De FilmBlog

Hier is nog maar eens een Engelstalige remake van een anderstalige film die amper 4 jaar oud is. De Israëlische thriller Ha-Vov (2007) van Assaf Bernstein heeft in ieder geval niet veel stof doen opwaaien, ook al kreeg de film heel wat positieve reviews. Maar het intrigerende plot van Mossad-agenten op een geheime missie naar een Nazi-beul is uiteraard interessant materiaal voor een mainstream film. En dat is de bedoeling van The Debt (2010), in regie van John Madden (Shakespeare in Love).

Korte inhoud: 'The Debt' vertelt het verhaal van drie Mossad-agenten die tijdens de jaren zestig jacht maken op de nazi-oorlogsmisdadiger Doktor Bernhardt / Dieter Vogel. Met gevaar voor eigen leven sporen ze hem op in Oost-Berlijn, maar moeten hem dan nog zien te pakken. Tevens moeten ze hem, als dit al lukt, over de grens krijgen bovendien. Rachel Singer (Helen Mirren), een voormalig agente van de Israëlische geheime dienst de Mossad, was betrokken bij een missie naar de beruchte oorlogsmisdadiger ‘de chirurg van Birkenau'.

Het scenario voor de remake werd geschreven door Matthew Vaughn, de regisseur/scenarist van Kick-Ass (2010) en X-Men: First Class (2010). En het ziet er naar uit dat het een karaktergedreven thriller zal worden naar het voorbeeld van Munich (2005), met naast Helen Mirren ook Tom Wilkinson, Sam Worthington. De slechterik van dienst wordt vertolkt door Jesper Christensen.

Voor zover ik weet is de film niet gebaseerd op waar gebeurde feiten, maar dat er door de Mossad jacht werd gemaakt op losgelopen Nazi-beulen staat buiten kijf. Zo hebben ze in 1960 Adolf Eichmann op het spoor gekomen in Argentinië, ontvoerd en terecht gesteld in Israel. Hiervoor heeft Israel trouwens heel wat kritiek gekregen van Argentinië en de Verenigde Naties, omdat deze niet werden ingelicht van de raid, ook al kon niemand de misdaden van de man goed praten. Na de felle kritiek werd in ieder geval de missie naar Josef Mengele geschrapt. Deze Mengele werd jaren later terug gevonden, verdronken aan de kust van Brazilië ten gevolge van een hartstilstand of gewoon kopje onder geduwd door onbekenden. (misschien ook wel interessant voor een filmproject)

Het spijtige aan The Dept is dat het bijna voor de helft bestaat uit flashbacks, en dat is tevens de grootste kritiek op de film. De film vertelt het verhaal van de Rachel Singer (Helen Mirren), Stephan Gold (Tom Wilkinson), David Peretz (Ciaran Hinds) en duikt in de tijd en zien we veel jongere acteurs voor de rollen, respectievelijk Jessica Chastain, Marton Csokas en Sam Worthington. Bijgevolg laat de film ook zien wat de impact van de missie is geweest op het leven van deze agenten. De scènes in Oost-Berlijn werden opgenomen in Boedapest, terwijl de andere scènes op locatie werden gefilmd in Tel Aviv en Groot-Brittannie.

Het wordt niet alleen een psychologische thriller, maar is ook een drama en een liefdesverhaal. Het hoogtepunt in de film zijn de scènes in Oost-Berlijn die zich halverwege de jaren ’60 afspeelt. Maar als we de critici mogen geloven zou de film in zijn afwikkeling serieus ontgoochelen met een weinig geloofwaardig sluitstuk. Maar het zou in ieder geval een veel betere film zijn dan Killshot (2008), de vorige film van John Madden., met ijzersterk acteerwerk van de gehele cast. The Debt komt op 28 september 2011 in onze zalen.

En hier is dan uiteindelijk onze Top 10 Box-Office Flops uit 2010. En in vergelijking met 2009 waren de verliezen van 2010 een stuk minder, ook al heeft dat niet meteen iets te maken met mogelijke besparen. Intendeel. Er werd in 2010 gemiddeld meer geïnvesteerd dan in 2009. Zo zie je maar dat een economie met veel besparingen niet altijd meer winsten oplevert. Eén film ontbreekt aan dit lijst, en dat is Dylan Dog: Dead of Night die met zijn productiebudget van 20 miljoen dollar nauwelijks 4 miljoen zou hebben opgebracht. Maar gezien dat ik productiebudget niet kon verifiëren heb ik deze uit de lijst gelaten.

10. The Last Station (2010) Michael Hoffman
Productioncost: $18 million - Worldwide Gross: $13,55 million (Sony)

Niet alle films die een Oscar-nominatie op zak hebben (in dit geval voor beste mannelijke bijrol en beste vrouwelijke hoofdrol) kunnen scoren aan de box-office. Nochtans waren ze goed voorbereid door de release van hun film op de vooravond van de oscar-selectie te plannen. Mocht The Last Station in de prijzen vallen dat zouden ze nog kunnen genieten van de extra publiciteit. Maar niet dus, ook al is deze prent uiteindelijk nog zo slecht niet, maar de gemiddelde bioscoopbezoeker is niet meteen geïnteresseerd in de laatste levensjaren van Leo Tolstoy. Op het acteerwerk van Christopher Plummer en Helen Mirren valt uiteraard niets op aan te merken, maar sexy is de film in geen geval.

9. My Soul to Take (2010) Wes Craven
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $20,97 million (Universal Pictures)

Wes Craven (Scream, A Nightmare on Elm Street) is een 'hit-and-miss' regisseur geworden. Soms is er een ware stormloop van bezoekers voor zijn films, op andere keren horen we krekels in de bioscoopzaal. En My Soul to Take behoort tot die tweede categorie. De reden waarom de film zo slecht werd ontvangen hoef je ook niet ver te gaan zoeken; het was gewoon een slechte film en misschien ook wel de zwakste horrorprent uit zijn gehele oeuvre. Ja, zelfs nog slechter dan Cursed (2005). De film begint over-the-top en blijft erover.

8. Green zone (2010) Paul Greengrass
Productioncost: $100 million - Worldwide Gross: $94,88 million (Universal Pictures)

Het probleem met Green Zone is dat hij te weinig vuurwerk levert voor een mainstream actiefilm en te weinig diepgaand voor een politiek drama, en dit is wel spijtig want er valt anders heel wat te zeggen over de Amerikaanse zoektocht naar hun massa vernietigingswapens. Er zijn zowat anderhalf miljoen Irakezen gesneuveld met 17 zelfmoorden per dag, naast 30'000 Amerikaanse soldaten die in bodybags terug kwamen. Ook al had de film de bedoeling de aanwezigheid van de Amerikanen in Irak te bekritiseren, is het meer een pamflet voor links-liberalen, die er uiteindelijk zelf niet gediend mee zullen zijn gezien alles veel te ongenuanceerd overkomt. Het duo Matt Damon/Paul Greengrass werkt beter in een Jason Bourne context.

7. The Wolfman (2010) Joe Johnston
Productioncost: $150 million - Worldwide Gross: $139,79 million (Universal Pictures)

Visueel is The Wolfman dik in orde, maar voor de rest is deze remake nauwelijks angstaanjagend. Regisseur Joe Johnston slaagt er tevens is om een film over een weerwolf, met een script van Andrew Kevin Walker (Se7en, The Game) en acteurs als Benicio Del Toro en Anthony Hopkins, al zo saai te maken als gras zien groeien. Daar waar An American Werewolf in London ons naar de keel greep met het menselijk drama achter de transformatie, verliest Johnston zijn focus en verdwaalt hij in de goedkope gothic-horror referenties van uit de jaren stillekes en de platvloerse camp.

6. Scott Pilgrim vs. the World (2010) Edgar Wright
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $47,66 million (Universal Pictures)

Deze film staat in mijn Top 10 Favoriete Films uit 2010 ook al werd Scott Pilgrim vs. the World een flop. De reden waarom deze film verlies heeft geleden is voornamelijk te wijten aan zijn onderwerp die besteed was voor een select publiek van comic-book geeks. Een dergelijke film die zich richt op een bepaalde niche in de filmmarkt scoort zelden hoog aan de box-office, en 60 miljoen als productie-budget is misschien wat overschat. Maar ik heb er van genoten. Je dompelt onder in de echte comic-book wereld zoals je nog nooit eerder ervaren hebt.

5. Repo Men (2010) Miguel Sapochnik
Productioncost: $32 million - Worldwide Gross: $18,41 million (Universal Pictures)

Daar waar science-fiction actiefilms (Transformers, The Island, Total Recall) goed in de markt liggen, zijn science-fiction thrillers (Sunshine, Splice, The Invasion) een moeilijk genre om aan een breed publiek te verkopen. En nochtans had deze film alles om te scoren: sterke cast, beperkt budget maar voldoende om het script te verfilmen, een talentvolle Director of Photography. Het enige wat de film niet had was een intelligent scenario. Van alle debiele eindes in de filmgeschiedenis haalt Repo Men zeker de Top 10 lijst. Het weet ook niet precies in welk genre het wil uitblinken: komedie, actie of thriller. Wat ik zou voorstellen in de oorspronkelijke cast terug te halen met een andere regisseur en de film opnieuw te maken vanaf het moment dat Jude Law een electro-shock krijgt (zo halfweg de film).

4. Extraordinary Measures (2010) Tom Vaughan
Productioncost: $31 million - Worldwide Gross: $15,13 million (CBS Films)

De mediocriteit in Extraordinary Measures is stuitend. Smaakloos vertier met Harrison Ford en een schaamteloos scenario dat ook nog eens gebaseerd was op waar gebeurde feiten. Samen met Desperate Measures (1998) zijn het twee measures die een maat voor niets waren. Maar de reden waarom het volk weg bleef is deels ook te danken aan de mislukte media-campagne die zelf niet wist hoe de film verkocht moest worden. Enerzijds werd de film gepromoot als een medische thriller, anderzijds als een emotioneel drama. De trailers waren ook onevenwichtig en hadden met hun afschuwelijke titels ook een troosteloos tv-film ondertoontje.

3. The Warrior's Way (2010) Sngmoo Lee
Productioncost: $42 million - Worldwide Gross: $11,09 million (Relativity)

Kate Bosworth en Geoffrey Rush in één en dezelfde film was voor mij iets van een verrassing. De opeenstapeling van het ene martial-art en western cliché na het andere, was voor mij een andere verrassing. Maar de verschrikkelijk slechte dialogen en het afschuwelijke camerawerk in The Warrior's Way hebben waarschijnlijk heel wat bioscoopbezoekers verrast. Maar dit is het zoveelste bewijs dat het martial art/western genre gewoon niet werkt.

2. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward
Productioncost: $47 million - Worldwide Gross: $10,90 million (Warner Bros)

Ook die andere western, Jonah Hex, deed het slecht en dat zal waarschijnlijk voor een groot stuk te danken zijn aan de onnatuurlijke mix tussen het comic book genre en de western. Ook Cowboy’s & Aliens zal met veel moeite zijn productiebudget kunnen terugwinnen tijdens zijn bioscoop-release. Daarnaast werd er iets teveel gehoopt op de Megan Fox factor in alle trailers. Niemand geeft een moer om Fox, dus hadden ze misschien beter de focus gezet op Josh Brolin. Maar goed, de film is het zwakste van wat er in de aanbieding was in 2010.

1. How Do You Know (2010) James L. Brooks
Productioncost: $120 million - Worldwide Gross: $48,67 million (Columbia Pictures)

Maar de grootste flop van 2010 stond op rekening van How Do You Know. De nieuwe romantische komedie van As Good as It Gets (2004) regisseur James L. Brooks, die na zijn andere fiasco Spanglish (2004) waarschijnlijk zijn carrière als regisseur wel kan vergeten. Wanneer een romcom niet grappig is en niet romantisch, dan heb je een probleem. En wanneer Columbia Pictures zo dwaas is om tegen dit script zomaar eventjes 120 miljoen dollar tegen te smijten, dan heb je ook nog eens af te rekenen met een financiële kater. En wie heeft die idiote titel bedacht?

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

De meest pittige oudere actrices van het moment is nog steeds Oscar-winnares Helen Mirren, die binnenkort te zien is op het witte doek in Red (2010), de comic-adaptatie van de gelijknamige bloederige miniserie. Mirren is er in het gezelschap van Bruce Willis, Morgan Freeman, Brian Cox, Julian McMahon, Richard Dreyfuss, Karl Urban en John Malkovich. Het wordt een soort komische actieprent over huurdoders, tevens de eerste comic-adaptatie voor de actrice.

Korte inhoud: Red vertelt het verhaal van Frank Moses (Bruce Willis), een voormalig CIA agent, die nu een rustig leven leidt. Totdat op een dag een hightech huurmoordenaar opduikt die hem wil vermoorden. Nu zijn identiteit bekend is en het leven van de vrouw (Mary-Louise Parker) om wie hij geeft in gevaar is, roept Frank zijn oude team weer op in een laatste poging te overleven.

En Helen maakt deel uit van dat team en zij heeft dus ook een aantal dodelijke skills, en wees niet verrast dat ze hier een sexy femme fatale neerzet. De film werd geregisseerd door de Duitse cineast Robert Schwentke (The Time Traveler’s Wife, Flightplan). Het bronmateriaal is een soort shoot-em-up-comic die niet meteen behoort tot de meest bekende uit zijn soort. Maar desondanks blijft het een aardige strip die misschien wel een verrassende adaptatie kan voortbrengen, al zeker met een dergelijke cast. Het staat dus zo goed als vast dat het filterdunne verhaaltje wel wat aangedikt zal worden. Hopelijk zullen de comic-fans niet al teveel morren over de wijzigingen, gezien deze eigenlijk wel broodnodig zijn. Auteur Warren Ellis zei trouwens het volgende over de bewerkingen:

"Yes, Red the film is very different. Not least because it needed to generate more material than the book itself actually constituted. It is in fact best to consider Red as a short story being adapted into film ... When I sell the rights to a book, they buy the right to adapt it in whatever way they see fit. I can accept that they wanted a lighter film, and, as I've said before, the script is very enjoyable and tight as a drum. They haven't adapted it badly, by any means. People who've enjoyed the graphic novel will have to accept that it's an adaptation and that by definition means that it's going to be a different beast from the book. The film has the same DNA. It retains bits that are very clearly from the book, as well as, of course, the overall plotline. But it is, yes, lighter, and funnier."

Nip Tuck acteur Julian McMahon zal op de hielen zitten van Bruce Willis als high tech assassin. De acteur mag dan wel populair zijn op het kleine scherm, hij heeft nog maar zelden indruk kunnen maken op het witte doek (Fantastic Four, Premonition). Misschien maakt hij met deze film een doorbraak. Het zal afwachten zijn tot eind 2010.

Voor wie zich al eens in de straten van de Noord-Ierse hoofdstad Belfast is geweest, zal wel gemerkt hebben dat de strijd tussen katholieken en protestanten zijn sporen heeft nagelaten. Al sinds het ontstaan van de staat Noord-Ierland staan de bevolkingsgroepen lijnrecht tegenover elkaar, maar in 1969 neemt de strijd een gewelddadige wending. Vooral Belfast was vaak het doelwit van terreur, maar de IRA (Irish Republican Army) sloeg ook in Engeland regelmatig toe met bloederige terroristische aanslagen.

De talrijke gewelddadige muurschilderingen herinneren aan die jarenlange strijd. Aan Falls Road bijvoorbeeld, in de katholieke wijk, is een beroemde schildering te zien van Bobby Sands, wellicht de bekendste republikeinse martelaar. Sands werd als prominent IRA-lid opgepakt door het Engelse leger. Hij ging op 1 maart 1981 in hongerstaking om te worden erkend als politiek gevangene. De Engelse regering zag hem als crimineel en terrorist. Iron Lady Margaret Thatcher gaf niet toe maar Sands gaf niet op, spijtig genoeg wel zijn lichaam… Ditalles is te zien in Hunger (2008) van debuut-regisseur Steve McQueen (neen, niet de acteur).

Korte inhoud: In de beruchte Maze gevangenis worden terroristen van de IRA gevangen gehouden. De mannen worden blootgesteld aan geestelijke en fysieke martelingen. Een van hen, politiek activist Bobby Sands (Michael Fassbender), besluit om in hongerstaking te gaan uit protest tegen de erbarmelijke omstandigheden waarin hij en zijn medegevangenen moeten leven.

Maar dit is niet de eerste verfilming van de gevangenschap van Sands en andere Noord-Ierse hongerstakers. De meest bekende is ongetwijfeld Some Mother's Son (1996), met John Lynch als Sands en Helen Mirren als diens moeder. Verder is de film H3 (2001), omdat deze geschreven werd door een van de overlevenden van de hongerstaking, Laurence McKeown. En nu is er dus Hunger. Regisseur Steve McQueen is een gelauwerde beeldend kunstenaar die onder meer de prestigieuze Turner Prize op de schoorsteenmantel heeft staan. Het relaas van Bobby Sands, dat hij als kleine jongen via de televisie volgde, heeft hem altijd gefascineerd. "I was about 11 years old, and this guy called Bobby Sands appeared on the TV screen, with a prison number on him. It was a real coming-of-age thing, an image that stuck in my psyche." Als je ouder bent geef je dingen uit je jeugd een plaats. McQueen deed dat door zijn visie op de gebeurtenissen te verfilmen.

Hunger zou een erg fysieke film geworden zijn, die niet alleen gaat over een hongerstaking, maar ook over een man die kiest waar hij voor wil leven en waar hij voor bereid is te sterven. McQueen meent dat die vraag zijn weerklank heeft in de wereld van vandaag de dag. De hoofdrol wordt gespeeld door de Duits-Ierse acteur Michael Fassbender, die tot afgrijzen van zijn omgeving van 73 naar 57 kilogram ging, ter voorbereiding op zijn rol. Het duurde vijf jaar om de film te maken, maar slechts drie en een halve week om de scènes op te nemen. "With a two-and-a-half month break for Mike to lose weight." Andere rollen zijn er voor Stuart Graham, Larry Cowan en Liam Cunningham als Father Moran, de priester die Sands ervan tracht te overtuigen zijn hongerstaking te beëindigen. Het scenario werd geschreven door McQueen en Enda Walsh, die ervoor kozen om de film in drie delen te splitsen. Het eerste, bijzonder heftige deel richt zich op de erbarmelijke omstandigheden in de Maze Prison, waar de gevangenen bruut worden afgeranseld. Het tweede deel bestaat uit een intense dialoog tussen Sands en priester Moran - het werd één lange take van zeventien minuten die doet denken aan Samuel Beckett. Een scène waarin McQueen bij uitstek zijn achtergrond als beeldend kunstenaar kan tonen. Het derde deel tenslotte draait om de hongerstaking zelf.

McQueen koos er bewust voor geen partij te kiezen. "I identify with the warden, Ray, just as much as I identify with Bobby Sands. I identify with him because it's a situation where, no matter which side you're on, you have to make choices. He was a man doing his job." Hunger is dus geen film over wie of wat goed is of niet, maar over een unieke humanitaire situatie die gevolgen heeft voor alle betrokkenen. In de crew zaten mensen die familie of vrienden waren/zijn van de hongerstakers, wat de film nog een extra dimensie geeft. McQueen was dan ook geïnteresseerd in hun verhalen, in de details die je niet terugvindt in de geschiedenisboeken. Het maakt van Hunger dan ook een intieme maar bijzonder confronterende film. Criticasters - veelal mensen die politiek bij de zaak betrokken zijn - menen dat het Noord-Ierse conflict zich niet leent voor een kunstzinnige film als Hunger. De filmpers is echter vrijwel unaniem lovend over McQueens opmerkelijke en gewaagde debuut. In Cannes, waar de film meedeed in de competitie Un Certain Regard, kreeg de regisseur zowel de Caméra d'Or als de Fipresci-prijs (erkenning van de internationale filmpers) toebedeeld. Loftuitingen die de verwachtingen voor deze film alleen maar verder opkloppen! Deze onverbloemde prent met al zijn confronterende details komt op 12 november 2008 bij ons in de zalen.

Een poos geleden had ik al eens uitgepakt met een Hitchcock foto-collectie van Vanity Fair met een resem bekende Hollywood sterren. Fotografe Annie Leibovitz die heel wat cover maakte voor Vanity, heeft ook een prachtige film noir collectie in elkaar gestoken. De serie draagt de naam: Killers Kill, Dead Men Die. En alle ingrediënten van het filmgenre zijn present; de femme fatale, de privé detective, de lugubere steegjes, de muffe interrogatie cellen, de boks-kampioen, de artistocraten, de zangeres, de moordenaar en de moord, de spion die te weinig weet en de mol die teveel weet, de bedreigende schaduwen, en ga zo maar door.

De cast die kwam opdraven voor deze reeks zijn in alfabetische volgorde: Amy Adams, Ben Affleck, Jessica Alba, Pedro Almodóvar, Alec Baldwin, Adam Beach, Jessica Biel, Abigail Breslin, Jennifer Connelly, Penélope Cruz, Judi Dench, Robert De Niro, Robert Downey Jr., Kirsten Dunst, Aaron Eckhart, James Franco, Djimon Hounsou, Jennifer Hudson, Anjelica Huston, Rinko Kikuchi, Diane Lane, Derek Luke, Tobey Maguire, James McAvoy, Helen Mirren, Julianne Moore, Jack Nicholson, Bill Nighy, Ed Norton, Peter O'Toole, Sylvester Stallone, Sharon Stone, Kerry Washington, Naomi Watts, Forest Whitaker, Bruce Willis, Patrick Wilson, Kate Winslet en Evan Rachel Wood.

*** Vanity Fair Film Noir Covers ***

***Related Posts***
04/03/2008: Vanity Fair Alfred Hitchcock Covers
22/08/2004: Keira Knightley's The Wizard of Oz Covers

Bij Nicolas Cage is het vaak erop (Leaving Las Vegas, Adaptation) of eronder (Ghost Rider, The Wicker Man) en ook bij deze sequel is het afwachten op zijn release. Cage was de laatste jaren enkel maar te zien in weinig interessante prenten. Zijn nieuwste film is het vervolg op de bioscoophit National Treasure (2004).

De sequel kreeg de naam National Treasure: Book of Secrets (2007). En zoals dat wel met meer sequels voorkomt zal je meer van hetzelfde mogen verwachten.

Korte inhoud: Schatzoeker Benjamin Franklin Gates (Nicolas Cage) gaat op onderzoek naar de moord op voormalig president Abraham Lincoln door John Wilkes Booth. Hij heeft namelijk diens dagboek gevonden waarin 18 pagina's ontbreken. De moord blijkt samen te hangen met een complot dat ver over de grenzen van Amerika reikt. Samen met geschiedkundige Abigail Chase (Diane Kruger) en grapjas Riley Poole (Justin Bartha) stort hij zich in het avontuur. De zoektocht leidt hen naar Buckingham Palace, waar ze inbreken om aanwijzingen te achterhalen. Ook in de Oval Office, de werkplaats van de Amerikaanse president, vinden ze informatie die van belang kan zijn in hun onderzoek. Uiteindelijk stuiten ze op een van de grootste verborgen schatten aller tijden...

Net zoals de eerste National Treasure is de sequel geregisseerd door Jon Turtletaub (While You Were Sleeping, Phenomenon, The Kid). Aangezien hij en Nicolas Cage vroeger klasgenoten waren, was het voor hem niet lastig om de acteur over te halen om opnieuw in de huid van Ben Gates te kruipen. Turtletaub heeft met deze sequel de kans om de dingen die bij de eerste film niet helemaal vlekkeloos verliepen, recht te trekken. Een heikel punt uit de eerste National Treasure was dat het nogal cliché aanvoelde en naadloos het oude bekende patroon volgde van de avonturenfilms.

Het script van de eerste film had bovendien veel te veel plotgaten en onregelmatigheden, die voor het publiek werden verhuld met behulp van vele overdadige actiescènes, geïnspireerd door de blockbuster-producent Jerry Bruckheimer. Aangezien het script van dit tweede deel uit de koker van exact hetzelfde schrijversteam afkomstig is, is te hopen dat ze van hun eigen fouten zullen leren. Als we de eerste reacties uit de test-screenings in de Staten mogen geloven zou deze sequel beter zijn dan het origineel.

We zien tevens ook heel wat bekende gezichten terugkeren. Het enige personage dat verdwenen is, is Ian Howe, die in de eerste film gespeeld werd door Sean Bean en aan het einde van het verhaal in de gevangenis belandde. Het wegvallen van Bean is jammer, aangezien hij op uitstekende wijze het dubbelzinnige karakter van Howe wist neer te zetten. Ed Harris zou de rol van antagonist op zich nemen. Niet alleen Harris is nieuw, ook de oscarwinnende Helen Mirren zal in Book of Secrets opdraven. Jon Voight duikt net als in de eerste film weer op als Patrick Gates, Bens vader en ook Harvey Keitel is weer van de partij. Aan deze indrukwekkende cast zal het zeer waarschijnlijk niet liggen, mocht dit tweede deel niet het succes van het eerste evenaren, zover is duidelijk.

Ook al werd er aanvankelijk beweerd dat er geen sequel zou komen op National Treasure, om de wereldwijde opbrengst van $ 347,5 miljoen konden de studiobazen uiteraard niet heen. En het ziet ernaar uit dat ook deze tweede film weer een hoop geld in het laatje zal brengen. Dit is geen film om je druk te maken om karakterontwikkeling, een tot in de puntjes uitgewerkt verhaal of briljante acteerprestaties. Bij National Treasure: Book of Secrets staat, net als in zijn voorganger, de actie en het avontuur op de voorgrond. En hoewel de lat met het oog op de release van de nieuwe Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) dit keer erg hoog ligt, zal het publiek de bioscopen ongetwijfeld weer massaal weten te vinden. De film komt bij ons uit op 2 januari 2008. Hier is de HQ trailer.

***Related Post***
18/01/2005: National Treasure (2004)

Anthony Hopkins kruipt voor de film Alfred Hitchcock and the Making of Psycho (2008) (of nog Alfred Hitchcock Presents) in de huid van 'Master of Suspense' Alfred Hitchcock. Dit liet de 70-jarige acteur onlangs weten in een interview met muziekzender MTV. De speelfilm over het leven van de legendarische filmmaker, wordt geregisseerd door Ryan Murphy, regisseur van Running with Scissors (2006) en scenarist van "Nip/Tuck". Hopkins liet ook doorschemeren dat Alfred Hitchcock Presents zich vooral afspeelt ten tijde van de Hitchcock-film Psycho (1960). Actrice Helen Mirren (The Queen) wordt getipt om de rol te spelen van Hitchocks vrouw Alma Reville. Het is nog niet bekend wanneer de film in productie gaat, maar de film zou moeten uitkomen volgend jaar.

Regisseur Ryan Murphy is momenteel bezig met de opnames van het historische drama Dirty Tricks (2008), met onder meer Brad Pitt. Ik hoop dat deze prent in ieder geval veel beter zal zijn dan Running With Scissors die, niettegenstaande de indrukwekkende vast, qua regie zowat alle zwakheden vertoonde die een beginnend regisseur ooit kon maken. Anthony Hopkins is dan weer binnenkort te bewonderen naast Angelina Jolie en Ray Winstone in Beowulf (2007), die op 21 november bij ons in première gaat.

Ik ben niet ontevreden met de casting, hoewel ik ooit eens bij het aanzien van de Britse acteur Timothy Spall dacht van: "Hij zou een geweldige Hitchcock kunnen neerzetten". Anthony Hopkins bewijst in het clipje hieronder dat hij geen 100 kilo moet wegen om een impressie van Hitchcock weer te geven, dus ik heb er alle vertrouwen in. Ben wel benieuwd hoe ze deze biopic zullen aanpakken over één van de meest invloedrijke cineasten ooit, want er is enorm veel geschreven over de man en zijn obsessies, dat het snel ietwat karikaturaal zou kunnen worden. In ieder geval zijn de Hitchcock films weer bijzonder actueel, zeker met The Birds remake in handen van 007-regisseur Martin Campbell.

***Related Posts***
11/10/2005: BlogTalk Horror Top 10
10/10/2005: Top 10 Horror klassiekers
27/04/2005: The Birds remake
19/10/2004: Top 10 Meest invloedrijke films

Wat wel te verwachten was heeft Helen Mirren gisteravond haar BAFTA (de Britse Oscars) in ontvangst mogen nemen voor haar hoofdrol in The Queen (2006). Mirren greep de gelegenheid niet alleen aan om producenten en filmmakers aan te sporen om meer films te maken met oudere vrouwen in de hoofdrol.

Ze droeg haar BAFTA dan ook op aan alle genomineerde vrouwen, die volgens Mirren fantastische acteerprestaties hadden neergezet. Na de gebruikelijke bedankjes sloot Mirren haar speech met een brok in haar keel af door te vertellen dat ze als actrice nooit zo ver was gekomen zonder haar collega acteur en mentor Ian Richardson, die enkele dagen eerder was overleden.

Ook de producenten van The Queen mochten hun BAFTA afhalen voor Beste Film. Niet alleen waren ze dankbaar dat een Britse film de prijs voor beste film kreeg, ook zeiden ze blij te zijn dat The Queen het zo goed doet en dat het mogelijk is dat een kleine film als deze wereldwijd al meer dan $100 miljoen heeft opgebracht, wat een enorme impuls voor de Britse filmindustrie is. The Queen regisseur Stephen Frears zag de BAFTA voor beste regie aan zijn neus voorbijgaan. Regisseur Paul Greengrass van United 93, over de vliegtuigkapingen van 9/11, mocht wel de prijs mee naar huis nemen. Tevens won United 93 de BAFTA voor beste montage.

De prijs voor beste acteur ging naar Forest Whitaker voor zijn rol als Idi Amin in The Last King of Scotland. Toen hij voor dezelfde rol een Golden Globe kreeg, kon hij zijn emoties op het podium niet in bedwang houden en daar had hij achteraf spijt van. Toen hij zijn BAFTA in ontvangst nam hield hij zich dan ook duidelijk in, maar dat ging hem moeilijk af. Om zichzelf niet opnieuw te verliezen dreunde de acteur een lange rij namen op, maar sloot uiteindelijk toch emotioneel af toen hij de BAFTA aan zijn overleden oma opdroeg. Enigszins de kluts kwijt liep Whitaker de verkeerde kant van het podium af en kwam uiteindelijk op een drafje terug om met een glimlach op zijn gezicht ook nog zijn vrouw te bedanken.

The Last King of Scotland won tevens de speciale Alexander Korda Award voor beste Britse film van het jaar èn de prijs voor het beste script dat naar aanleiding van een boek naar het witte doek was bewerkt. De prijs voor het beste originele script ging naar de Amerikaanse comedie Little Miss Sunshine. De prijs voor beste vrouwelijke bijrol ging naar de niet aanwezige Jennifer Hudson voor haar rol in Dreamgirls en de BAFTA voor beste mannelijke bijrol werd gewonnen door Alan Arkin, die tevens niet aanwezig was. De prijs voor aanstormend talent ging naar Eva Green voor haar rol als Vesper Lynd in de Bondfilm Casino Royale. Paul Verhoevens Zwartboek viel niet in de prijzen. De BAFTA voor beste buitenlandse film ging naar Guillermo del Toro’s Pan’s Labyrinth. Happy Feet werd tot beste animatiefilm van het jaar uitgeroepen.

De mozaïekfilm Babel (2006) kreeg de prijs voor Beste Film in de categorie Drama. Martin Scorsese won als Beste Regisseur voor The Departed (2006). Maar het is Dreamgirls (2007) die met drie Golden Globes ging lopen.

Hoe dan ook is er niet echt sprake van één grote winnaar, want de meeste films kregen wel een beetje erkenning. Tijdens de ceremonie in Los Angeles won de musical Beste Film in de categorie Musical of Komedie, en daarnaast Beste Mannelijke Bijrol voor Eddie Murphy en Beste Vrouwelijke Bijrol voor Jennifer Hudson.

In tegenstelling tot de Oscars, maakt het comité van de Golden Globes voor bepaalde nominaties, waaronder die voor Beste Acteur en Beste Actrice, onderscheid tussen Drama enerzijds en Musical of Komedie anderzijds. In de dramacategorieën wonnen Helen Mirren voor The Queen (2006) en Forest Whitaker (The Last King of Scotland (2006)).

Meryl Streep won Beste Actrice voor haar krengerige rol in de komedie The Devil Wears Prada (2006). Voor Beste Acteur in een komedie mocht Sacha Baron Cohen het beeldje in ontvangst nemen voor de titelrol van Borat (2006).

De prijs voor Beste Scenario ging naar Peter Morgan voor The Queen. Onder de animatiefilms vielen Cars (2006) en Happy Feet (2006) in de prijzen. Cars won voor Beste Animatiefilm.

Beste Song ging naar het lied , dat de zanger Prince speciaal schreef voor de geanimeerde pinguïns. In de categorie Beste Buitenlandse Film won Clint Eastwood met zijn Japans gesproken oorlogsdrama Letters from Iwo Jima (2006). Hier zijn nog wat red carpet pics en hieronder staat het overzicht van de winnaars en de genomineerden van de Golden Globes 2007:

BESTE FILM – DRAMA
Babel
Bobby
The Departed
Little Children
The Queen

BESTE FILM - KOMEDIE/MUSICAL
Dreamgirls
Borat
The Devil Wears Prada
Little Miss Sunshine
Thank You For Smoking

BESTE REGIE
Martin Scorsese (The Departed)
Clint Eastwood (Flags of Our Fathers)
Clint Eastwood (Letters from Iwo Jima)
Stephen Frears (The Queen)
Alejandro Gonzalez Iñárittu (Babel)

BESTE ACTRICE – DRAMA
Helen Mirren (The Queen)
Penélope Cruz (Volver)
Judi Dench (Notes on a Scandal)
Maggie Gyllenhaal (Sherrybaby)
Kate Winslet (Little Children)

BESTE ACTEUR – DRAMA
Forest Whitaker (The Last King of Scotland)
Leonardo DiCaprio (Blood Diamond)
Leonardo DiCaprio (The Departed)
Peter O'Toole (Venus)
Will Smith (The Pursuit of Happyness)

BESTE ACTRICE - KOMEDIE/MUSICAL
Meryl Streep (Devil Wears Prada)
Annette Bening (Running With Scissors)
Toni Collette (Little Miss Sunshine)
Beyoncé Knowles (Dreamgirls)
Renée Zellweger (Miss Potter)

BESTE ACTEUR - KOMEDIE/MUSICAL
Sacha Baron Cohen (Borat)
Johnny Depp (Pirates 2)
Aaron Eckhart (Thank You For Smoking)
Chiwetel Ejiofor (Kinky Boots)
Will Ferrell (Stranger Than Fiction)

BESTE ANIMATIEFILM
Cars
Happy Feet
Monster House

BEST BUITENLANDSTALIGE FILM
Letters from Iwo Jima
Apocalypto
Das Leben der Anderen
Pan's Labyrinth
Volver

BESTE VROUWELIJKE BIJROL
Jennifer Hudson (Dreamgirls)
Adriana Barraza (Babel)
Cate Blanchett (Notes on a Scandal)
Emily Blunt (The Devil Wears Prada)
Rinko Kikuchi (Babel)

BESTE MANNELIJKE BIJROL
Eddie Murphy (Dreamgirls)
Ben Affleck (Hollywoodland)
Jack Nicholson (The Departed)
Brad Pitt (Babel)
Mark Wahlberg (The Departed)

BESTE SCENARIO
The Queen (Peter Morgan)
Babel (Guillermo Arriaga)Little Children (Todd Field & Tom Perrotta)
Notes on a Scandal (Patrick Marber)
The Departed (William Monahan)

Ik lig niet echt wakker van koningshuizen, zowel in ons land als daarbuiten. Het is een duur poppentheater uit de feodale tijd waar de bevolking steeds minder aan heeft. Maar dat het soms stof is voor opmerkelijke films is opnieuw duidelijk geworden met The Queen (2006) van Stephen Frears (Dirty Pretty Things, Dangerous Liaisons, The Grifters).

De kritieken over de film zijn lovend, meer nog, op Rotten Tomatoes haalt de film maar liefst 98% met 153 reviews van diverse kranten en webmagazines en verdient daarmee, samen met Casino Royale (2006), de Golden Tomato Award die wordt toegekend aan de films met de hoogte review score in 2006.

Korte inhoud: The Queen is een weergave van de veelvuldige contacten die koningin Elizabeth en premier Tony Blair met elkaar hadden, na de dood van Prinses Diana. Hoofdonderwerp was de balans die gevonden moest worden tussen het deel dat een privé-aangelegenheid van de Koninklijke familie was en de roep van het volk tot een openbare rouwceremonie. Koningin Elizabeth II trekt zich met haar gezin terug in het kasteel Balmoral, onthutst door de reacties van het volk. Voor Tony Blair, de nieuwgekozen gekozen premier, is de roep van het volk om zekerheid en steun door hun leiders een speerpunt. Wanneer de emoties beginnen op te lopen is het aan Blair om een manier te vinden om een brug te slaan tussen de koningin en het Britse publiek.

Ik heb de film nog niet gezien, maar ik ken wel de meeste van de films van Stephen Frears, en is één van de meest talentvolle Europese regisseurs die ik ken. Frears is niet op zoek naar al te evidente speciale effecten om zijn films mee op te smukken, maar zet zijn acteurs op de voorgrond, in dit geval Helen Mirren, die tijdens het Filmfestival van Venetië werd verrast met een minutenlange staande ovatie. Frears vertelt tevens zijn verhaal met een kroniek-achtig realisme die zowel de wereld van het traditionele koningshuis beschrijft als de soms chaotische leven van een eerste minister. Bij deze een document bestemd voor volharde monarchisten als voor overtuigde republikeinen. Misschien leren we er nog iets uit met betrekking tot de oproer rond de dotaties bij ons.

We hebben een heel eng beeld van wat er zich afspeelt achter de muren van het paleis, en zoals dat nu het geval is met prins Laurent, krijgen we vaak de extremen te zien: de glitter en de schandalen. Met deze prent stappen we uit de karikatuur en lijkt het erop dat we een waarheidsgetrouw beeld van de koningin van Groot-Brittannië krijgen voorgeschoteld. In The Queen wordt het instituut dat zijn uitstraling, bestaansrecht en aantrekkingskracht dankt aan eeuwenoude tradities, tot verantwoording geroepen door het volk. Een volk die verwacht dat dit eeuwenoude instituut zich gedraagt naar wat die tradities voorschrijven. En dat is meteen ook een moeilijke evenwichtsoefening, met blijkbaar een buitengewone film tot gevolg.