De FilmBlog

Iedereen keek uit naar de terugkeer van Eddie Murphy. En al zeker in een film waarin hij NIET te zien was in een fatsuit of in vrouwenkledij. Maar spijtig genoeg bleef Tower Heist (2011) op de eerste plaats een Ben Stiller prent en kwam de zwarte acteur er nauwelijks aan te pas.

Korte inhoud: Een overwerkte manager (Ben Stiller) van een luxe appartementencomplex heeft samen met zijn personeel zijn pensioen verloren aan het piramidespel van de Wall Street crimineel Arthur Shaw (Alan Alda). De fraudeur woont in een groot penthouse onder huisarrest. Onder leiding van de manager gebruiken de medewerkers hun kennis van het gebouw om de fraudeur een poot uit te draaien.

In tegenstelling tot veel andere films, speelt Ben Stiller hier een echte held in plaats van een sul. En dat is toch wel een beetje van een verrassing. Ook zien we dat Eddie Murphy een echte klier vertolkt die enkel uit is op eigen gewin. Zijn personage is zo onsympathiek dat je eigenlijk moeilijk kan vatten waarom ze hem hebben betrokken bij de misdaad, in plaats van een andere expert inbreker. Murphy is wel een pluspunt, maar wordt toch voor een stuk weggedrukt door de aanwezigheid van Casey Affleck, Matthew Broderick en Gabourey Sidibe. De FBI-agente in de film wordt vertolkt door Téa Leoni.

Regisseur Brett Ratner levert wel een coherente prent af met een beetje humor, slapstick en sociaal drama, die elkaar naadloos opvolgen. Enkel spijtig dat het verhaal van Ted Griffin, Adam Cooper en Bill Collage op de ballen trekt. Het is allemaal wel lichtjes geïnspireerd op het verhaal van Bernie Madoff, maar steunt toch voornamelijk op situationele humor die nooit echt doet schaterlachen. Het vreemde van de zaak is dat het basis-idee eigenlijk afkomstig was van Eddie Murphy. Maar Brett Ratner is niet het soort regisseur die een zwak verhaal kan omtoveren tot een stevige film.

In tegenstelling tot de Ocean's Eleven films hebben we hier een ensemble van dieven die allesbehalve intellectuelen zijn, maar vooral reageren op impulsen van het moment. De manier hoe ze de inbraak voorbereiden is dan ook puur amateurisme en daar komt veel van de humor bovendrijven, en eenmaal ze bezig zijn met de inbraak loopt uiteraard heel wat verkeerd, zonder echt over-the-top te gaan. Toch blijft alles wat aan de droge kant en blijven we na afloop wel wat op onze honger zitten.

Op de blu-ray staat niet alleen de audio-commentaar van Brett Ratner, maar ook heel wat deleted scènes, alternatieve eindes, bloopers en allerhande reportages. Alles wat op een blu-ray hoort te staan.

***Related Post***
30/07/2011: Tower Heist trailer

Ik ben zelf geen grote fan van Sam Worthington. De man heeft me niet kunnen bekoren in Terminator Salvation (2009), nog minder in Avatar (2009) en helemaal niet in Clash of the Titans (2010). Ik keek dus zelf niet meteen uit naar Man on a Ledge (2012).

Korte inhoud: Wanneer politieagent Nick (Sam Worthington) onterecht veroordeeld wordt voor een misdaad, grijpt hij de eerste mogelijkheid aan om te ontsnappen. Na zijn ontsnapping wil hij nog maar één ding; zijn onschuld bewijzen. Hij klimt op het dak van een hotel en dreigt naar beneden te springen. De politie besluit de vrouwelijke onderhandelaar Lydia (Elizabeth Banks) in te schakelen om met de man te gaan praten. Nick doet er alles aan om zijn onschuld te bewijzen en gaat daarbij, met behulp van zijn broer (Jamie Bell) en diens vriendin (Genesis Rodriguez), geen enkel gevaar uit de weg. Hij heeft de hulp van Lydia nodig om zijn doel te kunnen bereiken. Terwijl Lydia in een tweestrijd verkeert, worden de kansen van Nick steeds geringer.

De kracht van Man on a Ledge ligt echter niet bij de vertolkingen dan wel bij het script van Pablo F. Fenjves, die hier niet ver was om één van de betere heistfilms op papier te zetten sinds Inside Man (2006), ook al hebben beide films te kampen met heel wat onlogische plotpunten (maar dat ligt nu eenmaal ingebakken in dit filmgenre). De zwakte van de film zit bij de vertolkingen. Had regisseur Asger Leth, die met deze film zijn debuut maakte, een betere casting gemaakt, dan had bijvoorbeeld de romance tussen Worthington en Banks veel beter kunnen werken. Nu is de chemie tussen beiden compleet zoek. Daarnaast worden acteurs zoals Ed Harris onvoldoende benut. Ik had de indruk dat de regisseur ook iets teveel was afgeleid door de niet-onaardige decolleté van Genesis Rodriguez.

Ik ben verzot op debuutfilms, vaak omdat regisseurs alles uit de kast halen om hun beste prestatie neer te zetten. Maar in deze debuutfilm mis ik de magie, de originaliteit en de nauwkeurigheid. Man on the Ledge is geen slechte film, maar had véél beter geweest in de handen van een andere cineast. De film zullen we binnen een maand vergeten zijn en niemand zal er nog over spreken, in tegenstelling tot een film als Inside Man. Het script was een paar regels verwijderd van een heist-meesterwerkje, maar nu blijft het wat steken bij dialoogscènes en een tweede helft die iets teveel het pad kiest van de 'voor-de-hand-liggende-verwikkelingen'. Maar deze prent is nooit echt saai, en dat is op zich ook wel een opsteker. Er zit altijd wel ergens een subplot die het vuur aanwakkert, maar nooit voldoende om de film echt te ontvlammen. Als jullie deze Man on a Ledge nog niet hebben gezien in de bioscoop, wachten jullie misschien beter op zijn dvd-release.

Toen ik Inside Man (2006) zag voor het eerst was ik toch wel wat teleurgesteld. Alle ingrediënten waren aanwezig voor een perfecte heistfilm. Maar de film laat toch wel hier en daar een steek vallen. De intriges blijven té lang aanslepen en het verhaal bevat gaten die zelfs door een ervaren stukadoor niet dicht te metselen vallen. Maar hoe dan ook blijft de film nazinderen en is deze Spike Lee film zeker het herbekijken waard op Blu-ray. En al zeker wanneer deze regisseur de film voorziet van commentaar (de enige en beste extra die een dvd hoort te hebben).

Inside Man heeft een indrukwekkende cast die met heel veel overtuiging hun rol spelen. De regisseur Spike Lee zet zijn handtekening op deze film en levert schitterend werk. En de sporadische humor is uiterst efficiënt en wordt slim gemixt met spanning en drama. Alles wordt groots opgebouwd en je verwacht een soort The Shawshank Redemption / The Usual Suspects / The Spanish Prisoner plottwist. Spijtig genoeg is het niet van hetzelfde niveau als voorgaande films, maar kijken we vaak met gefronste wenkbrauwen en zitten met een pak vragen van 'hoe' en vooral 'waarom'...

De film heeft een standaard heist-plot, waarbij bankovervallers mensen gijzelen in een bank en omcirkeld zijn door politiemannen, terwijl een derde partij nog andere belangen verdedigd. Dalton Russell (Clive Owen) is de leider van een 4-mans crew die een bank in New York willen overvallen. Het eerste opzet van de misdadigers is om al de gijzelaars exact te kleden zoals henzelf; met zonnebril en masker. Daarna blijkt dat hij meer geïnteresseerd is in een welbepaalde kluis, dan in het geld. En moeten hiervoor tijd winnen, maar trekken op een onbegrijpelijke manier meteen de aandacht van een flik met een paar rookbommen.

Detective Keith Frazier (Denzel Washington) en zijn partner hebben de leiding in de onderhandelingen en moeten Captain Darius (Dafoe), die niets liever wil dan de bank te bestormen, even rustig houden. De bankeigenaar, Arthur Case (Christopher Plummer), verschijnt ook op het toneel en wil kost wat kost de inhoud van de kluis beveiligen. Daarvoor huurt hij de diensten in van Madeline White (Jodie Foster) die een vrouw is met heel veel invloed.

Maar net bij het scenario rommelt het. Het verhaal speelt zich af na 2001, want er zitten een aantal 9/11 referenties in de film verscholen. Zijn wij verondersteld te geloven dat een teenager zoveel macht zou kunnen uitoefenen om een monsterdeal te sluiten met de Nazi’s, waarbij geld van de Joden tijdens de Holocaust werd "witgewassen". Neem nu nog dat Arthur Case 35 was in 1940, dan zou hij 97 moeten zijn in 2002. Christopher Plummer (76) is een geweldig acteur, maar zijn wandelstokje en zijn rimpeltjes zijn verre van geloofwaardig. En dan blijft ook zijn dramatic need heel dunnetjes. Op het einde van de film heeft hij niks, en toch betaalt hij met een gemoedelijke glimlach Madeline White voor iets waarin ze niet is in geslaagd (het discrediterende materiaal te bemachtigen of te vernietigen). Daarnaast is ook niet duidelijk waarom hij dat materiaal niet zelf had vernietigd. De enige reden zou zijn dat hij ooit zelf in het reine wou komen met zijn verleden (wat een schitterende dramatic need zou zijn voor zijn karakter). Maar neen, niks van dat, hij volhardt in de boosheid en doet er alles aan om de affaire stil te houden. Sterker nog, in de week na de overval gaat hij zelfs geen kijkje nemen in zijn kluis, al dan niet met White, om te zien of de boeven soms iets hebben achtergelaten. Want ja, politierapport beweert dat er NIETS is gestolen. Pas een week later gaat detective Frazier de ontdekking doen. Yeah right, how convenient.

Maar los van die schoonheidsfoutjes in het script is het toch een bijzondere film, en dat heeft voornamelijk te maken met de die Spike Lee touch en de geweldige fotografie. De film wordt uitgegeven door Universal en op de Blu-ray vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Spike Lee maar ook meer dan 20 minueten deleted scenes (voor de liefhebbers) alsook een docu over de vele samenwerkingen tussen Spike Lee en Denzel Washington.

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
08/12/2006: Spike Lee verfilmt L.A. Rodney King Riot
03/11/2006: Inside Man sequel
17/04/2006: Inside Man filmbespreking
28/03/2006: Inside Man korte inhoud + trailer

Gezien de vele reacties op de poster-post is hier misschien een tip van een knappe retro-poster van The Bank Job (2008) die zijn grafisme haalt uit de jaren ‘70. Neen, de deze film is geen vervolg op The Italian Job (2003) of zijn sequel The Brazilian Job (2009), maar gaat wel min of meer over hetzelfde: een overval.

Korte inhoud: In september 1971 groef een bende dieven een tunnel onder de Baker Street bank in London en ging er vandoor met drie miljoen pond aan juwelen en cash. Niemand werd ooit gearresteerd en de buit nooit teruggevonden. De hele zaak werd door de overheid in de doofpot gestopt en nu pas onthuld: een verhaal waarin blijkt dat de dieven niet de enige criminelen waren. Moord, een seksschandaal en de Koninklijke familie leken hier ook deel van uit te maken.
Download hier de trailer.

In de film zien we Jason Statham die niet meer is weg te branden van het witte doek in vaak lichtzinnige actie-B-films (War, Crank, Chaos, Revolver, Transporter 1 & 2, In the Name of the King,…). Dé enige "echt goeie film" van de acteur vind ik nog steeds Snatch (2000) en dat is ondertussen al 8 jaar geleden en 24 films later.

Hopelijk zal hij inzien dat hij zijn scenario’s beter zal moeten uitkiezen, of hij zal het label van B-film-acteur (cf. actiehelden: Jean-Claude Van Damme, Steven Seagal,…) opgespeld krijgen voor de rest van zijn carrière. Misschien brengt zijn bloedmooie medespeelster met de smakelijke naam Saffron Burrows hem wel op andere ideeën. Zij kiest haar rollen toch iets beter.

Statham heeft iets met wagens en kijk, in deze film kruip hij in de huid van een auto-dealer met een schimmig verleden. We mogen ons dus verwachten aan heel wat typische Statham-car-chases. En gezien de look van de poster en het parcours van regisseur Roger Donaldson (The Getaway, No Way Out,…) mogen we ook een old-school-heistfilm verwachten met misschien een Britse twist. Hier in België moeten we nog wachten tot 8 augustus 2008 alvorens de film in de bioscoop zal draaien.

Na de opmerkelijk zwakke sequel Ocean’s Twelve (2004) keert regisseur Steven Soderbergh voor de derde film terug naar Las Vegas met Ocean’s Thirteen (2007), waarin Danny Ocean en zijn metgezellen wraak proberen te nemen op hoteleigenaar Willie Bank, gespeeld door niemand minder dan Al Pacino. En met deze film is het back to basics.

Ja, Soderbergh heeft met Ocean’s Eleven (2001) zeker de originele film uit 1960 overtroffen en is het zeker één van die remakes die echt wel de moeite was om te herbeleven. Superieur swingende entertainment die wereldwijd de kassa's liet rinkelen.

De derde film is een schoolvoorbeeld van een heist-film waar het plot belangrijker is dan de karakter-ontwikkeling of nevenplots. De machine moet vlotjes kunnen draaien en mag niet gehinderd worden door te veel psychologie. De expeditie is op voorhand uitgebakend en het resultaat van de film ligt vast. Hoe de machine uiteindelijk werkt is de essentie van de film, en het is wel degelijk fascinerend. Alle originele cast-leden zijn terug, met uitzondering van de twee vrouwen, Julia Roberts en Catherine Zeta-Jones. Alle oestrogene impulsen in deze macho-mannenwereld moeten dus maar komen van Ellen Barkin.

Toch zijn alle ogen gericht op Al Pacino, of wat had je gedacht. Hij ontgoochelt niet en bewijst dat hij nog niets van zijn pluimen heeft verloren met zijn hoog oplaaiende retorische uitspattingen. Terwijl de andere acteurs dit ritje al twee keer hadden meegemaakt, ziet Pacino er behoorlijk ontspannen uit alsof hijzelf het ritme van de film bepaalt. Ze zeggen wel dat er nooit een Ocean’s Fourteen zal komen, maar de manier waarop deze acteurs one-liners naar elkaar gooien is een nieuw vervolg zeker niet uitgesloten. Je ziet dat dit gewoon pure fun is voor hen.

De film is ons altijd een stap(je) voor, net genoeg zodoende we nooit kunnen gissen wat er gaat gebeuren maar ook niet te ver dat we verdwaald geraken in de plotwendingen. De actie is tot en minimum beperkt, maar gaat als een sneltrein vooruit en voor je het weet zit je te genieten van de atmosfeer en het gezelschap. Ik heb niet meteen kritiek op de film was het niet dat ik eigenlijk iets meer thriller-effect had verwacht (…gehoopt) zoals in de Scorsese film Casino (1995). Maar alles blijft gezapig als een beekje verder kabbelen. Elk personage heeft zijn ‘moment de gloire’, maar gezien het aantal personages duren deze passages ook niet al te lang.

Ik moet nog Die Hard 4.0 (2007) gaan zien, maar tot nu toe is deze Ocean’s Thirteen zeker de beste zomer-sequel tot nu toe. Ook al is er minder actie, in deze prent voel je de tintentelende nieuwe wind beter dan op het dek van Pirates. Het is tevens gewoon een genoegen om zoveel talentvolle bekende gezichten aan het werk te zien. We worden zelfs verwend met een beetje Hollywood nostalgie. Zoals ik eerder zei, het is een ‘back to basics’-film. Ocean’s Thirteen gaat niet de retro-toer op als de Grindhouse-films, maar maakt een knipoogje naar de originele Hollywood ‘Rat Pack’ en in het bijzonder naar Frank Sinatra. Beslist de moeite waard. De film draait al vanaf 13 juni 2007 in onze zalen. **½ op *****

***Related Posts***
08/05/2007: Ocean’s Thirteen posters
31/03/2007: Ocean’s Thirteen trailer

Inside Man (2006) is mijn grootste ontgoocheling sinds Kirsten Dunst gecast werd als Mary Jane Watson in Spider-Man. Alles zag er perfect uit. Wanneer een acteur als Willem Dafoe eigenlijk maar een bijrolletje heeft, dan weet je meteen dat het menens is. Er stond evenveel talent voor de camera als achter de camera en de trailer beloofde ons een intelligente Heist film. Maar wanneer je naar deze film gaat met die verwachtingen, kom je de zaal uit met het gevoel "beroofd" te zijn van een betere afwikkeling. Voor de mensen die de film nog willen zien in de bioscoop zou ik hier stoppen met lezen, want deze review bevat een aantal *spoilers*.

Laat ik misschien beginnen met te zeggen dat Inside Man geen slechte film is, verre van. De acteurs, voor zover ze iets dramatisch moeten doen, vertolken hun rol met overtuiging. De regisseur Spike Lee zet zijn handtekening op deze film en levert schitterend werk. En de sporadische humor is uiterst efficiënt en wordt slim gemixt met spanning en drama. Alles wordt groots opgebouwd en je verwacht een soort The Shawshank Redemption / The Usual Suspects / The Spanish Prisoner plottwist. Spijtig genoeg is het niet van hetzelfde niveau als voorgaande films, maar kijken we vaak met gefronste wenkbrauwen en zitten met een pak vragen van 'hoe' en vooral 'waarom'...

De film heeft een standaard heist-plot, waarbij bankovervallers mensen gijzelen in een bank en omcirkeld zijn door politiemannen, terwijl een derde partij nog andere belangen verdedigd. Dalton Russell (Clive Owen) is de leider van een 4-mans crew die een bank in New York willen overvallen. Het eerste opzet van de misdadigers is om al de gijzelaars exact te kleden zoals henzelf; met zonnebril en masker. Daarna blijkt dat hij meer geïnteresseerd is in een welbepaalde kluis, dan in het geld. En moeten hiervoor tijd winnen, maar trekken op een onbegrijpelijke manier meteen de aandacht van een flik met een paar rookbommen.

Detective Keith Frazier (Denzel Washington) en zijn partner hebben de leiding in de onderhandelingen en moeten Captain Darius (Dafoe), die niets liever wil dan de bank te bestormen, even rustig houden. De bankeigenaar, Arthur Case (Christopher Plummer), verschijnt ook op het toneel en wil kost wat kost de inhoud van de kluis beveiligen. Daarvoor huurt hij de diensten in van Madeline White (Jodie Foster) die een vrouw is met heel veel invloed.

Het probleem ligt niet bij de cast, ook niet bij de regisseur, maar wel aan de bron, namelijk het script. Ik heb de indruk dat de scenarist Russell Gewirtz teveel bezig was met het uitschrijven van een ingewikkelde heistfilm, maar zich nooit echt heeft bekommerd met de dramatic need van elk van zijn personages en zich verschuilt achter het thema ‘Everybody has a price’ (iedereen heeft zijn prijs). Maar dit is uiteraard een beetje te gemakkelijk, zeker ook voor mensen van het kaliber van Spike Lee. Inside Man wil ons doen geloven op het einde dat Detective Keith Frazier (Denzel Washington) tevreden is met een kleine erkenning voor bewezen diensten, dat Dalton Russell (Clive Owen) tevreden is met zijn diamanten en zich verder niets meer aantrekt van het verleden van de eigenaar van de bank, dat Madeline White (Jodie Foster) met al haar macht eigenlijk vrij machteloos is in de film en dan ook braafjes het zwijggeld aanvaardt en dat Arthur Case (Christopher Plummer) een belangrijk man was tijdens de tweede wereldoorlog én om …eu…nostalgische redenen, ‘het bewijs’ van zijn collaboratie, in een kluis had laten liggen in één van zijn banken.

Het verhaal speelt zich af na 2001, want er zitten een aantal 9/11 referenties in de film verscholen. Zijn wij verondersteld te geloven dat een teenager zoveel macht zou kunnen uitoefenen om een monsterdeal te sluiten met de Nazi’s, waarbij geld van de Joden tijdens de Holocaust werd "witgewassen". Neem nu nog dat Arthur Case 35 was in 1940, dan zou hij 97 moeten zijn in 2002. Christopher Plummer (76) is een geweldig acteur, maar zijn wandelstokje en zijn rimpeltjes zijn verre van geloofwaardig. En dan blijft ook zijn dramatic need heel dunnetjes. Op het einde van de film heeft hij niks, en toch betaalt hij met een gemoedelijke glimlach Madeline White voor iets waarin ze niet is in geslaagd (het discrediterende materiaal te bemachtigen of te vernietigen). Daarnaast is ook niet duidelijk waarom hij dat materiaal niet zelf had vernietigd. De enige reden zou zijn dat hij ooit zelf in het reine wou komen met zijn verleden (wat een schitterende dramatic need zou zijn voor zijn karakter). Maar neen, niks van dat, hij volhardt in de boosheid en doet er alles aan om de affaire stil te houden. Sterker nog, in de week na de overval gaat hij zelfs geen kijkje nemen in zijn kluis, al dan niet met White, om te zien of de boeven soms iets hebben achtergelaten. Want ja, politierapport beweert dat er NIETS is gestolen. Pas een week later gaat detective Frazier de ontdekking doen. Yeah right, how convenient.

De kracht van de film zit hem in de tegenstelling en overeenkomsten tussen Russell ‘de dief’ en Frazier ‘de flik’, waarbij de plannen van Russell pas op het einde van de film zullen onthuld worden. Ondertussen is er een soort kat-en-muis spel aan de gang waarbij de ene de andere wil overbluffen met zijn intelligentie. De rol van White (Jodie Foster) is geheel bijkomstig en vertraagt meer de film dan iets anders. Uiteraard speelt Foster haar rol met veel overtuiging maar zij weet ook wel dat ze eigenlijk niet meer is dan een overbodige red herring in het verhaal. Op het einde van de film zit er ook een onbegrijpelijk gesprek tussen haar en Case waarbij ze hem zegt dat ze vermoedt dat de ganse opzet niet draaide rond een paar Nazi-documenten, maar wél ...aha ! hier komt het ...een paar diamanten van Joden die zijn omgekomen in de holocaust. What's the bloody difference?? Het opzet blijft toch hetzelfde!

Denzel blijft Denzel, en de rol die hij hier vertolkt staat op zijn lijf geschreven. Hij had de rol kunnen vertolken in zijn slaap. Zijn gedrevenheid en morele ambiguïteit blijven fascinerend om naar te kijken. Hij is fundamenteel een goed persoon, maar Frazier heeft ook zijn prijs. Clive Owen heeft het minder gemakkelijk om uit te stralen met een masker, zonnebril en een gebroken Amerikaans accent.

Spike Lee zorgt met zijn cinematografische aanpak dat de film niet uidraait op een gigantische flop, maar probeert hier vooral een big budget mainstream film te maken op aanvraag in 43 draaidagen (en niet 39 dagen zoals imdb schrijft) met een onafgewerkt scenario die eigenlijk nog een aantal drafts kon gebruiken. Maar de hoogtepunten in de film zijn duidelijk van zijn hand. Zo is er een schitterende scène met een zwart jongetje die op zijn gameboy een soort ‘Grand Theft Auto’ spel aan het spelen is, en Russell met hem een dialoog aanknoopt. Er zitten ook een paar schitterende scènes in met een Albanese vrouw en een Sikh die wordt aanzien als een Arabische terrorist. Dit laatste beeldt trouwens goed de kritiek uit van Spike Lee op de neo-conservatieve regering die na 9/11 vooral oog had op een Patriot Act die het privé-bezit nog meer ging beschermen en de buitenlanders nog meer ging viseren. Dit editoriale werk van Spike Lee is de enige diepte in de film, gezien er quasi geen drama te bespeuren is in het basisverhaal. De film is ook doorspekt met low-key humor, vooral in de flash-forwards waarbij Denzel en zijn partner ierdereen ondervragen in contrasterende overbelichte Bleach Bypass beelden (met Kodak Ektachrome 100D 5285 reversal film).

De briljante cinematografie is ook een beetje onder invloed van Spike, die op de set graag werkt met verschillende cameras (in dit geval een stuk of 7 super 35mm Arricam’s met lichtgevoelige Cooke S4 Prime objectieven en Kodak Vision2 500T 5218 pellicule afgewisseld ter compensatie van de kleurtemperatuur in de bank met performante Vision2 Expression 500T 5229) en constant zoekt naar grafisch interessante hoeken en savvy camerabewegingen waaronder heel veel steadycam en kraan-beelden en ook zijn trademark waarbij hij een acteur op een dolly zet en met hem een eindje travelt – meestal op een moment waarin de acteur even het noorden kwijt is en zichzelf moet herpakken. Er zit zelfs een trans-travelling in van het bureau van Case, waarbij het ganse bureau op een dolly werd gezet en hiermee een soort surrealistisch beeld creeërde. Het is niet nieuw, maar in dit geval werkt het volledig.

Wat mij bijzonder opviel in de film was dat er een specifieke camera-beweging was bij elk van de hoofdpersonages. Clive Owen, werd meestal centraal in het frame gepositioneerd en gefilmd met nauwkeurige steadycam bewegingen die op het personage in-travellen (gevoel van totale controle) in een zacht licht. Daarentegen was Denzel gefotografeerd in chaotische omstandigheden met handheldcamera’s en bruuske steadycamshots in een fel gecontrasteerde atmosfeer met een mix van verschillende lichtbronnen (politielichten, neonlampen, spots,…).

Maar in dit bluf-poker spelletje zitten er ook een aantal onbegrijpelijke situaties (plot-holes) waar ik het als kijker altijd moeilijk mee heb. Er zit bijvoorbeeld een scène in waar de mannen een gat graven in de vloer. Dit uiteindelijk om het publiek te laten geloven dat ze misschien het ondergrondse pijpsysteem zullen gebruiken om waardevol materiaal door te sluizen. Maar niets is minder waar. Een van de boeven zegt “This is a nice little shithole”. Wel, dit moest je dus letterlijk nemen. De boeven zouden een valse wand maken met een kleine ruimte van 2 op 4 meter mét toilet. Russell zou er 1 week in kamperen tot de storm is gaan liggen. Knap scenario-ideetje, maar allesbehalve realistisch. De rioleringen openbreken zouden niet alleen een ondraaglijke geur met zich meebrengen die doorheen het bankgebouw zou doordringen maar is tevens heel veel werk voor iets wat gemakkelijk kan opgelost worden met 3 lege plastic flessen en 5 vuilniszakken. Het openbreken van de riolering is enkel maar om ons op het verkeerde pad te zetten maar is in de praktijk één van de meest idiote daden van de bankovervallers. Daarnaast stel ik me de vraag of niemand van het bankpersoneel heeft gezien dat hun bergruimte plots 2 meters in breedte is ingekort. I doubt that…

Trouwens zijn de flikken een beetje lui en niet al te slim. Er zit een scène in waarin Denzel op het matje wordt geroepen waarin de inspecteur hem zegt om de zaak te laten vallen. Why?? Er was een gijzeling in een bank. Zelfs al hebben ze niks gestolen, dit zou moeten onderzocht worden. En wat met de pers? Gaan zij dat pikken dat de politie het onderzoek zo snel staakt. No way! Het 375 pistool werd niet gevonden op de plaats van de misdaad. Ze zouden de bank ondersteboven moeten halen om dit pistool te vinden en uiteindelijk wel op de valse wand zijn uitgekomen. De flikken konden ook nagaan wie van de gijzelslachtoffers geen stadskleding hadden en zo meteen uitmaken wie de daders waren (je kan natuurlijk van de veronderstelling uitgaan dat de daders ook stadskleding in de plasticzakken hadden gestoken, maar dat hebben we niet gezien). Er zijn trouwens een 30tal getuigen die tijdens de strip-scène elkaar goed hebben gezien. Was Jack Bauer opgeroepen om de ondervraging te doen, had je meteen al getuigenissen.

Conclusie: Ik heb me bij momenten kostelijk geamuseerd met Inside Man, maar op het einde was de ontgoocheling groot en viel alles in elkaar als een kaartenhuisje. De build-up is zo groot om uiteindelijk iets heel kleins te bekomen. Er is zelfs een knipoogje naar Sidney Lumet’s Dog Day Afternoon (1975), maar deze film is in vele opzichten superieur aan Inside Man. De film beter kunnen zijn als de scenario-schrijver iets beter werk had geleverd en iets beter de morele dilemma had uitgewerkt met geloofwaardige motieven. De Inside Man in de film zou de joods rabbijnse professor kunnen zijn die waarschijnlijk achter het verleden van de bankeigenaar is gekomen (een beetje laat, maar soit).

Het verwantschap tussen Russell en de joodse man is helemaal niet duidelijk en roept ook heel wat vragen op. Russell heeft blijkbaar geen problemen om de bloed-diamanten te nemen en weg te rijden in een wagen die heel veel weg had van een VW. (ik moet de film opnieuw zien om zeker te zijn, maar dit zou toch een misplaatste ironische touch zijn in dit type van film) Alles draait ook rond een ring van een joods gezin die werd vermoord tijdens de Holocaust, maar op het einde weet men nu niet wat concreet met die ring zal gebeuren. Russel steekt ook een holocaust-diamantje in de zak van Frazier, maar het echte motief van deze daad ontgaat mij enigszins. Waarom zou Frazier de diamentenring gebruiken om de bankeigenaar aan te klagen, om dan het diamantje zelf te gebruiken? Waarom? Maar misschien tekent deze verwarring in de motieven van de personages ook de verwarring binnen het politieke bestel. In ieder geval was het einde voor mij althans iets te evident. Zoveel talent, zoveel middelen, en toch zo’n gemiste kans op een meesterwerk.

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
08/12/2006: Spike Lee verfilmt L.A. Rodney King Riot
03/11/2006: Inside Man sequel
28/03/2006: Inside Man korte inhoud + trailer

Spike Lee is terug. Na een reeks films die maar weinig om het lijf hadden, denk maar aan She Hate Me (2004), kwam het Amerikaanse publiek afgelopen weekend massaal op zijn heist-film Inside Man (2006) af. De film kwam op nummer 1 te staan aan de box-office met 29 miljoen dollar, gevolg door V for Vendetta (2006) die in zijn tweede week 12 miljoen dollar opbracht (totaal: 46 miljoen dollar)

Korte inhoud: Rechercheur Keith Frazier (Denzel Washington) en zijn partner worden geconfronteerd met een overval op een bank, waarbij een grootschalige gijzelingssituatie ontstaat. Frazier moet het opnemen tegen de superintelligente crimineel Dalton Russell (Clive Owen) die de perfecte bankroof heeft bedacht. De onderhandelingen verlopen moeizaam en worden verder gecompliceerd door de aanwezigheid van Madaline White (Jodie Foster) een effectenmakelaar met belangrijke connecties. Niets is wat het lijkt in dit kat-en-muisspel.

Na zijn hoofdrollen in Mo' Better Blues, Malcolm X en He Got Game, is het misdaaddrama Inside Man de vierde keer dat acteur Denzel Washington samenwerkt met regisseur Spike Lee. De meeste critici omschrijven de film als een intelligent scenario, met scherpe dialogen en een geniaal plot met knappe acteerprestaties. De film krijgt zomaar eventjes 89% op Rotten tomatoes en dat wil ook wat zeggen. De film komt bij ons uit op 12 april 2006. Klik op de afbeelding voor de trailer.

Ook nieuw in de top tien de tiener slasher Stay Alive (2006). In de film ontdekt een groep tieners een verband tussen de dood van hun vriend en een macabere online videogame. De games is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een 17e eeuwse vrouw, die bekend stond als The Blood Countess (waarvan binnenkort een filmadaptatie zal gemaakt worden met Famke Janssen in de hoofdrol). Wie de game speelt en in het spel sterft, overlijd ook in het echt. Hier vinden jullie de trailer Stay Alive trailer.

***Related Posts***
03/11/2006: Inside Man sequel
17/04/2006: Inside Man review