De FilmBlog

Elke belangrijke film heeft een grote romance. Het ontbreken van zo’n intieme band tussen twee individuen, of zelfs tussen een individu en een dier [cf. War Horse (2011)], maakt soms dat we het gevoel hebben iets in het verhaal te missen.

En dat was mijn sentiment na het zien van Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011). Nochtans zit er wel degelijk een zweem van romantiek in de film, maar dan tussen twee mannen; met name Sherlock Holmes en John Watson. Een soort homo-erotische bromance. Dit wordt meteen duidelijk met scènes waarin Holmes in vrouwenkleren met de borst bloot op de grond legt en tegen zijn compaan zegt: "Lie with me", of nog de scène waar hij de vrouw van Watson (lees: rivale) letterlijk van de trein duwt. Maar deze intieme band blijft platonisch en heeft net te weinig vleugels heeft om van de grond te komen. Dit is, voor mij althans, het grootste minpuntje aan een anders briljante sequel die, zoals de nieuwe trend voorschrijft, het origineel overstijgt.

Korte inhoud: Een jaar na de avonturen uit het eerste deel zal privédetective Sherlock Holmes (Robert Downey Jr.) wederom zijn krachten moeten bundelen met zijn loyale assistent, huisgenoot en vriend Dr. John Watson (Jude Law). Ze moeten het opnemen tegen de mysterieuze Professor Moriarty (Jared Harris), een crimineel meesterbrein dat van plan is om voor de ondergang van Groot Brittanië te zorgen. Holmes en Watson worden bijgestaan door Mycroft Holmes (Stephen Fry), de oudere, maar niet minder briljante broer van Sherlock, die voor de Britse regering werkt. Daarnaast krijgen ze vrouwelijke hulp uit een onverwachte hoek, alleen is dit niet van hun oude bekende Irene Adler...

Guy Ritchie heeft het perfecte duo bij elkaar gebracht. De chemie tussen Downey en Law doet ons verlangen naar nog meer avonturen. De Snatch-regisseur is altijd al goed geweest in het portretteren van 'mannen', maar spijtig genoeg heeft hij weinig verstand van vrouwen of weet hij in ieder geval niet hoe hij ze moet benaderen in zijn films. In Sherlock Holmes: A Game of Shadows werd Rachel McAdams beknot tot veredelde figurantenrol, en vervangen door Noomi Rapace, die nooit echt haar stempel kon zetten op het verhaal. En dit ligt niet aan haar. Rapace is een talentvolle actrice, maar wanneer jouw personage te weinig invulling krijgt, kan je haar niet verwijten dat haar karakter niet uit de verf komt.

Daar waar de opzet in Sherlock Holmes (2009) niet geheel duidelijk was, en Ritchie met zijn acteurs nog op zoek waren naar een toon en stijl, heb je hier de indruk dat iedereen perfect weet waarmee ze bezig zijn. Alles klopt: de muziek (Hans Zimmer), de kostuums, de sets, de belichting, zelfs de humor en de visuele effecten. Dit is misschien niet de Sherlock Holmes die Arthur Conan Doyle in gedachten had, maar Ritchie heeft er wel een product van de 21e eeuw van gemaakt die door miljoenen mensen bekeken zal worden die nog nooit van Professor Moriarty hebben gehoord. En Guy Ritchie heeft een patent op de audiovisuele effecten die hij tentoonspreidt, net zoals een Brian De Palma of een Martin Scorsese hun eigen vertelstijl hebben. En niemand kan ontkennen dat de vertelstijl van Ritchie een hoge entertainment-gehalte bezit.

De generaties die zijn opgegroeid met de boeken van Arthur Conan Doyle (en niet met de cinema-versie), zullen natuurlijk heel wat kritiek hebben op de film, zeker omdat Sherlock op een bepaald moment met vrouwenkleren en make-up rondloopt. Veel critici pikken het niet dat deze legende als travestiet wordt afgeschilderd, ook al is dit maar een kleine scène en maakt het deel uit van zijn personage die zich verkleed in tal van figuren om zo iedereen de misleiden. Tevens heb ik wat opzoekingswerk verricht en blijkbaar zou Doyle ook in één van zijn verhalen een Sherlock hebben verkleed in vrouwenkleren. Zelfs in een filmversie uit 1932 loopt onze detective er op een gegeven moment rond in vrouwenkleren. Dus ik weet niet waar het probleem zit.

De enige kritiek die je zou kunnen voeren, is dat er iets meer deductie en iets minder actie mocht zijn. Er zit ook wel deductie in de film, maar de scenaristen (Michele Mulroney, Kieran Mulroney) maken er zich wel soms te gemakkelijk van af. Op een gegeven moment zien we Sherlock voor een muur staan in een kelder. Hij kijkt rond en ziet een aantal sporen die hem tot te conclusie leiden dat dit een geheime doorgang is, dat via een klikhendel open gaat. De deducties zijn visueel wel indrukwekkend met flashbacks in vari-speed en close-up montage, maar inhoudelijk slaat het nergens op en is het onmogelijk om deze deductie te maken gebaseerd op de elementen die voorhanden zijn. Maar deze franchise komt er mee weg, dankzij de lichtvoetige toon. Het is dankzij de humor dat we niet alles op de letter gaan bekritiseren. En zo komt de film weg met heel wat zaken. De helft van de deducties die Sherlock maakt, zou hij in het echte leven NOOIT kunnen maken. Vergelijk het met Ocean's Eleven (2001) waarin de dieven zo slim zijn dat ze alles kunnen incalculeren om zo de perfectie inbraak te organiseren. Realistisch en plausibel is het allemaal niet, maar niemand valt erover. Integendeel, we beleven er plezier aan.

Met zijn 129 minuten is de film nooit vervelend. Je reist net zoals in een James Bond film van de ene locatie naar de andere, van het ene hoogtepunt in het andere. De twee scènes die mij het meest zijn bijgebleven was de scène waar ze moeten vluchten in het bos waar de bomen aan flarden wordt geschoten in slow-motion door kanonschoten, maar anderzijds ook de confrontatie tussen Moriarty en Holmes. Twee aartsvijanden die met heel veel respect voor mekaar een partijtje schaken en de situatie voorspellen die zich aan het ontrollen is in een andere ruimte. Op een geven moment staan ze recht en blijven ze de situatie inschatten terwijl ze nog steeds bezig zijn met hun schaakspel. En wat dit zo uniek maakt is dat ‘schaken’ een belangrijk gegeven is in de film.

Kortom, ik hoop echt dat er nog een derde deel van de franchise komt. Het is omwille van de humor en de lichte toon dat het misschien niet dezelfde waardering krijgt als The Dark Knight, maar het hoeft er zeker niet voor onder te doen. En mocht Guy Ritchie iets minder op safety willen spelen en de scenaristen niet alleen aandacht hebben voor set-up's, pay-off's en actie, dan maakt dit derde deel kans om in heel wat eindejaarslijstjes te belanden als één van de beste films van het jaar. Er is niet veel voor nodig, want alle ingrediënten zijn aanwezig.

Op de blu-ray staat een Maximum Movie Mode audio-commentaar gehost door hoofdacteur Robert Downey Jr., naast een pak documentaires en making-off's. Er staan zoveel extraatjes op de blu-ray dat je het ontreken van de audio-commentaar van de regisseur niet zo erg is. Indrukwekkend isook de storyboard en de manier hoe deze vertaald werd naar het witte doek. De blu-ray van Sherlock Holmes: A Game of Shadows ligt vanaf 23 mei 2012 in de winkel.

***Related Posts***
30/06/2010: Sherlock Holmes review
28/01/2010: Guy Ritchie wil meerdere Sherlock Holmes films
19/05/2009: Sherlock Holmes volgens Guy Ritchie
01/04/2009: Eerste Sherlock Holmes poster

"When Gotham is ashes, you have my permission to die. " Bane's enige woorden in de langverwachte eerste trailer van The Dark Knight Rises (2012) maken indruk en zeggen veel over de weg die Christopher Nolan inslaat voor dit sluitstuk van zijn imponerende Batman-franchise. Hij zadelt Bruce Wayne (Christian Bale) op met een nog grotere dreiging dan The Joker’s waanzin en terreur. Er wordt bewust gekozen voor een nóg grotere zwartgalligheid door in deze finale te kiezen voor het letterlijk en figuurlijk 'breken' van Batman en zijn entourage.

Lijdzaam en kreupel ziet onze protagonist toe hoe Gotham - 8 jaar na de oproer van The Joker - door een ongezien, vernielzuchtig kwaad wordt geteisterd. Dat kwaad draagt de naam Bane (Tom Hardy): Een schrikwekkende wreedaard met een gevaarlijke combinatie van dikke bundels muscles & veel brains die na het probleemloos breken van Batman eigenhandig zorgt voor de ontsnapping van alle gevangenen uit Gotham City Jail (zeer waarschijnlijk Arkham Asylum).

De militaristisch getinte Bane met angstwekkend masker begint samen met een meute aartsgevaarlijke delinquenten een gestructureerde raid op Gotham en blaast met zijn 'doomsday device' in één ruk het ‘Gotham Rogue stadium’ aan flarden. De autoriteiten staan machteloos en de chaos is compleet. De gebroken beschermengel van Gotham City kijkt machteloos toe…

Kan hij mentaal en fysiek terugvechten tegen een kwaad dat hem zowel fysiek als mentaal compleet heeft kleingekregen? Bruce Wayne zal net als in Batman Begins een diepe lijdensweg moeten ondergaan om terug te vechten tegen het malicieuze, wetende dat hij meer dan ooit tevoren moeten tonen aan de bewoners van Gotham, zijn geliefden en zichzelf dat hij, The Dark Knight, symbool staat voor het licht in de duisternis. De verlossing van het kwaad… Zal hij herrijzen…

Ik weet dat deze trailer - net als de teaser - absoluut geen heldere kijk geeft op de inhoud en het plot, waardoor voor velen het lont uit het kruitvat wordt gehaald en aldus niet de wenselijke impact teweegbrengt. Het lijkt bizar, maar ik ben vrij zeker dat dit Nolan's intentie is. Bekijk het van zijn perspectief: deze treequel wordt ontegensprekelijk een publiekstrekker en een verzekerde boxoffice hit. De man heeft niets te verliezen, hij gooit immers na deel 3 de handdoek in de ring.

Hierdoor kan de uiteindelijk voorgeschotelde inhoud van deze derde act immers een veel diepere impact teweegbrengen bij de kijker. Geen revelaties in de trailers, des te meer in de plotwendingen van de eigenlijke film. Dit voedt de kijkervaring van het publiek en diept de emotionele impact van de gebeurtenissen verder uit. Bovenstaande is misschien de enige tactiek om dit derde deel te laten uitstijgen boven The Dark Knight (2008), iets wat vele fans verlangen van Christopher Nolan. Een bijna onbegonnen opdracht en een enorme druk op diens schouders. Maar zoals de man al meermaals bewees: alles kan beter.

Om mijn theorie te voeden: Wie kan het zich nog herinneren dat tijdens de 2e trailer van The Dark Knight er geen spoor was van Harvey Dent (aka Two Face)? toch was deze prominent aanwezig gedurende gans de film en bleek de sequel op Batman Begins (2005) achteraf veel meer dan een tweestrijd tussen Bats en The Joker. De trailers gaven maar een fractie weer van wat er in het uiteindelijke eindproduct tentoon werd gespreid. Het werd mede hierdoor zowel kritisch als commercieel één van de meest bejubelde blockbusters van dit decennium.

Ik benadruk nogmaals: onderschat Christopher Nolan niet. De man is een goochelaar als het aankomt op het misleiden en bespelen van zijn publiek. Hij is een bijna geniaal cineast en een gewiekste marketingjongen die het publiek steeds een stap voor is. Ditmaal speelt de jonge Brit het volgens mij (en velen delen mijn mening) noodgedwongen nog sluwer dan voorheen.

Even de noemenswaardigheden uit deze zwartgrauwe trailer samengevat:
1. We zien voor het eerst de verrukkelijke Anne Hathaway fungeren als ‘femme fatale’ Selina Kyle, haar dialoogvoering hint haar connectie met Bane en haar klederdracht lonkt naar haar alter ego, Catwoman 2. Batman’s nieuwe speeltje, De Batwing die doorheen de straten van Gotham City zweeft, ziet er overweldigend uit.
3. Het beruchte ‘Doomsday Device’ van Bane toont voor het eerst zijn apocalyptische krachten.
4. Korte flitsen van Joseph Gordon-Levitt als de flik John Blake, Gary Oldman als Jim Gordon en Française Marion Cotillard als Miranda Tate passeren vluchtig de revue. .
5. een zwaar gehavende Bruce Wayne kan niet onbesproken blijven uiteraard: Hij ziet er mentaal vermoeid uit en sukkelt vooruit met een wandelstok in de arm.
6. Een scène later ligt hij zwaar gewond naast een triomfantelijke Bane. Meerdere suggesties dus dat Bane Batman mentaal en fysiek heeft gekraakt.
7. De titel en het witte licht van het Batman logo verraden een herrijzenis van onze held die voor de grootste uitdaging van zijn leven staat

Een leuke vernoeming is trouwens ook de knipoog naar Robin, in de vorm van zijn kenteken tijdens de stadion scène. Je kan duidelijk zien dat één van de football-fans met de 'R' van 'Rogue' zwaait in de vorm van het Robin logo, gebruikt in comics van Batman’s sidekick in de jaren ’90. Nolan heeft echter herhaaldelijk benadrukt dat Robin geen deel zal uitmaken van dit Batman universum, dus Joseph Gordon-Levitt als gemaskerde wreker is 'not done'.

Ik vind persoonlijk dat de trailer er buitengewoon uniek uitziet (stijlvolle cinematografie, sobere dialoogvoering, gitzwarte sfeerschepping, een epische score van Hans Zimmer). Na herhaaldelijk bekijken heeft hij het merkwaardige effect dat de beelden steeds sterker overkomen en meer impact hebben. Het slotbeeld gaf me kippenvel.

Afsluitend meld ik graag dat de uitgegeven (en inmiddels gelekte) proloog van 6 minuten zeer de moeite waard is, en je een beter inzicht geeft in Bane’s personage alsook enkele adembenemende shots weggeeft van de symbolische destructie van Gotham’s donkere ridder. Ik hoop dat alle fans blijven vertrouwen op Christopher Nolan en konsoorten. Algemeen Positivisme en vertrouwen in toonaangevende individu’s (die ‘Waalse Joker’ die onze regering moet gaan leiden niet meegerekend) anno 2012 is wel opportuun nu het crisistijd is en Europa kapot gaat aan Economisch wanbeleid.

Hoop doet leven: The Dark Knight Rises wordt meer dan waarschijnlijk de meest geslaagde trilogie sinds The Lord of The Rings en zal ons een mooi afscheid bieden van een prachtige saga die een revolutie betekende in het comicbook genre. De film komt bij ons uit op 25 juli 2012.

Update: En volgens The Hollywood Reporter heeft The Dark Knight Rises een probleem met de verstaanbaarheid van de schurk Bane. Het vakblad meldt dat verschillende mensen na het vertonen van de eerste zes minuten van de film aangaven dat de slechterik vrijwel niet de verstaan is. Tom Hardy, die het personage van Bane vertolkt, mompelt nogal wat de verstaanbaarheid nu niet bepaald ten goede komt. De mensen bij Warner hebben al bij regisseur Christopher Nolan gevraagd om een nieuwe geluidsremix. Echter hij is hiertoe niet bereid en zou enkel nog maar kleinere aanpassingen voor ogen hebben. Wordt zeer waarschijnlijk nog wel vervolgd.

***Related Posts***
15/12/2011: Gitzwarte poster
21/07/2011: The Dark Knight Rises teaser trailer
02/12/2010: Komt The Joker terug in The Dark Knight Rises?
21/11/2010: Catwoman en Bane in The Dark Knight Rises?

Het Festival sloot zoals elk jaar opnieuw in schoonheid af met de muziek der groten. De vrij banale sportzaal ’t Kuipke werd omgetoverd tot muziek-arena voor 3000 toeschouwers met muziek van de Brussels Philharmonic onder leiding van Dirk Brossé. De 11e editie van de World Soundtrack Awards werd ingekleurd met de aanwezigheid van oscarwinnende componisten Hans Zimmer (Gladiator, Inception) en Elliot Goldenthal (Titus, Heat, Alien 3). Normaal had ook Howard Shore (Se7en, The Lord of the Rings) van de partij moeten zijn, maar hij kon zich onmogelijk vrijmaken ten gevolge van het drukke schema voor de opkomende The Hobbit (2012). Het concert had tevens een herdenkings-sfeertje voor de vermoorde PR-agente en consultant van het festival, Ronni Chasen.

De avond bestond uit twee delen. Het begon met wat uitreikingen van awards voor Beste publieks muziekscores, beste muzieksong en een ode aan componist Giorgio Moroder, en in het tweede gedeelte kwam de muziek van Howard Shore, Elliot Goldenthal en Hans Zimmer aan de beurt. Het beste van de avond zat echter in de tweede helft.

Alles begon wat moeizaam met muziek op een caleidoscopische kortfilm, d’Amour van de Belgische filmmaker Nicolas Provost die de SABAM Award For Best Young European Composer won. De muziek van Abel Korzeniowski (A Single Man, w.e.), die vorig jaar de World Soundtrack Discovery Award in ontvangst mocht nemen, bracht ons in blijde verwachting naar het opkomende W.E. (2011) project van Madonna. Alexandre Desplat werd voor de 3de keer verkozen tot Beste componist en de prijs voor Beste Song in een film werd voor de zoveelste keer uitgereikt aan Randy Newman voor Toy Story 3 (2010). Nu ja, de competitie was in deze categorie niet bijzonder groot.

Maar met de Lifetime Achievement Award voor de Italiaanse synthesizerpionier Giorgio Moroder liep het toch ietwat in mineur toen de organisatoren hadden beslist om twee populaire songs te brengen uit zijn oeuvre, die van "Take My Breath Away" uit Top Gun (1986) en" What a Feeling" uit Flashdance (1983), twee filmscores die een Oscar hadden opgeleverd, in plaats van muziekscores die onder begeleiding Brossé en de Brussels Philharmonic misschien voor meer vuurwerk konden zorgen. Het leek bij momenten dat ze het publiek tevreden wou stellen met alom bekende nummers. Kwam daar nog bij dat ze jazz zangers Sofie Verbruggen hadden gevraagd. Niet dat de dame een minder goede zangeres is, maar bij momenten had je de indruk dat ze maar niet boven het orkest uitkwam. Ik ben zelf geen grote van Natalia, maar deze zangeres had misschien met wat meer punch kunnen zingen. Uiteraard zou je dan met haar iets teveel aandacht wegnemen van de muziek, waarmee ik opnieuw concludeer dat ze misschien beter andere partituren hadden genomen ZONDER zangeres. Nadien heeft Brossé het zaakje toch iets recht getrokken met e muziek uit Midnight Express (1978), ook al vond ik de klassieke adaptatie van de elektronische muziekscore van Moroder toch geen voltreffer.

Maar de avond ging van een lauwe ontvangst tot een muzikaal orgasme. Goldenthal, Shore (van op afstand) en Zimmer brachten er een ode aan de overleden Ronni Chasen, met muziek van Titus met een voltallig zangkoor, Alien ³, Looking for Richard, Driving Miss Daisy en de kers op de taart was de muziek van Inception (2010), waarbij Hans Zimmer een aantal van zijn muzikanten had overgebracht om het orkest van Brossé te vervoegen. En het resultaat was om kippenvel van te krijgen. Het eindigde dan ook in een gepaste staande ovatie.

Dat True Romance (1993) werd geschreven door Quentin Tarantino en verfilmd door Tony Scott kwam pas goed tot uiting in die aangrijpende scene over The Origin of the Sicilians, waarin Dennis Hopper even grapjes maakt met de man die hem zal vermoorden, gespeeld door een sublieme Christopher Walken.

Het was een klein intermezzo die weinig impact had op de hoofdpersonages (het gebeurde zelfs allemaal buiten hun weten), maar het werd meteen één van de meest memorabele scènes uit de filmgeschiedenis. Er doen verschillende geruchten de ronde dat Tarantino zijn scenario zou verkocht hebben voor $10’000, andere bronnen spreken dan weer van $50'000, maar één ding is zeker, het was belachelijk weinig.

Korte inhoud: Clarence (Christian Slater) werkt in een stripboekenwinkel, en brengt het grootste deel van z'n vrije tijd door in de bioscoop waar hij kungfu-films kijkt. Op een dag ontmoet hij de prostituee Alabama (Patricia Arquette), op wie hij verliefd wordt. Ze kan echter niet zo maar stoppen met het werk, en dus moet Clarence eerst afrekenen met haar pooier Drexl Spivey (Gary Oldman). Tijdens de tumultueuze confrontatie met de pooier komt Clarence per ongeluk in bezit van een koffer cocaïne. Hij beslist deze enorme hoeveelheid op zijn eigen houtje te verkopen en trekt naar LA.

En de film doet zijn titel alle eer aan door een aanstekelijke relatie uit te werken tussen Clarence en Alabama, en dit terwijl de kogels door het luchtruim suizen en het bloed zo goed als op de cameralens spat. Het is misschien niet het meest orthodoxe koppel, maar het is wel een leuk stel die je met veel belangstelling wil volgen. We volgen een aan lager wal geraakt koppel die wel uit de geest van de gebroeders Dardenne lijkt te zijn ontsproten, maar doorheen de Hollywood-machine is gedraaid. En de vonken vliegen van het scherm tussen die twee. Bijgevolg kan de regisseur het zich permitteren om het fragmentarische boek van Tarantino zonder concessies na te leven. Of toch bijna, want Scott koos voor een lineaire verhaalstructuur en uiteindelijk ook voor een Hollywood einde in plaats van het depri-einde die Tarantino in zijn script had voorzien. (Clarence Sterft en loopt er vandoor met het geld. In haar voice-over horen we dat ze uiteindelijk niet zo heel veel gaf om Clarence en dat ze hem had gebruikt om van Drexl te geraken). Persoonlijk vind ik het einde van Tony Scott véél beter werken en conform is met het verfilmde verhaal. Mocht Tarantino zelf de film hebben gemaakt, dan had zijn einde binnen een andere context misschien wel beter gewerkt.

Ondanks het feit dat in True Romance heel veel actie zit, mag je de film niet gewoon bestempelen als een gewone actiefilm. Het is tezelfdertijd een thriller, een komedie, een romance en in het hart van dit alles schuilt een pakkend drama. En de pracht van deze prent is dat al die genres perfect gaan samenvloeien in één volwaardige prent die ons van begin tot eind aan onze stoel kluistert, en dit allemaal op de zwoele muzieknoten van Hans Zimmer . De gestroomlijnde en flitsende regie van Tony Scott zorgt ervoor dat de filmervaring nog boeiender wordt. Alles klopt; van de casting tot en met de kleding en belichting. En neen, we hebben hier niet te maken met een diepzinnig Krzysztof Kieslowski verhaal, maar voor wie tussen de regeltjes leest zal wel wat Shakespeare invloeden kunnen aanduiden in het narratieve gedeelte. Maar laten we eerlijk zijn, dit een pulp fiction avant la lettre. Het is bestemd om ons te ontspannen en slaagt daar wonderwel in. En veeleer de wansmaak van de stilist(e), verraad de spuuglelijke kleding van ons koppeltje allicht de zwakte van onze scenarist voor kleurrijke trash.

Dankzij Tarantino krijgen we een lawine aan coole en knettergekke quotes over ons heen, in de stijl van "I would fuck Elvis... I mean when he was alive, not now." En dat is uiteraard de kracht van zijn films. Mensen herinneren zich Reservoir Dogs en Pulp Fiction vooral voor zijn dialogen, en hier wordt je ook wel in de watten gelegd. Quentin zei van True Romance zelfs dat het één van zijn meest auto-biografische films was, en dat kan toch wel tellen. Waarom heeft QT de film dan zelf niet geregisseerd? Blijkbaar had Warner Bros er geen vertrouwen in en stonden liever hun 13 miljoen dollar af aan een vaste waarde die een mooie bioscoop-recette kon verzekeren. Later kwamen ze hierop terug maar Tarantino had er geen zin meer in. Hetzelfde gebeurde met zijn tweede scenario, Natural Born Killers , die op een wel heel desastreuze manier werd verkracht door Oliver Stone. Met Reservoir Dogs (1992) kon hij zijn ding doen, en met Pulp Fiction (1994) kon hij zijn status bevestigen als één van de meest invloedrijke regisseur in Hollywood.

Ook al werd True Romance niet meteen een kaskraker en is hij minder goed dan Reservoir Dogs, heeft het zijn publiek toch gevonden tijdens zijn video-release, en blijft het tot op heden nog steeds één van de betere misdaad thrillers uit de 90’ties. En het is dan ook mooi meegenomen deze prent te zien in high-def. En bij deze heeft Dutch Film Works de film uitgebracht op blu-ray in hun Prestige Collection. Enkel spijtig dat ze de extraatjes op de schijf zijn vergeten.

Ik liep in het begin niet echt warm van deze animatiefilm van Universal, maar na het zien ervan in de bioscoop was ik er wel door gecharmeerd. Despicable Me (2010) van Pierre Coffin en Chris Renaud heeft trouwens mijn Top 10 Beste Films van 2010 lijstje gehaald.

Korte inhoud: Gru (Steve Carell) is een duivels meesterbrein dat geniet van alles wat slecht is en van plan is om de maan te stelen. Hij verslaat iedereen die hem in de weg zit met zijn wapenverzameling van krimp- en vriesstralen en zijn gevechtsklare land- en luchtvoertuigen. Maar dan ontmoet hij op een dag drie kleine eigenwijze weesmeisjes die naar hem kijken en iets in hem zien wat nog nooit iemand heeft gezien: een mogelijke papa. ’s Werelds grootste schurk heeft zojuist zijn grootste uitdaging gevonden: drie kleine meisjes die Margo (Miranda Cosgrove), Edith (Dana Gaier) en Agnes (Elsie Fisher) heten.

Deze animatie van Universal is een soort mengeling tussen de Pixar-tekenstijl en de Looney Tunes van Warner Bros. Toen je de eerste trailers zag van de film wist je niet goed wat je moest verwachten; een soort onnozele animatieprent met kleine gele mannetjes of eerder een soort familie-tekenfilm. Wel, Dispicable Me vaart zijn eigen koers en mengt met succes verschillende genres. Het is wel even wennen in het begin; want het is een vreemde film. Ook het hoofdpersonage is een vreemde snuiter met een accent die lijkt te komen van het Oostblok. De stem van Steve Carell is nauwelijks herkenbaar met zijn Bela Lugosi stemmetje. Hij is tot op de graat slecht, maar heeft toch een hart op de juiste plaats. Enkel weet hij er het bestaan niet van. Gru lijkt bij momenten op Dr. Evil uit Austin Powers en Ernst Stavro Blofeld uit de James Bond films. Hij heeft plannen om de grootste slechterik te worden en zet hiervoor een leger gele minions in.

Het jaar 2010 was niet meteen een groot filmjaar, maar daarentegen was het wel een jaar van heel wat straffe animatiefilms. Er waren enerzijds de Dreamwork films How to Train Your Dragon (2010) en Shrek Forever After (2010), maar uiteraard ook Toy Story 3 (2010) van Pixar. Despicable Me is een beetje het buitenbeentje. De animatie is niet zo afgelikt als die andere films, maar het slimme en knotsgekke scenario moet er zeker niet voor onderdoen. Het is tevens de enige animatiefilms waar de 3D echt wel een meerwaarde biedt.

Maar desondanks de wat vreemde animatiefilm zitten er heel wat vertrouwde elementen in deze prent: de slapstick humor, de side-kicks, het goede vs het kwade (in dit geval het kwade tegen het valse), humor voor volwassenen (met knipoogjes naar de Lehman Brothers bank) en voldoende vertederende scènes. En het verhaal verveelt voor geen minuut, en dat dankzij de onvoorspelbare wendingen, de toch wel indrukwekkende shots en het hoofdpersonage die op een gegeven moment danst op een nummer van de BeeGees (schit-ter-end!).

Kortom, het is een leuke, innoverende, ontspannende, snuggere en opwindende tekenfilm die een mooie balans weet te vinden tussen suspense, humor en 3 dimensionale actie. Tezamen met de muziekscore van Hans Zimmer en de bizarre stem van Steve Carell, is dit een voltreffer. Tevens één van die weinige Amerikaanse films geregisseerd door een Franse cineast dat de moeite is om te zien. Met deze film heeft Universal’s Illumination Entertainment zich in ieder geval een plaatsje kunnen maken tussen de vaste waarden (Pixar, Disney, DreamWorks Animation,…). Ik ben in ieder geval benieuwd naar het volgende avontuur. Op de blu-ray van Despicable Me, die tevens vergezeld is van een gewone DVD-schijf, vinden jullie ondermeer het audio-commentaar van de twee regisseurs, alsook een pak mini-filmpjes over de film.

De ultieme firefighter-film is en blijft Backdraft (1991). Er is bij mijn weten één poging ondernomen om een gelijkwaardige prent af te leveren, met name Ladder 49 (2004), maar die film kwam nog niet aan de knieën van Backdraft. Backdraft is de perfecte film met het perfecte scenario van Gregory Widen, die zowat ALLE anekdotes en kenmerken van brandweermannen omvat. Het zal dan ook niet verbazen dat Ron Howard een beetje wordt aanzien als de patroonheilige van de pompiers overal ter wereld.

Korte inhoud: Als kind heeft Brian McCaffrey (William Baldwin) zijn vader, een brandweerman, zien sterven. Jaren later sluit hij zich zelf aan bij de brandweer, waar zijn broer Stephen (Kurt Russell) al werkt. De twee hebben vaak ruzie, wat alleen maar versterkt wordt door het feit dat ze collega's zijn. Nadat Brian angst voor het vuur krijgt gaat hij bij een onderzoeksbureau werken, waar hij met de hulp van Donald 'Shadow' Rimgale (Robert De Niro) achter een pyromaan aan gaat.

De film zelf werd door de pers met een scheef oog bekeken, maar misschien hadden ze deze prent maar met een andere bril moeten bekijken. Het is amusement van de bovenste plank. Natuurlijk druipt de meligheid van het scherm, natuurlijk is het plot een beetje getelefoneerd en verre van geloofwaardig, maar wat maakt het uit! De actie-sequenties zijn adembenemend, de testosteron-opstootjes zijn te gek en de muziek Bruce Hornsby is om kippenvel van te krijgen en deze van Hans Zimmer is gewoon kick-ass.

Laten we niet uit het oog verliezen dat de cgi in die periode nog een beetje in zijn kinderschoenen stond. De regisseur heeft dus de juiste beslissing genomen om te film te maken met pyro-technieken in plaats van virtuele effecten. Het gevolg was een explosieve en gevaarlijke filmset met een steadycamer die met brandwerende kleding tussen de vlammen moest lopen. Het resultaat is vuurwerk op het witte doek, die zelfs tot de dag van vandaag nog steeds bangelijk blijft.

Maar de film werkt ook omwille van zijn acteurs. Als toeschouwer vergeef je de platte dialogen, zeker wanneer deze lijnen komen uit de mond van een Kurt Russell. Zelfs William Baldwin, die eigenlijk een verschrikkelijk slecht acteur is, past perfect in zijn rol. Hij brengt de nodige ontlasting in de film, die noodzakelijk is voor het genre film die Ron Howard wil brengen. Ron Howard maakt dé HERO-film bij uitstek met een noodzakelijke dosis patriottisme, en hij is hier verschrikkelijk goed in. Dit is uiteindelijk een prent voor mannen, maar de vrouwen zijn niet zomaar figranten. Ze hebben sterke rollen en komen niet over als triviale eye-candy. Enerzijds is er Rebecca De Mornay als de ex-vrouw van Bull, en Jennifer Jason Leigh als het liefje van Brian, die naar een leuke seks-scène zal leiden op een brandweerwagen. In de deleted scenes op de blu-ray staat trouwens het voorspel met al te evidente brandweer-seks-grapjes. Ja, Ron Howard kon echt wel vervallen in mediocriteit en platvloersheid, maar gelukkig heeft de monteur hem op andere gedachten kunnen brengen. De film duurt ondertussen wel 137 minuten. Mocht Howard zijn goesting hebben gekregen, dan had deze film gemakkelijk 3 uur kunnen duren.

Het plot is heerlijk krankzinnig. Iemand is er bezig met het vermoorden van de partners van een volksvertegenwoordiger, met ingewikkelde 'backdraft' vuurexplosies. Iets wat enkel waar gedaan kan worden door mensen die iets van vuur kennen. Een puber zou halverwege de film al door hebben waar gezocht moest worden. Naar het einde toe gaat Baldwin trouwens een pyromaan opzoeken, gespeeld door een geweldige Donald Sutherland, die hem letterlijk vertelt: "Who hates fire and is around trychtichlorate all day long?" Nog steeds niet?? Maar het probleem ligt niet bij deze verhaallijn, maar wel bij al die anekdotes die allemaal in film moesten zitten en die in essentie weinig tot niets met het verhaal te maken hebben. Ze zullen wel fijn zijn voor al die brandweermannen, maar voor het publiek komt het over als flauwe intermezzo’s. De goedkope boot-camp montage, het verhaaltje tussen de twee rivaliserende broers en hun respectievelijke relatie was maar half uitgewerkt en komt bijgevolg heel oppervlakkig over. Voor mij was er veel meer te rapen in het mysterieuze verhaal van de pyromaan en het getormenteerde verleden van Robert De Niro. Maar zoals ik eerder zei, dit is niet het soort mysterie thriller die Ron Howard wou maken. Het wou een feelgood-entertainment blijven die het beroep van de brandweermannen op een voetstuk zou plaatsen.

Maar de film slaat een homerun wanneer het erop aankomt welke gevaren deze mannen iedere dag moeten doorstaan. Een echte hommage aan zij die iedere dag hun leven riskeren, tussen de opflakkerende vlammen, de gas-explosies en de vloeren die doorzakken, en dit terwijl ze slachtoffers moeten redden van verbrandings- of verstikkingsdood. Op het einde krijg je een massa-scène, met allemaal echte brandweermannen. Ze lopen in een optocht ter ere van twee overleden brandweermannen. Een scène die nog lang zal blijven nazinderen in ons collectief filmgeheugen. Howard is niet gekend voor zijn fijngevoeligheid of zijn delicate karakterschetsen, maar hij weet wel hoe hij een film moet regisseren en blijft één van de betere verhalenvertellers in Hollywood (…de Da Vinci Code films even buiten beschouwing gelaten). Het is een slimme spektakelfilm waar het vuur een eigen personage vormt en waar de andere personages elk op hun manier bouwen aan de heldenstatus van die brandweermannen.

De Blu-ray van deze film is dan ook een hebbeding, met een haarscherp 2:35 scope beeld en een klankband om de buren de stuipen op het lijf te jagen. Ook het bonusmateriaal is indrukwekkend, met reportages over brandweermannen, stunts en explosies en deleted scenes. Spijtig genoeg was er geen audio-commentaar van de regisseur over de gehele film, enkel een kleine intro.

Vijftigers die niet alleen vrolijk puberaal over seks praten, maar het bovendien ook nog doen! Op het scherm! Het moet zowat de nachtmerrie zijn van het huidige, overwegend uit tieners bestaande, bioscooppubliek. Toch is dat waar It's Complicated (2009) over gaat en laat het wat ongebruikelijke onderwerp nu net de kracht zijn van deze romantische komedie met Meryl Streep, Alec Baldwin en Steve Martin in de hoofdrollen.

Korte inhoud: Jane en Jake waren negentien jaar getrouwd toen Jake tien jaar geleden een affaire kreeg met de veel jongere Agness (Lake Bell). Een scheiding was het gevolg en Jake trouwde daarop met zijn nieuwe vriendin met wie hij ook een zoontje kreeg, de hyperactieve Pedro. Wanneer hun 21-jarige zoon Luke (Hunter Parrish) afstudeert, reizen Jake en Jane met hun dochters Lauren (Caitlin Fitzgerald) en Gabby (Zoe Kazan) naar New York om hem aan te moedigen. In the Big Apple springt de vonk tussen Jane en Jake echter terug over en na een avondje aan de hotelbar, belanden de twee in bed. Terug thuis in Santa Barbara ontmoet Jane echter de charmante, maar ietwat brave architect Adam, waarna al snel een complexe driehoeksverhouding ontstaat. Jane zal een keuze moeten maken tussen beide mannen, en het wordt er niet makkelijker op wanneer Jake Agness verlaat en Jane opnieuw zijn liefde verklaart.

Het meest opvallende aan It’s Complicated is, zoals gezegd, natuurlijk de al wat oudere cast. Het zijn deze keer immers niet de kinderen die worstelen met een complex liefdesleven, maar hun ouders. Dat levert alvast heel wat interessant materiaal op dat je in andere romcoms niet meteen zal zien. Zo houdt Jane the morning after angstvallig een kussen voor haar naar eigen zeggen uitgezakte lichaam en merkt Jake later fijntjes op dat voorbehoedsmiddelen niet echt meer van toepassing zijn. En de gangbare rollen worden helemaal omgedraaid, want het zijn in It’s Complicated zelfs de kinderen die het meest irriteren. Na meer dan tien jaar zijn zij — nota bene allemaal twintigers ondertussen — nog steeds niet over de scheiding van hun ouders heen. De enige die geen spontane tranen in zijn ogen krijgt wanneer het woord ‘divorce’ wordt uitgesproken, is Harley (John Krasinski), de vriend van Lauren. 

Regisseur, scenariste en producente Nancy Meyers weet het thema van ouder worden zeer goed aan te snijden, zonder daarom te vervallen al te grote meligheid of clichés. Het helpt natuurlijk dat Meyers al ervaring had met het genre en de thematiek (zie The Holiday (2006), Something's Gotta Give (2003) en What Women Want (2000)). De regisseur nam een risico door haar cast grotendeels te bevolken met oudere acteurs en onderwerpen aan te snijden die de jeugdige bioscoopbezoekers waarschijnlijk minder interesseren, maar met een opbrengst van 112 miljoen dollar kan je It’s Complicated zeker geen flop noemen.

Bovendien kan Meyers natuurlijk een beroep doen op een uitstekende cast die getrokken wordt door Meryl Streep. Streep moet de laatste jaren maar naar een filmrol kijken of de prijzen vliegen haar al om de oren. Ook voor deze rol werd ze — terecht overigens — genomineerd voor een Golden Globe. De beste komische situaties komen echter op naam van Alec Baldwin die dankzij de reeks "30 Rock" aan zijn tweede carrière bezig is. Baldwin beleeft zichtbaar plezier met zijn personage Jake, een hitsige tiener die gevangenzit in het lichaam van een vijftigplusser.

It’s Complicated heeft echter ook een paar minpuntjes. Zo staan de personages van Baldwin en Martin wel heel erg karikaturaal tegenover elkaar. Baldwins Jake is de flamboyante, ietwat excentrieke ex, terwijl Martins Adam de saaie architect is die slechts loskomt na het roken van een jointje. Voor Streeps Jane lijkt het dan ook de klassieke keuze tussen avontuur en zekerheid. Met zijn 120 minuten is It’s Complicated ook wat aan de lange kant en niet alle grappen zijn even geslaagd. Maar al bij al is dit toch een van de betere romcoms die we de afgelopen jaren op ons bord hebben gekregen.

Overigens valt ook nog de uitstekende soundtrack te vermelden, met namen als David Bowie, Tom Petty, Joss Stone, Basement Jaxx, Elton John, Leo Sayer, The Beach Boys en Gladys Knight. De begeleide score werd gecomponeerd door Hans Zimmer, die het opvallend rustig houdt en zijn bombastische trommels voor een keertje in de kast laat.

Een andere spektakelfilm die is uitgebracht in de Warner Bros Essentials collectie, en die jullie dus voor een prinkje kunnen aanschaffen, is de Blu-ray van The Last Samurai (2003). Regisseur Edward Zwick is één van die ambiteuze filmmakers die vooral groots en episch wil uitpakken met films van het allure van Gladiator of Spartacus. Ik ben zelf wel verzot op die heldenverhalen waar eer en moed hoog in het vaandel wapperen, en de romantiek nooit ver weg is en verraad om de hoek loert. Doorheen de jaren zijn filmmakers veel cynischer de zaken gaan benaderen, maar regisseur Zwick kiest voor de aloude traditionele aanpak met voldoende pathos en bombastische muziek.

Korte inhoud: Kapitein Nathan Algren (Tom Cruise) twijfelt aan zijn eergevoel. De idealen waar hij vroeger voor vocht, lijken tegenwoordig ver en tevergeefs. Moed heeft plaatsgemaakt voor zakelijkheid, egoïsme heeft opoffering vervangen en eer is ver te zoeken. Zeker in het westen, waar zijn rol in de Indiaanse campagnes eindigde in desillusie en droefheid. In een totaal verschillende wereld ziet een andere strijder zijn leven aan zijn ogen voorbij gaan. Het is de alom gerespecteerde Samurai Katsumoto (Ken Watanabe), de laatste leider van deze eeuwenoude krijgers. Net zoals de moderne tijd het Amerikaanse Westen overviel, zo overspoelt het nu ook het traditionele Japan. De telegraaf en de spoorlijnen, die vooruitgang mogelijk maken in de samenleving, bedreigen nu al het goede waarvoor de Samurai eeuwenlang hebben gestreden. De wegen van deze twee krijgers kruisen elkaar, wanneer de jonge keizer van Japan Nathan Algren inhuurt om Japans eerste, moderne en dienstplichtige leger te trainen. Dit is onderdeel van een lucratieve handelsovereenkomst die de Amerikanen met de corrupte adviseurs van de Japanse keizer willen sluiten. Terwijl de raadsheren van de keizer een poging doen om de Samurai uit te roeien in voorbereiding op een meer Westerse aanpak, is Algren sterk onder de indruk van zijn ontmoetingen met de Samurai. Hun sterke levensfilosofie doet hem denken aan de man die hij ooit was…

Deze film gaat over traditie en het vastklampen aan oude waarden, zeker in een periode waar alles pijlsnel evolueert en waar het vuurwapen het zwaard heeft vervangen. We volgen een aantal uitgerangeerde Samurai, die in een ander tijdperk zijn blijven hangen. De wereld rondom hen is geëvolueerd, alsook de militaire uitrustingen. Toch blijven deze mannen een bedreiging voor de nieuwe Japanse leiders. Iets wat duidelijk zal worden op het slagveld. Bij momenten kan je zelfs parallellen trekken tussen de samurai en de Trojaanse krijgers. Beiden hebben van het voeren van oorlog een levenswijze gemaakt. Van bij de puberteit worden de jonge krijgers opgeleid in de traditie van de oosterse vechtkunst en is het dragen van een samurai outfit een ware eer. Maar of deze uniformen ook opgewassen zijn tegen de moderne artillerie met hun dodelijke Howitzers is een andere vraag.

De manier hoe Zwick zijn film choreografeert voelt misschien een beetje ouwbollig aan, maar anderzijds werkt het wel voor het verhaal die hij wil vertellen. De regisseur voelt mee met de Samurai bevolking die volledig ondergedompeld zijn in een rijke traditie. Hoewel we hier te maken hebben met een actiefilm met epische kwaliteiten is het spektakel eigenlijk ondergeschikt aan het inter-menselijk drama tussen een Amerikaan-without-a-cause een Japanse krijger. The Last Samurai neemt rustig zijn tijd om zijn personages te laten bloeien. De film ontwikkelt zijn eigen tempo in een vrij rustig zen-sfeertje. De eerste actie-sequentie laat dus ook op zich wachten (bijna 30 min) en daarna blijft de actie voor een 50tal minuten gewoon uit. Ondertussen zien we Cruise evolueren in deze traditionele wereld en ontstaat er een wederzijds respect en bewondering. Deze karakteropbouw is tegenwoordig een rariteit geworden. Meestal krijgen we in het eerste halfuur korte samenvattingen voorgeschoteld op de achterkant van een bierviltje, en rest ons nog alleen het bier ad fundum gewijs op te drinken zonder ons veel vragen te stellen. Maar tijd nemen voor grondige karakterstudies is één zaak, langdradigheid in de hand werken is een andere zaak, en 150 min lang durende film is misschien net dat tikkeltje teveel van het goede.

Verder moet de mooie fotografie van John Toll (Legends of the Fall, The Thin Red Line) en de sterke muziekscore van Hans Zimmer zeker onderstreept worden. Tom Cruise, door velen gehaat en door evenveel geliefd, zet hier best wel een goede vertolking neer als Algren, ook al zien we hier Ken Watanabe alle aandacht opeisen als de charismatische Katsumoto. Het was op z’n minst een eenvoudige rol, gezien hij een Japanner moest vertolken in een Hollywoodfilm, bediend met heel wat poëtisch getinte verzen die de scenaristen hadden gejat uit diverse naslagwerken. Maar Watanabe wist het pad van de samurai toch op een interessante manier uit te drukken, zonder dat er bij ons hoongelach aan te pas kwam. Je zou kunnen spreken over een zekere bedaarde waardigheid waarmee hij zijn personage vertolkt, en dat was precies wat volledig met de toon van de film samenviel.Er gaat een soort van rustige waardigheid uit van zijn vertolking, die geloofwaardig overkomt. Enkel het einde van de film valt in het zeemzoeterige en dat is misschien het enige tenenkrommende moment in de prent. Op dit moment voel je opnieuw de hand van Hollywood.

Op de Blu-ray vinden jullie naast de audio-commentaar van de regisseur ook een pak reportages met over de samurai-cultuur, naast interviews met de cast. The Last Samurai is geslaagd entertainment, dat bovenal ingenieus en smaakvol in elkaar gestoken is, zonder dat men overdonderd wordt met veldslagen en actie-scènes waar je epileptische aanvallen van krijgt. Maar beschouw de film ook niet als een waargetrouw document over de samurai, daarvoor komen andere films van bijvoorbeeld Akira Kurosawa misschien iets dichter bij de realiteit. De bedoeling van deze epische productie is om ons te entertainen, en niet om ons een geschiedenisles te geven. Dit is een mainstream Hollywoodfilm, dus jullie weten wat te verwachten.

Al een tijdje geleden dat ik nog eens een game in de aandacht bracht. Wel, hier is Wall of Duty: Modern Warfare 2 van Infinity Ward, het vervolg op het beste first-person-shooter-game van de laatste jaren, Call of Duty 4: Modern Warfare. Het game zou vanaf 10 november in de handel moeten liggen en de eerste beelden zien er in ieder geval bangelijk filmisch uit.

Deze keer speelt het zich niet af in een vorig tijdperk (zoals de 2de W.O.) maar wel in het heden. Het is een game die zowel off-line als on-line gespeeld kan worden, en een paar maanden geleden konden we al een eerste teaser bekijken met een ‘Anti grenade spam’ boodschap. Iets wat de Call of Duty-spelers zeker wel kunnen onderschrijven, gezien het kamperen in een hoekje op hard level vaak bestraft werd met een lading handgranaten. Op de officiële site vinden jullie trouwens nog een pak trailers.

Deze keer brengt de reis ons ondermeer in Russische sneeuwlandschappen, onder water, een militaire basis in Kazakhstan, een woestijn in Afghanistan én in Rio de Janeiro, waar een soldaat van een dak valt in een steegje, op de hielen gezeten door een meute relschoppers met vuurwapens. Iets wat uiteraard zal leiden naar adembenemende achtervolgingen. Net zoals Grand Theft Auto: San Andreas heeft ook dit game een +18 label gekregen. Op 28 oktober 2009 was een video uitgelekt waarin je als CIA-agent moet meedoen met de terroristen om op een vliegveld zoveel mogelijk onschuldige voorbijgangers neer te schieten, waarbij je, als ze het uitschreeuwen, ze in koelen bloede kan ombrengen. De leeftijdsgraad is dus ook niet uit de lucht gegrepen.

De muziek-score in het game is trouwens van niemand minder dan Hans Zimmer himself. De stemmen in het game zijn ondermeer van Rome-acteur Kevin McKidd, 50 Cent, Keith David (The Quick and the Dead, Platoon) en Barry Pepper (Saving Private Ryan). Ik kan in ieder geval haast wachten om dit spel binnen te halen :)

Batman Begins (2005) is zo nog een Blu-ray, uitgegeven door Warner Bros Essentials die niet mag ontbreken aan jullie High Definition filmcollectie. Christopher Nolan’s versie van Batman is buitengewoon adembenemend, schrikwekkend, gigantisch en action-packed. Zelden is een comic-adaptatie zo knap als deze, zowel in de geweldige acteursprestaties, de vlotte mise-en-scenes, de perfecte timing, de uitzinnige sets, het zalige verhaal, de duistere atmosfeer en vooral ook de overweldigende muziek van James Newton Howard en Hans Zimmer.

Korte inhoud: De jonge Bruce Wayne zag op jonge leeftijd hoe zijn rijke ouders door een ordinaire dief werden neergeschoten in een klein steegje van Gotham City. Zijn trauma leidde snel naar een gevoel van haat en wraak. Wanneer de boef op vrije voeten ging komen, besloot Bruce om hem met een pistool om het leven te brengen. Maar het lot besliste daar anders over. Bruce daalt af op een pad naar de hel, maar wordt opgevangen door een ninja-meester, Ducard (Liam Neeson), die hem in de cirkel brengt van Ra's Al-Ghul (Ken Watanabe) en zijn occulte groepering van ninja’s. Na zijn training keert Bruce terug naar Gotham, waar de misdaad hoogtijden viert en corrupte individuen de stad leiden. Ook het bedrijf, die Bruce had overgeërfd, blijkt uit zijn handen te glippen. Maar Bruce heeft plannen om Gotham te zuiveren van alle kwaad, en daarvoor zoekt hij diep in zijn psyche naar een personage die dit zou kunnen vertolken. Een personage waar de criminelen van huiveren. Met de hulp van zijn trouwe dienaar Alfred Pennyworth(Michael Cane) en archiefhouder Lucius Fox (Morgan Freeman) wordt Bruce Wayne, Batman. Samen met een goedhartige politie-agent Jim Gordon (Gary Oldman) gaat hij in de aanval. Maar Batman krijgt snel te doen met geduchte tegenstanders, zoals de maffialeider Carmine Falcone (Tom Wilkinson), een gekke dokter Jonathan 'The Scarecrow' Crane (Cillian Murphy) en nog een derde rivaal die zijn tijd afwacht om toe te slaan.

Ik had maar twee opmerkingen na het zien van de film. Het ene minpunt had te doen met de supporting actress Katie Holmes die wel een belangrijke rol speelt als DA Rachel Dawes, maar gewoon tekortschiet in haar acteren tegenover die uitzonderlijke cast. Katie Holmes doet het OK, maar op bepaalde momenten zie je gewoon dat ze moeite heeft met haar acteerwerk, zeker in vergelijking met de andere acteurs. Ze ademt te weinig haar rol en staat vaak stijf te kijken, wachtend op een repliek. Ik was hoopvol dat Katie ons zou verbazen in haar eerste echte grote rol, maar dat doet ze dus niet. Er is ook nooit echt een verleiding in haar blik of in haar lichaamstaal. En dat vind ik spijtig, want dat had het innerlijke conflict misschien nog groter gemaakt. En Katie kan aantrekkelijk zijn (cf. Wonder Boys). Katie werd ook vervangen voor de sequel The Dark Knight (2008), maar vreemd genoeg kon Maggie Gyllenhaal ook niet echt overtuigen in de rol. Maar wat wil je met iemand als Heath Ledger die zomaar eventjes de show komt stelen.

Naast een pak documentaires en making-off’s, vinden jullie de audiocommentaar van Christopher Nolan en David S. Goyer op de gehele film, voor mij de enige bonus van belang op een dvd. Dat je deze film moet zien in High Definition spreekt voor zich. De fotografie van Wally Pfister (die later ook de fotografie deed op The Dark Knight) is bijzonder verrassend. Wij dachten allemaal dat een Batman film ‘zwart’ moest zijn, met zijn gotische gebouwen en het zwarte pak van Batman, maar hier overheersen bruine tinten. De film heeft wel een donkere en duistere toon, maar de kleuren blijven levendig. Er is hier dus geen sprake van een filter die over het beeld werd geplaatst, maar wel een uitgekiende kleur-correctie die het personage nieuw leven inblaast. Maar in HD zien jullie ook de diepte in de zwarte tinten en de mooie contrasten. Pfister werd genomineerd voor Beste Fotografie bij de Oscars, maar verloor onterecht van Dion Beebe voor de film Memoirs of a Geisha (2005).

Batman Begins wordt uitgegeven door Warner Bos en is verkrijgbaar in zowat elke dvd-verkoopzaak sinds 15 september 2009. Kijk in ieder geval uit naar de budgetvriendelijke Warner Bros Essentials uitgave, waarvan zowat 42 titels uitkwamen.

***Related Posts***
01/08/2008: The Dark Knight filmbespreking
17/06/2005: Batman Begins filmbespreking

*** Warner Bros Essentials ***
16/10/2009: Corpse Bride
13/10/2009: The Shining