De FilmBlog

Collateral (2004) is niet zomaar een titel, maar een belangrijk begrip in de wereld van regisseur Michael Mann. Het verwijst niet alleen naar de verwantschap die er heerst tussen twee tegenovergestelde karakters, maar hint ook naar de ‘collaterale schade’ die gemaakt kan worden wanneer de twee individuen elkaars pad kruisen.

De huurmoordenaar Vincent (Tom Cruise) en de taxichauffeur Max (Jamie Foxx) lijken op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen te hebben, maar na verloop van tijd duiken de gelijkenissen op. Twee eenzame wolven lopen ’s nachts over de straat, de een grijs en geslepen, de andere opzoek naar een leven. Beide worden ze afhankelijk van elkaar.

De hoofdpersonages in de films van Michael Mann hebben een bepaalde missie die ze met een vastberaden zelfzekerheid trachten te volbrengen (Heat, Ali, The Insider, Thief, The Last of the Mohicans, Manhunter). Dit vakmanschap weerspiegelt ook het perfectionisme waarmee Mann zijn films regisseert, met oog voor de psychologisch-filosofische invulling, alsook voor de "Manniaanse" cinematografische en stilistische context waarin goed en kwaad tegenover elkaar worden gezet. Collateral zou je gemakkelijk kunnen omschrijven als een neo film noir, die het genre overstijgt.

Korte inhoud: Max is taxichauffeur uit L.A. die tijdens zijn nachtshift uiteenlopende mensen ontmoet. Zijn ambitie is om iets anders te doen met zijn leven, maar is daar nog nooit eerder in geslaagd en wacht op die ene kans. Op een nacht ontmoet hij Vincent, die met een compleet andere filosofie over het leven op de achterbank plaats neemt. "Sommige mensen wachten een leven lang op die ene kans", zegt Vincent met een quote van John Lennon: "En op een dag worden ze wakker, oud en verzwakt, en beseffen ze dat die ene kans nooit is gekomen. " Hij betaalt Max $600 voor 5 haltes te maken in de stad. Bij de eerste stop dondert een bebloed lichaam vanuit een flat op de taxi. De ontmaskerde koude en onverschillige huurdoder zal de rest van de lange nacht moeten improviseren en gijzelt de chauffeur, die zijn partner zal worden in het doden van nog 4 andere kroongetuigen uit een rechtszaak met een beruchte drugtrafikant. Maar dit gegeven is niet het belangrijkste deel in de film. Het wordt zelfs ondergeschikt aan de conversaties die de twee mannen hebben over het leven, en we voelen mee voor beide personages. Een film over confrontaties, eenzaamheid, gebroken idealen en morele rechtvaardigheid.

Alles is intrinsiek verbonden met elkaar. De film vertrekt vanuit de luchthaven en eindigt met een trein die in de nacht verdwijnt. Dit als parallel met Heat (1995) die met een trein begint en eindigt in de luchthaven. We krijgen een levensgeschiedenis van twee personages in een tijdspanne van 10u en voelen in het begin sympathie voor de huurdoder, die naarmate de film vordert bitter en gevoelloos wordt. Ons gevoel voor hem zal kantelen. Hoewel het personage van Vincent nooit de typische huurdoder is. Bij zijn laatste slachtoffer zien we hem trouwens een kleine conversatie beginnen alsof hij zich wou verrijken met het leven van zijn slachtoffer. Misschien als compensatie voor het leven die hij nooit heeft gehad, en die hij tracht te verbergen, met een grap of cynische opmerking. En dat maakt de film zo boeiend. Datgene wat verborgen ligt in de onscherptes van de lange cameralens of achter de ramen in de taxi, is niet zijn bezigheid, maar wel het leven van Vincent en wat het voor hem inhoudt.

Collateral heeft gelijkenissen met Mann's politiedrama Heat, uit 1995, een soort grand cru jaar trouwens uit de filmgeschiedenis. Het personage van Cruise is van hetzelfde kaliber als Neil (De Niro) en Vincent (Pacino) in Heat. Ook op vlak van stilisme is Cruise een spiegelbeeld van Neil, met het maatpak, witte hemd, de grijze tinten. Hoewel deze film toch verschillend is van Heat en er ook niet meteen mee vergeleken kan worden. Heat dramatiseert op verschillende niveaus met een veelomvattend plot. Deze prent heeft geen noemenswaardig plot en kan omschreven worden als een soort moderne "huit-clos", met de taxi als reddingssloep in een uitvergroot Los Angeles als universum. Een filosofische en abstracte verkenning van twee personages; een vormelijke en persoonlijke karakterstudie van een cynische huurmoordenaar en een goedhartige taxichauffeur. De actie-sequenties genieten van een meesterlijke mise-en-scène, zoals we die gewoon zijn van Mann. Vincent beweegt zich met een snelle pas, en met een paar doeltreffende bewegingen ontdoet hij zich van mogelijke tegenstand. In een discotheek vol met mensen gaat hij op zijn doel af en ontdoet hij zich van de aanwezigheid van verschillende bewapende bodyguards en de omcirkeling van FBI-agenten. Een schot wordt afgevuurd en de paniek is compleet, maar de koelbloedige Vincent improviseert en sluipt dichter bij zijn doel, door altijd een stap voor te zijn op zijn vele tegenstanders.

Het originele scenario van scenarist Stuart Beattie (Pirates of the Caribbean, Derailed, Australia) vertrekt van een heel onrealistisch en onwaarschijnlijk uitgangspunt. Maar dit moeten we aannemen als vertrekpunt, net zoals de helende kracht van John Coffey in The Green Mile. Toch is er in de film zelden een moment waar de onwaarschijnlijkheid begint te irriteren, en dit omwille van de aangrijpende documentaire aanpak (close-up’s, handheld camera, veel korrel) die de motivaties van een personage onthult.

Er zijn voor de rollen uiteraard een waslijst van namen bekend gemaakt, maar de cast was uitstekend. Zelf met het nog steeds jonge gezicht, speelt Cruise de pannen van het dak. Hij is consequent en overtuigend en weet ons te verrassen met zijn moorddadige instincten en zijn onverwacht slechte inborst. Jamie Foxx is een revelatie en zet een knap staaltje acteerwerk neer. Ook de bijrollen in de film zijn zorgvuldig uitgekozen met oa. Jada Pinkett Smith (Niobe uit The Matrix), Mark Ruffalo (In the Cut, Zodiac) en Javier Bardem (No Country For Old Men).

In een beginscène zien we een ontmoeting tussen Max en Annie (gespeeld door vrouwe Will Smith). Zij is een zakenvrouw, en ze spreekt en gedraagt zich ook zo. Max zegt dat hij een kortere weg kent naar de stad. Ze maken een weddenschap. Als de reis langer duurt dan voorzien, krijgt ze de rit voor niets. Het is geen typische verleidingsscène, maar een aangenaam en vertrouwelijk gesprek. Ze zegt dat ze een procureur is in een belangrijke en moeilijke rechtszaak. De sfeer is ontspannend en we voelen een interactie tussen beide. Ze stapt uit de taxi en we beseffen dat hij toch iets had kunnen ondernemen om haar terug te zien. Maar Annie begeeft zich opnieuw naar de taxi en tikt op het raam. Ze geeft Max haar kaartje. Een ontmoeting die belangrijk zal zijn voor later, maar vooral een ontmoeting die dingen vertelt over onze personages die we anders nooit hadden kunnen te weten komen in het verdere verloop van de film. We voelen meteen aan dat het accent zal gelegd worden op de kleine momenten, de subtiele reacties en dieper zal graven in de levens van uiteenlopende personages, die elk op hun beurt de relatie tussen Vincent en Max zullen beïnvloeden. Een andere regisseur had die filosofische en menselijke ruggengraat uit het verhaal geschreven en alles omgetoverd tot een bloedstollende actie-thriller met aaneensluitende actiescènes. Maar deze film heeft zeker meer om het lijf dan een ordinaire pief-pang-poing-boem-thriller.

Toen ik de film bekeek had ik de indruk dat Mann op verschillende plaatsen had gewerkt met lichtgevoelige 16mm filmpellicule. Maar op de end-credits stond Sony Digital Video, of met andere woorden High Definition Video. Bij mijn weten de eerste "grote" Amerikaanse filmproductie die met succes experimenteert met HD: niet als effect zoals bij 28 Days Later, of om een totaal andere atmosfeer te creëren zoals in het visueel verbluffende Sky Captain and the World of Tomorrow, ook niet om financiële redenen zoals Fahrenheit 9/11 of om visuele blue-key effecten te bevorderen zoals in Star Wars: Episode 1,2 en 3, maar als volwaardige narratieve tegenhanger van het celluloid. Volgens de American Cinematographer is ongeveer 80% van de film digitaal met uitzondering van een aantal interieurscènes zoals de Koreaanse nachtclub.

Het videoformaat is uiteraard een manier om complete controle uit te voeren over het beeld en verschaffen iets meer detail bij nachtelijke exterieurs die anders onmogelijk te belichten zijn. Voor visuele controle-freaks zoals Scott, Fincher en Mann een uitstekend filminstrument. Het eindresultaat van wat gefilmd wordt kan beken worden tijdens de tournage op een groot HD-scherm. Contrasten en kleuren kunnen ter plaatse naar hartenwens aangepast worden. Bij pellicule moet men wachten na de ontwikkeling en in post-productie vertrekken vanuit datgene wat op de emulsie staat. Maar de twee voelen anders aan en de regisseur van Heat slaagt er in om op een foto-realistische manier een verhaal te vertellen met de digitale technologie.

Michael Mann is een regisseur die een trend kan zetten en dit is nogmaals een stap verder in de richting van de digitale HD Viper Camera opname, die moeizaam probeert door te breken in de halsstarrige filmwereld. Misschien wel de meest radicale cinematografische ingreep sinds de steadycam uit Stanley Kubrick’s The Shining. Er zijn uiteraard een aantal low-budget producties geweest van weinig belang met de HD; zoals het barslechte Vidocq, de zwakke sequel Once Upon a Time in Mexico en het vervelende One Million Dollar Hotel van Wim Wenders. Collateral zal niet alleen vele filmmakers iets meer geruststellen, maar eveneens het grote publiek klaarstomen voor nog meer digitale opnames, tot spijt van wie het benijdt.

Niet enkel kan men spreken over fotografische-realiteit, maar ook op narratief vlak is de film uitermate authentieke in zijn beschrijving van Los Angeles, die een volwaardig personage in de film wordt. Ook de representatie van de karakters is zichtbaar tot in de kleinste details uitgewerkt, de manier van spreken, hun bewegingen, de kleine trekjes die ze hebben. En uiteraard voelen de actiescènes alsof ze echt gebeurd zijn. In een bepaalde scène zien we Cruise een stoel door een venster smijten. Hij beschermt zijn ogen van het glas en springt over een bureaustoel die compleet vanonder hem wegschuift. Cruise valt hard, maar zet de achtervolging verder. Een dergelijke scène was duidelijk niet voorbereid gezien Cruise zonder veel moeite een been had kunnen breken. Het had zelfs tot de bloopers kunnen behoren, maar Mann koos om te scène te houden. Iets wat lachwekkend zou overkomen in een andere film, bouwt hier mee aan de authenticiteit en de kinetische energie en weerspiegelt het verlies van controle van het hoofdpersonage.

Kortom, Collateral gaat over mensen en kenmerkt zich door zijn snelle ritme in afwisseling met filosofische diepgang. De camera registreert en blijft dicht bij zijn personages, waarbij vaak in kikvorsperspectief – hun angsten of hun koelbloedigheid wordt uitvergroot. De melancholische muziek van James Newton Howard zet de toon en varieert perfect met de warme en kleurrijke jazz muziek, afgewisseld met dramatische muziekstukken die komen uit de film Heat. Een geslaagde mengeling tussen een aangrijpende thriller en een diepgaande reflectie over menselijkheid. Een aanrader!

Voor diegene die Gone Baby Gone (2007) hebben gezien weten dat Ben Affleck, naast zijn acteerwerk, ook een geweldige regisseur is.

En dat heeft hij nog maar eens bewezen met The Town (2010). Een film die je tevens in heel wat top 10 lijstjes aantreft.

Korte inhoud: Elk jaar worden in Boston meer dan 300 bankovervallen gepleegd. En de meeste daders wonen in Charlestown, een buurt met een oppervlakte van 1,5 vierkante kilometer. Eén van hen is Doug MacCray (Ben Affleck). Hij heeft wel kans op succes gehad, een kans om niet in de criminele voetsporen van zijn vader te treden. Toch werd hij lid van een bende meedogenloze bankovervallers die er trots op is dat ze alles kunnen stelen wat ze willen en er zonder kleerscheuren vanaf komen. De enige familie die Doug heeft zijn zijn criminele vrienden. Jem (Jeremy Renner) is ondanks zijn gevaarlijke en snel ontvlambare karakter als een broer voor Doug. Alles verandert echter tijdens een klus van de bende, wanneer Jem voor korte tijd een gijzelaar neemt: bankmanager Claire Keesey (Rebecca Hall). Wanneer ze ontdekken dat ze in Charlestown woont, wordt Jem nerveus en wil hij erachter komen wat ze heeft gezien.

The Town is de verfilming van de roman Prince of Thieves van Chuck Hogan. De film heeft niets met Robin Hood te maken, maar is wel een efficiënte misdaadthriller met sterk acteerwerk van ondermeer Jeremy Renner, Rebecca Hall, Jon Hamm en Blake Lively. Enkel Ben Affleck maakt niet echt vonken tenmidden van zijn collega’s. Het verhaal zelf graaft iets minder diep dan zijn voorganger, maar steekt anders wel goed in mekaar. Er is een gezonde mix tussen drama en actie, maar het laatste lijkt toch wel te primeren. Een keuze die resulteerde in hoge box-office cijfers, maar niet noodzakelijk in een beter eindproduct.

De inspiratie voor The Town komt ook wel een beetje van Michael Mann’s Heat (1995), ook al blijft het verhaaltje heel simpel en zijn er weinig emotionele hoogtepunten in de film. De gebeurtenissen flirten ook wat met de grens van de geloofwaardigheid. En toch slaagt deze heist film erin om ons te bekoren. Zeker de romance tussen Hall en Affleck werkt en dat is meteen het bindmiddel die al die actie-sequenties aan mekaar houdt. Het is ook een prent die bestemd is voor een meer volwassen publiek, iets wat je tegenwoordig niet veel aantreft. Als kijker begin je dan ook spontaan respect te voelen voor Ben Affleck, en vergeef je hem zijn misstapjes zoals Gigli en Daredevil.

De blu-ray is een must-have. Je krijgt er niet alleen een extended cut van de film maar ook bijzonder interessant audio-commentaar van de regisseur, alsook heel wat making-off extraatjes. De film heeft tevens een Oscar-nominatie op zak voor beste mannelijke bijrol, maar het zou me verbazen dat hij Christian Bale van zijn troon zal kunnen duwen.

***Related Posts***
28/12/2010: Top 10 beste films van 2010
21/07/2010: The Town trailer

Al sinds Manhunter (1986) was ik verkocht voor de dramatische aanpak van regisseur Michael Mann. Net zoals Ridley Scott is hij een uitstekende verhalen-verteller, maar hij heeft ook een uitgesproken grafische filmstijl. Zijn favoriete genre blijft de misdaad thriller, met Heat (1995) als ultieme referentie. Spijtig genoeg heeft Mann nooit meer het niveau van die film kunnen overtreffen, en werden de hoge verwachtingen vaak niet ingelost, zoals met de verfilming van Miami Vice (2006) naar de gelijknamige serie waarvan hij de touwtjes in handen had. Met Public Enemies (2009) maakt de regisseur in ieder geval opnieuw indruk, net zoals met The Insider (1999) en Collateral (2004) een paar jaar geleden, maar een film classic zal Public Enemies niet worden.

Korte inhoud: John Dillinger (Johnny Depp) is een uiterst gevaarlijke gangster. Tijdens de zoektocht naar Dillinger en zijn collega's Baby Face Nelson (Stephen Graham) en Pretty Boy Floyd (Channing Tatum) krijgt de politie de hulp van een nieuwe instantie, de eerste federale politiemacht: de Federal Bureau of Investigation. FBI-agent Melvin Purvis (Christian Bale) zit de gangster op de hielen en ziet het als zijn levensdoel om de legendarische crimineel op te pakken. Door zijn grote vasthoudendheid sluit het net rond de crimineel John Dillinger zich steeds vaster.

Mijn grootste kritiek op de film, en ik val in herhaling, is zijn koppig geloof in de High Definition camera. Michael Mann is verzot op de video-drager, maar daar waar hij een mogelijke meerwaarde had in Collateral (de L.A. by night kreeg een magische en bedreigende sfeer) begin je met dit verhaal echt wel te letten op de belabberde video-fotografie. Met alle respect voor de visie van de regisseur, maar dat kan toch niet de bedoeling zijn. Als je de film thuis bekijkt op DVD zal het al bij al nog meevallen, maar in de bioscoop sta je bij momenten te gapen naar die vuile video-beelden. Mann probeert met zijn kleur-correcties dat periode-gevoel wel terug op te wekken, maar dat is een beetje als een baard en snor geven aan een puber in de hoop dat hij aanzien wordt als volwassene.

Ook het script van Ronan Bennett en Michael Mann lost de hoge verwachtingen niet in. Je hebt vaak het gevoel dat de traditionele misdaad-klassiekers (The Untouchables, The Godfather, Bonnie and Clyde) worden uitgemolken en dat de film eigenlijk weinig nieuws te vertellen heeft. Je verwacht een volwassen misdaaddrama, maar je krijgt een film voorgeschoteld zonder uitgesproken persoonlijkheid. Af en toe heb je toch een beetje het gevoel dat het vormelijke aspect in de film gaat overwegen op het inhoudelijke. En dat is uiterst teleurstellend zeker als je de cast bekijkt (Christian Bale, Johnny Depp, Marion Cotillard en nog een pak andere talentvolle acteurs) En dit is misschien de enige "misdaad" van belang in deze productie. Dit had een verhaal moeten worden die groter was dat het personage van John Dillinger, een verhaal die een onverzettelijk statement brengt, waar de grote depressie van de jaren '30 een mogelijke weerklank zou krijgen. Maar het was allemaal nogal bescheiden en voornamelijk geconcentreerd op het hoofdpersonage. Nochtans sluit het ene het andere niet uit. Kijk maar naar Bonnie and Clyde (1967). Regisseur Arthur Penn had ook oog voor zijn personages, maar in de marge had hij ook wel iets te vertellen over het generatie-conflict, het Amerika van de jaren '60 en de clash tussen vrijheid en conformiteit. Public Enemies is het verhaal van Dillinger, punt.

Maar het is zeker niet allemaal kommer en kwel. Het is een ontspannend spektakel met genoeg B-film kwaliteiten dat je er toch van kunt smullen. Het blijft ook wel een prent die strak geregisseerd is door een echte perfectionist. Vooral de manier hoe hij Depp in beeld brengt is uiterst efficiënt en zal heel wat vrouwelijke bezoekers kunnen bekoren. Het is trouwens een verademing om Johnny Depp nog eens een keertje bezig te zien in een 'niet-Tim Burton vehikel' en zonder zijn groteske piraten-outfit. En ook al ben je niet verzot op deze Michael Mann film, je zult er bij momenten toch met verwondering naar kijken. De film deed me trouwens een beetje denken aan Mann's The Last of the Mohicans (1992), waar de relatie man-vrouw ook een centraal gegeven was, in tegenstelling tot de oppositie van mannelijke zwaargewichten (Heat, Miami Vice, Collateral, …). Christian Bale valt nauwelijks op in de film, maar Marion Cotillard is echt wel een aanwinst. Het is niet altijd eenvoudig voor een Franse acteur/actrice om in een Engelstalige film te spelen, maar dit is de tweede keer (na A Good Year van Ridley Scott) dat de actrice weet te overtuigen in een Engelstalige prent, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Audrey Tautou.

Michael Mann benadert het personage van Dillinger ook op een speciale manier. Hij gebruikt de film, Manhattan Melodrama (1934), die Dillinger op een avond aan het zien is als een essentieel onderdeel van zijn verhaal. Dillinger bekijkt de Clark Gable film waarin een nobele schurk aan zijn einde komt terwijl de ordediensten, die niets met de magie van de cinema of met de originaliteit en het talent van de crimineel van doen hebben, zijn opwachting maken. Het is bij momenten echte poëzie. Een beetje meer poëzie had misschien nog een betere film afgeleverd. Public Enemies is geen hoogvlieger, maar vergeleken met de rotzooi die momenteel in de bioscoop draait, is dit de enige film van belang.

Op de Blu-ray vinden jullie niet alleen een resem documentaires over Dillingers maar ook een aantal making-off reportages en misschien nog belangrijker de audio-commentaar van Michael Mann op de film.

***Related Post***
05/03/2009: Public Enemies trailer

Al sinds Manhunter (1986) was ik verkocht voor de dramatische aanpak van regisseur Michael Mann. Net zoals Ridley Scott is hij een uitstekende verhalen-verteller, maar hij heeft ook een uitgesproken grafische filmstijl. Zijn favoriete genre blijft de misdaad thriller, met Heat (1995) als ultieme referentie. Spijtig genoeg heeft Mann nooit meer het niveau van die film kunnen overtreffen, en werden de hoge verwachtingen vaak niet ingelost, zoals met de verfilming van Miami Vice (2006) naar de gelijknamige serie waarvan hij de touwtjes in handen had. Met Public Enemies (2009) maakt de regisseur in ieder geval opnieuw indruk, net zoals met The Insider (1999) en Collateral (2004) een paar jaar geleden, maar een film classic zal Public Enemies niet worden.

Korte inhoud: John Dillinger (Johnny Depp) is een uiterst gevaarlijke gangster. Tijdens de zoektocht naar Dillinger en zijn collega's Baby Face Nelson (Stephen Graham) en Pretty Boy Floyd (Channing Tatum) krijgt de politie de hulp van een nieuwe instantie, de eerste federale politiemacht: de Federal Bureau of Investigation. FBI-agent Melvin Purvis (Christian Bale) zit de gangster op de hielen en ziet het als zijn levensdoel om de legendarische crimineel op te pakken. Door zijn grote vasthoudendheid sluit het net rond de crimineel John Dillinger zich steeds vaster.

Mijn grootste kritiek op de film, en ik val in herhaling, is zijn halsstarrig geloof in de HD-camera. Hij is verzot op de video-drager, maar daar waar hij een mogelijke meerwaarde had in Collateral (de L.A. by night kreeg een magische en bedreigende sfeer) begin je met dit verhaal echt wel te letten op de belabberde video-fotografie. Met alle respect voor de visie van de regisseur, maar dat kan toch niet de bedoeling zijn. Als je de film thuis bekijkt op DVD zal het al bij al nog meevallen, maar in de bioscoop sta je bij momenten te gapen naar die vuile video-beelden. Mann probeert met zijn kleur-correcties dat periode-gevoel wel terug op te wekken, maar dat is een beetje als een baard en snor geven aan een puber in de hoop dat hij aanzien wordt als volwassene.

Ook het script van Ronan Bennett en Michael Mann lost de hoge verwachtingen niet in. Je hebt vaak het gevoel dat de traditionele misdaad-klassiekers (The Untouchables, The Godfather, Bonnie and Clyde) worden uitgemolken en dat de film eigenlijk weinig nieuws te vertellen heeft. Je verwacht een volwassen misdaaddrama, maar je krijgt een film voorgeschoteld zonder uitgesproken persoonlijkheid. Af en toe heb je toch een beetje het gevoel dat het vormelijke aspect in de film gaat overwegen op het inhoudelijke. En dat is uiterst teleurstellend zeker als je de cast bekijkt (Christian Bale, Johnny Depp, Marion Cotillard en nog een pak andere talentvolle acteurs) En dit is misschien de enige "misdaad" van belang in deze productie. Dit had een verhaal moeten worden die groter was dat het personage van John Dillinger, een verhaal die een onverzettelijk statement brengt, waar de grote depressie van de jaren '30 een mogelijke weerklank zou krijgen. Maar het was allemaal nogal bescheiden en voornamelijk geconcentreerd op het hoofdpersonage. Nochtans sluit het ene het andere niet uit. Kijk maar naar Bonnie and Clyde (1967). Regisseur Arthur Penn had ook oog voor zijn personages, maar in de marge had hij ook wel iets te vertellen over het generatie-conflict, het Amerika van de jaren '60 en de clash tussen vrijheid en conformiteit. Public Enemies is het verhaal van Dillinger, punt.

Maar het is zeker niet allemaal kommer en kwel. Het is een ontspannend spektakel met genoeg B-film kwaliteiten dat je er toch van kunt smullen. Het blijft ook wel een prent die strak geregisseerd is door een echte perfectionist. Vooral de manier hoe hij Depp in beeld brengt is uiterst efficiënt en zal heel wat vrouwelijke bezoekers kunnen bekoren. Het is trouwens een verademing om Johnny Depp nog eens een keertje bezig te zien in een 'niet-Tim Burton vehikel' en zonder zijn groteske piraten-outfit. En ook al ben je niet verzot op deze Michael Mann film, je zult er bij momenten toch met verwondering naar kijken. De film deed me trouwens een beetje denken aan Mann's The Last of the Mohicans (1992), waar de relatie man-vrouw ook een centraal gegeven was, in tegenstelling tot de oppositie van mannelijke zwaargewichten (Heat, Miami Vice, Collateral, …). Christian Bale valt nauwelijks op in de film, maar Marion Cotillard is echt wel een aanwinst. Het is niet altijd eenvoudig voor een Franse acteur/actrice om in een Engelstalige film te spelen, maar dit is de tweede keer (na A Good Year van Ridley Scott) dat de actrice weet te overtuigen in een Engelstalige prent, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Audrey Tautou.

Michael Mann benadert het personage van Dillinger ook op een speciale manier. Hij gebruikt de film, Manhattan Melodrama (1934), die Dillinger op een avond aan het zien is als een essentieel onderdeel van zijn verhaal. Dillinger bekijkt de Clark Gable film waarin een nobele schurk aan zijn einde komt terwijl de ordediensten, die niets met de magie van de cinema of met de originaliteit en het talent van de crimineel van doen hebben, zijn opwachting maken. Het is bij momenten echte poëzie. Een beetje meer poëzie had misschien nog een betere film afgeleverd. Public Enemies is geen hoogvlieger, maar vergeleken met de rotzooi die momenteel in de bioscoop draait, is dit de enige film van belang.

De film was vorig weekend te zien op American Movie Day, en zal op 22 juli 2009 officieel in België uitkomen.

***Related Post***
05/03/2009: Public Enemies trailer

Zoals verwacht en zoals ik al had voorspeld op deze filmblog, Righteous Kill (2008) is een zware teleurstelling. Maar de verwachtingen lagen dan ook torenhoog want het was de derde samenkomst van de twee filmiconen in dezelfde film (en de tweede film waar ze daadwerkelijk tegenover elkaar staan). Maar deze film vergelijken met The Godfather part 2 en Heat is misschien iets buiten proportie, gezien het doel van de makers eerder was om een ontspannende popcorn misdaad thriller te maken.

En de hoofdreden waarom deze film pathetisch slecht is heeft weinig te maken met de casting van 50 cent, wiens acteer-capaciteiten van het niveau van onze tv-soaps zijn. De rapper heeft zelfs nog geen bijrol van enig belang. De reden waarom het fout liep heeft alles te maken met de aanstelling van Jon Avnet als regisseur. Zoals ik al eerder zei, waarom hebben die kiekens geen talentvolle regisseur aangetrokken zoals Martin Scorsese of zelfs Michael Mann. Waarom iemand nemen die met 88 Minutes (2007) heeft bewezen dat hij geen flauw benul heeft hoe hij spanning moet opbouwen, of zelfs een acteur als Pacino moet regisseren, of zelfs een scène moet filmen. Hij zit constant aan zijn camera te schudden, ook voor scènes waar de twee mannen gewoon in een straat wandelen. In een andere scène zag je Pacino 'wandelen' in een hospitaal. Je ziet een shot van zijn rug en daarna een shot van zijn voeten. Maar wanneer de camera dan de vloer filmt is het net of de cameraman aan het 'lopen' is. Dit is maar een voorbeeld van hoe 'slecht' het camerawerk is. Hoe je zoiets trouwens aaneen kan monteren is mij één groot raadsel. Ik snap die dat je een film wil maken met twee filmiconen als je het moet stellen met een productie bezet met een bende amateurs. Krankzinnig!

Het is een domme buddy-movie waar Robert De Niro altijd naast Al Pacino loopt. Als de ene gaat baseballen, zit de andere op de tribune. Als de ene een hotdog gaat halen loopt de andere mee. Het is om knettergek van te worden. Het leek op momenten wel een oud homo-koppel. De dialogen waren barslecht dat enkel John Leguizamo de enige acteur is die een beetje reliëf kan brengen in die anders oninteressante bedoening. Ook de aanstekelijke Carla Gugino valt op. Maar het zijn zwarte tijden wanneer new kid on the block Donnie Wahlberg, het broertje van Marky Mark, betere dialogen heeft en beter speelt dan Vito en Michael Corleone. En dat is precies wat je kan verwachten van een B-regisseur als Jon Avnet. De film leek allemaal gewoon op een slechte aflevering van Law & Order.

Korte inhoud: David 'Turk' Fisk (Robert De Niro) is rechercheur. Hij zit al zestien jaar bij de New Yorkse politie. In al die jaren heeft hij veertien mensen gedood. Drie daarvan waren (gerechtvaardige) "righteous kills". Een junk die eerst op Fisk schoot, een moordenaar die op de vlucht sloeg en een vent die zo dom was om zijn handen niet op zijn hoofd te leggen toen de politie dat riep. De andere elf waren criminelen die het weliswaar niet verdienden om te leven, maar die ook geen bedreiging voor Fisk of iemand anders vormden. Hij schoot ze gewoon door hun hoofd omdat ie daar zin in had. Zo begint Righteous Kill, het verhaal van Turk en Thomas 'Rooster' Cowan (Al Pacino), twee ervaren rechercheurs die jacht maken op een moordenaar. De dader beweegt zich in de straten van New York en heeft het gemunt op criminelen en louche figuren. Een verkrachter, een dealer, een gangster, een pedofiele priester, een pooier, een kinderverkrachter, allemaal figuren die door de mazen van de wet gekropen zijn (cf. Dexter). Bij elk lijk laat hij een eenvoudig gedichtje van vier regels achter. Al snel beseffen Turk en Rooster dat ze opzoek zijn naar een diender...

Was de vertolking van De Niro en Pacino dan niet goed? Nope, het was beschamend! Die twee acteurs zouden beter stoppen met films maken vooraleer ze hun reputatie nog meer onrecht aandoen door te spelen in misdaadfilms van het derde knoopsgat. Ze vertolken hier geen personages, maar zetten wel stereotypen neer van andere rollen die ze al hebben gespeeld. En dit allemaal in het licht van Heat (1995), één van mijn top films, waar de dynamiek tussen De Niro en Pacino vonken gaf. Ik had een immens verlangen om deze twee ooit weer samen te zien in een film, Jon Avnet heeft deze wens verneukt met een klote film (vergeef me het toepasselijk taalgebruik). En toch zag ik die twee mannen graag in eenzelfde frame in een bar, maar dat had weinig tot niets van doen met hun personage, maar wel met hun identiteit als iconen van de filmwereld. Idem dito met 50 cent die geen personage speelt (hij is daar dramatisch niet toe in staat) maar gewoon zijn eigen is. In de film speelt hij een club eigenaar waar De Niro en Pacino regelmatig komen (op de meest onlogische momenten). En weet je trouwens welke muziek er wordt gedraaid in da club ??

Op scenariovlak valt de film vanaf de eerste minuten als een kaartenhuisje in elkaar. Scenarist Russell Gewirtz (Inside Man) had er trouwens niets beters op gevonden dan de film voor iedereen te spoilen door een bekentenis te tonen van De Niro/Pacino die een paar moorden uit de doeken doen. Nadien gaat het verhaal terug in de tijd en IEDEREEN wist dus wat er ging gebeuren, daar waar de scenarist in Inside Man (2006) onder impuls van Spike Lee de begin-bekentenis heel enigmatisch hield. Maar ook de structuur van de film is een regelrechte ramp met diverse moord-scènes die het verhaal verhakkelen en die nergens op slaan. Ik had met die scenarist wel eens de grote verdwijntruc met de potlood (cf. The Dark Knight) willen tonen. Maar ook bewijst dit nog maar eens dat je naast een scenarist altijd een goede regisseur nodig hebt.

Ik wist dat de film slecht zou zijn, maar door mijn lage verwachtingen had ik gehoopt dat ik Righteous Kill net dat tikkeltje beter zou vinden, maar niet dus. Het was zelfs véél slechter dan dat ik had verwacht. Zoals ik zei, het is beschamend om die twee mannen op deze manier bezig te zien. Het heeft veel weg van een oude ex-kampioen bokser die nog steeds wil strijden in de ring maar gewoon van alle kanten klop krijgt en nog nauwelijks op zijn benen kan staan. Er zat heel wat meer in, maar dit pathetisch Jon Avnet filmpje is het bekijken niet waard.

***Related Posts***
11/02/2008: Alle hoop verdwenen voor Righteous Kill
05/09/2007: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Zoals verwacht en zoals ik al had voorspeld op deze filmblog, Righteous Kill (2008) SUCKS!!! Op imdb heeft de film momenteel 7.1 maar dat is dankzij 680 geeks die dit cliché misdaad vehikel een 10/10 hebben gegeven. Binnen 4 maanden zal deze quotering wel zwaar terugvallen. Maar dat bewijst nog maar eens dat je die imdb-quoteringen met een korreltje zout moet nemen, en zeker de eerste maanden van zijn release.

En de hoofdreden waarom deze film pathetisch slecht is heeft weinig te maken met de casting van 50 cent, wiens acteer-capaciteiten van het niveau van onze tv-soaps zijn. De rapper heeft zelfs nog geen bijrol van enig belang. De reden waarom het fout liep heeft alles te maken met de aanstelling van Jon Avnet als regisseur. Zoals ik al eerder zei, waarom hebben die kiekens geen talentvolle regisseur aangetrokken zoals Martin Scorsese of zelfs Michael Mann. Waarom iemand nemen die met 88 Minutes (2007) heeft bewezen dat hij geen flauw benul heeft hoe hij spanning moet opbouwen, of zelfs een acteur als Pacino moet regisseren, of zelfs een scène moet filmen. Hij zit constant aan zijn camera te schudden, ook voor scènes waar de twee mannen gewoon in een straat wandelen. In een andere scène zag je Pacino 'wandelen' in een hospitaal. Je ziet een shot van zijn rug en daarna een shot van zijn voeten. Maar wanneer de camera dan de vloer filmt is het net of de cameraman aan het 'lopen' is. Dit is maar een voorbeeld van hoe 'slecht' het camerawerk is. Hoe je zoiets trouwens aaneen kan monteren is mij één groot raadsel. Ik snap die dat je een film wil maken met twee filmiconen als je het moet stellen met een productie bezet met een bende amateurs. Krankzinnig!

Het is een domme buddy-movie waar Robert De Niro altijd naast Al Pacino loopt. Als de ene gaat baseballen, zit de andere op de tribune. Als de ene een hotdog gaat halen loopt de andere mee. Het is om knettergek van te worden. Het leek op momenten wel een oud homo-koppel. De dialogen waren barslecht dat enkel John Leguizamo de enige acteur is die een beetje reliëf kan brengen in die anders oninteressante bedoening. Ook de aanstekelijke Carla Gugino valt op. Maar het zijn zwarte tijden wanneer new kid on the block Donnie Wahlberg, het broertje van Marky Mark, betere dialogen heeft en beter speelt dan Vito en Michael Corleone. En dat is precies wat je kan verwachten van een B-regisseur als Jon Avnet. De film leek allemaal gewoon op een slechte aflevering van Law & Order.

Korte inhoud: David 'Turk' Fisk (Robert De Niro) is rechercheur. Hij zit al zestien jaar bij de New Yorkse politie. In al die jaren heeft hij veertien mensen gedood. Drie daarvan waren (gerechtvaardige) "righteous kills". Een junk die eerst op Fisk schoot, een moordenaar die op de vlucht sloeg en een vent die zo dom was om zijn handen niet op zijn hoofd te leggen toen de politie dat riep. De andere elf waren criminelen die het weliswaar niet verdienden om te leven, maar die ook geen bedreiging voor Fisk of iemand anders vormden. Hij schoot ze gewoon door hun hoofd omdat ie daar zin in had. Zo begint Righteous Kill, het verhaal van Turk en Thomas 'Rooster' Cowan (Al Pacino), twee ervaren rechercheurs die jacht maken op een moordenaar. De dader beweegt zich in de straten van New York en heeft het gemunt op criminelen en louche figuren. Een verkrachter, een dealer, een gangster, een pedofiele priester, een pooier, een kinderverkrachter, allemaal figuren die door de mazen van de wet gekropen zijn (cf. Dexter). Bij elk lijk laat hij een eenvoudig gedichtje van vier regels achter. Al snel beseffen Turk en Rooster dat ze opzoek zijn naar een diender...

Was de vertolking van De Niro en Pacino dan niet goed? Nope, het was beschamend! Die twee acteurs zouden beter stoppen met films maken vooraleer ze hun reputatie nog meer onrecht aandoen door te spelen in misdaadfilms van het derde knoopsgat. Ze vertolken hier geen personages, maar zetten wel stereotypen neer van andere rollen die ze al hebben gespeeld. En dit allemaal in het licht van Heat (1995), één van mijn top films, waar de dynamiek tussen De Niro en Pacino vonken gaf. Ik had een immens verlangen om deze twee ooit weer samen te zien in een film, Jon Avnet heeft deze wens verneukt met een klote film (vergeef me het toepasselijk taalgebruik). En toch zag ik die twee mannen graag in eenzelfde frame in een bar, maar dat had weinig tot niets van doen met hun personage, maar wel met hun identiteit als iconen van de filmwereld. Idem dito met 50 cent die geen personage speelt (hij is daar dramatisch niet toe in staat) maar gewoon zijn eigen is. In de film speelt hij een club eigenaar waar De Niro en Pacino regelmatig komen (op de meest onlogische momenten). En weet je trouwens welke muziek er wordt gedraaid in da club ??

Op scenariovlak valt de film vanaf de eerste minuten als een kaartenhuisje in elkaar. Scenarist Russell Gewirtz (Inside Man) had er trouwens niets beters op gevonden dan de film voor iedereen te spoilen door een bekentenis te tonen van De Niro/Pacino die een paar moorden uit de doeken doen. Nadien gaat het verhaal terug in de tijd en IEDEREEN wist dus wat er ging gebeuren, daar waar de scenarist in Inside Man (2006) onder impuls van Spike Lee de begin-bekentenis heel enigmatisch hield. Maar ook de structuur van de film is een regelrechte ramp met diverse moord-scènes die het verhaal verhakkelen en die nergens op slaan. Ik had met die scenarist wel eens de grote verdwijntruc met de potlood (cf. The Dark Knight) willen tonen. Maar ook bewijst dit nog maar eens dat je naast een scenarist altijd een goede regisseur nodig hebt.

Ik wist dat de film slecht zou zijn, maar door mijn lage verwachtingen had ik gehoopt dat ik Righteous Kill net dat tikkeltje beter zou vinden, maar niet dus. Het was zelfs véél slechter dan dat ik had verwacht. Zoals ik zei, het is beschamend om die twee mannen op deze manier bezig te zien. Het heeft veel weg van een oude ex-kampioen bokser die nog steeds wil strijden in de ring maar gewoon van alle kanten klop krijgt en nog nauwelijks op zijn benen kan staan. Er zat heel wat meer in, maar dit pathetisch Jon Avnet filmpje is het bekijken niet waard.

***Related Posts***
11/02/2008: Alle hoop verdwenen voor Righteous Kill
05/09/2007: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Tony Scott en zijn 7-jaar oudere broer Ridley Scott zijn twee totaal verschillende cineasten: Tony is een klein kind die met orgasmatische extase kickt op mooie beeldjes (af en toe met een niet onaardig resultaat), terwijl zijn broer Ridley altijd op zoek gaat naar een intens verhaal via een slimme beeldvorming en een uitgekiende acteursregie. Dit was echter de laatste jaren niet altijd het geval (cf. A Good Year, Kingdom of Heaven, …), maar de laatste Ridley Scott film, American Gangster (2007), is zowat het beste van wat ik van hem heb gezien sinds Gladiator (2000).

De film heeft iets weg van Heat (1995), met dit verschil dat er minder wordt gefocusseerd op nevenpersonages, dat alles zich afspeelt in de jaren '70 en gebaseerd is op waar gebeurde feiten. En met deze film heeft Ridley dan ook zijn eerste maffia-film op zijn curriculum staan. Het is niet van het kaliber van The Godfather (1972), maar het is zeker in de buurt van Goodfellas (1990). Deze keer is het hoofdpersonage geen Italiaan, maar wel een Afro-Amerikaan die de Italiaanse maffia voorbijstak in de verkoop van drugs.

Korte inhoud: Drugskoning Frank Lucas (Denzel Washington) profiteert van de aanwezigheid van het Amerikaans leger in Azië tijdens de Vietnamoorlog om goedkoop drugs de US in te smokkelen. Daarmee bouwt hij in snel tempo een groot imperium op die zelfs die van de Italiaanse maffia overstijgt, met name de maffiabaas Dominic Cattano (Armand Assante). Echter krijgt politieagent Richie Roberts (Russell Crowe) lucht van zijn handige zaakje, alsook de corrupte agent Trupo (Josh Brolin) die een manier ziet om snel rijk te worden. Hier vinden jullie de trailer.

Frank probeert, in tegenstelling tot andere opzichte gangsters, zo min mogelijk op te vallen, en naast het feit dat hij 'zwart' was, dacht niemand dat hij een criminal mastermind was. Maar iedereen heeft zijn grenzen. Frank probeert zich altijd deftig te kleden, maar op de nacht van een belangrijke boksmatch krijgt hij van zijn vrouw een dure bontjas, en deze 'ijdelheid' zal er uiteindelijk voor zorgen dat de aandacht van detective Richie Roberts getrokken zal worden. Frank is zo verbolgen dat hij kort daarna de bontjas laat verbranden in de open haard. Op het eerste zicht lijkt hij een kalme man, maar net zoals bij Michael Corleone, kan hij ook woeste uitspattingen hebben. Deze contradicties maken van hem een onvoorspelbaar en bijgevolg boeiend figuur.

De film stijgt boven de gemiddelde bioscoopfilm door zijn sterke vertolkingen. Scott neemt de tijd om zijn karakters uit te diepen, waardoor het conflict tussen 'goed en kwaad' niet wordt herleid tot een clichématige zwart-wit principes (zowel in figuurlijk als letterlijke zin). De gangster, Frank (Denzel) en de politieagent, Richie (Russell) volgen hun eigen weg, die steeds dichter bij elkaar komen. De eindconfrontatie van de twee is dan ook bijzonder treffend. Hoezeer Russell een schitterende acteur is, wordt de show toch opnieuw gestolen door Denzel die volgens mij zeker wel een enorme kans maakt op een Oscarnominatie.

De film geniet tevens van een knappe fotografie van Harris Savides die eerder bewees met Zodiac (2007), dat hij van alle 'tijden' thuis is. Alles ziet er bijzonder realistisch uit en de aangrijpende geweldscènes zijn behoorlijk schokkend. Los van de 70ties muziek die er af en toe net iets te dik op ligt, leidt de film niet af van zijn verhaal en is het 2u37min vingers aflikken aan deze verrukkelijke prent. Hier moeten we zeker ook scenarist Steven Zaillian (Shindler's List, Hannibal) voor bedanken.

Het enige minpuntje is dat American Gangster af en toe dramatisch véél beter kon. Ik denk dan aan de verhaallijn van Russell Crowe, die in deze film opvallend low-key speelt. Er is niets mis met zijn acteren, maar hij heeft te weinig materiaal om echt een intens personage neer te zetten in tegenstelling tot het karakter van Denzel (zijn attitudes, zijn relatie tot zijn moeder, zijn werkmethode, zijn kleding, …). Richie moet een rechtzaak aangaan met zijn vrouw Laurie (Carla Gugino) over het hoederecht van hun zoon, maar dit kon me echter geen moer schelen in de context van de maffia-verwikkelingen en de corrupte flikken. Nochtans waren de rechtzaak-scènes bedoeld om meer diepte te leggen in het personage van Richie. Helaas kwamen deze scènes over als een dood intermezzo. Het contrast tussen Frank en Richie verliest hierdoor tevens aan belang. De scènes zijn ook veel te onevenredig en we hebben soms de indruk naar twee totaal verschillende prenten te kijken die uiteindelijk naar het einde toe een aanknopingspunt vinden. Zowel Zaillian als Scott hebben hier steken laten vallen. Het had Ridley Scott zijn beste film kunnen worden, maar dat is het dus spijtig genoeg niet.

Op de 2-Disc Collectors Editie vind je niet alleen 18 minuten extra beeldmateriaal, maar tevens ook een alternatief einde en maar liefst 2 uur bonus-materiaal. Zeker de moeite waard. De dubbele dvd is momenteel verkrijgbaar aan de democratische prijs van 25 euro. Er is ook een HD-DVD versie te krijgen, voor de mensen met een X-Box 360 of HD-DVD player, aan ongeveer 28 euro. Voor meer info is er de Universal Pictures Benelux website.

***Related Posts***
21/11/2007: American Gangster met Denzel Washington
07/05/2007: American Gangster van Ridley Scott

Als er al een film was waar iedereen naar kon uitkijken, was dit toch wel Righteous Kill (2008). Het was de film die twee legendes van de cinema, Robert De Niro en Al Pacino, zou samenbrengen, na Heat (1995) en The Godfather: part II (1974). Ik denk dat ik zelf even een gat in mijn plafond sprong, met een vervelende dubbele schedelbreuk tot gevolg. Maar de verwachtingen waren hoog gespannen. Misschien te hoog.

En toe las ik dat de politie-thriller geregisseerd zou worden door Jon Avnet (88 Minutes, Red Corner) en mijn laaiend enthousiasme werd meteen voor een stuk afgekoeld. Jawel, ik had gehoopt op Martin Scorsese, Michael Mann of zelfs David Fincher. Meer nog, het begon er steeds meer op te wijzen dat het om een “buddy-movie” zou gaan. Maar mijn extase begon pas echt een vriespunt te kennen bij het bekendmaken dat 50 Cent een cameo in de film zou hebben. En toen ik zag dat die no-acting-talent-hack meer dan een cameo had in de film kon de film mij niet veel meer schelen.

Het gaat er zelfs niet om dat ik schrik zou hebben dat 50 Cent de film om zeep kan helpen (iets wat hij wel toe in staat is), maar dat de producers (die Jessica Simpson hebben gelanceerd met het buitengewone Blonde Ambition, alsook films als Inspector Gadget of nog de The Wicker Man remake) dit blijkbaar een leuk idee vonden om '50 cent' in deze film te steken en dat de regisseur daarmee blijkbaar instemde. Ik stel me dat ook de vraag welke debiele beslissingen zo nog allemaal hebben genomen tijdens de voorbereiding en productie van deze film. Ik heb er in ieder geval geen zin meer in.

***Related Posts***
15/09/2008: Righteous Kill review
05/09/2007: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Hieronder vinden jullie de eerste 5 minuten van de nieuwe Batmanfilm, The Dark Knight (2008). Let wel, dit is geen officiële release maar wel een opname die afkomstig is van iemand die alles kon filmen via zijn camcorder/gsm. Ik besef dat gezien de kwaliteit van het beeldmateriaal je een kleine beetje de filmervaring aantast, maar de drang om de film te zien is dermate groot dat ik het toch niet kon laten om te snoepen van de gestolen beelden. Warner Bros moet gewoon iets sneller op de bal spelen in al die dingen. Of is het op die manier dat ze hun icoon willen uitbrengen?

Toen ik de beelden zag had eerst een soort Heat-vipe met de bankoveral met de maskers, en tezelfdertijd een geniale manier om The Joker te presenteren. Bankovervallen heb ik nu al 1001 keer gezien en met deze op 101 verschillende manieren, en ik kan er maar niet op afkicken – maar misschien ligt dit aan de genialiteit van Christopher Nolan. Toch lijkt het concept van een bankoverval om een film mee te beginnen misschien niet de meest originele opener. We zien The Joker als een geslepen schurk te zijn met flair, vertolkt door een op het eerste gezicht overtuigende Heath Ledger. Dat The Joker niet meteen schrik aanjaagt is misschien mijn enige teleurstelling, maar dat is een eerste aanvoelenna het zien van crapy beeldmateriaal van een camcorder.

De meest recente HQ trailer belooft in ieder geval een stevige Batman-film, met bloedstollende actie-scènes met een geraffineerde fotografie. Mag ik hier ook even de fanboy uithangen. Dit wordt naast Indy 4 dé film van 2008 om naar uit te kijken!

***Related Posts***
23/01/2008: Heath Ledger dood
12/12/2007: Eerste teaser poster The Dark Knight
13/11/2007: The Dark Knight in Hong Kong
04/04/2007: Sarah Michelle Gellar als Harley Quinn?
26/01/2007: De rol van Rachel Dawes is niet meer voor Katie Holmes
12/01/2007: Jamie Foxx als Harvey "Two Face" Dent?
01/08/2006: The Dark Knight casting nieuws
21/07/2006: Heath Ledger getipt voor de rol van The Joker
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
08/01/2006: Batman rivaal Harvey "Two-Face" Dent
29/10/2005: Michael Keaton of Sean Penn als The Joker ?
22/06/2005: Geen Batman vervolg voor Katie Holmes
17/06/2005: Batman Begins filmbespreking

American Gangster (2007) is de biopic van Frank Lucas, een geestdriftig Afro-Amerikaanse man die eind jaren 60 zijn geboorteland in het zuiden van de VS - waar de onderdrukking van de zwarten hoogtij vierde - achter zich liet om in Harlem een van de grootste drugsbaronnen van het land te worden. Lucas begon als een hulpje van een maffiabaas en leerde zodoende de fijne kneepjes van het vak. Na de dood van zijn baas greep Lucas de mogelijkheid om zijn eigen drugsimperium op te bouwen met beide handen aan. Hij smokkelt goedkope en zuivere heroïne in de doodskisten van in Vietnam gesneuvelde soldaten. De film American Gangster van Ridley Scott onderzoekt de parallellen tussen Lucas (Denzel Washington) en de politieagent die hem uiteindelijk te pakken kreeg, detective Richie Roberts (Russell Crowe). Beide mannen hielden vast aan hun eigen ethische code, ondanks de vele hebberige en corrupte lieden die hen proberen te dwarsbomen.

Frank Lucas was een veelzijdige figuur. Aan de ene kant was hij de hardvochtige drugsbaron, van wie de praktijken de levens van talloze mensen heeft verwoest. Om een idee te geven hoe machtig Lucas was: eind jaren 60, begin jaren 70 leefde de helft van alle heroïneverslaafden van de VS in New York en driekwart daarvan woonde in Harlem, waar Lucas hun grootste leverancier was. Om zijn zorgvuldig opgebouwde imperium te beschermen verzamelde Lucas een groep zware jongens - verenigd als The Country Boys - om zich heen, die iedereen die lastig was genadeloos uitschakelden. Aan de andere kant deed Lucas ook positieve dingen met zijn macht en geld. Terwijl zijn mannen op de hoek van de straat heroïne verkochten, was Lucas actief betrokken bij de samenleving van Harlem en het sociale welzijn van veel van haar burgers. Ook liet hij zich gelden in de strijd om gelijke rechten tussen blank en zwart. Hij hielp de arme bevolking door flinke bedragen te besteden aan het bouwen van betaalbare woningen en deelde regelmatig voedsel uit. Vanwege zijn macht had hij goede contacten met politici, agenten, rechters en andere invloedrijke personen. Die contacten gebruikte hij vooral om het leven van 'zijn volk' beter te maken.

Dat het verfilmen van het leven van deze Frank Lucas lastig was, bleek wel uit het feit dat de productie zeven jaar in beslag heeft genomen. In het voorjaar van 2000 kocht productiemaatschappij Universal de rechten van een artikel getiteld The Return of the Superfly, dat was gepubliceerd in een New Yorks tijdschrift. Steve Zaillian ('Schindler's List', 'Mission Impossible') werd ingehuurd om er een script van te schrijven. Er gingen jaren overheen voordat de crew rond was. Onder andere Brian de Palma ('Scarface') en Antoine Fuqua ('Training Day') werden gelinkt aan de film. Uiteindelijk was het Ridley Scott ('Gladiator') die het project definitief tot uitvoering bracht. Twee Oscarwinnende acteurs, Denzel Washington en Russell Crowe (die laatste werkt overigens alleen mee omdat Scott zo aandrong), tekenden voor de hoofdrollen. Om zich zo goed mogelijk voor te bereiden, trokken ze veel op met de echte Lucas en Roberts. Voor de bijrollen werden onder meer Chiwetel Ejiofor, Cuba Gooding Jr en Josh Brolin aangetrokken. Ook de rappers Common, TI en RZA kregen een rol.

Dat Frank Lucas een intrigerende persoon is, dat staat buiten kijf. Wat mag je van American Gangster verwachten? Een gangsterfilm in de traditie van de film noir, met korrelige sfeerbeelden van New York in de vroege jaren zeventig, toen in de groezelige cafés nog volop gerookt werd en echte mannen hoeden droegen. Een film ook in de traditie van Goodfellas en Scarface. Washington, die eerder een memorabele bad guy speelde in 'Training Day', zal zich als een vis in het water voelen in de rol van de charismatische Lucas. Met Ridley Scott aan het roer kan het vriezen of dooien, maar alles wijst erop dat dit weer eens een schot in de roos zou kunnen zijn voor de ervaren Britse regisseur. American Gangster is er, zeker voor de liefhebber van misdaadfilms, eentje om naar uit te kijken.

***Related Posts***
16/03/2008: American Gangster review
07/05/2007: American Gangster van Ridley Scott