De FilmBlog

Bepaalde rollen zijn op het lijf geschreven van Nicolas Cage. Neem nu de rol van Terence McDonagh in Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2010). De film werd ingeblikt door de Duitse documentairemaker Werner Herzog voor Millennium Films, een filmstudio die eigenlijk een film wou uitbrengen die kon steunen op het succes van de cult-klassieker Bad Lieutenant (1992). Maar Herzog heeft zijn eigen film gemaakt die ver verwijderd is van de Abel Ferrara prent met Harvey Keitel.

Vandaar ook de bizarre titel die wil spelen op twee verschillende paarden; een sequel en een originele film. De verantwoordelijke voor deze lullige titel is producer Edward R. Pressman, die ook al werkzaam was op de film van 1992. Maar Herzog (pic) heeft verklaard dat dit ook de enige inmenging was van Pressman in de productie. Maar laat me duidelijk zijn, Port of Call New Orleans is geen sequel, reboot of remake. Het is een stand-alone film die los van het feit dat het hoofdpersonage een corrupte flik is, niets van doen heeft met de cult-klassieker. Dit is trouwens ook de meest mainstream film voor de regisseur, en ik ben nu al benieuwd naar zijn volgend project.

Korte inhoud: Terence McDonagh (Nicolas Cage) is een detective die enerzijds toegewijd is aan zijn werk, maar ook aan zijn drugsgebruik, en die net zo vaak met zijn politiepenning zwaait, als met zijn pistool. Hij zwaait de scepter over de ruïnes van het door orkaan Katrina verwoeste New Orleans, en zijn toch al tumultueuze leven van verslaafdheid en autoriteit, wordt alleen maar gecompliceerder door zijn liefde voor een prostituee (Eva Mendes). Samen zinken zij weg in een wereld van verlangens en geweten.

Het beste van de film is de vertolking van Cage. Herzog heeft ervoor gekozen om zijn hoofdpersonage niet 'slecht' te maken, maar eerder 'immoreel'. Dus als er wat handel kan gedreven worden met een lokale drughandelaar is dat goed meegenomen. Naargelang Terence steeds meer afdaalt in de duisternis, zien we een nieuw en meer geflipt personage tevoorschijn komen. Spijtig verliest de film veel van zijn pluimen naar het einde toe. Het sterke gedeelte van de film is het parcours die Cage volgt, en niet de aankomst, en in deze film vond ik dat het parcours gerust iets langer mocht en het stuk aan de finish veel korter.

Maar Cage haalt wel het onderste uit de kan en probeert zijn imago van worst actor te verbeteren. Zijn figuur lijkt gebukt onder de pijn van een slecht geweten met de ene schouder die hoger lijkt dan de andere. Eva Mendes speelt het stereotiepe hoertje met het gouden hart, maar is uiteindelijk minder van belang in het verhaal. Ook Val Kilmer vertolkt een veredelde figurantenrol en komt nauwelijks in het verhaal voor. De zwakste vertolking komt echter van de rapper Xzibit die helemaal niet lekker in zijn rol zit en nauwelijks weet hoe hij zijn karakter in de verf moet zetten. Anderzijds zou je het ook kunnen wijten aan het script van tv-scenarist William M. Finkelstein die bij momenten iets teveel berust op de magie van de acteurs. Maar acteurs hebben acties en dialogen nodig om hun magie in de praktijk te zetten.

Maar daar waar de film van Abel Ferrara stuurde naar een echte catharsis, blijft deze film wat aan het oppervlak dobberen. Het einde van de film was een duidelijke keuze van de regisseur, maar het werkt maar half en trivialiseert het verhaal. Af en toe heb je de indruk om naar een aflevering van "NYPD Blue" te kijken met zijn uiteenlopende politie-procedures, terwijl de makers eigenlijk beter hun peilen hadden gericht op het personage van Terence. Als toeschouwer ben je uiteindelijk meer geïnteresseerd in het karakter dan in het banale politie-onderzoek die hij voert. Er zitten ook een aantal hallucinatoire scènes in de film, maar Herzog is Terry Gilliam en de scènes werken maar half. Je zit ook te twijfelen of de regisseur eigenlijk een politie thriller voor ogen had, dan wel een soort parodie.

Kortom, Port of Call New Orleans die onlangs is uitgekomen op Blu-ray is geen slechte film, maar mist een coherent verhaal en een regisseur met een iets meer uitgesproken intentie. Maar uiteindelijk kan je wel genieten van het absurde tragedie. De plot leidt ons niet naar datgene waar we op zitten te wachten, maar blijft koppig rond spartellen in een geflipte logica van iemand onder invloed van drugs en alcohol. Het is trouwens één van de beste vertolkingen van Nicolas Cage van de laatste jaren. Ook al hangt de plot met haken en ogen tezamen, blijf je geboeid door zijn eigenzinnige vertolking. En daar waar The Wicker Man (2006) een complete miskleun was, is deze Port of Call New Orleans een toch een geslaagd politiedrama.

***Related Post***
12/10/2009: Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2010)

Jullie kennen vast wel Bad Lieutenant (1992), deze dramatisch harde film van van Abel Ferrara. Daarin daalden we af in een ware hel met een sublieme Harvey Keitel die als corrupte flik de verkrachting van een non moest onderzoeken, maar gaandeweg zijn ziel verloor aan drugs, drank, seks en gokspelen. De auteur van deze film, Paul Calderon, heeft nu een nieuw verhaal geschreven over de foute luitenant.

Je kunt het geen sequel noemen, en je kan eigenlijk ook niet meteen spreken van een remake, maar je voelt wel dat de auteur nogmaals zijn geluk wou beproeven met hetzelfde personage in ietwat gelijkaardige situaties in Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2009). Regisseur Werner Herzog nam de controle over de film en koos voor Nicolas Cage als hoofdpersonage, en herhaalde nogmaals eens in de pers dat het niet om een remake gaat maar dat de producenten 'Bad Lieutenant' aan de titel hebben gevoegd om zo meer bezoekers naar de bioscoop te trekken.

Korte inhoud: Terence McDonagh (Nicolas Cage) is een detective die enerzijds toegewijd is aan zijn werk, maar ook aan zijn drugsgebruik, en die net zo vaak met zijn politiepenning zwaait, als met zijn pistool. Hij zwaait de scepter over de ruïnes van het door orkaan Katrina verwoeste New Orleans, en zijn toch al tumultueuze leven van verslaafdheid en autoriteit, wordt alleen maar gecompliceerder door zijn liefde voor een prostituee (Eva Mendes). Samen zinken zij weg in een wereld van verlangens en geweten.

Met Nic Cage is het vaak ‘erop of eronder’, maar dit is het soort rol die op zijn lijf staat geschreven. Ik vrees gewoon dat de film zal te lijden hebben onder de vergelijkingen van het superieure origineel van Ferrara. In de film zien we naast Eva Mendes (die na Ghost Rider nog maar eens de lakens deelt met Nic Cage) ook Val Kilmer opduiken. De trailer lijkt op een soort Leaving Las Vegas meets Bad Lieutenant met een geflipte cage. Herzog zei tegen hem bij aanvang van de productie: "Turn the pig loose" en dat lijkt precies wat hij gedaan heeft. Cage is geboren om de 'losgeslagen gek' te spelen. Toch lijkt het een totaal andere incarnatie dan deze van Harvey Keitel die op bepaalde momenten in de film echt wel onder de invloed was van drank en drugs.

Herzog is een talentvolle regisseurs voor introverte dramatische films, maar deze Hollywoodprent lijkt precies niet voor hem bestemd. Maar het is nog wat te vroeg om daarover te oordelen. Wij zullen nog moeten wachten tot 2 december 2009 alvorens deze prent bij ons in de bioscopen draait.

Bij Nicolas Cage is het vaak erop (Leaving Las Vegas, Adaptation) of eronder (Ghost Rider, The Wicker Man) en ook bij deze sequel is het afwachten op zijn release. Cage was de laatste jaren enkel maar te zien in weinig interessante prenten. Zijn nieuwste film is het vervolg op de bioscoophit National Treasure (2004).

De sequel kreeg de naam National Treasure: Book of Secrets (2007). En zoals dat wel met meer sequels voorkomt zal je meer van hetzelfde mogen verwachten.

Korte inhoud: Schatzoeker Benjamin Franklin Gates (Nicolas Cage) gaat op onderzoek naar de moord op voormalig president Abraham Lincoln door John Wilkes Booth. Hij heeft namelijk diens dagboek gevonden waarin 18 pagina's ontbreken. De moord blijkt samen te hangen met een complot dat ver over de grenzen van Amerika reikt. Samen met geschiedkundige Abigail Chase (Diane Kruger) en grapjas Riley Poole (Justin Bartha) stort hij zich in het avontuur. De zoektocht leidt hen naar Buckingham Palace, waar ze inbreken om aanwijzingen te achterhalen. Ook in de Oval Office, de werkplaats van de Amerikaanse president, vinden ze informatie die van belang kan zijn in hun onderzoek. Uiteindelijk stuiten ze op een van de grootste verborgen schatten aller tijden...

Net zoals de eerste National Treasure is de sequel geregisseerd door Jon Turtletaub (While You Were Sleeping, Phenomenon, The Kid). Aangezien hij en Nicolas Cage vroeger klasgenoten waren, was het voor hem niet lastig om de acteur over te halen om opnieuw in de huid van Ben Gates te kruipen. Turtletaub heeft met deze sequel de kans om de dingen die bij de eerste film niet helemaal vlekkeloos verliepen, recht te trekken. Een heikel punt uit de eerste National Treasure was dat het nogal cliché aanvoelde en naadloos het oude bekende patroon volgde van de avonturenfilms.

Het script van de eerste film had bovendien veel te veel plotgaten en onregelmatigheden, die voor het publiek werden verhuld met behulp van vele overdadige actiescènes, geïnspireerd door de blockbuster-producent Jerry Bruckheimer. Aangezien het script van dit tweede deel uit de koker van exact hetzelfde schrijversteam afkomstig is, is te hopen dat ze van hun eigen fouten zullen leren. Als we de eerste reacties uit de test-screenings in de Staten mogen geloven zou deze sequel beter zijn dan het origineel.

We zien tevens ook heel wat bekende gezichten terugkeren. Het enige personage dat verdwenen is, is Ian Howe, die in de eerste film gespeeld werd door Sean Bean en aan het einde van het verhaal in de gevangenis belandde. Het wegvallen van Bean is jammer, aangezien hij op uitstekende wijze het dubbelzinnige karakter van Howe wist neer te zetten. Ed Harris zou de rol van antagonist op zich nemen. Niet alleen Harris is nieuw, ook de oscarwinnende Helen Mirren zal in Book of Secrets opdraven. Jon Voight duikt net als in de eerste film weer op als Patrick Gates, Bens vader en ook Harvey Keitel is weer van de partij. Aan deze indrukwekkende cast zal het zeer waarschijnlijk niet liggen, mocht dit tweede deel niet het succes van het eerste evenaren, zover is duidelijk.

Ook al werd er aanvankelijk beweerd dat er geen sequel zou komen op National Treasure, om de wereldwijde opbrengst van $ 347,5 miljoen konden de studiobazen uiteraard niet heen. En het ziet ernaar uit dat ook deze tweede film weer een hoop geld in het laatje zal brengen. Dit is geen film om je druk te maken om karakterontwikkeling, een tot in de puntjes uitgewerkt verhaal of briljante acteerprestaties. Bij National Treasure: Book of Secrets staat, net als in zijn voorganger, de actie en het avontuur op de voorgrond. En hoewel de lat met het oog op de release van de nieuwe Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) dit keer erg hoog ligt, zal het publiek de bioscopen ongetwijfeld weer massaal weten te vinden. De film komt bij ons uit op 2 januari 2008. Hier is de HQ trailer.

***Related Post***
18/01/2005: National Treasure (2004)

Als we de geruchten mogen geloven over de nieuwe Halloween remake, zou de film zuigen als geen ander. Halloween (2007) van Rob Zombie is nog maar net 3 dagen uit in de Sates en in de commentaren op deze filmblog maakt Mrs Michaelmyers de remake van de cultklassieker van John Carpenter met de grond gelijk. Heel vreemd, gezien de trailer van de deze 9de Halloween er al veel beter uitzag dan de vorige versies...

Ik kan hierop weinig inbrengen gezien (1) de film nog niet uit is bij ons (2) de persoon in kwestie een gedownload werkkopij aan het bekritiseren was. Maar gezien de slechte rating op Rotten Tomatoes zinkt mijn hoop in een geslaagde remake van een cultfilm nu tot in mijn schoenen gezakt. Toch gebeurt het wel vaker dat een film in de States wordt afgebroken en in Europa op handen wordt gedragen. Hoe dan ook, de prent staat nummer 1 aan de box-office met een niet onaardige 26 miljoen dollar met zijn openingsweekend – en heeft nu al zijn productiebudget (20 miljoen dollar) terug gewonnen. Afwachten dus.

En terwijl deze cultklassieker in de bioscoop draait zou er een andere culthit worden herwerkt. En trouwens nog niet zo’n oude prent. Abel Ferrara’s Bad Lieutenant (1992) zou een remake ondergaan. Holy Crap !

Bad Lieutenant ’08 zou de titel zijn en de bedoeling is dat het ruwe verhaal van de originele film wordt bewerkt tot een hedendaagse, 21ste eeuw, post 9/11 New York misdaaddrama. Scriptschrijver William M. Finkelstein (Law & Order, NYPD Blue) is al aan het werk gezet om het origineel te bewerken. In het origineel van Ferrara speelt Harvey Keitel een naamloze, zelfdestructieve New York cop, die zwaar aan de drugs zit, gokt, steelt en vrouwen en hoertjes vernedert. Wanneer hij de moord op een non moet onderzoeken, begint hij ook na te denken over zijn eigen levensstijl en probeert hij zijn leven te beteren.

De nieuwe versie kent in ieder geval al een aantal wijzigingen zoals: de Bad Lieutenant heeft een naam gekregen, en die luidt Terence McDonough. Ook krijgt deze McDonough een achtergrondverhaal waarin wordt uitgelegd hoe hij het zover als luitenant heeft kunnen schoppen, waarom hij aan de drugs is geraakt en waarom hij zo gewelddadig en op seks belust is. Het verhaal rond de moord op de non is omgetoverd tot een verhaal over een drugs gerelateerde moord op vijf illegale immigranten uit Senegal. Of je dan nog wel kan spreken over een remake is nog maar de vraag en of een acteur de grote schoenen van Harvey Keitel zal kunnen vullen is nog een groter vraagteken.

Be Cool (2005) is de ietwat frivolere opvolger op de geslaagde misdaad-komedie Get Shorty (1995). Ook deze prent is gebaseerd op een boek van Elmore Leonard. Maar de cineast Barry Sonnenfeld (The Addams Family, Men in Black) is nu wel door de videoclipmaker F. Gary Gray vervangen, en het is eraan te zien. John Travolta speelt wederom de rol die zo goed bij hem past, die van de charmante en koelbloedige gangster Chili Palmer.

Korte inhoud: De coole Chili Palmer (John Travolta) laat de filmwereld voor wat het is en wil zijn wijsheid en kenmerkende onderhandelingstechnieken op de muziekbusiness loslaten. Wanneer een vriend tijdens de lunch wordt omgelegd, maakt Chili van de gelegenheid gebruik om diens vrouw Edie (Uma Thurman) te bezoeken. Hij introduceert zichzelf als haar nieuwe zakenpartner in een onafhankelijk platenlabel. Chili heeft een veelbelovend zangeresje op het oog om een hit te scoren, maar krijgt te maken met haar quasi-hippe manager, diens nichterige bodyguard, een paar Russische maffioso en een welbespraakte gangsta-rap muziekproducent. En dit alles op gevaar voor eigen leven.

John Travolta staat sinds Pulp Fiction weer eens samen met Uma Thurman op de dansvloer. Ook hier praten ze over dansen en Chili Palmer laat weten dat hij uit Brooklyn komt en vanzelf sprekend ook een uitstekend danser is. Voor we het weten staan ze op de vloer te dansen op muziek van de band 'The Black Eyed Peas'. Het probleem van Be Cool zit hem echter o.a. in het ontbreken van enige chemie tussen de twee hoofdacteurs, iets waar ze in Pulp Fiction totaal geen last van hadden. Maar Tarantino is dan ook een filmregisseur en F. Gary Gray slechts een videoclip maker die nu een filmpje mag regisseren. Hun goed bedoelde maar overbodige dansscène voegt trouwens totaal niets toe aan deze komedie. De romance is slecht uitgewerkt en zelfs de humor is eigenlijk niet grappig, of toch niet voor een volwassen publiek.

De film kent naast Travolta en Uma Thurman nog meer bekende acteurs, zo zien we ook Harvey Keitel als de platenbaas Nick Carr en Vince Vaughn als een blanke pooier die denkt dat hij zwart is. Maar de acteur die werkelijk zijn carrière door het slijk haalt is The Rock die de rol vertolkt van de homofiele lijfwacht Elliot die maar al te graag acteur wilt worden. The Rock kennen we van zijn actiefilms maar als komiek moet je er de maag voor hebben (ik niet dus). Danny Devito die ook op de poster van deze film staat duikt amper drie keer op om volledig compleet uit beeld te verdwijnen. Niet te vergeten is natuurlijk het acteerdebuut van de zangeres Christina Milian die als Linda Moon een beetje zingt en vooral de eye-candy in de film verzorgt.

'Be Cool' is geen slechte film maar nergens wordt de kwaliteit van zijn voorganger gehaald. De prent heeft zeker zijn leuke momenten maar die zijn op één hand te tellen...om eerlijk te zijn slechts twee leuke momenten. De cast is goed en ook John Travolta speelt zijn rol als coole gangster nog net zo goed als voorheen maar dit keer werkt het niet. Het verhaal is ook bijna hetzelfde als de vorige film alleen speelt het zich nu af in de muziekindustrie. Be Cool is een leuke komedie geworden maar er had met deze cast meer nog meer uitgehaald kunnen worden, mits een beter script en regisseur.

*** Christina Milian HQ picture gallery ***