De FilmBlog

Al sinds Manhunter (1986) was ik verkocht voor de dramatische aanpak van regisseur Michael Mann. Net zoals Ridley Scott is hij een uitstekende verhalen-verteller, maar hij heeft ook een uitgesproken grafische filmstijl. Zijn favoriete genre blijft de misdaad thriller, met Heat (1995) als ultieme referentie. Spijtig genoeg heeft Mann nooit meer het niveau van die film kunnen overtreffen, en werden de hoge verwachtingen vaak niet ingelost, zoals met de verfilming van Miami Vice (2006) naar de gelijknamige serie waarvan hij de touwtjes in handen had. Met Public Enemies (2009) maakt de regisseur in ieder geval opnieuw indruk, net zoals met The Insider (1999) en Collateral (2004) een paar jaar geleden, maar een film classic zal Public Enemies niet worden.

Korte inhoud: John Dillinger (Johnny Depp) is een uiterst gevaarlijke gangster. Tijdens de zoektocht naar Dillinger en zijn collega's Baby Face Nelson (Stephen Graham) en Pretty Boy Floyd (Channing Tatum) krijgt de politie de hulp van een nieuwe instantie, de eerste federale politiemacht: de Federal Bureau of Investigation. FBI-agent Melvin Purvis (Christian Bale) zit de gangster op de hielen en ziet het als zijn levensdoel om de legendarische crimineel op te pakken. Door zijn grote vasthoudendheid sluit het net rond de crimineel John Dillinger zich steeds vaster.

Mijn grootste kritiek op de film, en ik val in herhaling, is zijn koppig geloof in de High Definition camera. Michael Mann is verzot op de video-drager, maar daar waar hij een mogelijke meerwaarde had in Collateral (de L.A. by night kreeg een magische en bedreigende sfeer) begin je met dit verhaal echt wel te letten op de belabberde video-fotografie. Met alle respect voor de visie van de regisseur, maar dat kan toch niet de bedoeling zijn. Als je de film thuis bekijkt op DVD zal het al bij al nog meevallen, maar in de bioscoop sta je bij momenten te gapen naar die vuile video-beelden. Mann probeert met zijn kleur-correcties dat periode-gevoel wel terug op te wekken, maar dat is een beetje als een baard en snor geven aan een puber in de hoop dat hij aanzien wordt als volwassene.

Ook het script van Ronan Bennett en Michael Mann lost de hoge verwachtingen niet in. Je hebt vaak het gevoel dat de traditionele misdaad-klassiekers (The Untouchables, The Godfather, Bonnie and Clyde) worden uitgemolken en dat de film eigenlijk weinig nieuws te vertellen heeft. Je verwacht een volwassen misdaaddrama, maar je krijgt een film voorgeschoteld zonder uitgesproken persoonlijkheid. Af en toe heb je toch een beetje het gevoel dat het vormelijke aspect in de film gaat overwegen op het inhoudelijke. En dat is uiterst teleurstellend zeker als je de cast bekijkt (Christian Bale, Johnny Depp, Marion Cotillard en nog een pak andere talentvolle acteurs) En dit is misschien de enige "misdaad" van belang in deze productie. Dit had een verhaal moeten worden die groter was dat het personage van John Dillinger, een verhaal die een onverzettelijk statement brengt, waar de grote depressie van de jaren '30 een mogelijke weerklank zou krijgen. Maar het was allemaal nogal bescheiden en voornamelijk geconcentreerd op het hoofdpersonage. Nochtans sluit het ene het andere niet uit. Kijk maar naar Bonnie and Clyde (1967). Regisseur Arthur Penn had ook oog voor zijn personages, maar in de marge had hij ook wel iets te vertellen over het generatie-conflict, het Amerika van de jaren '60 en de clash tussen vrijheid en conformiteit. Public Enemies is het verhaal van Dillinger, punt.

Maar het is zeker niet allemaal kommer en kwel. Het is een ontspannend spektakel met genoeg B-film kwaliteiten dat je er toch van kunt smullen. Het blijft ook wel een prent die strak geregisseerd is door een echte perfectionist. Vooral de manier hoe hij Depp in beeld brengt is uiterst efficiënt en zal heel wat vrouwelijke bezoekers kunnen bekoren. Het is trouwens een verademing om Johnny Depp nog eens een keertje bezig te zien in een 'niet-Tim Burton vehikel' en zonder zijn groteske piraten-outfit. En ook al ben je niet verzot op deze Michael Mann film, je zult er bij momenten toch met verwondering naar kijken. De film deed me trouwens een beetje denken aan Mann's The Last of the Mohicans (1992), waar de relatie man-vrouw ook een centraal gegeven was, in tegenstelling tot de oppositie van mannelijke zwaargewichten (Heat, Miami Vice, Collateral, …). Christian Bale valt nauwelijks op in de film, maar Marion Cotillard is echt wel een aanwinst. Het is niet altijd eenvoudig voor een Franse acteur/actrice om in een Engelstalige film te spelen, maar dit is de tweede keer (na A Good Year van Ridley Scott) dat de actrice weet te overtuigen in een Engelstalige prent, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Audrey Tautou.

Michael Mann benadert het personage van Dillinger ook op een speciale manier. Hij gebruikt de film, Manhattan Melodrama (1934), die Dillinger op een avond aan het zien is als een essentieel onderdeel van zijn verhaal. Dillinger bekijkt de Clark Gable film waarin een nobele schurk aan zijn einde komt terwijl de ordediensten, die niets met de magie van de cinema of met de originaliteit en het talent van de crimineel van doen hebben, zijn opwachting maken. Het is bij momenten echte poëzie. Een beetje meer poëzie had misschien nog een betere film afgeleverd. Public Enemies is geen hoogvlieger, maar vergeleken met de rotzooi die momenteel in de bioscoop draait, is dit de enige film van belang.

Op de Blu-ray vinden jullie niet alleen een resem documentaires over Dillingers maar ook een aantal making-off reportages en misschien nog belangrijker de audio-commentaar van Michael Mann op de film.

***Related Post***
05/03/2009: Public Enemies trailer

Al sinds Manhunter (1986) was ik verkocht voor de dramatische aanpak van regisseur Michael Mann. Net zoals Ridley Scott is hij een uitstekende verhalen-verteller, maar hij heeft ook een uitgesproken grafische filmstijl. Zijn favoriete genre blijft de misdaad thriller, met Heat (1995) als ultieme referentie. Spijtig genoeg heeft Mann nooit meer het niveau van die film kunnen overtreffen, en werden de hoge verwachtingen vaak niet ingelost, zoals met de verfilming van Miami Vice (2006) naar de gelijknamige serie waarvan hij de touwtjes in handen had. Met Public Enemies (2009) maakt de regisseur in ieder geval opnieuw indruk, net zoals met The Insider (1999) en Collateral (2004) een paar jaar geleden, maar een film classic zal Public Enemies niet worden.

Korte inhoud: John Dillinger (Johnny Depp) is een uiterst gevaarlijke gangster. Tijdens de zoektocht naar Dillinger en zijn collega's Baby Face Nelson (Stephen Graham) en Pretty Boy Floyd (Channing Tatum) krijgt de politie de hulp van een nieuwe instantie, de eerste federale politiemacht: de Federal Bureau of Investigation. FBI-agent Melvin Purvis (Christian Bale) zit de gangster op de hielen en ziet het als zijn levensdoel om de legendarische crimineel op te pakken. Door zijn grote vasthoudendheid sluit het net rond de crimineel John Dillinger zich steeds vaster.

Mijn grootste kritiek op de film, en ik val in herhaling, is zijn halsstarrig geloof in de HD-camera. Hij is verzot op de video-drager, maar daar waar hij een mogelijke meerwaarde had in Collateral (de L.A. by night kreeg een magische en bedreigende sfeer) begin je met dit verhaal echt wel te letten op de belabberde video-fotografie. Met alle respect voor de visie van de regisseur, maar dat kan toch niet de bedoeling zijn. Als je de film thuis bekijkt op DVD zal het al bij al nog meevallen, maar in de bioscoop sta je bij momenten te gapen naar die vuile video-beelden. Mann probeert met zijn kleur-correcties dat periode-gevoel wel terug op te wekken, maar dat is een beetje als een baard en snor geven aan een puber in de hoop dat hij aanzien wordt als volwassene.

Ook het script van Ronan Bennett en Michael Mann lost de hoge verwachtingen niet in. Je hebt vaak het gevoel dat de traditionele misdaad-klassiekers (The Untouchables, The Godfather, Bonnie and Clyde) worden uitgemolken en dat de film eigenlijk weinig nieuws te vertellen heeft. Je verwacht een volwassen misdaaddrama, maar je krijgt een film voorgeschoteld zonder uitgesproken persoonlijkheid. Af en toe heb je toch een beetje het gevoel dat het vormelijke aspect in de film gaat overwegen op het inhoudelijke. En dat is uiterst teleurstellend zeker als je de cast bekijkt (Christian Bale, Johnny Depp, Marion Cotillard en nog een pak andere talentvolle acteurs) En dit is misschien de enige "misdaad" van belang in deze productie. Dit had een verhaal moeten worden die groter was dat het personage van John Dillinger, een verhaal die een onverzettelijk statement brengt, waar de grote depressie van de jaren '30 een mogelijke weerklank zou krijgen. Maar het was allemaal nogal bescheiden en voornamelijk geconcentreerd op het hoofdpersonage. Nochtans sluit het ene het andere niet uit. Kijk maar naar Bonnie and Clyde (1967). Regisseur Arthur Penn had ook oog voor zijn personages, maar in de marge had hij ook wel iets te vertellen over het generatie-conflict, het Amerika van de jaren '60 en de clash tussen vrijheid en conformiteit. Public Enemies is het verhaal van Dillinger, punt.

Maar het is zeker niet allemaal kommer en kwel. Het is een ontspannend spektakel met genoeg B-film kwaliteiten dat je er toch van kunt smullen. Het blijft ook wel een prent die strak geregisseerd is door een echte perfectionist. Vooral de manier hoe hij Depp in beeld brengt is uiterst efficiënt en zal heel wat vrouwelijke bezoekers kunnen bekoren. Het is trouwens een verademing om Johnny Depp nog eens een keertje bezig te zien in een 'niet-Tim Burton vehikel' en zonder zijn groteske piraten-outfit. En ook al ben je niet verzot op deze Michael Mann film, je zult er bij momenten toch met verwondering naar kijken. De film deed me trouwens een beetje denken aan Mann's The Last of the Mohicans (1992), waar de relatie man-vrouw ook een centraal gegeven was, in tegenstelling tot de oppositie van mannelijke zwaargewichten (Heat, Miami Vice, Collateral, …). Christian Bale valt nauwelijks op in de film, maar Marion Cotillard is echt wel een aanwinst. Het is niet altijd eenvoudig voor een Franse acteur/actrice om in een Engelstalige film te spelen, maar dit is de tweede keer (na A Good Year van Ridley Scott) dat de actrice weet te overtuigen in een Engelstalige prent, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Audrey Tautou.

Michael Mann benadert het personage van Dillinger ook op een speciale manier. Hij gebruikt de film, Manhattan Melodrama (1934), die Dillinger op een avond aan het zien is als een essentieel onderdeel van zijn verhaal. Dillinger bekijkt de Clark Gable film waarin een nobele schurk aan zijn einde komt terwijl de ordediensten, die niets met de magie van de cinema of met de originaliteit en het talent van de crimineel van doen hebben, zijn opwachting maken. Het is bij momenten echte poëzie. Een beetje meer poëzie had misschien nog een betere film afgeleverd. Public Enemies is geen hoogvlieger, maar vergeleken met de rotzooi die momenteel in de bioscoop draait, is dit de enige film van belang.

De film was vorig weekend te zien op American Movie Day, en zal op 22 juli 2009 officieel in België uitkomen.

***Related Post***
05/03/2009: Public Enemies trailer

Dé film van het jaar wordt voor mij Public Enemies (2009) van één van m’n favo-regisseurs Michael Mann. Die kerel is gewoon buitengewoon begaafd in het uitwerken van karakters en het neerzetten van een dramatische filmstijl. Mann schreef zelf het scenario dat gebaseerd is op het boek Public Enemies van auteur Bryan Burrough, gebaseerd op het leven van de bankrover en moordenaar John Dillinger in de States van de jaren 30.

Enkel spijtig dat Mann maar niet met zijn pollen van die digitale camera’s kan blijven. Stilstaande beelden zien er goed uit, maar wanneer de camera in beweging is krijg je dat vuil video-effect. Waarom wacht hij gewoon niet tot ze de kwaliteit van de HD-camera’s op punt hebben gezet. De toekomst is digitaal, maar vandaag blijft de 35mm fotografie nog steeds superieur aan de high definition camera’s.

Korte inhoud: John Dillinger (Johnny Depp) is een uiterst gevaarlijke gangster. Tijdens de zoektocht naar Dillinger en zijn collega's Baby Face Nelson (Stephen Graham) en Pretty Boy Floyd (Channing Tatum) krijgt de politie de hulp van een nieuwe instantie, de eerste federale politiemacht: de Federal Bureau of Investigation. FBI-agent Melvin Purvis (Christian Bale) zit de gangster op de hielen en ziet het als zijn levensdoel om de legendarische crimineel op te pakken. Door zijn grote vasthoudendheid sluit het net rond de crimineel John Dillinger zich steeds vaster.

Bij de start van het project Public Enemies in 2004 was Leonardo DiCaprio één van de hoofdrolspelers, maar uiteindelijk ging de voorkeur naar Depp. Maar Johnny Depp had oorspronkelijk plannen om de film Shantaram (2011) in te blikken en had dus geen tijd hebben voor Public Enemies. Omdat er vervolgens in Hollywood een staking van de scenaristen kwam, werd de film uitgesteld en kon Johnny Depp toch samenwerken met Michael Mann. Hetzelfde gebeurde ook met de Franse actrice Marion Cotillard.

Bij het zien van de poster van de film heb je meteen het gevoel dat de inspiratie werd gezocht in de succesvolle campagne van The Dark Knight. Universal hoopt waarschijnlijk de nieuwe summer-blockbuster te zijn van 2009 en misschien zullen ze wel gelijk hebben want Johnny Depp blijft een publiekstrekker. Vanaf 24 juni 2009 in onze zalen.

***Related Post***
06/07/2009: Public Enemies filmbespreking
13/12/2008: Top 10 Most Anticipated Movies of 2009

En ondertussen woedt de HD-battle lustig verder tussen Blu-ray en HD DVD. Zou de invloed van de game-industrie bepalend zijn, of de keuze van de dominante porno-industrie, of zijn het de filmstudio’s of bekende filmmakers die de knoop zullen doorhakken?

Paramount & DreamWorks hebben in ieder geval al gekozen voor HD DVD, en dat terwijl Blockbuster, de grootste distributeur van de video-ketens in de States, gekozen heeft voor Blu-ray (dit komt neer dat de HD versie van bijvoorbeeld Transformers NIET te krijgen zal zijn in heel wat rental-zaken in de States – dit zullen studio's voelen in hun portemonnee!). Een paar maanden geleden zou je gedacht hebben dat het pleit werd beslecht in het voordeel van Blu-ray, maar dan bleek nog allemaal veel te prematuur te zijn. Slecht een paar % van de gezinnen had zich al een HD-systeem aangeschaft en de cijfers konden nog alle kanten uitgaan. En als we de laatste berichten mogen geloven is het niet Blu-ray die aan kop staat, maar wel HD DVD. Dat meldt in ieder geval Videobusiness:

HD DVD players began outselling Blu-ray models starting in mid-September and regained a year-to-date lead of a little over 50% through the rest of the month, said Jodi Sally, Toshiba VP of marketing of digital A/V products.

Year to date, according to NPD figures she cited, HD DVD players command 53% of sales; Blu-ray players 44%; dual format players 3%.

Blijkbaar zouden slechts 20% van de mensen die een PS3 aanschaffen ook daadwerkelijk Blu-ray films bekijken, dat in tegenstelling tot mensen die een pc met HD DVD drive aanschaffen en heel wat meer films draaien. Maar dit is nog altijd een tussenstand en de oorlog is nog niet gewonnen voor HD DVD. Maar laat me duidelijk zijn dat ik tot op vandaag niet denk om een systeem aan te schaffen alvorens één formaat uiteindelijk als overwinnaar overblijft. Het maakt mij trouwens niet veel uit wie uiteindelijk het ene of andere formaat verkiest. Je kunt er als enkeling toch niets aan veranderen. Maar ik zou niet echt tevreden zijn indien ik voor duizenden euro’s zou spenderen aan een formaat die in de toekomst niet ondersteund wordt door een meerderheid van filmstudio’s. Het is een zielige vertoning, maar dat zijn nu eenmaal de eigenschappen van een vrijemarkt-economie.

***Related Posts***
10/01/2008: Blu-ray wint van HD-DVD!
24/08/2007: Michael Bay slikt woorden in en kiest nu voor HD DVD
26/01/2007: Kiest de porno-industrie voor Blu-ray of HD DVD?
25/10/2006: De verschillen tussen PS3 en Wii

Met de reputatie van blockbuster-regisseur die Michael Bay ondertussen heeft opgebouwd in Hollywood, schrikt hij er niet voor terug om te zeggen wat hem niet bevalt. Maar een grote mond opzetten en daarna zijn woorden inslikken getuigt van weinig persoonlijkheid. En daarmee zal hij zeker geen punten scoren bij een deel van het publiek die Michael Bay gewoon ziet als een inhoudsloze-mooie-beeldjes-maker. Het volgende stond in het lang en breed te lezen op zijn forum.

Toen hij het nieuws te horen kreeg dat Paramount en DreamWorks voortaan alleen nog films op HD DVD uit zullen brengen, schoot hij pissig en schreef op zijn website dat Paramount een stommiteit had begaan om voor HD DVD te kiezen. Het HD DVD systeem is volgens Bay minderwaardig aan Blu-ray DVD. Bay wou dat mensen zijn films op het best mogelijke systeem konden zien. Tevens meldde Bay dat als Paramount de beslissing niet terug zou draaien, dat hij dan weigerde om Transformers 2 te maken.

"I want people to see my movies in the best formats possible. For them to deny people who have Blu-ray sucks! They were progressive by having two formats. No Transformers 2 for me!"

Later op de dag slikte Bay zijn woorden terug in, waarschijnlijk nadat zijn geldschieters hem een telefoontje hadden gedaan. Volgens bepaalde anonieme bronnen binnen de studio zou er veel geld gemoeid zijn bij de deal van Paramount om te kiezen voor het goedkopere HD DVD formaat. Paramount zou $50 miljoen krijgen en DreamWorks $100 miljoen als beide studio’s exclusief voor HD DVD kiezen. Bay zei dus later op de dag: "Ik heb te hoog van de toren geblazen. Ik weet nu waarom Paramount deze keuze maakt en de toekomst van HD DVD….dat ziet er goed uit."

Volgens NY Times is ook Steven Spielberg van mening dat Blu-ray het betere systeem van de twee is. Bij de deal die Paramount en DreamWorks hebben gemaakt zijn Spielbergs films dan ook niet meegenomen. Maar hij is overigens geen tegenstander van HD DVD en daarom zouden alle Spielberg titels zowel op HD DVD als Blu-ray verschijnen. Hoewel, een aantal films heeft Spielberg geregisseerd voor Universal (ET, Jaws, Schindler’s List) en deze studio heeft een tijdje geleden een exclusiviteits-contract gesloten met HD-DVD.

***Related Posts***
01/02/2009: Transformers 2: Revenge of the Fallen teaser trailer
05/06/2008: Transformers 2 in productie
10/01/2008: Blu-ray wint van HD-DVD!
12/10/2007: HD DVD springt over Blu-Ray in verkoopcijfers
26/01/2007: Kiest de porno-industrie voor Blu-ray of HD DVD?
25/10/2006: De verschillen tussen PS3 en Wii

De strijd tussen de High Def DVD formaten, Blu-ray & HD DVD, woedt nog steeds in alle hevigheid verder. Het doet me trouwens een beetje denken aan de strijd tussen Betamax en VHS of die waanzin tussen DVD-RW en DVD+RW (ga maar eens een data DVD maken die compatibel is met jou computer en deze van anderen). Om het in de woorden van Highlander te zeggen: "There can be only one". En er wordt dus stratego gespeeld op het hoogste niveau en beide kemphanen hebben heel veel te winnen of te verliezen, want het formaat zal niet enkel zijn invloed kennen op de muziek- en filmmarkt, maar ook op de nieuwe generatie computers en spelconsolen.

Laat me misschien beginnen met kort even de twee systemen te beschrijven. In de naam op zich kan je niet meteen een verschil aanduiden, want Blu-ray en HD DVD zijn beide in HD formaat en maken ook beide gebruik van een "blauwe laser" (405nm). Gewone DVD-players werken met een "rode laser" (650 nm) of "infrarode laser" (780nm) met een langere golflengte. De verschillen zitten hem in de constructie van de schijf en de player. Laat ik even de voordelen van beide schijven in kaart brengen.

De HD DVD (High Density Digital Versatile Disc) werd officieel uitgebracht door Toshiba in 2003 en wordt ondersteund door NEC, Intel en Microsoft. Op deze disc kan tot 30 GB aan data opgeslagen worden, maar er zijn (in theorie) dubbelzijdige discs met 3 lagen waarbij je tot 90 GB kan stockeren. Hun grootste voordeel is dat de schijven – naar het schijnt – goedkoper zullen zijn dan de Blu-ray Discs. Blu-ray zou een totaal nieuwe productielijn moeten opzetten, terwijl HD DVD zijn oude DVD-lijn gewoon kan updaten. Naar schatting zou de prijs van de HD DVD slechts 10% hoger liggen dan de gewone DVD. Een ander voordeel is dat er gewerkt wordt aan"hybride" discs die zowel een zijde HD DVD als een zijde DVD hebben voor de mensen die nog geen HD DVD player hebben. Met andere woorden, de schijf zou dan DVD compatibel zijn, ook nog de backwards compatibility genoemd. Een HD DVD speler zou al te krijgen zijn voor 499 dollar. De goedkoopste Blu-ray player op de markt is momenteel de PS3, en deze kost zo’n 600 euro. Last but not least, de Xbox 360 werkt met het HD DVD formaat via een externe player van zo'n 200 euro en qua filmstudio’s hebben Universal, New Line Entertainent en HBO trouwheid gezworen aan HD DVD.

De Blu-ray werd ontworpen in 1995 door Sony/Philips-ingenieurs, en wordt ondertussen goed vertegenwoordigd door Pioneer, Samsung, LG, Thomson, Hitachi, Sharp en Mitsubishi. Maar ook door Apple en Playstation 3. Het grote voordeel van de schijf is de opslag die standaard ligt op 50 Gb (2 lagen van 25GB) en kan gaan tot discs met 8 lagen, dus 200GB. Voor de filmindustrie speelt dit eigenlijk niet zo’n grote rol want een film van 2uur in HD-kwaliteit kan je ruim stockeren op 12GB ruimte (afhangende van de compressie natuurlijk). Maar goed, het zou uiteraard wel handig zijn om het gehele oeuvre van Martin Scorsese te hebben op één schijf. Of Blu-ray ook schijven zal uitbrengen met backwards compatibility is eigenlijk niet duidelijk. Hoe dan ook heeft Blu-ray, met Sony, heel wat grote filmstudios kunnen overtuigen: Twentieth Century Fox, Disney/Buena Vista en MGM. Paramount en Warner Bros gebruiken de twee schijven.

En nu komt iets wat weinig mensen weten. De strijd tussen VHS, Video2000 en Betamax is uiteindelijk gewonnen door VHS, niet alleen omdat hun player vroeger op de markt was maar ook omdat de porno-industrie heeft gekozen voor VHS. De porno-industrie zet op jaarbasis de meeste films in de markt, op welk formaat dan ook. Waarschijnlijk gaat ook bij de tweestrijd tussen Blu-Ray en HD-DVD de porno-industrie de doorslag geven, naast natuurlijk het succes van de PS3 en haar concurrenten wii en Xbox 360.

Vorig jaar dacht iedereen nog dat de industrie voor Blu-ray zou kiezen, maar de kaarten liggen nu wel enigszins anders. In een artikel in Memphis Rap zou er uitgelekt zijn dat Blu-Ray eigenlijk geen pornofilms wil uitbrengen. Dat zou uiteraard een gouden zaak zijn voor HD DVD. En ondertussen heeft Wicked Pictures, één van de grotere adult studio's, al een eerste exemplaar op de markt gebracht, Camp Cuddly Pines: Powertool Massacre (2005). Maar volgens EETimes ging Sony begin deze week direct in tegenaanval, en verwierp de geruchten alsof hun formaat porno zou weigeren.

Sony dismissed the claims saying it has no control over the licensing of Blu-ray, and has no problem with the adult industry using the format. "There's no prohibition against adult content," Lisa Gephardt, a spokeswoman for Sony Corp. of America, said. "We don't tell people how they can use the licenses they get from the Blu-ray Disc Association."

Maar dit is wel een opmerkelijke manier om de zaken voor te stellen, want het feit is dat het niet de Blu-Ray techniek is die problemen zou maken, dan wel de deontologische code van Sony. Zoals het artikel verder aangeeft wil Sony liever geen porno DVD's uitbrengen. "Sony disc manufacturing will not manufacture adult titles. We have never done it, and we have no plans to," vervolgt Lisa Gephardt. Laat me dit even vertalen in mensentaal: Ze houden niet van porno en willen dit ook niet uitbrengen, maar ze beletten niemand om met de Blu-Ray licentie te doen wat ze willen - … hoewel ze eigenlijk hopen dat je er geen porno mee zult produceren. Maar dat zeggen ze dus uit vrees voor hun marktaandeel niet te verliezen. Toch wel een dubbele boodschap van Sony. Hoe dan ook wacht je best nog een paar maanden alvorens je home-video systeem een update te geven.

Update 28/01/2007: Volgens Filmjunk zou BluRay wel een goede zaak hebben gedaan. Disney brengt er binnenkort zijn succesvolle Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest (2006) mee uit, alsook de Pixar-animatie Cars (2006). Maar ook, en dat is toch opmerkelijk, Debbie Does Dallas (2005), documentaire over de porno-industrie. Voor Blu-Ray is het menens en zetten alle middelen ter beschikking om de strijd te winnen.

Firstly, there are some major releases from Disney in the form of both Pirates of the Caribbean movies (May 22nd), and Pixar’s Cars (June 5th). More importantly though, Vivid Entertainment have secured the rights to release Debbie Does Dallas… Again on both HD-DVD and Blu-ray on March 28th, putting an end to the so-called Blu-ray porn ban. Add this to upcoming titles that include Reservoir Dogs, First Blood, American Psycho, The Usual Suspects, The Prestige, Mr. & Mrs. Smith, and Casino Royale… Sony’s looking pretty good right now. What exclusive HD-DVD titles do we have to look forward to? The Game, The Jerk, and… Half-Baked? I am starting to believe that both formats will co-exist for the foreseeable future.

***Related Posts***
10/01/2008: Blu-ray wint van HD-DVD!
12/10/2007: HD DVD springt over Blu-Ray in verkoopcijfers
24/08/2007: Michael Bay slikt woorden in en kiest nu voor HD DVD
25/10/2006: De verschillen tussen PS3 en Wii

De meeste filmgeeks die ik ken zijn eveneens verzot op videogames. Niet alleen voor de fun van het spel, maar ook voor de verbluffende cinematics en de coole graphics die tegenwoordig te zien zijn op bijna elk nieuw spel. De verfilmingen van die games zijn, om het zacht uit te drukken, niet altijd geslaagd, maar daar zal misschien binnenkort verandering in komen met Prince of Persia: Sands of Time (2008) of Metal Gear Solid (2008). De carrière van Uwe Boll loopt op zijn laatste benen en er is dus hoop.

Voor de mensen die een beetje het game-news volgen weten misschien dat er momenteel een grote concurrentiestrijd woedt tussen de nieuwe Sony Playstation 3 en de Nintendo Wii. Het doet een beetje denken aan de koude oorlog tussen PC en MAC. Er is nog een 3de spelconsole op de markt, de Microsoft Xbox 360. Maar dit is vergeleken met die twee andere maar klein bier. Op het net loopt trouwens een grappige commercial van Nintendo, die wat uithaalt naar de saaie en voor hen minder interessante PS3.

De PlayStation 3 (PS3) is Sony's zevende generatie spelcomputer in de PlayStation serie (zie foto). Volgens planning zal de PS3 in Japan op 11 november 2006 uitgegeven worden (100000 stuks) en op 17 november 2006 in de VS (400000 stuks). Sony komt er nu mee op de proppen dat de PS3 in Europa, het Midden-Oosten en Australië pas vanaf maart 2007 in de rekken ligt. De vertraging is het gevolg van een probleem bij de massaproductie van een component van de Blu-ray speler, aldus Sony. Er zullen twee verschillende configuraties zijn, die verschillen qua prijs en qua mogelijkheden. De versie met 20 GB harddisk gaat € 499 kosten en de versie met 60 GB € 599. De 60 GB versie zal overgens ook nog beschikken over een SD Slot loader en Wifi mogelijkheid.

Voor Sony staat er veel op het spel. De playstation 3 zal namelijk met de Blu-ray Disc werken waar ongeveer 6 keer zoveel informatie op past als op een DVD (maar zal wel nog altijd gewone DVD’s kunnen lezen). Toch zullen er twee soorten optische HD spelers op de markt komen, namelijk Blu-ray Disc (Sony, Philips, ...) en HD-DVD (Toshiba, Microsoft, ...). Maar op de lange duur kan er waarschijnlijk slechts één als echte opvolger van DVD uit de strijd komen. Voor Sony zal er waarschijnlijk veel afhangen van het feit of de Playstation 3 de mensen kan overtuigen.

De Wii (spreek je uit op zijn engels "We") is de toekomstige spelcomputer van Nintendo (zie foto) die eerder bekend stond onder de codenaam Nintendo Revolution. Het is de opvolger van de Nintendo GameCube. Het einde van september 2006 is bekend gemaakt dat het motto Wii Move You is. Wii is backward-compatible, wat betekent dat GameCube spellen er ook op afgespeeld kunnen worden. Daarnaast zal het ook mogelijk zijn om via een download systeem, genaamd Virtual Console, NES, SNES, Nintendo 64, Sega Mega Drive en PC Engine spellen te spelen. De releasedata zijn 2 december voor Japan, 19 november voor Amerika en 8 december voor Europa. De Wii zal in Amerika $250 kosten, in Japan ¥25000 en in Europa €249. Je zult bij het pakket het spel Wii Sports gratis bijkrijgen.

Het opvallende aan de nieuwe spelcomputer van Nintendo is volgens velen de controller of wii-mote (foto 1 & foto 2). Op 16 september 2005 werd de controller van de Wii in Japan onthuld, die inderdaad een ware revolutie is op het gebied van spelbesturingen. De controller lijkt op het eerste gezicht een afstandsbediening, maar als je beter kijkt zul je weinig overeenkomsten vinden.

Update 01/02/2007: Nintendo palmt de consolemarkt stormenderhand in met de Wii. De spelletjesgigant heeft in Japan 989.118 Wii’s verkocht tussen het einde van het jaar en de lancering op twee december. Sony daarentegen heeft tussen de lancering van de PlayStation 3 op 11 november en het einde van het jaar slechts 466.716 consoles kunnen verkopen. Dat zegt het Japanse bedrijf Enterbrain, meldt Gametoday.

Enterbain is van mening dat Sony haar leveringtargets niet heeft gehaald ten koste van haar thuisland. Sony heeft eerder deze week laten weten dat het 1 miljoen PlayStation 3’s heeft geleverd aan Noord-Amerika, maar dit heeft het gedaan door voorraad uit Japan weg te halen.

Met minder dan 500.000 verkochte consoles haalde Sony de doelstelling van twee miljoen geleverde units voor het einde van het jaar niet. Ondanks het feit dat het bedrijf half december nog liet weten dat dit doel binnen handbereik was. De vraag is nu of Sony zijn volgende target, 6 miljoen geleverde units wereldwijd voor eind maart, wel gaat halen. De lancering van de PlayStation 3 in Europa staat nog steeds gepland voor maart 2007.

***Related Posts***
10/01/2008: Blu-ray wint van HD-DVD!
12/10/2007: HD DVD springt over Blu-Ray in verkoopcijfers
24/08/2007: Michael Bay slikt woorden in en kiest nu voor HD DVD
26/01/2007: Kiest de porno-industrie voor Blu-ray of HD DVD?

Mann, Mann, Mann, wat een teleurstelling. Al sinds het prille begin met films als Thief (1981) en Manhunter (1986) was ik een grote fan van Michael Mann's visuele hyperrealistische wereld. Heat (1995), The Insider (1999) en Collateral (2004) waren degustaties van het beste wat Hollywood de laatste jaren te bieden had. Maar deze Miami Vice (2006), lijkt gemaakt door de neef van Michael Mann. Een neef met weinig besef van karakter-opbouw en intrige, en weinig aanleg om de spanning erin te houden. Daar waar zijn vorige prenten heel verfijnd in elkaar staken, is deze verfilming niet meer dan een dure modeshow voor snelle speedboten, coole vliegtuigen en zware vuurwapens. Maar alles is ver verwijderd van datgene wat de Miami Vice-serie zo een succes maakte.

Deze verfilming heeft eigenlijk weinig te maken met de originele tv-serie en neemt een pak risico's. Miami Vice is alles behalve voorspelbaar en heeft een eigen dynamiek en alle verwijzingen naar de blauw-roze pastelgekleurde wereld van de serie zijn omhuld door een zwart fluwelen gordijn. De thema-muziek van Miami Vice is nergens te bespeuren en Miami komt slechts sporadisch aan bod. We bevinden ons overal en nergens. Maar de nieuwe aanpak heeft ook zijn minpunten. Er zijn weinig emotioneel geladen crescendo’s, en we hebben te doen met een versnipperd verhaal waarbij de acteurs, samen met de toeschouwers, niet wisten wat er gebeurde. (Dat heet dan intelligente cinema. lol) Maar wat de film ontbreekt en wat nog het meest pijn doet is, hoh hoe noem je dat ook al weer … ACTIE!! Alles wat zo serieus ingepakt dat je de indruk had naar een Shakespeare drama te kijken, met dit verschil dat Shakespeare wel degelijk een 'geladen' verhaal te vertellen had met sterke personages en hevige confrontaties. Het gebrek van dit alles zal door sommigen ervaren worden als een originele vertelling. Ik heb echter al genoeg zwakke films gezien met een zelfde gebrekkige verhaallijn, dat het me onberoerd laat.

Over het visuele aspect van de film valt weinig op aan te merken, en je kan best genieten van de mooie beelden. Haal dit weg en je hebt geen film meer. Het wapenarsenaal en de settings die gebruikt worden zijn zo indrukwekkend dat je je niet al te druk maakt over het onverstaanbaar gemompel van de personages. Straks worden we opnieuw verwend met een schitterende lege oceaan-horizon met een go-fast boot die als een scud-rakket over het wateroppervlak glijdt. Betoverend. Waauw. Het scheelde niet veel of Mann had er een stille film van gemaakt en misschien wel eens The Keep (1983) vervangen als zijn slechtste film ooit.

Korte inhoud: Undercover detectives Sonny Crockett (Colin Farrell) en Ricardo Tubbs (Jamie Foxx) werken bij de narcoticabrigade in Miami en gaan de cocaïne cowboys die grof geld verdienen te lijf. De gewiekste Tubbs werkt mee aan een drugssmokkel met het doel een bende te pakken die drie moorden gepleegd heeft. Dit zal leiden tot een eerste ontmoeting met José Yero (John Ortiz) die opzoek is naar ervaren drug-couriers. Ondertussen laat Crockett zijn oog vallen op Isabella, de Chinees-Cubaanse vrouw van de wapen- en drugshandelaar, Jesús Montoya (Luis Tosar). De ware en valse identiteit van de twee rechercheurs beginnen echter door elkaar te lopen. Dat geldt voor Crockett in zijn verhouding met Isabella (Gong Li) en voor Tubbs in het uitlokken van een aanslag op mensen die hem dierbaar zijn.

Er is geen opbouw, geen knipoog naar de datgene wat zo bijzonder is aan Miami, met name de architectuur (Arquitectonica). Er is geen visuele beginschets van één van onze personages, maar we vallen als kijker meteen binnen in een discotheek, waar we onze twee agenten zien rondkijken alsof dit de zoveelste episode is van de show en we ergens inpikken. Het is niet duidelijk wat er precies gaande is. We zien een vrouw die wordt toegetakeld, onze agenten delen een paar rake klappen uit, een undercover agent wordt op een andere locatie neergeschoten, onze agenten komen te weten dat er iets fout loopt en stellen zichzelf kandidaat als undercover-agenten om de zaak uit te pluizen. Dit alles in nog geen 10min tijd. Wow, dat belooft. Wel, helaas speculaas, wat na die eerste 10 minuten schakelt Mann zijn 5de versnelling naar zijn 1e en blijft voor de rest van de film moeite hebben om opnieuw in 2de te schakelen. Ook met de vele speedboten en snelle vliegtuigen, geraakt de film maar niet op kruissnelheid.

Zoals ik al zei, visueel heeft de film met zijn hypergestileerde vormgeving veel te bieden, hoewel ik zelf nog steeds een aanhanger ben van filmpellicule boven High Definition Digital Video (Viper Camera). Michael Mann en zijn DOP Dion Beebe zijn er anders compleet weg van, sinds Collateral. En de drager heeft het voordeel om 's nachts veel meer details op te pikken dan pellicule. Wat je tezien krijgt in Miami Vice was eigenlijk quasi niet mogelijk op filmpellicule, of je had boulevards moeten vol zetten met 10K lichtbronnen. Het nadeel van de drager is de "grauwe korrel" en de bewegings-onscherpte. Dit op zich kan helpen om de juiste stemming te vinden, zoals dat het geval was in Collateral, maar in Miami Vice ga je er iets teveel op letten (misschien gedeeltelijk te maken met de magere opbouw van de scènes). Toch denk ik dat er een paar pellicule beelden in de film staken, zoals het vliegtuig die in heldere hemel langs de stapelwolken vliegt. Je kan ze er vaak uithalen, wanneer je een beeld te zien krijgt die veel scherper is, meer kleurschakeringen en minder korrel heeft. De meningen over HD lopen uiteen, maar ik schrijf morgen een brief naar de agent van Mann met een smeekbede om zijn volgende prent opnieuw op 35mm te draaien. Dit hebben gezegd, op DVD zie je bitter weinig van die grauwe korrel en bezorgt de lichtgevoelige capaciteit van de HD drager een uniek filmgevoel. De Viper Camera heeft eerder zijn nut bewezen bij het grimmige Collateral, maar voor deze gestileerde thriller was pellicule misschien een betere drager. In ieder geval zullen deze digitale dragers de toekomst zijn van elk filmproject, maar vandaag de dag blijf ik nog zweren bij pellicule.

Miami Vice probeert duidelijk een volwassen publiek aan te spreken met mooie gestileerde beelden en veel seks. De film verdwijnt op momenten in een douche met een naakte Jamie Foxx en later met een naakte Colin Farrell. Voor de Amerikanen zal dit ver gaan, voor Europeanen zal dit als heel gewoon overkomen. Maar wat heb je er uiteindelijk aan als je de personages eigenlijk niet kent. Het meest interessante personage is misschien wel Yero, die er geen moeite mee heeft als zijn vrouw bekent dat ze heeft geslapen met Crockett, maar dan wel de stoppen verliest wanneer hij haar ziet dansen met hem. We zien (:horen) veel geklets, weinig verrassende scènes en pas in de laatste act (na 90 min) komt er schot in de zaak en moeten onze agenten in actie schieten. Maar tegen dan is mijn interesse in de personages al zo onder-"cooled" dat het me eigenlijk nog maar weinig uitmaakt wie een kogel krijgt en wie blijft leven. Dit is de eerste keer dat een Michael Mann film mij zo onverschillig maakt, en de hoge verwachtingen hebben daar in principe weinig mee te maken. Het is een terugkerend zeer: dit scenario was niet klaar om verfilmd te worden. Meer nog, het verhaal had zelfs nooit voldoende geweest voor een Miami Vice aflevering. Michael Mann mag voor mij in zijn volgende film iets meer bezig zijn met zijn scenario, dialogen en personages en iets minder met de wonderwereld van de HD-camera.

Michael Mann’s stokpaardje is de analyse tussen de boef en de slechterik, de codes die beide hanteren en die hun leven compleet zal beheersen. De sterkte van deze regisseur is zijn grondige kennis van die onderwereld en zijn oog voor realisme. Je vindt er dus ook nergens humor of grappige one-liners. Alles lijkt heel authentiek en je twijfelt nooit aan de echtheid van het gebeuren en de regels van loyauteit en wantrouwen die er heersen. Maar het nihilisme en zen-existentialisme die in zijn andere films steekt, komt hier eigenlijk minder aan bod. Er zijn geen momenten waar de agent met zichzelf in de knoop ligt omwille van de keuzes die hij als undercover-agent heeft gemaakt of de liefde die hij voelt voor iemand. De onmogelijke relatie die Crockett heeft lijkt veel te oppervlakkig, en de relatie tussen Tubbs en Trudy (Naomi Harris) komt veel te weinig aan bod om ooit geladen te zijn. Naar het einde toe gebeurt iets vreselijk met Trudy, maar je bent te weinig vertrouwd met haar dat het je te weinig raakt – dit in tegenstelling tot de complicaties in de relaties van Neil (Robert De Niro) en Vincent Hannah (Al Pacino) in Heat, waar je op het puntje van je stoel zit of de menselijke band die er ontstaat tussen Tom Cruise en Jamie Foxx in Collateral. Had Michael Mann een Wong Kar-Wai film in gedachten, dan had hij deze film niet moeten plannen & promoten als een zomer-blockbuster, en had hij met zijn 130 miljoen dollar en zijn 137 minuten lange film toch iets dieper mogen graven in zijn karakters.

De cast was veelbelovend, maar schiet op vele vlakken tekort. Gong Li heeft moeite met haar Engels, Jamie Foxx heeft te weinig screentime om krachtig uit de hoek te komen en Colin Farrell ziet er voor een keertje "mannelijk" uit, maar is gewoon niet goed genoeg in deze film. Ik heb moeite om zijn motivaties te achterhalen en hij blijft voor mij een heel onduidelijk personage vertolken. En met onduidelijk bedoel ik niet complex, maar wel vaag en verwarrend. De relatie die beide agenten hebben is ook heel afstandelijk. Het lijkt wel dat Stubbs en Crockett elkaar nog maar pas kennen en eigenlijk niet veel van elkaar moeten weten. De twee zijn ook niet zoveel in hetzelfde frame te zien, laat staan dat ze ooit wel eens naar elkaar kijken. Het einde van de film eindigt al even abrupt als het begin, alsof dit een slice of life was van twee agenten in Miami. Miami Vice is geen slechte film. Integendeel, op momenten kan je echt genieten van de grimmige en intense atmosfeer en die brutale onderwereld. Maar ik wacht op een andere slice, want deze smaakt nogal flets.

Ik zou nog kunnen spreken over de slechte pop-muziek nummers, maar ik heb er geen zin in. De film is voor mij een zware teleurstelling en had zoveel meer kunnen zijn, vooral wanneer je de scène bekijkt waarin Jamie Foxx zijn vrouw uit een trailer moet halen. Het beste wat de film te bieden heeft. Ik moet alles nog even doorslikken, hoopvol wachtend op 2007, want deze zomer heeft voor mij nog niet veel bijzonders afgeleverd.

***Related Posts***
25/04/2007: Miami Vice collector's edition
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
18/09/2006: Miami Vice sequel ?
19/07/2006: Miami Vice pics
14/05/2006: Miami Vice trailer
13/12/2005: Teaser Miami Vice
24/11/2005: Problemen in Miami
26/01/2005: Miami Vice casting

Een vreemd stukje film van een regisseur die de laatste jaren wel heel actief films aan het produceren is. Steven Soderbergh brengt binnenkort zijn nieuwe film, Bubble (2005) uit via Magnolia Pictures. Jullie kunnen een minuut lang genieten – of jullie ergeren – aan een montage van headshots van poppen. Hier is de teaser, ik zou zeggen go crazy.

Korte inhoud: En ik mag jullie misschien verbazen maar de film gaat over ondermeer over ... poppen. De inwoners van een klein stadje in Ohio zoeken de details uit van een moord die gebeurde in een plaatselijk speelgoed bedrijf. Een verhaal van afgunst in een claustrofobische atmosfeer die zal draaien rond drie werknemers van het bedrijf. In de film treden niet-professionele plaatselijke acteurs op. Het scenario werd geschreven door Coleman Hough.

De film is, zoals de pancarte op het einde van de trailer al laat vermoeden, een experiment van Soderbergh. Bubble werd gedraaid op High Definition en zal op hetzelfde moment uitgebracht worden op DVD en verschijnen in de bioscoop. Contractueel is dit één van de zes low-budget films die Soderbergh zal maken op het digitale videoformaat, zonder steun van de studio. Dit is in ieder geval een nieuwe trend, waarbij regisseurs hun eigen films uitbrengen zonder controle van een studio.

Ik ben benieuwd naar de resultaten, maar ik verwacht er niet zoveel van. Ik denk dat deze film al even slecht zal zijn als zijn andere experiment, Full Frontal (2002). Maar er zijn altijd wel liefhebbers te vinden. Hoewel zij zullen mogen wachten tot deze op DVD is, want vooralsnog heeft Bubble nog geen verdeler gevonden in België.

Op een avond, zoals er zovele zijn, vochtig en warm, pik je als taxi-chauffeur een man op die een paar huisbezoekjes moet doen. De routine. Alles lijkt heel gewoon. De man, goed gekleed stapt uit de wagen en vraagt om even te wachten. De meter blijft draaien en tikt met dezelfde rustgevende monotonie als een metronoom. De kalmte, de rust, tot plots een bebloed lichaam uit de lucht komt gevallen en openspat op de ingedeukte carrosserie. De man komt terug. Zonder een keuze te hebben, word je meegesleurd als medeplichtige in de liquidatie van verschillende individuen. Hoe waarschuw je de autoriteiten om zo levens te redden? En vooral, hoe vermijd je om zelf op de zwarte lijst van deze huurmoordenaar te verschijnen? De killer wordt gespeeld door Tom Cruise, de taxichauffeur door Jamie Foxx (bekend van ondermeer Any Given Sunday).

Collateral (2004) is de nieuwe film van mijn fetish regisseur, Michael Mann. Ondermeer bekend van zijn politie en boef - films, zoals Thief, Heat, Manhunter. Een regisseur die niet alleen geïnteresseerd is in de verschillen, maar vooral de gelijkenissen en soms ook de contradicties tussen een loopbaan als crimineel en één als ordehandhaver. De psychologische schets van zijn personages zijn heel nauwkeurig (The Insider, Ali) en gaat vaak opzoek naar perfectie en evenwicht, die wordt getoetst aan het lot die niet altijd uitdraait zoals men zou willen. En die vaak een grote puinhoop nalaat.

Volgens de eerste commentaren zou de film voor een groot deel gedraaid zijn op de High Definition camera, of met andere woorden; digitaal i.p.v. op pellicule (ook al is de bovenstaande afbeelding wel degelijk met een 35mm pellicule camera). Ik heb een hekel aan video, maar komende van Michael Mann ben ik echt wel benieuwd. Mann, is net zoals Ridley Scott, niet alleen een goede verhalen verteller maar eveneens een beeldvirtuoos. Het is zeker een film waar ik de komende maanden naar uitkijk. En wie weet, misschien moet ik wel mijn mening herzien over het filmen op digitale video.

***Related Post***
03/10/2004: Collateral review