heat

  • Heat (1995) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    20th Century Fox heeft een nieuwe 2-disc Blu-ray uitgebracht met de Director's Definitive Edition van Heat (1995), een bijna 3 uur durend epos dat werd gedraaid in 103 dagen. Gezien ik op de filmschool daarover ooit eens een lang essay over heb geschreven, had ik plots een onweerstaanbare drang om dit meesterwerkje nog maar eens in de aandacht te brengen op deze blog. Heat is één van mijn All Time Top 10 favoriete films ... ja, nog steeds.

    heat_1995_blu-ray_new.jpg

    Heat is oorspronkelijk een remake van L.A. Takedown (1989), een tv-film van Michael Mann, over een geslepen schurk die achtervolgd wordt door een ervaren en even geslepen detective. Mann kreeg met de filmversie van 1995 meer middelen (60 miljoen dollar) en een explosieve cast om zijn moderne cop 'n' thief verhaaltje te vertellen.

    Michael Mann heeft met deze film het westerngenre omgeploegd tot een amalgaam van genres waar de dramatiek van elk een hoogtepunt kent. Beschouw het als een moderne misdaadfilm met neo-noir trekjes en beïnvloed door John Boorman’s Point Blank (1967). Het is trouwens de ambitie van Mann om het genre te overstijgen. Heat is een film die niet vervalt in extreme speciale effecten of ultra-gigantische explosies, maar klassiek blijft in zijn verfilming en soms - vreemd genoeg - speelt met ingetogenheid in explosieve momenten. Hij komt ook verrassend sterk uit de hoek komt in op het eerste gezicht gekende relatiedrama's.

    De verschillende relaties die geportretteerd worden in Heat staan niet los van elkaar maar bespelen elkaar en creëren de context van de film. Ze plaatsen de actiescènes op het tweede plan - een terugkerend gegeven in zijn films - en schetsen het klimaat. Heat is een samenkomen van twee werelden die misschien op het eerste gezicht fel van elkaar verschillen, maar in de loop van het verhaal bijeenkomen. De oppositie van De Niro en Pacino, die zich elk laten inspireren door hun omgeving en die veruiterlijkt wordt door geometrisch contrasterende maar complementaire figuren en decors, staat centraal in de film. De twee personages voelen de aanwezigheid van hun rivaal en hun wegen kruisen elkander op bijzondere momenten.

    De film legt van in het begin de dramatische teneur van de film vast, vergezeld met de beklemmende muziekscore, en in tegenstelling dat de dramatische lijn van de film wordt verzwakt door de vele nevenplots, oscilleert het steeds naar een hoger niveau van exaltatie. Alles staat in teken van het lot van beide mannen, waarbij Neil McCauley (Robert De Niro) zijn verloofde Eady (Amy Brenneman) en Vincent Hanna (Al Pacino) vervreemd van zijn vrouw Justine (Diane Venora) en zijn stiefdochter Lauren (Natalie Portman). Maar vooraleer beide mannen hun ultieme confrontatie tegemoet treden, moeten ze eerst wandelen door hel van verscheurende beslissingen en emotioneel zware momenten. Hanna moet afrekenen met de zelfmoord van zijn stiefdochter en McCauley krijgt te doen met serialkiller Waingro, sterven 3 van zijn vrienden: Michael Cheritto (Tom Sizemore), Trejo (Danny Trejo), Donald Breedan (Dennis Haysbert) en verliest contact met Chris Shiherlis (Val Kilmer).

    Heat animated pictureHeat animated pictureHeat animated pictureHeat animated picture
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Michael Mann wist die eindescène perfect te monteren om ons alsnog op het verkeerde been te zetten door het falen van Hanna te duiden en de confrontatie met de zelfmoord te installeren. De Niro was 'home-free' en reed door de 'tunnel der verlichting' (scène te danken aan het uitgekiende vakmanschap van Dante Spinotti, de Chef Op van Mann), maar Neil onderging het lot van zijn extreme gedrevenheid en perfectionnisme. Zelfs zijn doctrine kon hem deze keer niet helpen. Zoals een bekende spreuk zegt: "Het is altijd een keer teveel."

    De film is een cirkel die twee extremen met elkaar vergelijkt en met elkaar laat confronteren. Een existentialistisch portret over iemand die jaagt op iets en iemand die probeert te vluchten, bijzonder in beeld gebracht door de film te openen met een trein die toekomt in het station (ontmoetingen met het personage) en het landen van een vliegtuig (resolutie). Beide zijn oorden van vertrek en aankomst en aldus heel toepasselijk in het verhaal.

    heat_1995_pic12.jpgheat_1995_pic14.jpgheat_1995_pic13.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Heat, een ander woord voor ‘de flikken op de hielen hebben’, contrasteert met de koude blauwe kleur die verwijst naar de L.A. PD die steeds dichter komt. Maar Michael Mann verzeilt niet in de Vrebos Bal Masqué debiliteit door Hanna een blauw pakje te geven en Neil een zwart pakje. Dat zou niet alleen de film sterk ridiculiseren maar eveneens de aandacht voor de dramatiek van de personages weghalen. De film is van in het begin tot het einde een oase van blauwe en zwarte tinten; zonder dat de kleuren teveel aandacht naar hen toe trekken. Ze blijven wijselijk op de achtergrond (een blauw doek, blauwe vlaggetjes, blauwe lichtjes, een zwarte donkere nacht, een zwart kleed, een postmodern zwartgetint huis, een uitzicht op de zee met een donker blauwe hemel, …)

    De kleur plakt niet op de personages, maar sluipt in de ruimte bij dramatische momenten. Het voorbeeld bij uitstek is het moment dat Neil thuiskomt en door het venster staart, nadat Waingro hem is ontglipt. Men weet wat hij voelt en denkt, zonder ook maar één woord. Een ander voorbeeld is de zwartgalligheid waarmee Hanna dagelijks te doen heeft. Het bloederige die hij alle dagen geserveerd krijgt en waar hij verslaafd aan wordt. Of zoals hij zegt tegen zijn vrouw: ik heb het nodig om scherp te blijven. Dit wordt perfect weergegeven door de zwarte tinten waarin hij leeft. Een goed regisseur weet gebruik te maken van al die elementen die op het gevoel spelen van de toeschouwer, maar slechts weinigen kennen de juiste doseringen.

    heat_1995_pic04.jpgheat_1995_pic02.jpgheat_1995_pic03.jpg
    heat_1995_pic06.jpgheat_1995_pic07.jpgheat_1995_pic05.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Natuurlijk kan je moeilijk over Heat praten, zonder de acteurs te vermelden want zij nemen het leeuwendeel van het charisma van de film voor hun rekening. Na 22 jaar van hun valse ontmoeting in The Godfather (1974), ontmoeten ze elkander uiteindelijk face-to-face; zonder enige twijfel een anthologisch moment. Het leek of Godfather Marlon Brando zijn erfenis schonk aan Pacino en De Niro.

    Deze twee titanen, die wat men ook moge schrijven van hen, heel bescheiden blijven en niet zomaar op de voorkant van magazines willen prijken. Beide hebben ook een aura van mysterie rondom hen die menig fouillerend interview doorstaat. De Niro mompelt vaak een paar lettergrepen, terwijl Pacino zal doen of hij de vraag niet begrijpt om u te forceren uw vraag in andere richting te sturen en desgevolge niet op uw vraag te antwoorden. Van Looy zal daar wel kunnen van getuigen. Maar op de set zijn ze 'echt'.

    heat_1995_pic08.jpgheat_1995_pic09.jpgheat_1995_pic10.jpgheat_1995_pic11.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Een belangrijk gegeven is dat de twee acteur van verschillende motivaties vertrekken. Terwijl De Niro een echt filmbeest is, heeft Pacino eigenlijk meer verbintenissen met theater. Dit zorgt in ervoor dat hun vertolkingen des te meer contrasteren met elkaar. Terwijl de ene zijn tegenspelers op zich laat afkomen, zal de andere zijn tegenspelers omhelzen tot in de meest extreme metaforen. Elk heeft zijn stijl van spelen; Pacino is exuberant, theatraal (in positieve zin), in vuur en vlam, vrijgevig en direct herkenbaar aan zijn ruwe en vlammende stem. Pacino geeft een extra reliëf aan zijn personages die hij vertolkt. Terwijl De Niro meer ingetogen is, pragmatisch, georganiseerd en een spel speelt met zijn ogen. Zijn sterkte ligt in zijn ingetogenheid bij extreme emoties, alsof hij ze laat kolken binnenin. Het lijkt of hij alles ogenschijnlijk onder controle heeft. Vaak weet je niet of hij goedgeluimd zal zijn of hij je hoofd in twee zal slaan. Beide kunnen heel charmant zijn maar plots heel agressief tekeer gaan. Mann heeft het scenario niet geschreven met Al en Bob in het hoofd maar het was een evidente keuze. Als je tot hier bent geraakt met lezen, felicitaties, je bent doorheen een samenvatting van mijn proloog. ;)

    De nieuwe Blu-ray van Heat komt vandaag uit op 23 februari 2017 met als extraatjes de audio-commentaar van de regisseur Michael Mann, een gesprek met de filmcrew, een heuse making-of, een gesprek met De Niro en Pacino, extra beeldmateriaal, verwijderde scènes en bioscooptrailers.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 23 februari 2017

     

    *** Heat trailer ***

  • The Insider (1999) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Tot mijn verbazing hadden we zowel Heat (1995) van regisseur Michael Mann besproken als Collateral (2004), Miami Vice (2006) en Public Enemies (2009), maar nog niet The Insider (1999). Hier is dan het inhaalmanoeuvre. De komende weken zal de Ali (2001) bespreking nog volgen.

    the_insider_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Producer Lowell Bergman (Al Pacino) van het programma '60 minutes' ruikt een verhaal wanneer Jeffrey Wigand (Russell Crowe), voormalig onderzoeker bij tabaksfabrikant Brown & Williamson, niet met hem wil praten. Wanneer de fabrikant Wigand dwingt om een overeenkomst na te komen, besluit hij toch om Bergman in vertrouwen te nemen en de waarheid over zijn werkgever naar buiten te brengen. Zowel Bergman en Wigand komen er echter achter dat dit niet zo makkelijk is als gedacht.

    The Insider is niet alleen een verhaal van David tegen Goliath, maar in essentie eigenlijk een verhaal van journalistieke integriteit tegenover de belangen van de tabaksindustrie. Het is vooral een meeslepende thriller gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Michael Mann slaagt er in om een vrij saai proces uit 1996 om te buigen tot een bigger-than-life verhaal. Mann schreef het scenario samen met Eric Roth (Ali, Munich, Forrest Gump), maar het is niet meteen duidelijk in hoeverre wer afgeweken van datgene wat 'echt' is gebeurd. In ieder geval kloppen alle grote lijnen. Over de doodsbedreigingen die Wigand kreeg gaat Mann ook niet beginnen fantaseren met deep throat toestanden in de parking van Brown & Williamson. We zien nooit van wie deze dreigementen komen, maar uiteraard hebben we wel een flink vermoeden.

    Het acteerwerk van zowel Pacino als Crowe zijn bangelijk sterk. Vooral die laatste is onherkenbaar. Vergelijk deze vertolking maar eens met deze uit Gladiator (2000), een rol die hij een jaar later had vertolkt. De film werd dan ook genomineerd voor 7 Oscars en 5 Golden Globes, maar won uiteindelijk geen enkele award. De grote boosdoener was American Beauty (1999) die zo goed als alles in de wacht sleepte. The Insider was tevens een controversiële prent, omdat de reputatie van de gerespecteerde 60 Minutes reporter Wallace, gespeeld in de film door een indrukwekkende Christopher Plummer, een ferme deuk had gekregen. Volgens het script van Roth en Mann zou Wallace uiteindelijk hebben gekozen voor de CBS-top in het licht van een mogelijke rechtszaak die de geplande verkoop van CBS aan Westinghouse op de helling kon zetten. Volgens Bergman zou de populariteit van de film ervoor gezorgd hebben dat zowel Don Hewitt als Mike Wallace hem de rug hadden toegekeerd. Mann vindt van zichzelf dat hij recht in zijn schoenen staat. De regisseur hield geen rekening met de vrij naïeve voorstelling van de feiten door Wallace, en ging af op feiten die zwart op wit in de kranten stond gedrukt.

    the_insider_1999_blu-ray_pic01.jpgthe_insider_1999_blu-ray_pic02.jpg

    De karakters in het verhaal, met al hun zwakheden, complexen, frustraties en contradicties, worden tot het uiterste gedreven. Soms gedreven door hun ego, soms compleet verblind door de omstandigheden, stellen ze zichzelf en anderen teleur. Kortom, het zijn mensen van vlees en bloed. Bergman gaat er prat op dat hij zijn bronnen niet in de koude laat staan, terwijl het op zich een soort verkoopargument is naar diegene die hun verhaal kwijt willen. Anderzijds is er Wigand die voor een tabaksgigant gaat werken om zo zijn salaris te zien verdubbelen, met als smoes dat hij kan werken aan een minder schadelijke sigaret. Ze worden met de rug tegen de muur gezet en gedwongen keuzes te maken die hun gehele leven verder zal bepalen. Anderzijds is het ook een film over het juridische apparaat in de States en hoe machtige mannen met hun leger aan top-advocaten met alles kunnen wegkomen.

    De camera van Dante Spinotti zit letterlijk en figuurlijk op de huid van de personages. Je ademt met hen mee, voelt was ze voelen, zowel hun twijfels als hun angsten. Als toeschouwer voel je de onwennigheid van het hoofdpersonage als hij plots niet meer wat hij moet zeggen of hoe hij zich moet gedragen. Maar ook van de muziek van Pieter Bourke en Lisa Gerrard gaan onze nekharen rechtstaan. Kortom, een sterk verhaal vertolkt door talentvolle acteurs en in beeld gebracht door een meester, wat wil je nog meer.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 14 februari 2015

     

    *** The Insider trailer ***

  • Chris Hemsworth spoort cybercrimineel op in Blackhat van Michael Mann

    Pin it!

    We hebben het hier nog niet gehad over de nieuwe Michael Mann thriller Blackhat (2015). Net zoals in The Rock (1996) waar de overheid beroep doet op een gevangene om een andere schurk op te pakken, krijgen we hier een gelijkaardig plot, maar dan met hackers.

    blackhat_2015_picture.jpg

    Korte inhoud: Een nieuwe vorm van criminaliteit zaait terreur op de financiële markten en de overheden willen het kwaad bestrijden door er een andere hacker, Nicholas Hathaway (Chris Hemsworth), die in een Amerikaanse gevangenis een 15-jarige straf uitzit, in te schakelen. De speurtocht strekt zich uit van Chicago tot Los Angeles en van Hongkong tot Jakarta. De Amerikaanse en Chinese hackers zullen samen moeten werken om een grote computerinbraak te stoppen.

    De term 'blackhat' wordt geregeld wel in verband gebracht met hackers. Een blackhat hacker is een hacker die een computerbeveiliging neutraliseert met kwaadaardige intenties of voor persoonlijk gewin. Wanneer ze inbreken zorgen ze er in vele gevallen voor dat de gebruiker niet meer in staat is om toegang te krijgen tot zijn gegevens. Een white hat hacker is dan weer iemand die een systeem gaat controleren op mogelijke beveiligingsrisico's. Een grey hat hacker is dan weer iemand die zonder toelating inbreekt in een systeem om de gebruiker dan te wijzen op zijn falende beveiliging, en dan tegen vergoeding of tegemoetkoming zijn systeem kan verbeteren.

    Het onderwerp is in ieder geval behoorlijk actueel. In België worden jaarlijks honderdduizenden computers het doelwit van hackers. De kost van cybercriminaliteit werd geraamd op 3,5 miljard euro, iets wat zowat 1 procent is van ons bruto binnenlands product. En zoiets is aanzienlijk, maar bij mijn weten heeft de Belgische overheid nog geen hackers in dienst genomen om andere hackers op te sporen. Er was een tijd geleden wel sprake van een soort coalitie-frontvorming om van ons land een "cyberveiligheidsbewust" land te maken, en dat is niet te vroeg gezien recent nog de berichten over hacking bij de gamingsite 9Lives waar alle mailadressen, wachtwoorden en private berichten van forumgebruikers werden gekraakt.

    In ieder geval verklapt deze titel meer over de inhoud dan hun vorige titel 'Cyber'. In de casting zien we naast de hoofdacteur de twee detectives Viola Davis en John Ortiz met wie Mann al had gewerkt voor de film Miami Vice (2006). Daarnaast zien we ook Yorick van Wageningen (The Girl with the Dragon Tattoo) opduiken en Lust, Caution actrice Wei Tang.

    blackhat_2015_pic02.jpgblackhat_2015_pic01.jpg

    Normaal krijgen we in de films van Michael Mann altijd wel een tweestrijd tussen de ordediensten en de schurken, die op hun beurt zelf de grenzen gaan overschrijden. Hier hebben we een crimineel die een klopjacht begint naar een andere crimineel. De regisseur verlaat hiervoor zelfs zijn vertrouwde L.A. en reist af naar het verre Oosten. Toch wil hij werken met vertrouwd materiaal en heeft hij voor deze prent opnieuw zijn anamorfische filmlensen bovengehaald, die hij eerder had ingezet voor Heat (1995). Intussen is de trailer online en ik moet toegeven dat ik niet meteen onder de indruk ben. Het lijkt een soort 12-in-een-dozijn actie thriller die evengoed geregisseerd had kunnen worden door een nieuwkomer. Ook de casting van iemand die gemakkelijk als model door het leven kan lopen, strookt niet met het beeld van een beroeps-hacker. Op 25 maart 2015 komt de film bij ons uit, 2 maanden (!) nadat hij in de rest van de wereld vertoond wordt. Begrijpen wie begrijpen kan...

    ***Related Post***
    28/05/2015: Blackhat review

    *** Blackhat trailer ***

  • The Sweeney (2013) **½ recensie

    Pin it!

    Ook al is dit een Britse misdaadfilm, voelt The Sweeney (2012) aan alsof de makers 'Hollywood' willen nabootsen. Toch wel iets van een teleurstelling, als je het mij vraagt. De Britse cinema - en al zeker de misdaad films met vertegenwoordigers als Guy Ritchie – moeten immers niet onderdoen voor hun Amerikaanse collega’s. Ja, ze zijn mischien geproduceerd met met minder budget en middelen, maar het realisme en de sterke karakterrollen zijn op vele vlakken superieur. En net deze twee zaken ontbreken hier.

    the sweeney,Ray Winstone,Damian Lewis,Paul Anderson,Ben Drew,Hayley Atwell,Steven Mackintosh,Nick Love,sweeney todd,top gear,Jeremy Clarkson,Richard Hammond,James May,heat,miami vice,the boondock saints

    Korte inhoud: Regan (Ray Winstone) is Londens hardste agent en hoofd van 'The Sweeney', een elite-eenheid in misdaadbestrijding onder leiding van Frank Haskins (Damian Lewis). Wanneer Regans aartsvijand, een topcrimineel genaamd Allen (Paul Anderson), de binnenstad van Londen verandert in een slagveld, en de eenheid er ingeluisd wordt voor corruptie, worden Regan en zijn jonge partner Carter (Ben Drew) op non-actief gezet. The Sweeney zijn nu agenten zonder badge, en zijn uit op wraak. In zijn team zit ook zijn lief Nancy (Hayley Atwell) die getrouwd is met Ivan Lewis (Steven Mackintosh) van Internal Affairs. Een man die eigenlijk het elite corps wil ontbinden.

    De serie is gebaseerd op de Britse 70ties reeks "The Sweeney" (1975-1978) en 'The Sweeney', verwijzend naar het elite corps 'Flying Squad', is een ver gezocht ruimwoordje op de naam 'Sweeney Todd'. De film werd geregisseerd door Nick Love. Niet de eerste de beste porno-regisseur, maar wel iemand met ervaring in dat genre. Spijtig genoeg heeft hij met zijn vorige 5 films nog niet veel indruk kunnen maken op de internationale markt. The Sweeney is misschien een poging om een mainstream film te maken. De film had al in 2010 in de zalen moeten draaien, met Ewan McGregor en Daniel Craig. Later kwamen ook Orlando Bloom en Tom Hardy in the picture, maar de sponsor Fox Searchlight liet de productie vallen en het project werd voor een tijd opzij geschoven. De film werd uiteindelijk in 2012 gemaakt voor nog geen 2 miljoen dollar, wat zelfs 1 miljoen dollar onder het productie budget van 3 miljoen dollar was. Zoiets kom je nog maar zelden tegen.

    De car chases in de film zien er geweldig uit. Iets wat dan weer te danken is aan de crew van Top Gear - Jeremy Clarkson, Richard Hammond en James May - die hun expertise ten dienste van de productie gaven. En bovenop de snelle wagens die crashen, gratuite seks-scènes en het geweld die omni-present is in deze prent, krijgen we ook nog eens alle clichés van het genre voorgeschoteld. De enige momenten waarin The Sweeney zich onttrekt aan de ordinaire pulp, is wanneer ze alle remmen loslaten en resoluut gaan voor knappe shoot-outs op het Trafalgar Square en de National Gallery.

    the sweeney,Ray Winstone,Damian Lewis,Paul Anderson,Ben Drew,Hayley Atwell,Steven Mackintosh,Nick Love,sweeney todd,top gear,Jeremy Clarkson,Richard Hammond,James May,heat,miami vice,the boondock saintsthe sweeney,Ray Winstone,Damian Lewis,Paul Anderson,Ben Drew,Hayley Atwell,Steven Mackintosh,Nick Love,sweeney todd,top gear,Jeremy Clarkson,Richard Hammond,James May,heat,miami vice,the boondock saintsthe sweeney,Ray Winstone,Damian Lewis,Paul Anderson,Ben Drew,Hayley Atwell,Steven Mackintosh,Nick Love,sweeney todd,top gear,Jeremy Clarkson,Richard Hammond,James May,heat,miami vice,the boondock saintsthe sweeney,Ray Winstone,Damian Lewis,Paul Anderson,Ben Drew,Hayley Atwell,Steven Mackintosh,Nick Love,sweeney todd,top gear,Jeremy Clarkson,Richard Hammond,James May,heat,miami vice,the boondock saints

    De ambitie was om een Britse tegenhanger te brengen van Michael Mann's Heat (1995) en Miami Vice (2006), maar spijtig genoeg komt het nog niet aan de hielen van The Boondock Saints (1999). Deze film was tenminste een stuk minder cliché en heeft zelfs een cult status bereikt, iets wat van The Sweeney naar alle waarschijnlijkheid nooit gezegd zal worden. The Sweeey komt op 5 juni 2013 uit op Blu-ray. /span>

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 16 mei 2013

     

    *** The Sweeney trailer ***

  • Safe House (2012) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Toen ik de trailer van Safe House (2012) zag was ik niet meteen onder de indruk.Het verhaal sprak me niet meteen aan en ik ben zelf geen enorme fan van Ryan Reynolds. Daarentegen was er Denzel Washington en daar kan niemand tegen zijn.

    safe house,denzel washington,ryan reynolds,Daniel Espinosa,Richard Pearson,David Guggenheim,Three Days of the Condor,heat

    Korte inhoud: Voormalige CIA-agent Tobin Frost (Denzel Washington) is al jarenlang voortvluchtig en volgens de CIA een enorme bedreiging voor de VS omdat hij nauwe banden met allerlei terroristische organisaties zou onderhouden. Als Tobin in Kaapstad zich op het eerste oog zomaar komt melden bij de Amerikaanse ambassade, wordt hij onmiddellijk voor verhoor naar een zogenaamd Safe House overgebracht. Dit is een gevangenis op een geheime locatie waar de CIA kan doen en laten wat ze willen met de gevangenen. Niemand is er verder namelijk van op de hoogte is wat er zich achter de muren van het Safe House afspeelt. Al snel blijkt echter dat niet alleen de CIA op de beruchte Tobin uit is. Na een zware aanval op het Safe House zijn de enige twee overlevenden de bewaker van het Safe House, de jonge Matt Weston (Ryan Reynolds) en Tobin, die nu samen moeten vluchten voor hun leven.

    De Zweedse regisseur Daniel Espinosa, die met deze film zijn eerste Amerikaanse blockbuster inblikt, heeft zich duidelijk geïnspireerd op de Bourne films, zowel voor zijn affiche als voor zijn camerawerk en de montage (met dank aan monteur Richard Pearson). Zelfs het verhaal ruikt naar Jason Bourne. Het spijtige aan deze zaak is dat alles er wel visueel ‘ok’ uitziet, maar dat de personages allesbehalve interessante figuren zijn om te volgen. Espinosa kan op geen enkel moment sympathieke opwekken voor zowel Reynolds als Washington. Bijgevolg voel je je ook niet betrokken bij datgene wat het hoofdpersonage meemaakt.

    Het script van David Guggenheim doet dan weer denken aan Three Days of the Condor (1975) waar onze vriend blijkbaar veel inspiratie heeft opgedaan. Maar gelukkig komt de scenarist met een aantal nieuwe ideeën voor de dag. Het resultaat is een eigentijdse spionage thriller die zich afspeelt in het verre Zuid-Afrika met twee hoofdfiguren die elk hun glorie-moment hebben en waar het einde toch niet zonder een verrassing is. Toch verwijt ik de scenarist een gebrek aan originaliteit en creativiteit.

    safe house,denzel washington,ryan reynolds,daniel espinosa,richard pearson,david guggenheim,three days of the condor,heatsafe house,denzel washington,ryan reynolds,daniel espinosa,richard pearson,david guggenheim,three days of the condor,heatsafe house,denzel washington,ryan reynolds,daniel espinosa,richard pearson,david guggenheim,three days of the condor,heat

    Ik moet wel toegeven dat Espinosa voor zijn Amerikaanse debuutfilm niet de gemakkelijkste weg heeft genomen. Draaien in het Zuid-Afrikaanse Cape Town is relax, draaien in de sloppenwijken van Cape Town is op eigen risico, en deze productie heeft er zelfs een gehele chase-scene opgenomen. En deze Safe House moet het voornamelijk hebben van zijn vuurgevechten, achtervolgingen, ontploffingen en hand-to-hand gevechten. De focus van de film ligt dan ook op de kinetische camera in plaats van de karakter-ontwikkeling. Het verschil met een film als Heat (1995), die al even gestileerd is als Safe House, is dat deze film niet voldoende heeft ingezet op de karakter-ontwikkeling. Ik had met plezier wat meer drama willen zien, en iets minder hand-held actie-sequenties en overgesatureerde beelden.

    Op de blu-ray vinden jullie geen audio-commentaar van de regisseur, maar wel een pak reportages en making-offs, waaronder een blik achter de schermen tijden één van de meest bijzondere achtervolgings-sequenties.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 17 juni 2012

    ***Related Post***
    05/01/2012: Denzel Washington in Cape Town voor Safe House

     

    *** Safe House HD trailer (1080p) ***

  • Collateral (2004) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Collateral (2004) is niet zomaar een titel, maar een belangrijk begrip in de wereld van regisseur Michael Mann. Het verwijst niet alleen naar de verwantschap die er heerst tussen twee tegenovergestelde karakters, maar hint ook naar de ‘collaterale schade’ die gemaakt kan worden wanneer de twee individuen elkaars pad kruisen.

    tom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heat

    De huurmoordenaar Vincent (Tom Cruise) en de taxichauffeur Max (Jamie Foxx) lijken op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen te hebben, maar na verloop van tijd duiken de gelijkenissen op. Twee eenzame wolven lopen ’s nachts over de straat, de een grijs en geslepen, de andere opzoek naar een leven. Beide worden ze afhankelijk van elkaar.

    De hoofdpersonages in de films van Michael Mann hebben een bepaalde missie die ze met een vastberaden zelfzekerheid trachten te volbrengen (Heat, Ali, The Insider, Thief, The Last of the Mohicans, Manhunter). Dit vakmanschap weerspiegelt ook het perfectionisme waarmee Mann zijn films regisseert, met oog voor de psychologisch-filosofische invulling, alsook voor de "Manniaanse" cinematografische en stilistische context waarin goed en kwaad tegenover elkaar worden gezet. Collateral zou je gemakkelijk kunnen omschrijven als een neo film noir, die het genre overstijgt.

    Korte inhoud: Max is taxichauffeur uit L.A. die tijdens zijn nachtshift uiteenlopende mensen ontmoet. Zijn ambitie is om iets anders te doen met zijn leven, maar is daar nog nooit eerder in geslaagd en wacht op die ene kans. Op een nacht ontmoet hij Vincent, die met een compleet andere filosofie over het leven op de achterbank plaats neemt. "Sommige mensen wachten een leven lang op die ene kans", zegt Vincent met een quote van John Lennon: "En op een dag worden ze wakker, oud en verzwakt, en beseffen ze dat die ene kans nooit is gekomen. " Hij betaalt Max $600 voor 5 haltes te maken in de stad. Bij de eerste stop dondert een bebloed lichaam vanuit een flat op de taxi. De ontmaskerde koude en onverschillige huurdoder zal de rest van de lange nacht moeten improviseren en gijzelt de chauffeur, die zijn partner zal worden in het doden van nog 4 andere kroongetuigen uit een rechtszaak met een beruchte drugtrafikant. Maar dit gegeven is niet het belangrijkste deel in de film. Het wordt zelfs ondergeschikt aan de conversaties die de twee mannen hebben over het leven, en we voelen mee voor beide personages. Een film over confrontaties, eenzaamheid, gebroken idealen en morele rechtvaardigheid.

    Alles is intrinsiek verbonden met elkaar. De film vertrekt vanuit de luchthaven en eindigt met een trein die in de nacht verdwijnt. Dit als parallel met Heat (1995) die met een trein begint en eindigt in de luchthaven. We krijgen een levensgeschiedenis van twee personages in een tijdspanne van 10u en voelen in het begin sympathie voor de huurdoder, die naarmate de film vordert bitter en gevoelloos wordt. Ons gevoel voor hem zal kantelen. Hoewel het personage van Vincent nooit de typische huurdoder is. Bij zijn laatste slachtoffer zien we hem trouwens een kleine conversatie beginnen alsof hij zich wou verrijken met het leven van zijn slachtoffer. Misschien als compensatie voor het leven die hij nooit heeft gehad, en die hij tracht te verbergen, met een grap of cynische opmerking. En dat maakt de film zo boeiend. Datgene wat verborgen ligt in de onscherptes van de lange cameralens of achter de ramen in de taxi, is niet zijn bezigheid, maar wel het leven van Vincent en wat het voor hem inhoudt.

    tom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heat

    Collateral heeft gelijkenissen met Mann's politiedrama Heat, uit 1995, een soort grand cru jaar trouwens uit de filmgeschiedenis. Het personage van Cruise is van hetzelfde kaliber als Neil (De Niro) en Vincent (Pacino) in Heat. Ook op vlak van stilisme is Cruise een spiegelbeeld van Neil, met het maatpak, witte hemd, de grijze tinten. Hoewel deze film toch verschillend is van Heat en er ook niet meteen mee vergeleken kan worden. Heat dramatiseert op verschillende niveaus met een veelomvattend plot. Deze prent heeft geen noemenswaardig plot en kan omschreven worden als een soort moderne "huit-clos", met de taxi als reddingssloep in een uitvergroot Los Angeles als universum. Een filosofische en abstracte verkenning van twee personages; een vormelijke en persoonlijke karakterstudie van een cynische huurmoordenaar en een goedhartige taxichauffeur. De actie-sequenties genieten van een meesterlijke mise-en-scène, zoals we die gewoon zijn van Mann. Vincent beweegt zich met een snelle pas, en met een paar doeltreffende bewegingen ontdoet hij zich van mogelijke tegenstand. In een discotheek vol met mensen gaat hij op zijn doel af en ontdoet hij zich van de aanwezigheid van verschillende bewapende bodyguards en de omcirkeling van FBI-agenten. Een schot wordt afgevuurd en de paniek is compleet, maar de koelbloedige Vincent improviseert en sluipt dichter bij zijn doel, door altijd een stap voor te zijn op zijn vele tegenstanders.

    Het originele scenario van scenarist Stuart Beattie (Pirates of the Caribbean, Derailed, Australia) vertrekt van een heel onrealistisch en onwaarschijnlijk uitgangspunt. Maar dit moeten we aannemen als vertrekpunt, net zoals de helende kracht van John Coffey in The Green Mile. Toch is er in de film zelden een moment waar de onwaarschijnlijkheid begint te irriteren, en dit omwille van de aangrijpende documentaire aanpak (close-up’s, handheld camera, veel korrel) die de motivaties van een personage onthult.

    Er zijn voor de rollen uiteraard een waslijst van namen bekend gemaakt, maar de cast was uitstekend. Zelf met het nog steeds jonge gezicht, speelt Cruise de pannen van het dak. Hij is consequent en overtuigend en weet ons te verrassen met zijn moorddadige instincten en zijn onverwacht slechte inborst. Jamie Foxx is een revelatie en zet een knap staaltje acteerwerk neer. Ook de bijrollen in de film zijn zorgvuldig uitgekozen met oa. Jada Pinkett Smith (Niobe uit The Matrix), Mark Ruffalo (In the Cut, Zodiac) en Javier Bardem (No Country For Old Men).

    tom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heat

    In een beginscène zien we een ontmoeting tussen Max en Annie (gespeeld door vrouwe Will Smith). Zij is een zakenvrouw, en ze spreekt en gedraagt zich ook zo. Max zegt dat hij een kortere weg kent naar de stad. Ze maken een weddenschap. Als de reis langer duurt dan voorzien, krijgt ze de rit voor niets. Het is geen typische verleidingsscène, maar een aangenaam en vertrouwelijk gesprek. Ze zegt dat ze een procureur is in een belangrijke en moeilijke rechtszaak. De sfeer is ontspannend en we voelen een interactie tussen beide. Ze stapt uit de taxi en we beseffen dat hij toch iets had kunnen ondernemen om haar terug te zien. Maar Annie begeeft zich opnieuw naar de taxi en tikt op het raam. Ze geeft Max haar kaartje. Een ontmoeting die belangrijk zal zijn voor later, maar vooral een ontmoeting die dingen vertelt over onze personages die we anders nooit hadden kunnen te weten komen in het verdere verloop van de film. We voelen meteen aan dat het accent zal gelegd worden op de kleine momenten, de subtiele reacties en dieper zal graven in de levens van uiteenlopende personages, die elk op hun beurt de relatie tussen Vincent en Max zullen beïnvloeden. Een andere regisseur had die filosofische en menselijke ruggengraat uit het verhaal geschreven en alles omgetoverd tot een bloedstollende actie-thriller met aaneensluitende actiescènes. Maar deze film heeft zeker meer om het lijf dan een ordinaire pief-pang-poing-boem-thriller.

    Toen ik de film bekeek had ik de indruk dat Mann op verschillende plaatsen had gewerkt met lichtgevoelige 16mm filmpellicule. Maar op de end-credits stond Sony Digital Video, of met andere woorden High Definition Video. Bij mijn weten de eerste "grote" Amerikaanse filmproductie die met succes experimenteert met HD: niet als effect zoals bij 28 Days Later, of om een totaal andere atmosfeer te creëren zoals in het visueel verbluffende Sky Captain and the World of Tomorrow, ook niet om financiële redenen zoals Fahrenheit 9/11 of om visuele blue-key effecten te bevorderen zoals in Star Wars: Episode 1,2 en 3, maar als volwaardige narratieve tegenhanger van het celluloid. Volgens de American Cinematographer is ongeveer 80% van de film digitaal met uitzondering van een aantal interieurscènes zoals de Koreaanse nachtclub.

    tom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heat

    Het videoformaat is uiteraard een manier om complete controle uit te voeren over het beeld en verschaffen iets meer detail bij nachtelijke exterieurs die anders onmogelijk te belichten zijn. Voor visuele controle-freaks zoals Scott, Fincher en Mann een uitstekend filminstrument. Het eindresultaat van wat gefilmd wordt kan beken worden tijdens de tournage op een groot HD-scherm. Contrasten en kleuren kunnen ter plaatse naar hartenwens aangepast worden. Bij pellicule moet men wachten na de ontwikkeling en in post-productie vertrekken vanuit datgene wat op de emulsie staat. Maar de twee voelen anders aan en de regisseur van Heat slaagt er in om op een foto-realistische manier een verhaal te vertellen met de digitale technologie.

    Michael Mann is een regisseur die een trend kan zetten en dit is nogmaals een stap verder in de richting van de digitale HD Viper Camera opname, die moeizaam probeert door te breken in de halsstarrige filmwereld. Misschien wel de meest radicale cinematografische ingreep sinds de steadycam uit Stanley Kubrick’s The Shining. Er zijn uiteraard een aantal low-budget producties geweest van weinig belang met de HD; zoals het barslechte Vidocq, de zwakke sequel Once Upon a Time in Mexico en het vervelende One Million Dollar Hotel van Wim Wenders. Collateral zal niet alleen vele filmmakers iets meer geruststellen, maar eveneens het grote publiek klaarstomen voor nog meer digitale opnames, tot spijt van wie het benijdt.

    Niet enkel kan men spreken over fotografische-realiteit, maar ook op narratief vlak is de film uitermate authentieke in zijn beschrijving van Los Angeles, die een volwaardig personage in de film wordt. Ook de representatie van de karakters is zichtbaar tot in de kleinste details uitgewerkt, de manier van spreken, hun bewegingen, de kleine trekjes die ze hebben. En uiteraard voelen de actiescènes alsof ze echt gebeurd zijn. In een bepaalde scène zien we Cruise een stoel door een venster smijten. Hij beschermt zijn ogen van het glas en springt over een bureaustoel die compleet vanonder hem wegschuift. Cruise valt hard, maar zet de achtervolging verder. Een dergelijke scène was duidelijk niet voorbereid gezien Cruise zonder veel moeite een been had kunnen breken. Het had zelfs tot de bloopers kunnen behoren, maar Mann koos om te scène te houden. Iets wat lachwekkend zou overkomen in een andere film, bouwt hier mee aan de authenticiteit en de kinetische energie en weerspiegelt het verlies van controle van het hoofdpersonage.

    Kortom, Collateral gaat over mensen en kenmerkt zich door zijn snelle ritme in afwisseling met filosofische diepgang. De camera registreert en blijft dicht bij zijn personages, waarbij vaak in kikvorsperspectief – hun angsten of hun koelbloedigheid wordt uitvergroot. De melancholische muziek van James Newton Howard zet de toon en varieert perfect met de warme en kleurrijke jazz muziek, afgewisseld met dramatische muziekstukken die komen uit de film Heat. Een geslaagde mengeling tussen een aangrijpende thriller en een diepgaande reflectie over menselijkheid. Een aanrader!

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 12 november 2011

     

    *** Collateral trailer ***