De FilmBlog

Mochten jullie het gemist hebben op de Golden Globes, pop-diva Madonna is terug, en tegen beter weten in heeft ze een nieuwe film gemaakt na haar wat tegenvallende Filth and Wisdom (2008). De nieuwe film heet W.E. (2011) en deze wordt zowaar nog slechter bevonden dan de vorige film. Nu ben ik het daarmee niet eens. De muziek van de film is van Abel Korzeniowski, en dat is op zich al een meerwaarde.

Korte inhoud: 1936, Engeland. De Amerikaanse Wallis Simpson (Andrea Riseborough) verovert het hart van koning Edward VIII (James D’Arcy). Echter, Edward krijgt van de kerk en de Minister President te horen dat hij niet met Wallis kan trouwen en tegelijkertijd koning blijven. Hij besluit af te treden voor de vrouw die hij lief heeft. Eenmaal getrouwd zijn ze bekend als de hertog en hertogin van Windsor en velen beschouwen hen als meest romantische koppel van de eeuw. Parallel aan dit verhaal loopt de romance van Wally Winthrop (Abbie Cornish) in het New York van 1998. Wanneer ze in een ongelukkig huwelijk met een succesvolle psychiater belandt, raakt ze geobsedeerd door het verhaal van koning Edward VIII. Als Sotheby's diverse persoonlijke eigendommen van de Windsors veilt, probeert ze de romance tussen Wallis en Edward te begrijpen middels de voorwerpen die het echtpaar toebehoorden. Beveiliger Evgeni (Oscar Isaac), die ze daarbij ontmoet, laat haar echter inzien dat liefde niet altijd zo romantisch is als het lijkt.

In de film, die mede werd geschreven door regisseur Alek Keshishian, was er zelfs een rolletje weggelegd voor haar 15-jarige dochter Lourdes, wat haar eerste rolletje in een film zou worden, maar mama heeft haar acteerprestatie uit de film geknipt. "Dankjewel, liefste mama. " Vraag is nu, speelde ze niet zo goed, werkte de scène niet of heeft de regisseuse haar niet voldoende kunnen coachen, we zullen het nooit weten. Lourdes speelde in een scène de jonge Wallis Simpson.

Wat scheelt er aan W.E., buiten die onnozele 'Google onvriendelijke titel'? Wel het publiek vond het een lauwe film die nauwelijks enige dramatische verdienste heeft, en veel weg heeft van een uitgerekte reclamespot voor vintage kledij die een beetje knullig is geregisseerd en gefilmd. Hadden we iets anders verwacht van de ex-queen of pop? Wel ja, ik wel. Madonna zou toch al wat geleerd moeten hebben van haar fouten en zij heeft datgene wat vele andere beginnende filmmakers niet hebben: geld en connecties. Maar misschien mist ze gewoon talent, zowel voor als achter de camera. Veel journalisten blijken ook een hekel te hebben aan de acteursregie, wat niet meteen flatterend is om te horen als regisseur. Maar distributeur Harvey Weinstein staat als één man achter de film en de regisseuse.

Maar ik ga zeker de film gaan zien, al was het maar om te genieten van de muziek. En als het moet sluit ik wel hier en daar even de ogen. W.E. draait bij ons in de bioscoop vanaf 28 maart 2012.

De reboot van The Crow (1994) van Alex Proyas met ster-acteur Bradley Cooper en 28 Days Weeks Later regisseur Juan Carlos Fresnadillo, zal nog niet voor meteen zijn. Bob en Harvey Weinstein hebben een rechtszaak aangespannen tegen Relativity Media, omdat die willen doorgaan met de reboot ZONDER de Weinsteins. Het zijn de mensen van Deadline die met het nieuws komen.

Don’t you just love when this happens? Harvey and Bob’s The Weinstein Co against Ryan Kavanaugh’s Relativity Media seeks injunctive relief and claims there’s “a written contract signed by everybody” which gives the Weinsteins exclusive worldwide distribution rights on The Crow reboot. The original was distributed by the Weinsteins at Miramax back in 1994 and grossed $50.6M domestic. The Weinsteins and Kavanaugh went back and forth on “a number of issues” before the lawsuit was filed this afternoon.

Enerzijds ben ik tevreden dat ze een rechtszaak beginnen nog voor de productie van de reboot is begonnen. Niemand wil een tweede Watchmen-debacle. Anderzijds is het weer typisch dat de Weinsteins in actie schieten nu ze zien dat het aanwezige talent op de reboot wel eens in staat zou kunnen zijn een kaskraker af te leveren. The Weinstein Company beweert dat er een schriftelijk akkoord bestaat die hen de rechten toekent voor de wereldwijde distributie van de film. Maar producers Jeff Most en Ed Pressman zijn niet onder de indruk en vinden dat de twee broers zich gedragen als bullies.

Ik hoop dat Relativity Media uiteindelijk wel hun gelijk zullen halen en de reboot dan toch op de rails kunnen zetten. Met alles respect van TWC, maar zij hebben jarenlang niets met de franchise aangevangen, en zelfs met The Crow: City of Angels (1996) het personage "definitief gedood" en begraven. Maar nu dat de broers in de mot krijgen dat de nieuwe ploeg deze franchise kunnen reanimeren tot een succesverhaal, willen ze meteen mee aan tafel zitten. Ze zijn tevens dringend op zoek naar een bioscoop-hit na een reeks box-office tegenvallers.

Zelfs zit ik niet meteen te wachten op een reboot van The Crow, maar met een regisseur als Juan Carlos Fresnadillo aan het roer zou dit wel eens een interessante reboot kunnen worden. Hopelijk komen ze snel tot een vergelijk. Producer Ryan Kavanaugh was trouwens onlangs in het nieuws nadat hij een groot opgezet vrijgezellen feestje gaf in Saint tropez (Cabo San Lucas) met ondermeer Leonardo DiCaprio en Bradley Cooper. Ik denk niet dat de Weinsteins een invitatie hebben gekregen.

Achter gesloten deuren probeert Disney de merchandise van Miramax van de hand te doen voor een smak geld. De portefeuille heeft meer dan 700 films en meer dan 200 Oscar-nominaties, met titels als Pulp Fiction, Good Will Hunting, No Country for Old Men, The English Patient en Shakespeare in Love. Volgens The New York Times zouden er 7 tot 10 kandidaten zijn die meteen 700 miljoen dollar op tafel willen leggen voor de naam en de films. Wie er alsnog niet op de lijst van de kandidaten staat zijn de Weinsteins.

De broers, Harvey Weinstein en Robert Weinstein, hebben de onafhankelijke filmstudio in 1979 opgericht. In 1993 kwam de studio in handen van de Walt Disney Company voor een slordige 75 miljoen dollar. De broers Weinstein bleven de studio runnen, maar verlieten de onderneming in 2005 na een rel rond de film Fahrenheit 9/11 (2004) die Disney niet in Florida wou uitbrengen uit vrees voor represailles van gouverneur en republikein Jeb Bush. De oprichters richttten toen The Weinstein Company op. Walt Disney Company maakte de laatste jaren verlies met de films van Miramax, en besloot daarom tot een herstructurering van de bedrijfstak.

En in het aanbod zit ook Summit Entertainment, de kleine studio die de Twilight saga gestalte heeft gegeven, een franchise die geld in het laatje bracht. Hoewel Disney nooit met nummers voor de dag kwam, schatten analisten de DVD-inkomsten tussen 100 en 300 miljoen dollar. Maar die cijfers zijn uiterst speculatief. Neem nu dat het 100 miljoen dollar zou bedragen dan spreekt men over minstens 7 jaar alvorens er gesproken kan worden van een terug-verdien-effect. En mochten er toch geen overnemers zijn, dan zie ik de Weinstein nog wel terugkeren aan het roer van de filmstudio.

Dat de crisis ook de filmstudio's kon raken had niemand ooit kunnen denken. De enorme recettes die de Hollywood-industrie kon maken in crisis-tijd was blijkbaar enkel schijn. Ook het faillissement van MGM was een enorme verrassing.

***Related Post***
28/09/2009 : Faillissement van MGM

Een box-office flop betekent niet noodzakelijk dat je te maken hebt met een waardeloze prent. Soms was de concurrentie gewoon moordend, faalde de promotie-campagne compleet in zijn opzet of was er een beperkte release. Het zal dus niemand verbazen dat een film als Blonde Ambition (2007) (prod. Budget: 10 miljoen dollar) maar een release in 8 zalen kreeg en bijgevolg slechts 1'771 dollar opbracht. Het moet wel gezegd worden dat in de meeste gevallen er wel iets scheelt aan de kwaliteit van de prent. Vele van die films die in de lijst staan zullen geen verrassing zijn. Maar heel wat filmproducties richten hun pijlen nu ook op de internationale markt in plaats van enkel maar de vs. Een film als The Golden Compass deed het bijvoorbeeld heel slecht aan de Amerikaanse box-office, maar maakte dan weer alles goed op internationaal vlak.

Toch altijd wel interessant om eens te peilen welke films met schaamrode wangen zaten bij het zien van de magere bioscoop-toeloop. Het gevolg van een flop is dat regisseurs vaak iets minder vrijheid krijgt bij hun volgend filmproject. Hoe worden de flops berekend? De wereldwijde box-office cijfers worden vergeleken met het productiebudget. Jullie kennen al mijn Top 10 Beste en Slechtste Films uit 2007, hier is de lijst van de grootste verliezen uit 2007. Films die net uit deze shame-list vielen waren, Pathfinder, Shoot 'em Up, Death Sentence, DOA: Dead or Alive, The Hoax, The Walker, The Lookout,..

10. Walk Hard: The Dewey Cox Story (2007) Jake Kasdan
Productioncost: $45 million - Worldwide Gross: $20,58 million (Sony)

Het is Walk Hard: The Dewey Cox Story die de spits afbijt, en dat deze film in deze lijst zou verschijnen was al een beetje te verwachten. Walk Hard heeft geen slecht scenario en is geen slechte prent, maar acteur John C. Reilly is niet iemand die een volledige film kan dragen. Ook The Office actrice Jenna Fischer is iets te licht uitgevallen. Wat dit vehikel nodig had was een grote naam en deze prent had gemakkelijk 80 à 90 miljoen kunnen opbrengen. Maar de regisseur zullen we nog wel terug zien in een andere, hopelijk betere, komedie.

9. The Good Night (2007) Jake Paltrow
Productioncost: $15 million - Gross: $508'084 (Yari Film Group)

Jake Paltrow mag dan nog wel het jongere broertje zijn van Gwyneth, de zoon van een regisseur en een actrice, als regisseur is hij geen ballen waard. Ik vraag me af of deze film überhaupt gemaakt zou worden mocht hij geen invloedrijke familiebanden hebben. The Good Night is niet alleen saai maar tevens al zo flets en doorzichtig als kraantjeswater. Zelfs Penélope Cruz, Gwyneth Paltrow, Danny DeVito en Martin Freeman kunnen niet behelpen dat deze film vlak na het Sundance Filmfestival werd afgevoerd naar de eerste de beste vergeetput.

8. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) Andrew Dominik
Productioncost: $30 million - Worldwide Gross: $15 million (WB)

Als het publiek nauwelijks het geduld kan opbrengen om deze titel te lezen, waarom zouden ze aanschuiven om deze film te gaan zien. De film bevat overtollig veel mooie plaatjes van landschappen, schitterende cinematografie, maar net zoals de titel neemt regisseur Andrew Dominik veel tijd om zijn verhaal te vertellen. Het mag dan nog wel een mainstream acteur zoals Brad Pitt hebben, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford behoort eigenlijk in het alternatief circuit, en dat was niet meteen begrepen door het promotie-team die de film iets teveel als een genre western had verkocht. Eigenlijk is het meer een drama dan echt een genre film. Desondanks de positieve punten, had de film wel iets korter mogen zijn. Dominik is nog geen Terrence Mallick en dat voel je meteen.

7. Southland Tales (2007) Richard Kelly
Productioncost: $17 million - Worldwide Gross: $374'743 (Goldwyn)

De sciencefiction-actiethriller draaide in de oorspronkelijke versie die werd vertoond in Cannes rond de 160 minuten. De reacties van de pers waren overwegend vernietigend, en dat was zo goed als het einde van Southland Tales, die nog wel, in verknipte status, kon draaien in een aantal zalen. Maar de film stelde toch ook de fans zwaar teleur. Het verhaal sloeg uiteindelijk of niet veel en je had het gevoel dat er veel ophef was voor een vrij onbenullig iets. Zelfs de beste monteur ter wereld had dit niet in een coherent verhaal kunnen weven. Spijtig voor het aanwezige talent

6. Seraphim Falls (2007) David Von Ancken
Productioncost: $18 million - Worldwide Gross: $1,22 million (IDP)

David Von Ancken is een tv-regisseur, en heeft dat nog maar eens bewezen met Seraphim Falls, die nauwelijks de tv-film overstijgt, ook al had de film Liam Neeson en Pierce Brosnan in zijn rangen. Het is op zich geen slecht verhaal, maar heeft zijn plaats niet in de bioscoop en dat heeft het publiek snel begrepen. Spijtig van de sterke vertolking van de twee mannen.

5. The Hunting Party (2007) Richard Shepard
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $7,64 million (Weinstein/MGM)

The Hunting Party werd geschreven en geregisseerd door Richard Shepard, die eerder verantwoordelijk was voor de niet-onaardige The Matador, en ook aan deze prent zit een zwartkomisch kantje. Spijtig genoeg ontspoort de film halfweg en probeert de regisseur nog wat bij te sturen met wat half-grappige scènes. Maar het kwaad is op dat moment al geschied en is de kijker al niet meer zo geïntrigeerd door de gebeurtenissen en de personages. Toch een behoorlijke vertolking van Richard Gere en Terrence Howard.

4. Nomad (2007) Sergey Bodrov & Ivan Passer
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $3,09 million (Weinstein)

Nomad is een film waar de Weinstein broers hun broek hebben aan gescheurd, en het is tevens niet de enige film. Wat is er dan zo verkeerd aan Nomad? Wel, zo goed als alles. De twee kerels die dienst deden als regisseur op de set wisten klaarblijkelijk niet waarmee ze bezig waren, en het verbaast me dat iemand als Harvey Weinstein dat niet eerder in de mot had. Op zijn best is het een doorsnee B-film van geen belang. Ik had in ieder geval de indruk dat er iets teveel regisseurs achter de camera stonden en dat er geen duidelijke visie was. De film had misschien ook beter geweest mochten alle acteurs gewoon gezwegen hebben.

3. The Invasion (2007) Oliver Hirschbiegel & James McTeigue
Productioncost: $80 million - Worldwide Gross : $40,17 million (Warner Bros)

The Invasion heeft het acteertalent maar het rommelt achter de camera met een regisseur die niet lijkt te weten hoe hij het zwakke scenario van David Kajganich moet vertalen in een aangrijpende science-fiction thriller. Het was zelfs zo erg dat regisseur Oliver Hirschbiegel op de set werd ontslagen en vervangen door James McTeigue. Dit is iets wat zelden tot bijna nooit gebeurd. Maar het verhaal gaat dus niet echt van de grond omdat de mensen achter de camera geen risico’s hebben genomen. Bij overmaat van ramp is dit zowat de slechtst gemonteerde Hollywoodfilm van de laatste 10 jaar. Voor wie interesse heeft, bekijk de originele Invasion of the Body Snatchers (1978) van Philip Kaufman.

2. Grindhouse: Planet Terror + Death Proof (2007)
Quentin Tarantino & Robert Rodriguez
Productioncost: $67 million - Worldwide Gross: $25,42 million (Weinstein)

Het was vernieuwend en ambiteus van de twee cineasten, maar de formule werkte niet. Meer dan 3 uur exploitation is iets teveel van het goede en dus werd de film opgesplitst in twee stukken maar het kwaad was al geschied. De mond-aan-mond reclame was vernietigend. Nochtans waren het geen slechte films. Beide hadden een fascinerende visuele stijl en uitzinnige scènes. Maar het zullen geen cultfilms worden. De betere van de twee films vond ik die van Planet Terror. Rodriguez heeft tenminste een echte hommage aan het grindhouse-genre gemaakt in tegenstelling tot QT die tevreden was met een vervelende chick flick, compleet met hilarisch over-the-top flitsende geweldsequenties, belachelijke dialogen, bloederige gore, doorgetrapte humor met machinegeweer-prothese, vermiste filmspoelen, en jawel: tetten!

1. Lucky You (2007) Curtis Hanson
Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $8,38 million (Warner Bros)

Met Curtis Hanson weet je nooit precies wat je kan verwachten. Een miserabele prent (8 Mile, The Hand That Rocks the Cradle) of een meeslepend drama (L.A. Confidential, Wonder Boys). En met deze Lucky You zorgt hij voor een nieuw dieptepunt. Er is geen beetje chemie tussen Eric Bana en Drew Barrymore. Hanson weet trouwens niet welk genre film hij aan het maken is: een romantische komedie of een drama. Maar er is zowel te weinig humor als te weinig drama om één van beide te zijn.

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

Het ziet er dan toch naar uit dat Rob Zombie de regie van H2: Halloween 2 (2009) op zich heeft genomen, nadat eerder bericht werd dat de sequel in handen zou vallen van twee Franse cineasten.

Ook de X-Men acteur Tyler Mane (2m08 voor diegene die het zich afvroegen) zal opnieuw het masker aantrekken van Michael Myers. De Weinstein broers produceren de film en Rob zal opnieuw het scenario verzorgen, ook al kreeg hij de volle lading van de fans nadat zijn eerste filmversie iets teveel de psychoanalytische toer wou opgaan. Of Malcolm McDowell terug keert als Dr. Samuel Loomis is nog niet bekend, maar ik verwacht van wel.

De film deed het zelfs niet zo buitengewoon goed aan de box-office met een recette van slechts 58 miljoen dollar in de States (wereldwijd 78 miljoen), maar de film had slechts een productiebudget van 20 dus was dit reden genoeg voor de producers om aan een sequel te denken. Zit er echter iemand te wachten op een sequel? Ik ken in ieder geval niemand. Ik heb uitgekeken naar de reboot, was gedeeltelijk teleurgesteld, maar nu heb ik het toch ook wel gehad. Maar misschien weet Rob Zombie (een filmmaker met een visie die al eerder heeft bewezen het horrorgenre meester te zijn) te leren uit zijn fouten en misschien de horror terug te brengen in het personage en minder de pseudo-psychologie. Toch zal alles heel snel moeten ingepakt worden, want de studio wil een release voor deze zomer.

De sequel zal beginnen waar de eerste film (die eigenlijk een stand-alone film had moeten zijn) mee eindigde. Dus inderdaad, Michael Myers heeft dat “fatale pistoolschot in zijn gezicht at close range” van zijn zus Laurie Strode (Scout Taylor-Compton) dus toch overleefd. Ik zie toch geen gapende wonde of een dichtgenaaid gezicht in het model van het nieuwe masker.

Benieuwd of ze daar ook een psychologische draai zullen aan geven. Aan de andere kant moet je toegeven dat Michael Myers eigenlijk al voor hetere vuren heeft gestaan in de originele films en is een geweerschot in het gezicht in vergelijking maar klein bier. Zombie laat in ieder geval al weten dat de film niet gebaseerd zal zijn op Halloween II (1981). Maar er zullen toch heel wat slachtoffers vallen, of wat had je gedacht.

Hebben jullie er hoop in? Laat het weten in de reacties. Wat vinden jullie trouwens van de terugkeer van Rob Zombie?

***Related Posts***
25/04/2009: H2: Halloween 2 teaser trailer
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
24/10/2008: Friday the 13th trailer
30/08/2008: Halloween 2 zonder Rob Zombie
31/01/2008: A Nightmare on Elm Street zonder Robert Englund
09/04/2007: Halloween trailer
13/03/2007: Halloween remake behoudt de originele muziek
21/06/2006: Rob Zombie maakt Halloween remake
12/02/2006: Freddy vs. Jason vs. Michael Myers
11/10/2005: Top 10 Beste Horror
10/10/2005: Top 10 Beste Horror volgens Total Film

Met Sylvester Stallone weet je nooit precies wat je kunt verwachten. Het kan zowel een knappe film zijn (Cop Land, Rocky), of onversneden quilty pleasure film (Get Carter, Demolition Man) of nog gewoon misbaksels (Rocky V, D-Tox). Met Rocky Balboa (2006) nam Stallone een compleet nieuwe richting. Stallone zou zich meer inwerken als auteur/regisseur, die niet zomaar tevreden was met simpele pay-offs en die terug wou keren naar de bron, of in het geval van Rambo (2008), "to come full circle". De film eindigt dan ook met John Rambo die naar het huis van zijn vader terugkeert (R. Rambo) op dezelfde weg als deze van in de eerste film. Wordt dit dan het einde, nog lang niet. Dit zal misschien het begin worden van een nieuwe circle.

Toen ik voor het eerst vernam dat Stallone van plan was om een Rocky VI te maken en een Rambo IV, was de normale reactie om even luidruchtig te schaterlachen, maar toen zag ik Rocky Balboa, en ja, ik was onder de indruk. De film was helemaal nog zo slecht niet, ook al is de acteur niet meer van de jongsten. De film had een laag productiebudget van slechts 24 miljoen dollar en bracht wereldwijd zo'n 155 miljoen dollar op aan de box-office. Op z'n minst een puike prestatie. En deze Rambo is van hetzelfde hout gesneden, hoewel deze prent een minder goede beurt maakte in de States, maar toch een slordige 113 miljoen dollar opbracht wereldwijd. Dit zegt niet meteen iets over de kwaliteit van de film, dan wel dat Stallone met een minimum aan middelen toch nog altijd zijn stempel kan zetten op de filmmarkt.

Dit 4de deel komt er 20 jaar geleden nadat Rambo III (2007) nog maar eens die getormenteerde veteraan van onder het stof haalde. In het vierde deel - die geen tijdsaanduiding bekend maakt - veegt John Rambo deze keer niet de vloer met Amerikaanse gezagsdragers, stoute Vietnamezen of oorlogslustige Russen, maar wel het Birmese leger. Daar waar de eerste Rambo-film, First Blood (1982), nog enigszins relevant was voor soldaten die terugkeerden van de Viernam-oorlog, missen de andere film de focus op de actualiteit. Maar deze film probeert deze trend min of meer te keren door het werkelijke gezicht te tonen van de gruwel die zich in Midden-Azië afspeelt.

Korte inhoud: John Rambo (Sylvester Stallone) woont in het noorden van Thailand, waar hij boottripjes met toeristen maakt. Aan de grens tussen Thailand en Birma (nu Myanmar) gaat de oorlog zijn 60e jaar in. Maar Rambo heeft geen zin meer in vechten. Hij leidt een rustig bestaan in de heuvels waar hij op giftige slangen jaagt die hij verhandelt. De passerende huurlingen, rebellen en vredesstichters kunnen hem niet verleiden zich weer in de strijd te storten. Dat verandert als een groepje missionarissen beroep zal doen op de riviergids John Rambo. Sarah (Julie Benz) en Michael Burnnett (Paul Schulze) vertellen Rambo dat het Birmaanse leger landmijnen op de wegen legt, waardoor reizen over land vrijwel onmogelijk is geworden. Ze vragen Rambo of hij ze met zijn boot naar de Karen-stam kan brengen, zodat ze die van medicamenten kunnen voorzien. Met tegenzin zet Rambo Sarah, Michael en de hulpverleners af in de jungle. Twee weken later vertelt pastor Arthur Marsh (Ken Howard) dat de groep hulpverleners niet is teruggekeerd en dat de ambassades niet genegen zijn te helpen. Arthur heeft vernomen dat de hulpverleners gevangen zijn genomen door het Birmaanse leger. Hij heeft geld ingezameld om huurlingen in te huren die de missionarissen moeten bevrijden. De man die door het Amerikaanse leger ooit werd gekneed tot een supersoldaat weet wat hem te doen staat.

Het rechtvaardigheidsgevoel was een sleutelwoord voor Stallone bij het opstellen van het script. Naar eigen zeggen wilde hij dit keer niet een bekend conflict als achtergrond van het verhaal maar juist een context die minder bekend was bij het grote publiek. De Birmese burgeroorlog bleek de ideale historische achtergrond. Op deze manier kon Stallone het probleem van de onderdrukking van een minderheidsgroepering bespreekbaar maken en het publiek tegelijkertijd een goed avonturenverhaal voorschotelen. En wat mij betreft ligt hier het probleem. Deze twee uitgangspunten zijn niet echt verzoenbaar met elkaar (of toch niet op deze manier). Bijgevolg zullen de actiefans klagen dat er iets teveel wordt geleuterd en de anderen zullen zich ergeren dat het inhoudelijk iets te snel over de dingen heen vliegt. Ironisch is tevens het feit dat de film al door de actualiteit is ingehaald. Eind 2007 kwam Birma (nu bekend als Myanmar) in het nieuws toen daar een opstand uitbrak onder Boeddhistische monniken die door het regime hardhandig werd neergeslagen. De ogen van de wereld waren voor even gericht op dit relatief onbekende Aziatische landje. Hoewel de precieze informatie over het conflict en het aantal slachtoffers onduidelijk was werd wel duidelijk dat het Birmese regime niet tot de meest frisse ter wereld behoorde. De bewustmaking die Stallone met de film kan opwekken zal voor een deel als mosterd na de maaltijd komen. Aan de andere kant kan de film natuurlijk wel profiteren van de actualiteit om meer mensen naar de bioscoop te lokken.

De film begint vreemd genoeg met documentaire-beelden uit Birma, die op het randje zijn van de exploitatie van echt-geweld. Noem me gek, maar ik heb altijd al moeite gehad met het gebruik van journalistieke beelden om een geweld-actiefilm een bestaansreden te geven. Verder zijn er geen nieuwe invalshoeken te bespeuren en de uitwerking van het plot laat vaak te wensen over. Maar is dat eigenlijk wel nodig bij een iconisch filmfiguur zoals John Rambo? Ja dit is nodig! We leven immers niet meer in de jaren '80. Ik moet daarom nog geen fijnzinnige en genuanceerde bespiegelingen van de menselijke ziel, maar een beetje intrige en een paar intelligente dialogen is toch niet veel gevraagd? "So they send in the devil to do God's work" hoor je zeggen. Spijtig genoeg voel je te weinig de implicaties van deze ironie. Alles is eerstegraad en rechtlijning, zonder ook maar de minste vorm van (menselijke) humor, zoals dat wel het geval was in First Blood oa. met de hulp-agenten die zich even in de huid van soldaten mochten wanen door een mijn op te blazen maar nadien het puin mochten ruimen. Het zijn subtiele momenten van humor die de een film ‘menselijker’ maakt. In deze film heb je kartonnen borden die van punt A naar punt B lopen, en dat is mijn grootste verwijt aan het adres van deze film. Had dit verholpen kunnen worden met een andere regisseur? Ik denk van niet. Stallone heeft bewezen met zijn Rocky films dat hij wel gevoel voor humor heeft, maar ik denk dat hij hier te maken had met een immens geldprobleem.

Een film draaien in een jungle kost geld en zeker als je de naam van ‘Sylvester Stallone’ moet meesleuren. Iedereen wil dan ook geld uit de productie slaan. Ik heb dan ook het gevoel dat die 50 miljoen dollar voor de helft werd opgesoupeerd aan transport en locatiekosten en dat er nog nauwelijks genoeg overbleef voor de actie-sequenties en de de cgi. Alle actie-scènes lijken dan ook gerushed te zijn alsof er geen tijd en geld genoeg was om alles nauwkeurig te positioneren. Ook de belichting van die scènes ziet er stiefmoederlijk arm uit alsof je naar een tv-film aan het kijken bent. De cameraman probeerde de gevechten nog enigszins te styleren met het gebruik van 45° camera-diafragma techniek (met de groeten van Steven Spielberg en zijn Saving Private Ryan), maar je voelt dat ze op narratief vlak veel steken hebben laten vallen. Er zit zelfs geen 2de act in de film, want je gaat meteen van de expositie en eerste plotpunt naar de afwikkeling en resolutie. En dat is jammer want deze film had de potentie om een sterke actie-thriller te worden.

Rambo komt nog niet aan de hielen van Rocky Balboa maar desondanks biedt de film alle ingrediënten van wat iemand verwacht van een Rambo-film en is hij dus in zijn opzet geslaagd. De film verveelt niet, en voor je het weet is de film afgelopen. Let wel, het is een bloodfest maar alles blijft min of meer realistisch. Rambo is niet die ene persoon die een geheel leger uitschakelt maar krijgt hulp van de huurlingen en van het rebellenleger. Zijn favoriete wapen in de film is de 50mm, en ja, zo’n vuurwapen maakt heel wat schade bij impact op een menselijk lichaam. De film zal niet op mijn eindejaarslijstje staan van beste film van het jaar, maar het is een waardig vervolg op de eerste film.

Rambo IV is vanaf 15 juli 2008 verkrijgbaar in een 2-DVD-Steelbook, in een DVD Single Edition en op Blu-ray met extra's zoals het audio-commentaar van Sylvester Stallone op de film en een pak deleted scènes die eigenllijk wel beter in de film hadden gebleven. De film is verbannen in Birma/Myanmar door het leger, mochten jullie er nog aan twijfelen. En dit is misschien een goede zaak, want hierdoor zullen iet alleen meer mensen uit Birma de film willen zien, maar zeker ook heel wat westerlingen. Het is een actiefilm, maar als het ook maar een beetje de aandacht kan brengen op de heersende problematiek, dan is dat al zeker meegenomen.

***Related Posts***
11/05/2008: Rambo 5 een Belgisch-Amerikaanse productie?
30/01/2008: Rambo verslagen door de Spartanen
07/11/2007: Sylvester Stallone heeft een Death Wish
17/05/2007: Rambo foto’s en trailer
10/05/2007: Julie Benz in de armen van John Rambo
10/10/2006: Rambo plot
11/04/2006: Rambo, op zoek naar een verhaal
27/10/2004: Rambo IV, Al-Quida Strikes Back...
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Je zou denken dat filmstudios zelfs de moeite niet meer doen om originele scenario’s te lezen, maar simpelweg alles in het werk zetten om sequel en remakes te produceren. En hier is dan de volgende in het rijtje als we de mensen van Guardian mogen geloven. De gesprekken over Scream 4 zouden opnieuw op de tafel liggen, nadat het jarenlang op sterk water stond. Of Neve Campbell al dan niet terug zal keren is nog maar de vraag.

Scream 4 could be in the pipeline. The Weinstein Company, the production firm formed by the high-profile producing pair the Weinstein Brothers, announced it would be developing a third sequel to the lucrative franchise that parodied the horror genre. It's as yet unclear whether writer Kevin Williamson, director Wes Craven and star Neve Campbell will participate in the project. There have been attempts to resurrect the franchise in the past, but so far they have failed.

Iedereen zal het erover eens zijn dat Scream (1996) een bangelijke prent was die het horror-genre compleet had heruitgevonden. De sequel Scream 2 (1997) was ok, maar eigenlijk een herhaling van de formule van de eerste film. Scream 3 (2000) was een ramp op alle vlakken. En nu komt er dus een 4de ronde en ik denk niet dat de makers voor de zoveelste keer zullen terugkeren naar de moorddadige entourage van Sidney Prescott, dit zou trouwens compleet ongeloofwaardig zijn. Maar in hoeverre er sprake zal zijn van een soort reboot valt nog af te wachten. Ik vraag me trouwens af wat ze ons nog allemaal kunnen leren van scary-movies.

Update 19/02/2009: De eersre twee Scream films waren nog de moeite, maar de derde was een gigantische teleurstelling. De eerste films waren ecte cult in de jaren ’90 vooral omdat Wes Craven het horrorgenre op zijn kop had gezet. En er zijn al een tijdje geruchten over een Scream 4, maar alvorens dit plan in werking treed zou in principe twee namen moeten toegezeggen: regisseur Wes Craven en actrice Neva Campbell, waarbij deze laatste al te kennen gaf geen interesse had in een 4de film.

Maar het zijn de mensen van Bloody Disgusting die bekend maken dat Wes in ieder geval interesse heeft in een terugkeer.

"It would take it being really as good a script as the first one was,” explaining that he should also be compensated for his work on the franchise, “and the pay day reflects what I’ve done for that company and what Ive gone through on Cursed (laughs)."

Een goed script en geld, dat zou toch een koud kunstje moeten zijn voor een man van zijn calibre. Toch zou ik nog niet al te hoge verwachtingen uiten want, ze spreken er nu al jaren over en we hebben nog steeds geen vooruitgang gezien.

***Related Posts***
05/05/2010: Met Scream 4 een nieuwe trilogie in zicht?
02/09/2005: Neve Campbell niet in Scream 4

Wat is er gaande met Valkyrie (2009) van Bryan Singer met Tom Cruise als Claus von Stauffenberg? De trailer kwam vorig jaar in november uit en sindsdien werd het doodstil rond de Nazi-officier die Hitler wou opblazen. De release-datum werd een paar keer verlaat en zou nu in principe bij ons op 11 februari 2009 in de zalen moeten draaien (2 dagen voor de release in de States).

Voor een Tom Cruise-film die in juli 2007 werd opgenomen is dit toch wel aan de late kant. Eerder werd bekend gemaakt dat er krassen op de pellicule waren en dat heel wat scènes moesten heropgenomen worden, maar kwatongen beweren dat de film niet werkte en dat ze sindsdien heel wat reshoots hebben ondernomen.

En of dit nog niet allemaal genoeg zou zijn brengt producer Harvey Weinstein een oude Valkyrie film opnieuw in de aandacht met een nieuwe release in de States. Dit kunnen de makers uiteraard missen als de pest, maar Harvey is een geslepen zakenman die er niet voor terugschrikt om grof geld te verdienen. Iedereen zit te wachten op die Valkyrie film die er maar niet komt. Weinstein geeft de mogelijkheid om het verhaal te ontdekken zonder verneukte accenten en gebroken Engels met Stauffenberg (2004) (a.k.a. Operation Valykrie of nog Attentatet Mot Hitler), waarin acteur Sebastian Koch (Zwartboek, Das Leben Der Anderen, Amen) de hoofdrol vertolkt. Variety schreef het volgende:

Bryan Singer's Valkyrie may not hit theaters until next year, but the Weinstein Co. has picked up U.S. theatrical, DVD and TV rights to Jo Baier's 2004 German take on the failed plot to assassinate Adolf Hitler, Operation Valkyrie. Pic, a TV production for pubcaster ARD, stars Sebastian Koch as Col. Claus von Stauffenberg who unsuccessfully tried to blow up the Fuhrer (portrayed by Tom Cruise in Singer's film) with a briefcase bomb.

Add to this double release of the same story, the star of the German Operation Valykrie is Sebastian Koch who also stars in Paul Verhoeven’s Black Book across from Carice van Houten, who is Tom Cruise's co-star in Valykrie.

Dit moet pijn doen, maar bon, Amerikanen hebben liever Amerikaanse acteurs die Engels praten dan originele vertolkingen. De remake-rage in de States herinnert ons daar dagelijks aan. Maar het zal hoe dan ook wel financiële gevolgen met zich meebrengen. Een decennia geleden had je hetzelfde fenomeen met Deep Impact (1998) (productiebudget 70 miljoen dollar) die het fenomeen van 'de komeet die op aarde zou crashen' twee maanden eerder wist uit te brengen dan concurrent Armageddon (1998) (productiebudget 140 miljoen dollar). En hoewel Deep Impact minder spectaculair (en minder goed was) dan de Michael Bay film, deed deze het véél beter bij zijn opening en haalde zelfs een slordige 140 miljoen dollar bij zijn bioscoop-release in de States. Waren de rollen omgekeerd dan had Deep Impact nauwelijks zijn productiebudget gehaald. Heeft iemand van jullie toevallig al deze Duitse Operation Valkyrie al gezien?

***Related Posts***
17/11/2007: Valkyrie in het Engels
10/10/2007: Wederom pech voor Tom Cruise en zijn Valkyrie
19/07/2007: Valkyrie met Tom Cruise over de Hitler-aanslag
22/03/2007: Aanslag op Hitler met Tom Cruise en Bryan Singer

Dat Rambo (2008) (Rambo 4) een hoge pijngrens heeft zal niemand ontgaan zijn, maar op de tweede plaats eindigen op de box-office achter dé slechte film van het jaar, Meet the Spartans, moet wel heel hard aankomen. Rambo haalde in zijn openingsweekend een slordige 18 miljoen dollar, terwijl de spoof-film iets beter deed met 19 miljoen. Het verschil is klein, maar Spartans is gewoon het bekijken niet waard, zelfs voor pubers.

Zo’n 20 jaar na Rambo III (1988) komt Stallone op de proppen met een nieuwe aanvulling aan het verhaal van de getraumatiseerde Vietnam-veteraan. En dit keer zijn het de Birmese regeringssoldaten die er van langs krijgen. Hoewel de eerste Rambo-film First Blood (1982) nog een prent was met een zekere relevantie wat betrof het nog verse Vietnam-trauma in de Amerikaanse collectieve psychologie, waren de verwijzingen aan deze trauma's in deel II en III en de teleurstelling in de Amerikaanse militaire overheid die zij voedden ondergeschikt aan onbegrensde heroïek en onwaarschijnlijk geweld. Wie herinnert zich trouwens niet die seqentie uit Rambo: First Blood part II (1985) waarin een Vietnamese soldaat een automatisch geweer en pistool leegschiet op Rambo maar telkens mist, waarop deze hem met een explosieve pijl in duizend stukken laat uitspatten? Classic Rambo!

Korte inhoud: John Rambo (Sylvester Stallone) woont in het noorden van Thailand, waar hij boottripjes met toeristen maakt. Aan de grens tussen Thailand en Birma gaat de oorlog zijn 60e jaar in. Maar Rambo heeft geen zin meer in vechten. Hij leidt een rustig bestaan in de heuvels waar hij op giftige slangen jaagt die hij verhandelt. De passerende huurlingen, rebellen en vredesstichters kunnen hem niet verleiden zich weer in de strijd te storten. Dat verandert als een groepje missionarissen beroep zal doen op de riviergids John Rambo. Sarah (Julie Benz) en Michael Burnnett (Paul Schulze) vertellen Rambo dat het Birmaanse leger landmijnen op de wegen legt, waardoor reizen over land vrijwel onmogelijk is geworden. Ze vragen Rambo of hij ze met zijn boot naar de Karen-stam kan brengen, zodat ze die van medicamenten kunnen voorzien. Met tegenzin zet Rambo Sarah, Michael en de hulpverleners af in de jungle. Twee weken later vertelt pastor Arthur Marsh (Ken Howard) dat de groep hulpverleners niet is teruggekeerd en dat de ambassades niet genegen zijn te helpen. Arthur heeft vernomen dat de hulpverleners gevangen zijn genomen door het Birmaanse leger. Hij heeft geld ingezameld om huurlingen in te huren die de missionarissen moeten bevrijden. De man die door het Amerikaanse leger ooit werd gekneed tot een supersoldaat weet wat hem te doen staat.

Nu heeft Stallone, na zijn succesvolle laatste deel van de Rocky-saga, het op zich genomen om ook Rambo, die andere Amerikaanse held, te laten terugkeren op het witte doek. De trailer van de nieuwe Rambo film voelt al meteen vertrouwd aan. Rambo is nog steeds de eenzame ex-soldaat die geweld heeft afgezworen maar zich toch genoodzaakt ziet om de wapens weer op te pakken en zo te strijden voor het goede. De trailer voedt onze nostalgie over deze orgie van geweld die we bij de andere Rambo-films voorgeschoteld kregen. Het is opnieuw een duistere en broeierige, regenachtige jungle, hulpeloze reddingswerkers en inheemse bevolking en daarboven uit de figuur van Rambo die als een soort onsterfelijke supersoldaat de slechteriken te lijf gaat gewapend met een vlijmscherp mes, een zwaar machinegeweer en pijl en boog.

Mij baserend op de trailer kan ik voorspellen dat deze nieuwe Rambofilm een bloederig spektakel zal worden zonder ironie of humor, maar met veel flitsende beelden en sfeervolle muziek die ons een avond ongenuanceerd kijkplezier zal geven. Nieuwe invalshoeken kunnen vooralsnog niet worden verwacht, maar hoeft dat eigenlijk wel bij een iconisch filmfiguur zoals John Rambo? Iedereen weet toch dat je in een R-rated Rambo-film geen fijnzinnige en genuanceerde bespiegelingen van de menselijke ziel kunt verwachten? Daar win je immers geen oorlog mee.

Update: En als we de Hollywood Daily mogen geloven wil Harvey Weinstein nog meer Rambo-films naar het witte doek brengen al dan niet met Sylvester Stallone. Harvey verwacht dat deze Rambo gemakkelijk 150 miljoen dollar zal opbrengen wereldwijd (dat lijkt me realistisch), en is dus al bezig met het brainstormen om het personage terug naar Amerika te brengen. Als we Harv mogen geloven: "I like the idea of an older guy kicking ass."

***Related Posts***
11/05/2008: Rambo (4) filmbespreking
11/05/2008: Rambo 5 een Belgisch-Amerikaanse productie?
07/11/2007: Sylvester Stallone heeft een Death Wish
17/05/2007: Rambo foto’s en trailer
10/05/2007: Julie Benz in de armen van John Rambo
10/10/2006: Rambo plot
11/04/2006: Rambo, op zoek naar een verhaal
27/10/2004: Rambo IV, Al-Quida Strikes Back...
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Zou Death Proof van Quentin Tarantino beter tot zijn recht komen in een Grindhouse (2007)-concept, samen met de sexy en verrassende Planet Terror van Robert Rodriguez? Dat was voor mij de belangrijkste vraag na het zien van de prent. Grindhouse, die in totaal drie uur duurt, presteerde in Amerika vreselijk slecht aan de box-office: de film haalde nog geen 25 miljoen dollar op. Producent Harvey "Scissorhands" Weinstein besloot dus om de twee delen in Europa afzonderlijk te lanceren. Speciaal voor Europa maakte Tarantino een langere versie van zijn Death Proof, die nu twee uur duurt in plaats van 90min.

QT zelf beklemtoonde tijdens de persconferentie dat wij in Europa gezegend zijn omdat wij worden getrakteerd op een lapdance van Vanessa Ferlito. Wat kan er nu leuker zijn dat dat? Misschien een echte lapdance van de dame in kwestie...? Hoofdrolspeler Kurt Russell was de enige die dwars lag in het PR-offensief: hij verklaarde openlijk dat hij het zonde vond dat de twee films uit elkaar waren getrokken. En ik moet heb bijtreden wat afzonderlijk heeft de film me niet echt kunnen bekoren.

Russell speelt Mike, een psychopatische stuntman die als hobby onschuldige meisjes vermoordt. De prent bestaat uit twee verhaallijnen hoe hij de zaken aanpakt: in de eerste helft verleidt hij drie vrouwen (waaronder Rosario Dawson), en in de tweede helft doet hij het nogmaals over met een groep onder leiding van de stuntvrouw Zoe Bell. Beide segmenten hebben dezelfde opbouw: eerst wordt er een half uur oeverloos gezeverd, en daarna wil Tarantino het zooitje redden met spectaculaire autoachtervolgingen en inventieve bloedbaden waar hij zo'n voorliefde voor heeft. Uiteraard wordt alles ook een stuk verfraaid met wat aantrekkelijke dames die nauwelijks kunnen acteren zoals de blondine Rose McGowan, de brunette Mary Elizabeth Winstead, en de exotische Sydney Tamiia Poitier (dochter van Sidney Poitier)

Death Proof is bedoeld als een soort eerbetoon aan oude pulpfilms zoals die van Russ Meyer, die in de jaren zestig en zeventig met veel succes in de zogenaamde Grindhouse-theaters draaiden: bioscopen die avond na avond alleen maar onbedoeld slechte films vertoonden. Maar de nieuwe Tarantino mist zichtbaar het vernuft en de branie die al zijn vorige hommages wél hadden. De zinloze dialogen halen nooit het niveau van Reservoir Dogs of Pulp Fiction en het boeit de kijker geen moment of Stuntman Mike al dan niet zijn prooi om zeep zal brengen of niet. Het was ongetwijfeld in de oude grindhouse-films uit de jaren 60 ook het geval. Maar het excuus 'hommage' helpt Tarantino dit maal niet zijn kunstje boven de middelmatigheid uit te tillen. Het voelt allemaal een beetje banaal aan. Jammer maar helaas. Misschien heb ik het teveel bekeken als film, en te weinig als 'event', maar ik heb dan ook nog niet Planet Terror gezien.

***Related Posts***
14/04/2007: Grindhouse-concept gestolen?
25/12/2006: Grindhouse trailers
11/08/2006: Grindhouse posters