalent, maar ze heeft een bijzonder charisma en kan zowel komische als dramatische rollen aan. En dit lijkt op een oscar-rol, zeker wanneer de acteur in kwestie een metamorfose moet ondergaan. Dat mocht Felicity Huffman ook ervaren toen ze werd genomineerd voor een Oscar voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol in Transamerica (2005) waar ze een transseksueel speelt. Felicity won zelfs een Golden Globe voor die rol en werd de film opgepikt door tientallen filmfestivals.

Ook Boys don't Cry (1999) kreeg veel lof, waarin Hilary Swank de rol speelt van een meisje die zich gedraagt als een jongen. Hier won Hilary effectief een Oscar voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol, naast een Golden Globe en nog tientallen erkenningen en nominaties op uiteenlopende filmfestivals. Het zou me dus niet verbazen mocht deze The Danish Girl nu al wordt klaargestoomd voor de oscars in 2010.

OMG! De trailer van Iron Man (2008) van Jon Favreau is on-line en naast de Black Sabbath score pakt het filmpje ook uit met heel veel beeldmateriaal…en het ziet er heerlijk over-the-top uit en hoezeer ik geen zier geef om dit Marvel-personage vind ik het allemaal wel cool. Waarschijnlijk heeft dit ook wel te maken met de casting van Robert Downey Jr. die het project hoe dan ook iets meer sexy maakt en zeker een geslaagde cast is.

In de trailer zien we de motivatie van Tony Stark, de constructie van zijn eerste iron-suit en een hint naar de échte superhero die veel weg heeft van het personage van Boba Fett uit Star Wars. En naast de harde shoot 'em up scènes zit er ook wel wat humor – en niet op een manier waarbij het personage belachelijk wordt zoals dat het geval is bij de Fantastic Four-films. Ik koester wel geen al te hoge verwachtingen, maar qua popcorn kan dit veel leuker worden dan John Rambo (2008).

Korte inhoud: Tony Stark (Robert Downey J.R.) is een multi-miljardair, industrialist en bovenal een geniale uitvinder. Hij wordt ontvoerd en gedwongen om een verschrikkelijk wapen te bouwen. In plaats daarvan construeert hij een ingenieus ijzeren pak waarmee hij weet te ontsnappen. Als hij terugkeert in de V.S ondekt hij een wereldwijd complot dat de stabiliteit van de wereld in gevaar brengt. Onder zijn alias, 'Iron Man', probeert hij het tij te keren.

Helaas onthult de trailer bitter weinig van zijn love-interest Virginia 'Pepper' Potts (Gwyneth Paltrow), Jim Rhodes aka War Machine (Terrence Howard) en de aartsrivaal van Iron Man, de kale Obadiah Stane/Iron Monger (Jeff Bridges). Alsook Nick Fury (Samuel L. Jackson), en de vertolkingen van Hilary Swank en Stan Lee. Maar er zullen nog wel versies van de Iron Man trailer opduiken.

Het scenario werd geschreven door de Children of Men (2006) scenaristen Arthur Marcum en Matt Holloway. De film wordt bij ons verwacht in de maand mei van 2008.

***Related Posts***
18/02/2009: Scarlett Johansson vervangt Emily Blunt in Iron Man 2
16/01/2009: Emily Blunt als Black Widow in Iron Man 2?
09/01/2009: Mickey Rourke in Iron Man 2 als Crimson Dynamo?
07/01/2009: Iron Man een box-office hit
26/12/2008: Top 10 Beste Films van 2008
16/10/2008: Don Cheadle vervangt Terrence Howard in Iron Man 2
18/05/2008: Marvel presteert beter dan DC Comics
29/02/2008: Iron Man trailer kicks ass
25/05/2006: Er wordt aan Iron Man gewerkt

Een andere film om naar uit te kijken is de lang verwachte nieuwe prent van Brian De Palma, The Black Dahlia (2006), naar een waar gebeurd verhaal en gebaseerd op een boek van James Ellroy (L.A. Confidential). Grappig om weten had David Fincher (Se7en, Fight Club) een optie genomen om deze film te regisseren, waar het was uiteindelijk De Palma die met het project ging lopen. Jullie kunnen hier de trailer van de film bekijken.

Korte inhoud: Ergens in de late jaren '40 wordt het levenloze lichaam van de aspirant-actrice Elizabeth Short (Mia Kirshner) a.k.a. "The Black Dahlia”, gevonden, in een huis waar bewijs wordt gevonden dat ze enkele dagen gemarteld werd voor haar dood. Twee LAPD-agenten worden op de zaak gezet, Sgt. Leland "Lee" Blanchard (Aaron Eckhart)en Ofcr. Dwight "Bucky" Bleichert (Josh Hartnett). Lee ontdekt al snel dat het onderzoek naar de moord zijn eigen relatie met Kay Lake (Scarlett Johansson) op de helling zet en Bucky wordt aangetrokken door de charmes van femme fatale Madeleine Sprague (Hilary Swank), die een connectie blijkt te hebben met het slachtoffer. Al snel leidt het onderzoek bovendien naar corruptie in het politie-departement.

De film zou in november van dit jaar bij ons in de zalen moeten verschijnen.

***Related Posts***
22/04/2011: The Black Dahlia review
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
15/02/2006: Josh Hartnett vertolkt de rol van trompettist Chet Baker

Binnenkort zijn de nominaties voor het 78e Academy Awards op 13 februari 2006 en de uiteindelijke uitreiking op 5 maart 2006. Een festival waar miljoenen mensen naar kijken en menig filmmaker op zit te wachten. Vaak kijken mensen uit de sector wel eens neerdunkend op dit glitter en glamour gedoe, maar reken maar dat ze allemaal een gat in de lucht zouden springen moesten ze een uitnodiging krijgen. Het is nu eenmaal bon ton om over Cannes te spreken, ook al loopt dit filmfestival al een paar jaartjes achter de feiten aan. Maar weet dat indien de kandidaten de keuze zouden hebben om genomineerd te worden voor de Oscars of voor de Gouden Palm, dat ze bijna allemaal voor het eerste beeldje zouden kiezen, met uitzondering van de huichelaars. En daar gaat deze post over na een artikel van ABCnews.

Luister maar eens naar wat acteurs te zeggen hebben over de Oscars. In plaats van "We gaan er 100% voor" of "We kijken er echt naar uit", hoor je vaak "Oh, ik ben er niet echt mee bezig" of "Als mijn werk erkend kan worden door de sector, dan is dit mooi meegenomen. Maar daar doe ik het niet voor." Ja, ja, ik geloof je. Echt waar.

Maak je geen illusies. Deze acteurs denken er alle dagen wel eens aan en repeteren hun toespraak voor de spiegel. Ze dromen om op deze rode loper te lopen en hun kleding te showen aan Joan Rivers en hebben een obsessie naar dit precious naakte gouden mannetje. Maar deze valse bescheidenheid, die opvalt in interviews, maakt gewoon deel uit van het spel. Dit stond te lezen in het artikel:

"If my work is recognized in that way, great," said Claire Danes, who has caught Oscar buzz for the romantic drama Shopgirl (2005). "If not, that's fine. That's not why I do the work that I do. I just want people to have a chance to reflect on their own lives while watching my movies."

That's precisely the sort of rhetoric favoured by the Academy of Motion Picture Arts and Sciences, whose 5,800 actors, filmmakers and other industry professionals vote on the Oscars, whose nominations come out Jan. 31 with the awards following March 5. Academy management frowns on anything that smacks of campaigning.

The best strategy for stars and directors is to keep visible enough through interviews and public appearances, but never look as though they're glad-handing for an Oscar. Too much exposure can backfire. During the 1999 Oscar race, best-actress front-runner Annette Bening of American Beauty (1999) looked as though she was running for office with endless appearances on talk shows and at Hollywood events. She lost to Hilary Swank for Boys Don't Cry (1999).

Wanneer jullie deze interviews bekijken, weet dan dat ze allemaal liegen als geen ander, maar dat ze het doen voor een redden. "It’s part of the game".

***Related Posts***
06/03/2006: De oscarwinnaars 2006
12/11/2006: Robert Altman krijgt een Oscar
06/01/2006: Jon Stewart host de Oscars
28/12/2005: Grote concurrentie bij de oscars
19/12/2005: Nederlandse oscar-inzending gediskwalificeerd
28/02/2005: De Oscars in 2005
23/01/2005: Chris Rock hoopt op erkenning voor Jamie Foxx

***Related Sites***
officiële site: oscars.org
posters: 1 en 2.

Clint Eastwood is niet alleen een fascinerende acteur, maar ook een begiftigd regisseur die perfect weet hoe je een verhaal vertelt voor het witte doek. Het enige bezwaar is dat hij te goed weet 'hoe' hij een verhaal moet vertellen, en net zoals Steven Spielberg, af en toe een loopje neemt met de realiteit en iets te melig en geconstrueerd zijn films regisseert. Denk maar aan de scène met Sean Penn in Mystic River, waar hij het nieuws verneemt van zijn vermoorde dochter, een emotionele trek-en-sleur-bui begint, en in een top shot moet worden tegengehouden door een massa van 50tal ordehandhavers. Dit is wat ik bedoel met soms over-geconstrueerde scènes.

En begrijp me niet verkeerd, hij maakt schitterende cinema en is ook een van de betere regisseurs in Hollywood, maar ik mis de authenticiteit van bijvoorbeeld een Scorsese’s in Raging Bull. Het zal spannend worden tijdens de 77ste Oscar uitreiking voor de titel van Beste Regisseur. Maar desondanks dit mankement, behoort Million Dollar Baby (2004), samen met Unforgiven, tot de crème de la crème van wat Eastwood te bieden heeft.

Korte Inhoud:Na de pijnlijke vervreemding van zijn dochter heeft bokstrainer Frankie Dunn (Clint Eastwood) al heel lang niemand meer toegelaten tot zijn persoonlijke leven, totdat op een dag stapt Maggie Fitzgerald (Hilary Swank) zijn Hit Pit Gym binnenstapt. Zij heeft zich op basis van een ongelofelijke wilskracht een weg naar de boksring weten te knokken en wil professioneel bokser worden. Ze heeft meer dan ooit iemand nodig die in haar gelooft, maar het laatste waar Frankie op zit te wachten is de verantwoording te dragen voor Maggie. Hij wil geen vrouwen trainen. Toch weet Maggie dat hij de beste coach is en laat zich niet te snel uit het veld slaan. Haar vastberadenheid en de tegenslag die hij ondervindt met een van zijn boxers, Big Willie, een jonge zwarte bokser die een goede kans maakt om de nieuwe kampioen zwaargewicht te worden, neemt hij uiteindelijk de beslissing haar te coachen. Gaandeweg ontdekken de twee dat ze een gezamenlijke passie delen en er groeit een gevoel van onderlinge verbondenheid. Maar al snel komen de twee voor zware beproevingen te staan.

Maar deze samenvatting is slechts een fractie van wat je te zien krijgt in de film. Verschillende personages voeren een voortdurende innerlijke strijd met zichzelf. Frankie is ooit door zijn dochter in de steek gelaten. De details weten we niet precies, maar we zien hem regelmatig verschuilen in een kerk. Dit laat ons vermoeden dat zijn getormenteerde op zoek is naar toenadering. Tot God? Neen, daar drijft hij eigenlijk de spot mee. Maar wel tot zijn dochter die zijn brieven telkens terugstuurt. Maggie heeft een gouden hart en probeert er alles aan te doen om iets met haar leven aan te vangen. Ze wil ook haar moeder gelukkig maken, in een poging om misschien de liefde van haar te krijgen die ze nooit heeft gehad. Daarnaast is er nog Eddie Scrap-Iron Dupris (Morgan Freeman), de vriend en helper van Frankie, die ooit de kans kreeg op een titel, maar verloor het zicht in zijn oog tijdens een gevecht en kan de bokswereld moeilijk loslaten.

We zien drie sterke acteerprestaties, van Morgan Eastwood en Swank. Over hen valt niets anders op te merken dan dat ze hun vertolking zo authentiek mogelijk hebben gebracht. Vooral Hilary Swank, die eerder een oscar won voor Boys Don't Cry, heeft uiteindelijk opnieuw een rol gekregen op haar niveau. Vergeleken met de cinematografische drek die soms van over de oceaan in Europa komt gestort, is Million Dollar Baby een pareltje. Toch, zoals ik in het begin van de review had vermeld zijn er toch bepaalde scènes die voor mij iets te geconstrueerd aanvoelen.

De portrettering van de moeder in de film voelt soms een tikkeltje te karikaturaal. De moeder is onmenselijk slecht. Hoewel er vast en zeker wel dergelijk uitschot op deze aardbol rondloopt. Dat niet alle moeder liefde betuigen voor hun kinderen valt waarschijnlijk dagelijks te lezen in de krant. Maar hier hebben we een moeder die werkelijk het bloed onder je nagels vandaan haalt. In een scène waar Maggie al haar geld bijeen heeft gespaard om haar moeder een huis te kunnen geven, zien we haar tekeer gaan op haar dochter alsof ze dit geschenk kon missen als kiespijn. Maar dit zal nog erger worden later in de film, op een heel onverstaanbare en absurde manier. Maar om spoilers te vermijden ga ik daar niet verder op in. Maar vanaf het midden van de film voelt alles, naar mijn mening, iets te zwart-wit aan, net zoals de clair-obscur belichting van de film. De film krijgt in zijn derde acte zelfs een beetje de toer op van Amenábar’s Mar Adentro. Maar die laatste film is op dat punt iets completer.

Van alle boks-films steekt deze er met nek en schouders bovenuit. Hier krijgen we meteen een idee van wat boksen echt betekent en wordt alle glamour ontweken. Net zoals in The Shawshank Redemption horen we de stem van Morgan Freeman die het verhaal in zijn context plaatst. If there's magic in boxing it is the magic of fighting battles beyond endurance, beyond cracked ribs, ruptured kidneys and detached retinas. It's the magic of risking everything for a dream that nobody sees but you. In de bokswereld, als in de film, draait alles rond twee zaken: respect en trouw.

Wat buitengewoon knap is aan Million Dollar Baby is dat we een bigger-than-life film krijgen voorgeschoteld die niet constant snakt naar actie en geweld. De personages krijgen er de ruimte om te leren ‘ademen’. Enkel op die manier kunnen ze overleven in de ring en blijkbaar ook in het echte leven. En op het einde, wanneer de lichten in de zaal opnieuw gloeiend worden, heb je tijd nodig om even je gedachten op een rijtje te zetten. Meestal is dit ook een goed teken. Het laat je niet los en vraagt naar enige tijd van bezinning en reflectie over datgene wat je hebt gezien. Het kerk-gebouw mag misschien dezer dagen leeg lopen, maar de boodschap wordt blijkbaar nog steeds verkondigd op de meest ondoorgrondelijke manier. Het is een rijke en uitdagende prent die het leven bevestigd en haar fragiliteit ontbloot. Eastwood raakt onze harten en revitaliseert ons bewustzijn, met iets minder manipulatie dan wat we van dit soort films gewoon zijn. En neen, je hoeft geen boks-fan te zijn om van deze film te kunnen genieten. Deze film daagt iedereen uit.