het vonnis

  • Vlaamse Films van 2015 kunnen bioscoopbezoekers niet overtuigen

    Pin it!

    De Vlaamse film zit in een dipje, en dit ondanks het ruime aanbod. Zoals we hier al in een vorig bericht hadden opgemerkt hebben de distributeurs al hun films in het najaar willen zetten, een periode die volgens hen voor betere resultaten kan zorgen. Maar het pakt dit jaar behoorlijk anders uit.

    Volgens het VAF (Vlaams Audio-Visueel Fonds) gingen er vorig jaar 2.650.753 bioscoopbezoekers naar een Belgische film kijken, maar 2015 zou in vergelijking wel eens een rampjaar kunnen worden voor de Vlaamse films, en met uitbreiding ook een slecht jaar voor de bioscoopuitbaters die vorig jaar toch konden rekenen op een aantal kleppers zoals Het Vonnis (2013) met 375'000 bezoekers, Marina (2013) met 372'000 bezoekers en De Behandeling (2014) met meer dan 140'000 bezoekers. Volgens de cijfers van Kinepolis hebben ze in het voorjaar van 2015 10% minder bezoekers in vergelijking met vorig jaar, terwijl in Frankrijk de omzet steeg met 2,3% en in Spanje met maar liefst 37%. In ons land was enkel de Vlaamse film Bowling Balls (2014) van Mark Punt nog een redelijk succes met iets meer dan 100'000 bezoekers, de ondergrens om van een hit te kunnen spreken.

    cafe_derby_2015_poster.jpglee_and_cindy_c_2015_poster.jpgtrouw_met_mij_2014_poster.jpg

    De rest van de films presteerde ondermaats. Nu kan je gaan discussiëren of dit de fout is van de distributeurs die iets teveel Vlaamse films bij elkaar hebben gepropt, de verkeerde keuzes van het VAF bij de toekenning van subsidies (van 100.000 tot 400.000 euro) of ligt de reden gewoon bij de tegenvallende kwaliteit van de filmproducties. Een komedie als Trouw Met Mij (2014) kijkt gemakkelijk weg, maar is verre van een film die je in de bioscoop moet gaan zien. Zoiets kon een perfecte tv-film zijn. En dan was er nog de arthouse film Lucifer (2014) van Gust Van den Berghe, die filmtechnisch wel een verrassende prent is om te bekijken met Tondoscope framing (zie making of), maar inhoudelijk en thematisch eigenlijk zo goed als niets zinnigs weet te vertellen over de val van de duivel in 3 hoofdstukken. Een ideale prent voor een filmfestival, maar weegt net iets te licht voor een multiplex release. Beide films halen een paar duizend bezoekers, en dat was eigenlijk voor een groot stuk voorspelbaar.

    Daarnaast waren er nog een aantal debuutfilms met verdiensten, maar geen grootse cinema, zoals Lee & Cindy C. (2015) van Stany Crets, een onevenwichtige liefdesverhaal tussen twee muzikanten met een pak vervelende personages die de boel behoorlijk verpesten. Ondanks de positieve recensies moest de film het stellen met slechts 6000 bezoekers. Café Derby (2015) van Lenny Van Wesemael is misschien wel de beste debuutfilm van het jaar, maar ook deze film strandde op 26.000 bezoekers. Ook Matteo Simoni en zijn Terug Naar Morgen (2015) van debuutregisseur Lukas Bossuyt ging zwaar uit de bocht met slechts 20'000 bezoekers. Deze Vlaamse Back to the Future was dan ook een gigantische tegenvaller, met vlakke personages en een script met ronduit slecht geschreven dialogen en een regie dat op geen enkel moment de dramatiek weet aan te scherpen. En uiteindelijk was er ook nog Paradise Trips (2015) met Gene Bervoets als de norse en oerconservatieve reisbus-chauffeur, die ook bleef steken op een 20'000 bezoekers. De film was dan ook geen voltreffer met een verhaal die ons nauwelijks kon bekoren en cameravoering om zeeziek van te worden, maar erger nog wat dat de makers geen idee leken te hebben om de personages tot leven te laten komen.

    black_2015_poster.jpggalloping_mind_2015_poster.jpgdardennen_2015_poster.jpg

    Ook de magisch realistische Galloping Mind (2015), het regiedebuut van de choreograaf Wim Vandekeybus, moet het na een maand in de cinema met nauwelijks 3.000 bezoekers stellen. En eigenlijk was dat nog veel gezien de film eigenlijk met haken en ogen aan elkaar hangt. De film werd gefinancierd door verschillende Europese landen via de Tax-shelter en de regisseur slaagt er nauwelijks in om een samenhangende film te maken met al die vreemde culturen. Het voelt allemaal ook behoorlijk pretentieus aan en op geen enkel moment heb je voeling met de personages of het verhaal. Ik vrees echter dat dergelijke films bezoekers in de toekomst gaan beïnvloeden in hun keuze om naar een Amerikaanse of Vlaamse film te gaan.

    Maar laten we afsluiten met een positieve noot. Er zijn nog twee veelbelovende films die het niveau wat kunnen optrekken en hopelijk meer bezoekers naar de bioscoop kan trekken. Zo is er Black (2015) van Adil El Arbi en Bilall Fallah, maar zeker ook de politie thriller D'Ardennen (2015) van Robin Pront. Twee films die één ding gemeen hebben, de geslaagde fotografie van Robrecht Heyvaert. Black komt uit op 11 november 2015 en D'Ardennen komt bij ons uit op 14 oktober 2014.

  • De Behandeling (2014) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vorig jaar was een uitstekende periode voor de Vlaamse films qua bioscoopbezoeken. Enerzijds had je de nieuwe Stijn Coninx film Marina (2013) met 506'421 bezoekers, alsook Het Vonnis (2013) van Jan Verheyen met 394'928 bezoekers. Er was dan ook nog het FC. De Kampioenen gedrocht dat zowat 720'000 mensen kon overtuigen hiervoor een filmticket te kopen ... begrijpen wie begrijpen kan. Dit voorjaar was het uitkijken naar Halfweg (2014) van Geoffrey Enthoven en De Behandeling (2014) van Hans Herbots. Twee films die niet echt hebben kunnen overtuigen en ver onder de grens van 150'000 bezoekers zijn beland.

    de_behandeling_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Agent Nick Cafmeyer (Geert Van Rampelberg) lijkt op het eerste gezicht een gedreven rechercheur te zijn. Maar er hangt een donkere schaduw over zijn leven en relaties. Nick worstelt sinds zijn 9de met de onopgeloste verdwijning van zijn broertje Bjorn. Op aanwijzen van Nick is zijn buurman Plettinckx (Johan van Assche), een zedendelinquent, toen verhoord en weer vrijgelaten. Plettinckx woont na al die jaren nog steeds in dezelfde buurt als Nick en schept er genoegen in om hem te tergen. Het blijft op Nick wegen. De enige vrouw die op de hoogte is van dit drama uit zijn verleden, is zijn chef, de iets oudere Danni (Ina Geerts). Danni aarzelt om Nick te betrekken bij een nieuwe onrustwekkende zaak : een koppel is 3 dagen vastgehouden door een indringer. Van hun 9-jarig zoontje Robin en de dader ontbreekt elk spoor. Nick neemt de leiding in een adembenemende klopjacht.

    Alle ingrediënten waren aanwezig voor een geslaagde thriller. Enerzijds is er de talentvolle Director of Photography Frank Van den Eeden (The Invader, Het Vonnis, Swooni), de geslepen en ervaren monteur Philippe Ravoet (De Zaak Alzheimer, Hasta La Vista, Loft) en ook een beloftevolle en charismatische hoofdacteur die zich een beetje opwerkt als de nieuwe Koen De Bouw. Ook scenarist Carl Joos (The Broken Circle Breakdown, De Zaak Alzheimer) is een vaste waarde en hier heeft hij een bestseller van de Britse Mo Hayder, die gekend staat voor haar expliciete gruwel beschrijvingen, tot een filmscript vertaald.

    Maar het script en de regie waren spijtig genoeg niet van het niveau om de vele genre-clichés te overstijgen. Bij momenten heb je de indruk naar een aflevering van Code 37 te kijken en anderzijds naar de B-roll van een Amerikaanse thriller. En hierin zie je meteen het verschil tussen een Erik Van Looy en een Hans Herbots. Beiden zijn ze enorme fans van de Amerikaanse cinema, en het is hen gegund want geslaagde thrillers zijn dun gezaaid in ons filmlandschap. Maar je moet wel iets te vertellen hebben en ons niet 2 uur lang opzadelen met een personage die woest heen en weer schopt en van het ene huis naar het andere loopt met een zaklamp. Dat Hans Herbots een fan is van Se7en (1995) is overduidelijk, maar Se7en was 20 jaar geleden een film die grenzen heeft verlegd op vlak van fotografie en sfeer, met een ijzersterk plot en een uitzinnig knappe cast. Het was een thriller die bestemd was voor de echte filmliefhebbers.

    Deze Behandeling is op geen enkel vlak vernieuwend, laat staan dat het zelfs een beetje interessant of spannend is. Komt daar nog bij dat het doelpubliek waarvoor deze prent is bestemd, net iets meer verwacht van een thriller. Je kunt hiermee slechts een tv-publiek mee bekoren. Een publiek die op het puntje van hun stoel zitten voor series als "Cordon" of "Deadline 25/5" maar die nauwelijks nog een bioscoop binnenstappen, tenzij er een FC De Kampioenen film op het programma staat (720'000! Dat is meer dan 1 op 10 Vlamingen!). Maar hiervoor was dit project niet commercieel genoeg en bijgevolg heb je dan ook een tegenvallende opkomst. Herbots wou nochtans het doorsnee Jan Verheyen vertier overstijgen maar zoiets speel je niet voor mekaar met geforceerde trage slow motion shots en veel te dichte close-ups waar het artificieel karakter ervan af druipt.

    De Behandeling animated pictureDe Behandeling animated picture

    Ik heb het boek niet gelezen en kan enkel een oordeel geven over datgene wat ik te zien kreeg in deze filmversie, maar het hoofdpersonage was allesbehalve interessant te noemen, laat staan dat we er ooit sympathie voor konden krijgen. En dit zou wel eens een verklaring kunnen zijn waarom de Amerikanen niet meteen staan te springen om de boeken van Mo Hayder te verfilmen. Dit had een helletocht moeten worden van een personage die de duisternis ging trotseren, maar bleef steken in banaliteiten en stereotypen. En wanneer je als kijker iets teveel bezig bent met de sfeer en het fotografische aspect, heb je een probleem. De intrige in het verhaal is minimaal en de uitwerking van de ontspoorde ontvoering mist geloofwaardigheid. Het resultaat is een schots en scheef in mekaar zittende thriller met 3 verschillende plotlijnen die elk afzonderlijk verfijning en originaliteit missen. Van Rampelberg slaagt er hier ook niet in om weerwoord te bieden op het flauwe script of de steriele regie, maar ik wil deze acteur nog wel zien opdraven als hoofdacteur in hopelijk iets betere thrillers met regisseurs die zijn acteergeweld kunnen doseren.

    de_behandeling_2014_pic01.jpgde_behandeling_2014_pic02.jpg

    'De Behandeling' draait rond karakters die ten gevolge van een ziek brein of van een trauma een behandeling kunnen gebruiken, maar deze niet hebben gekregen met alle gevolgen van dien. En jawel, deze prent wil bovendien choqueren met pedo-gruwel en ouwe VHS cassettes met mannen die jongetjes vastnemen bij de arm en een bizar shot van een liggende naakte man en een been van een tiener over zich heen. Was ik op dit moment al niet half in slaap gevallen, had ik er misschien wel mee zitten lachen. Iets wat ik nu en dan toch deed zoals bij de scene waarin Van Rampelberg verstrikt raakte in een bloedzakje of met het urine-leitmotiv die gewoon te dom is om na te vertellen. Plaats daarnaast een serie als "True Detective" en het contrast kan haast niet groter zijn.

    De Blu-ray en DVD van De Behandeling is vanaf 6 juni 2014 beschikbaar met een première-verslag, fotogalerij en nog wat verwijderde scènes. Er is spijtig genoeg geen audio-commentaar op de film, en ik denk niet dat ik al een Blu-ray van een Vlaamse langspeelfilm heb gezien met audio-commentaar. Ik hoop dat daar snel eens verandering in komt. Ook al heeft deze Vlaamse prent me niet kunnen overtuigen, wil ik de regisseur wel eens aan het woord laten en zijn motivaties horen bij de uiteenlopende scènes. Maar tot nu toe moeten we het stellen met de bovenvermelde extraatjes.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 14 juni 2014

     

    *** De Behandeling trailer ***

  • Marina (2013) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wie had ooit kunnen denken dat een biografische film van charmezanger Rocco Granata zo'n beklijvend verhaal had kunnen opleveren, onderschat het talent van Stijn Coninx. Het lijkt er in ieder geval wel op dat de regisseur, na Daens (1992) en Soeur Sourire (2009), alle grote Belgen zal verfilmen. Marina (2013) is in ieder geval een niet onaardige biopic.

    marina_2013_stijn_coninx_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Het verhaal begint in 1948 in Italië. De 10-jarige Rocco (Cristiaan Campagna) groeit op in een prachtig maar arm bergdorpje in Calabrië, tot zijn vader Salvatore (Luigi Lo Cascio) op een dag beslist om op zoek te gaan naar een betere toekomst voor zijn gezin. Hij vertrekt naar het rijke land België, om daar op korte tijd veel geld te verdienen in de steenkoolmijnen, en dan naar zijn geboorteland terug te keren om er een zaak te beginnen. Maar al vlug laat hij zijn gezin overkomen naar Waterschei, en zo wordt de jonge Rocco van de ene dag op de andere een migrant, met alle gevolgen van dien. De grauwe mijnstreek in Limburg, de ijzige winters, het racisme en de vreemde taal en cultuur zijn een domper op de levensvreugde van de kleine jongen. Rocco wil zijn zoals de andere kinderen en iemand worden en iets betekenen in het leven. Hij zoekt tegen de wil en overtuiging van zijn vader een uitweg via de muziek én de liefde, en volgt zijn hart en passie om een eigen droom te realiseren.

    De vertolkingen in de film zijn spijtig genoeg niet van het niveau van het acterend vermogen van de aanwezige cast. Op de eerste plaats hebben we Matteo Simoni die op twee maanden tijd niet alleen Italiaans leerde, maar ook nog eens met een Calabriaans accent. Komt daar nog bij dat hij op de koop toe met een accordeon leerde spelen. De Safety First-acteur is iemand die meteen ook het publiek met zich mee krijgt. Hij wordt ook bijgestaan door twee klassebakken als de Italiaanse Luigi Lo Cascio (La Meglio Gioventù) en de Italiaanse Donatella Finocchiaro (Il dolce e l'amaro, Sorelle Mai). Daarnaast zijn er ook nog kleinere rollen weggelegd voor Evelien Bosmans, Warre Borgmans en Chris van den Durpel. De scène wanneer Rocco zijn eerste wedstrijd wint met de vader die hier niet meteen mee opgezet is, komt heel stuntelend over. Maar anderzijds zijn er momenten waarin de eenvoud van de mise-en-scènes ook heel sierend en sterk overkomen. Ik denk dan maar aan de scène in het politie-kantoor of de scène waarin de vader naast zijn zoon aan het douchen is na een afdaling in de mijn.

    Coninx is geen hedendaagse filmmaker als Van Groeningen of Roskam, maar wel iemand die een boeiend verhaal kan vertellen zonder de pathos-toer op te gaan. Toch zit je nooit echt op het puntje van je stoel, maar dat is nu eenmaal de aard van de biopics, waar de bedoeling moet zijn zo dicht mogelijk bij de feiten aan te leunen. En voor de tweede keer gaat het over de moeilijke levensweg van een muzikant, en in tegenstelling tot Soeur Sourire eindigt dit verhaal wel iets beter. Toch ziet de fotografie er bij momenten echt wel troosteloos uit. Het lijkt wel of het constant aan het regenen is, wat de romantiek tussen Helena en Rocco nooit echt ten goede komt. Zo zie je maar wat een paar zonnige dagen voor een verhaal kunnen betekenen, maar met een shoot van 35 draaidagen heb je dergelijke zaken nooit in de hand. Naar verluidt zouden zelfs de shots in Italië ook bij slecht weer zijn gedraaid.

    marina_2013_blu-ray_pic01.jpgmarina_2013_blu-ray_pic02.jpgmarina_2013_blu-ray_pic03.jpg
    marina_2013_blu-ray_pic04.jpgmarina_2013_blu-ray_pic05.jpgmarina_2013_blu-ray_pic06.jpg

    De film heeft bij ons meer dan 400'000 bezoekers aangetrokken, wat een pak meer was dan Het Vonnis (2013) die ondanks zijn mega-reclamecampagne het moest stellen met iets meer dan 200'000 bezoekers. Ik denk dat niemand dit succes had verwacht en het wordt uitkijken naar een nieuwe film met Matteo Simoni.

    De Blu-ray van Marina is vanaf 25 april 2014 beschikbaar in een speciale editie met een bijkomende bonus-disc met een achter-de-schermen reportage, interviews met de regisseur, Rocco Granata en Matteo Simoni, naast een boel leuke extraatjes, zoals sfeermontages en filmpjes van de echte Rocco in actie.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 28 april 2014

     

    *** Marina trailer ***

  • Het Vonnis (2013) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Naast Prisoners (2013) kwam er vorig jaar een andere film in de bioscoop waarin het hoofdpersonage na een tragisch voorval het recht in eigen handen neemt. Ik heb het over de laatste film van Jan Verheyen, genaamd Het Vonnis (2013). Net zoals SM-rechter (2009) hebben we hier te maken met een Vlaamse rechtbank thriller. Het courtroom drama is een genre waarin de Amerikanen in uitblinken met films als Primal Fear (1996), The Accused (1988), A Few Good Men (1992), A Time to Kill (1996) of nog The Verdict (1982) en ik zou er nog tientallen kunnen opsommen.

    het vonnis,koen de bouw,jan verheyen,veerle baetens,Joke Devynck,Wouter Hendrickx,Hendrik Aerts,Johan Leysen,Chris Lomme,Jo De Meyere,Jappe Claes,Frank Van den Eeden,West of Memphis

    Korte inhoud: Het lot verscheurt het leven van Luc Segers (Koen De Bouw), die op de vooravond van zijn benoeming als CEO van een topbedrijf zijn vrouw Ella (Joke Devynck) en zes-jarige dochter verliest ten gevolge van een brutale moord. Luc ontwaakt in het ziekenhuis na drie weken coma en wordt snel op de hoogte gehouden van de feiten en met de hulp van inspecteur Vercauteren (Wouter Hendrickx) kan hij de dader met de vinger wijzen. De dader Kenny De Groot (Hendrik Aerts) wordt dan ook opgepakt. Maar door een onnozele procedurefout komt de dader op vrije voeten, nog voor het proces kan beginnen. Bij Segers gaan de stoppen springen en hij beslist dan maar het recht in eigen handen te nemen en zal zich daarna meten met de rechtsstaat die hem in de steek heeft gelaten.

    Laat ik misschien eerst beginnen met het positieve. Ik vind Het Vonnis één van de betere Jan Verheyen films. Het script is het gevolg van een persoonlijke verontwaardiging over het justitie-apparaat en deze woede heeft de regisseur nu ook gedeeld met zijn publiek. Het moet gezegd worden, Jan Verheyen kenmerkt zich vooral door zijn ietwat platte en zeemzoete films à la Team Spirit en Zot van A., die voornamelijk bestemd waren voor een tv-publiek. Hier lijkt hij iets meer gewicht in de schaal te willen leggen, en ik hoop dat hij op dit elan verder gaat.

    Het valt niet te betwijfelen dat er geacteerd wordt op hoog niveau en dan vooral door Johan Leysen, bekend van ondermeer "The Spiral", die hier een glansrol neerzet als advocaat van Segers. Daarnaast zien we ook een uitstekende Koen De Bouw die een zwaar getekende man speelt, en een briljante scène heeft met Chris Lomme. De andere acteurs, gaande van Jo De Meyere, Veerle Baetens en Jappe Claes hebben allemaal ook wel verdienstelijke bijrollen en de fotografie van Frank Van den Eeden houdt alles heel koel en strak. De kleurcorrectie is misschien wel iets te overdreven gedesatureerd en gecontrasteerd.

    Tot zover de pluspunten. Het Vonnis mag dan nog wel de intentie hebben breder te mikken dan het gewone tv-publiek, het slaagt er eigenlijk amper in om ons 2 uur lang te boeien. En het probleem ligt volgens mij bij het scenario die iets teveel platgetreden paden bewandelt en eigenlijk weinig nieuwigheden te vertellen heeft. Je weet trouwens al waar dit verhaal naar toe gaat van bij het begin en het is voor mij altijd een slecht teken wanneer ik te midden van de film naar mijn uurwerk zit te staren. Het script is noch een volwaardige vendetta film (de film suggereert de wraak-actie zelfs in flash back), noch een slimme rechtbank thriller. Dit scenario mist intrige en spanning. Je hebt ook moeite om meteen mee te leven met het hoofdpersonage, gezien er heel weinig karakter-ontwikkeling is alvorens de moordaanslag.

    Het Vonnis animated pictureHet Vonnis animated pictureHet Vonnis animated picture

    Het had veel interessanter geweest mocht Verheyen bijvoorbeeld de identiteit van de dader verborgen hebben gehouden. Het had naast een meer boeiende film ook een veel interessantere discussie opgeleverd over de gevolgen van vendetta acties. Nu wordt alles nogal simplistisch voorgesteld, alsof een juridische fout per se in het voordeel is van de dader. De documentaire West of Memphis (2012) heeft het ook over juridische dwalingen, maar met het gevolg dat 3 onschuldige jongeren 17 jaar achter de tralies vlogen en één ervan bijna ter dood veroordeeld werd. De film dringt ons ook iets teveel een mening op, en laat geen ruimte voor nuance. De slechterik is slecht, de procureur is emotieloos, de fout is al zo onnozel als wraakroepend en het slachtoffer is de ideale man met het ideale gezinnetje in het ideale leven. De dader, die nooit schuldig werd bevonden, werd zelfs door zijn advocaat afgespiegeld als een 'problem child'. Ik had zoiets van: "WHY?" Dit had het pleidooi kunnen zijn van de advocaat van Segers in het voordeel van zijn klant, maar dit werd hem op een dienstblad aangereikt door een gemene advocate met valse glimlach vol met blokjes op haar tanden (die blokjes zijn er niet voor haar personage maar de actrice had toevallig in die periode haar tanden willen rechtzetten - had bij momenten de indruk dat Sara De Roose het tot advocaat geschopt had). Het vonnis zag je dan ook al van ver aankomen.

    Kortom, ik denk dat Het Vonnis wel zijn publiek zal vinden, zeker in de hoek van de verzuurde Vlamingen die over alles en nog wat hun beklag doen. Maar veel wijzer zullen ze van deze prent echt niet worden, integendeel, het zal het geloof in de rechtsstaat nog meer een deuk geven. Laat me duidelijk zijn, het rammelt bij justitie, maar het is denk ik niet met populistische platitudes dat we hier iets aan zullen veranderen. Deze film snijdt immers te weinig in het vlees om echt te bloeden en indruk te maken. Qua niveau is het wel beter dan SM-Rechter, en het is verre van een slechte film, maar ik wacht nog op de eerste geslaagde rechtbank thriller. (quotering 2/5)

    Het Vonnis is vanaf volgende week 25 februari 2014 beschikbaar op DVD en Blu-ray met als bonus een aantal verwijderde scènes, een première verslag en een set-interview met regisseur Jan Verheyen. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur over de gehele film, want misschien tot leuke en vaak gênante stiltes had kunnen zorgen.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 19 februari 2014

     

    *** Het Vonnis trailer ***

  • Los Flamencos (2013) **½ recensie

    Pin it!

    Altijd leuk om de avond voor dat de BNP Parisbas Fortis filmdays losbarsten, naar de Kinepolis te gaan. Er zit amper volk in de zaal en je kunt genieten van de film vanop je willekeurig gekozen plek zonder dat iemand die komt opeisen. Een andere reden was dat mijn voucher verviel en ik enkel die avond nog vrij was. Omdat de programmatie weer schrikwekkend belachelijk armtierig was, ging ik dan maar naar de Vlaamsche film die ze speelden, Los Flamencos (2013). Er wordt wel wat geschreven over deze film, maar ik wist er echt niets van. Daniel Lambo, de regisseur zegt me evenveel als uw favoriete bakker die ik niet ken, maar de cast leek me wel ok en wegens de zware werkdagen wilde ik iets luchtigs. Luchtiger dan dit kon blijkbaar niet, had ik algauw door.

    los flamencos poster

    In elk geval, ben ik wel liefhebber van de Vlaamse film van de laatste jaren. Los Flamencos is trouwens een kleine Vlaamse film terug naar de roots. Het is bovendien een komedie, een blijspel en zelfs onnozel. Onnozel niet per se in de negatieve zin van het woord, maar om de mensen die een intellectuele komedie verwachten toch een beetje te corrigeren. De laatste jaren hadden we wel eerder kleine Vlaamse komische films. Ik denk aan Noordzee, Texas (2011), Het varken van Madonna (2012), Allez Eddy (2012), Groenten uit Balen (2011) al schiet deze laatste er wel met kop en schouders boven uit. Maar het gaat om klein Vlaanderen. Mensen in hun dagelijkse bestaan. Het gaat niet om de Vlaamse films die de Amerikaanse films willen nabootsen zoals Het Vonnis, De Zaak Alzheimer, Loft en dergelijke.

    Het komische gehalte doet me ferm denken aan de goedkope humor uit Max (1994) of de welgesmaakte films van Koko Flanel (1990) en Hector (1987). Hoe simpeler hoe beter. Elk personage is een karikatuur. Er spelen geen normale mensen mee. De situationele humor is vanzelfsprekend en verrast niet. Maar het werkt. De film is een lekker luchtig slapstick-blijspel waar je best wel van geniet en dergelijke films moeten er ook zijn.

    Korte inhoud: Drie bejaarde broers (Peter Van den Eede, Herwig Ilegems en Mark Verstraete) leiden een armtierig leventje in Turnhout. Ze willen hun moeder begraven in Mexico, maar daarvoor is geld nodig, veel geld. Na een mislukte overval belandt Raoul in de gevangenis. Na 12 jaar komt hij vrij en gaat hij op zoek naar zijn broers. César begint echter te dementeren en Pé draagt pampers en is doof. Toch blijft Raoul niet bij de pakken neerzitten en overtuigt zijn broers om een laatste slag te slaan. Dat gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot en zorgt algauw voor de ene hilarische (goedkope) situatie na de andere.

    De casting is overigens perfect. Peter Van den Eede (een ietwat sullige acteur), speelt Raoul met overtuiging. Herwig Illegems zijn karakterkop hoeven we jullie niet meer voor te stellen. Hij is even goed als zijn rol in buurman Herman van in Vlees en Bloed en dat staat hem fantastisch en dan hebben we nog een sullige rol voor Mark Verstraeten, de man van de Kotmadam. Bon, breng deze drie slapstick drolsmoelen bij mekaar en je krijgt wat je verwacht! Sien Eggers komt helaas niet tot haar recht en de kleine bijrollen van Iwein Segers (man hoe is die ooit op tv geraakt en überhaupt bekend?) en Philippe Geubels zijn zeer functioneel als het gaat om het versterken van het simpele karakter van de prent.

    Het doet me ook deels aan Louis de Funes, le gendarme denken omwille van de niet zo intelligente voorstelling van de agenten. Meteen weet u wat ik bedoel met slapstick blijspel. De film duurt amper een groot uur, wat het verteren extra luchtig maakt. Bovendien kregen we een trailer te zien van een film over het de jeugd van Rocco Granato, Marina (2013) van Stijn Coninx (hier heb je de poster). Voor u gillend wegvlucht: deze trailer wekte echt wel mijn interesse, en Evelien Bosmans (pic) ook wel een beetje uiteraard.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 19 september 2013

     

    *** Los Flamencos trailer ***

    FilmQuiz Update: En ondertussen is ook de Los Flamencos wedstrijd achter de rug en zullen 5 winnaars deze week nog een duo-ticket in de bus ontvangen. De antwoorden op de afbeeldingen zijn: 1. Super, 2. Drive, 3. Berbian Sound Studio, 4. Even the Rain, 5. Holy Motors, 6. Passion, 7. The Raid, 8. Savages, 9. Hit and Run en 10. Stoker. Nogmaals bravo aan de winnaars!