De FilmBlog

Ridley Scott keert met Prometheus (2012) terug naar het sci-fi genre dat van hem één van de grootste levende cineasten op aarde heeft gemaakt. Dit na maar liefst 30 jaar (!) afwezigheid.

Zijn laatste SF film was namelijk het adembenemende Blade Runner (1982). Samen met Alien (1979) zijn dat meesterwerken die mijlpalen waren in de filmgeschiedenis. De man heeft een gave voor dit soort futuristische projecten, zoveel is duidelijk. Vandaar ook dat Prometheus een enorme hype heeft veroorzaakt. Het is de meest geanticipeerde SF film sinds zijn eigen Blade Runner, die sinds zijn release nooit werd overtroffen qua niveau. De teaser voorspelt alvast veel goeds: Het is één van de meest doeltreffende en angstaanjagende trailers sinds Alien (1979), wat trouwens de meest impactvolle trailer aller tijden is. De promo alleen zorgde voor een ongeziene fascinatie en eivolle zalen na de release.

Prometheus brengt een mooie hommage aan deze klassieker door te kiezen voor dezelfde opbouw, scherpe klanken & intrigerende beelden die weinig weggeven en veel overlaten aan de fantasie. De sfeer is zeer beangstigend, de effecten en vooral de sets zien er werkelijk fantastisch uit. Graag vermeld ik dat H.R. Giger, de geestelijke vader acht het Alien design, ook hier de creatieve leiding kreeg om zijn stempel te drukken op de uitstraling van de film.

Ridley Scott heeft trouwens voor danig wat verwarring gezorgd sinds de aankondiging van zijn nieuw geesteskind. Eerst kreeg Ridley de opdracht om voor 20th Century Fox twee prequels te maken op zijn originele Alien. Dit zag de man echter, terecht, niet zitten. Hij wilde de mythologie achter zijn meesterwerk in tact houden en niet teren op gemaakte successen.

Toch zou hij koste wat het kost terug naar zijn roots terugkeren en een nieuwe sci-fi franchise op poten zetten. Anno 2012 is het echter niet al te makkelijk (en zeker na jaren van middelmatige films/opbrengsten door Scott) om een groot budget los te krijgen bij een op cijfers beluste studio als Fox. Hij kwam gelukkig tot een consensus met de studiohoofden: Géén prequel, noch sequel maar wel een stand-alone film die zich afspeelt in het zelfde universum als Alien. Bepaalde accenten en links naar Alien werden in het scenario verweven, maar het script bevat een origineel verhaal dat op zichzelf kan staan. Om dit te realiseren werd scenarist Damon Lindelof binnengehaald. Een zeer slimme zet van Scott, want de man kan een stukje schrijven. In Lost zagen we vlagen van genialiteit in de door hem geschreven afleveringen. Enig minpuntje, hij schreef ook mee aan het script van Cowboys & Aliens (2011), maar - in zijn verdediging – hij schreef dit met 7 andere scenaristen.

Over wat gaat de film dan wel? Het weinige wat er geweten is, is dat de film handelt over een team wetenschappers die naar een verre planeet reizen, om er aanwijzingen te vinden over de origine van de mensheid op aarde. De cast omvat Noomi Rapace, bekend uit de originele Zweedse The Girl with the Dragon Tattoo (2011), Charlize Theron, Michael Fassbender (Shame, Centurion), Patrick Wilson (Hard Candy, Watchmen), Guy Pearce (Memento, L.A. Confidential) en Idris Elba (Thor, The Wire).

Een indrukwekkende cast in een indrukwekkend project. Deze film bulkt van het potentieel en is hopelijk op weg om een nieuwe mijlpaal te worden in de filmgeschiedenis. Ik ben daar alvast rotsvast van overtuigd. Deze trailer blies me gewoon van mijn stoel. Ik kan niet wachten tot hij in België op 30 mei 2012 in de zalen draait.

Update 23/02/2012: Alle nieuwe trailers tegenwoordig hebben heel veel weg van de Inception trailer, met de bombastisch dreunende beats die flarden laat zien van imposante decors en actie-sequenties, en dus ook deze nieuwe trailer. Geen alien te bespeuren, maar wel alles wat er op wijst dat ze daar zijn geweest ... en daar misschien nog steeds vertoeven. De trailer van deze alien film hebben ze zeker niet gestolen, het beloofd een helse rit te worden op een godvergeten planeet in buitenaards gezelschap.

***Related Posts***
15/12/2011: Gitzwarte posters
17/01/2011: De alien-prequels zijn dood en begraven
06/09/2010: Ridley Scott vertelt over de alien prequels
25/04/2010: Ridley Scott maakt 2 alien prequels
29/04/2009: Alien voor Ridley Scott, Predator voor Rodriguez
07/07/2008: Top 10 Best Monster
28/08/2007: Aliens vs. Predator: Requiem trailer
09/07/2005: Ridley Scott kiest voor Alien 5
10/04/2005: Alien 5 of Gladiator II
09/12/2004: Alien 5 zit er misschien aan te komen
03/11/2004: Alien vs. Predator van Paul W.S. Anderson
27/07/2004: Alien vs. Predator vs. Stupid Scientists

Een origineel scenario begint met een origineel uitgangspunt, en voor een zoveelste oorlogsfilm heb je dit echt wel nodig. En die originele angle heeft The Hurt Locker (2008) ook. In plaats van een zoveelste verhaal over verloren onschuld aan het front, draait alles rond een divisie die gespecialiseerd is in de ontmanteling van explosieven op de gevaarlijkste plek op aarde. En wat deze film zo boeiend maakt is dat hij niet alleen geregisseerd is door een rasechte actie-cineaste (Kathryn Bigelow) en vertolkt door een acteertalent (Jeremy Renner)

Korte inhoud: Een groep Amerikaanse elitesoldaten is in Irak belast met een levensgevaarlijke opdracht: bommen ontmantelen in het heetst van de strijd. Wanneer sergeant James (Jeremy Renner) de leiding krijgt over een getraind ontmijningsteam, sleept hij zijn ondergeschikten roekeloos mee in een dodelijk kat-en-muisspel met de vijand. De dood laat hem schijnbaar onverschillig. Terwijl de mannen hun losgeslagen leider onder controle proberen te houden, explodeert de stad in chaos...

De film voelt “echt” aan, bijna documentair, en dat is niet alleen te danken aan de filmstijl. Het script werd geschreven door Mark Boal, een journalist die een tijdlang heeft meegereisd met de ontmijningsdienst tijdens de Irak-oorlog in 2004. Hij was dus een scenarist die sprak met ervaring en dat merk je meteen. Ook al hebben we te maken met fictieve karakters, het verhaal voelt betrouwbaar aan. Regisseur Bigelow heeft op haar beurt de personages uitgewerkt met hun uiterlijke karaktertrekken en innerlijk lijden. Er heerst zowel angst om te sterven, angst om te falen en zelfs angst om belangstelling in het leven te verliezen. En dat laatste komt zeker naar boven wanneer de militairen Sergeant William James aan het werk zien, zonder angst en schijnbaar met een zekere zorgeloosheid od zelfs roekeloosheid. En dat wanneer zijn team vaak op de rand van de dood verkeert. James lijkt wel verslaafd te zijn op gevaar. Leven op de rand lijkt voor hem noodzakelijk te zijn om te kunnen functioneren als één van de beste ontmijners.

Jeremy Renner steelt de show, ook al zien we ook tal van bekende koppen opduiken, met name Guy Pearce, Ralph Fiennes, David Morse en Evangeline Lilly. Maar dit is uiteindelijk ook niet meer dan normaal gezien Jeremy ook de meste screentijd heeft van allemaal, en bepaalde bekende koppen slechts een paar minuten in beeld verschijnen.

The Hurt Locker is niet de beste oorlogsfilm, laat staan een Oscarfilm (ook al won hij 6 oscars, waaronder Beste Film), maar het is wel een uitstekend portret die ons eens laat zien dat er nog helden zijn op de wereld, ook al dragen ze geen schild of wapperende cape. Dit is het antwoord op een film als Full Metal Jacket (1987). De getuige-camera van Bigelow plaatst de kijker in het midden van de actie, en in tegenstelling tot de Kubrick film heeft deze prent niet meteen een politieke dan wel morele agenda. Oorlog wordt voorgesteld als drug waaraan je verslaafd kan worden.

En dit enkelvoudig standpunt heeft misschien ook wel zijn nadelen. Soms lijkt het erop dat het verhaal voldoende uitweid over het dagdagelijkse leven van een soldaat in Irak, maar iets meer op de vlakte blijft bij de emotionele en psychologische implicaties. En als de film al een punt wil maken (oorlog is een drug), dan is dit punt toch wat lichtjes uitgevallen. Ook al word je niet meteen geconfronteerd met grote levensvraagstukken tijdens het onschadelijk maken van een bom.

Jonathan Nolan kwam op een geweldig idee voor een kortfilm genaamd Memento Mori (part 1, part 2 & part 3), waarin het hoofdpersonage te maken zou hebben met het verlies van zijn korte geheugen (bekend als anterograde amnesie). In deze film horen we een voice die het verhaal vertelt van Earl die ontwaakt in een witte kamer, omringd door notities, en elke dag opnieuw probeert uit te zoeken hoe hij daar is terecht gekomen. Hij heeft ook verschillende tatoeages op zijn lichaam. Zijn vrouw zou verkracht en vermoord zijn, en ondanks zijn probleem wil hij achterhalen wat er precies is gebeurd. Samen met zijn broer Christopher Nolan besloten ze er een volwaardige psychologische thriller van te maken. En toen kwam er Memento (2000).

Korte inhoud: Verzekeringsagent Leonard Shelby (Guy Pearce) heeft door de moord op zijn vrouw een beschadigd kortetermijngeheugen opgelopen, maar is vastbesloten de dader te vinden en te doden. Daartoe moet hij alle informatie die hij tegenkomt zo snel mogelijk opschrijven en foto's maken van mensen waarvan hij denkt dat ze iets met de zaak te maken hebben. Om iedere ochtend aan zijn missie herinnerd te worden, heeft hij op zijn lichaam tatoeages met krachtige spreuken als 'vind hem en dood hem' aangebracht. Leonard ontleent zijn identiteit alleen aan zijn daden, niet aan zijn herinneringen. Dat verschrikkelijke lot probeert hij te ontkennen door als een machine door het leven te razen, van hotel naar hotel reizend, op zoek naar wraak. Tijdens zijn zoektocht maakt hij kennis met de mysterieuze femme fatale Natalie (Carrie-Anne Moss) en Teddy Gammell (Joe Pantoliano), die hem willen helpen of listig gebruik maken van zijn beperking.

Memento kenmerkt zich door de omgedraaide chronologie van gebeurtenissen, net zoals later ook de thriller Irréversible (2002) werd opgebouwd. Het verhaal begint dus met het einde van Leonards zoektocht naar de dader, en laat vervolgens alle scènes van het eind tot het begin zien. Als het laatste puzzelstukje op zijn plaats valt is het verhaal pas in zijn totaliteit te vatten. Als enige afwijking op deze structuur is de chronologische opbouw van de flashbacks, gefilmd in zwart-wit, over een andere man met geheugenverlies. Leonard herinnert deze man nog van voor de moord op zijn vrouw. De ironie van het leven heeft er nu voor gezorgd dat Leonard nu ook met zijn geheugen last heeft.

De omgekeerde chronologie is niet zomaar een gimmick, maar help de kijker om zich te identificeren met het hoofdpersonages, die het leven ook maar in flarden te zien krijgt en niet altijd weet wat de verbanden zijn tussen de personages en de gebeurtenissen. Je verduurt dezelfde onzekerheid en bent onderworpen aan dezelfde fragmentarische kennis als die van Leonard. Op een gegeven moment begin je niet alleen te twijfelen aan de andere mensen om je heen, maar ook aan jezelf. Iedereen heeft immers de natuurlijke neiging om zak te gaan interpreteren en het geheugen is misschien ook maar een verzameling van persoonlijke interpretaties. En het zalige plot in Memento zet dat enkel maar in de verf. Je moet moderne film noir (post noir) dus ook absoluut een paar keer zien om te zien welke puzzelstukjes je allemaal over het hoofd hebt gezien

Maar je wordt niet alleen in het verhaal gezogen door het plot, maar tevens door sterk acteerwerk van de drie hoofdpersonages (Guy Pearce, Carrie-Anne Moss en Joe Pantoliano), de uitstekende montage van Dody Dorn en de strakke regie van Christopher Nolan die met de tweede langspeelfilm begint aan zijn onfeilbaar regie-parcours (Batman Begins, The Prestige, Insomnia, The Dark Knight, Inception). Met weinig middelen in mekaar gestoken (5 miljoen dollar en 25 opname dagen), maar des te meer overtuigend als film die het thriller-genre op zijn kop zet. En in een periode waarin Hollywood ons om de oren slaat met remakes, prequels en sequels zijn dergelijke originele films een rariteit.

Memento kreeg in 2002 twee oscarnominaties (beste scipt en beste montage), maar kon er spijtig genoeg geen verzilveren. De blu-ray van de film wordt door Universal uitgebracht op 29 september 2011, spijtig genoeg zonder extras. Maar de film op zich volstaat zeker om deze uitgave binnen te halen in 1080p kwaliteit. Het is een uitstekende prent die weinig steken laat vallen, ook al is het plot zo ingewikkeld dat foutjes bijna niet uit te sluiten zijn.

Net als bij vampierenfilms zien we tegenwoordig de ene na de andere apocalyptische film tevoorschijn komen. The book of Eli, I am Legend, Doomsday & binnenkort Mad Max 4: Hollywood is weer zijn onoriginele zelve. Maar er zijn uitzonderingen. Gelukkig maar staat bij dit apocalyptisch drama regisseur John Hillcoat achter het roer. Deze zorgt voor een ingetogen, realistische en vooral harde filmover het leven na een (niet nader vernoemde) wereldramp.

The Road (2009) is een verademing in zijn genre. Hij werpt geen groot licht op de Apocalyps zelf (verwacht het tegenovergestelde van attractie 2012), maar concentreert zich eerder op de ontroerende overlevingstocht van een vader en zijn zoon en diens relatie, in een grauwe wereld waar amper voedsel en drinkbaar water voorhanden is. Hun leefwereld is de meest realistische van alle rampenfilms en dat maakt alles diepzinniger & meeslepender. In het echte leven zou onze planeet er na bijvoorbeeld een komeetinslag ook zo uitzien vermoed ik.

Deze film is gebaseerd op het gelijknamige boek van topschrijver Cormac McCarthy, die voor dit werk de Pulitzer-price won. Hillcoat nam wijselijk zowat alles van het boek mooi over in de film. Geen andere interpretaties of plotwendingen. Er zijn genoeg boekverfilmingen waar cineasten de mist ingaan door wijzigingen aan te brengen in het script of belangrijke elementen weg te schrappen uit het verhaal. Denk maar recent aan The Golden Compass (een catastrofe op alle vlakken, onder andere dankzij een vreemde keuze van regisseur). Waarom studio’s nog steeds onervaren en gewoonweg slechte regisseurs grote projecten laten leiden is één van de grootste mysteries in de hedendaagse filmwereld… Groot voorbeeld: het opkomende 3D-vehicel The Three Musketeers van Paul WS Anderson. (hopelijk weer geen wegwerpcinema van deze knoeier?) Hier is dat dus niet het geval. Even bedenken trouwens dat de gebroeders Coen ook met veel respect voor diezelfde schrijver No country for Old men hebben verfilmd. Deze won zowaar de Oscar voor beste film.

Korte inhoud: Een vader (Viggo Mortensen) en zijn zoon (Kodi Smit-McPhee) zijn één van de weinige overlevenden nadat een wereldramp de aarde in een donkere, levenloze hoop ellende heeft veranderd. Bomen en groen zijn er nog amper, zowat alle dieren zijn uitgestorven door gebrek aan natuurlijke voedselbronnen, drinkbaar water is schaars en de zon is nergens meer te bespeuren. Enkel een doktergrijze aswolk overschaduwt het dorre, kleurloze landschap. Overleven is niet evident. Dag na dag trekken vader en zoon verder naar het Zuiden, waar ze hopen op betere leefomstandigheden. Ze zijn echter constant in gevaar, daar vele overlevenden ‘de gemakkelijke weg’ hebben gekozen: ze bezondigen zich aan het kannibalisme. Op hun tocht komen onze twee personages geweld, droefheid, moedeloosheid maar ook liefde tegen. Liefde tussen vader en zoon. Hun band is het enige dat ze nog hebben en dit sterkt hen. Het geeft hen de drive om te overleven. Maar heeft dat wel nut? Hoe verder ze trekken, hoe meer vernieling en depressie dat ze tegenkomen…

Het is opzienbarend dat John Hillcoat met dergelijke negatieve, sombere prent toch heel de film lang kan weten boeien. Ook het mainstream publiek lustte dit meesterlijk filmpje wel. Al was het maar om de voeling die je hebt met de levensechte setting ( te danken aan meester-cinematograaf Javier Aguirresarobe) en zijn uit het leven gegrepen personages. Huivermomenten telt deze film niet veel, maar als er één is dan grijpt het je bij de keel. Schokkende beelden van opgesloten, uitgemergelde mensen die als vee worden behandeld en opgegeten door kannibalen: een taaie bedoeling die blijft nazinderen… De constante dreiging die vader en zoon ervaren werkt meeslepend & de moedeloosheid die ze ervaren als ze geen voedsel vinden dwingt je tot nadenken hoe goed we het hebben in het echte leven. Binnenkort is het misschien wel vechten om te overleven, daar gaan we alleszins toch naartoe.

In dit drama hebben we te maken met topprestaties van o.a. Viggo Mortensen. Deze staat erg sterk te acteren. Na de Lord of The Rings trilogy stelde hij niemand teleur: hij ging verder op deze trampoline van succes en werd gecast in de ene kwaliteitprent na de andere, waarvan deze samen met A History of Violence en Eastern Promises zijn beste rol is. Deze man gaat nog een Oscar winnen, let op mijn woorden. Misschien met Eastern Promises 2, één van de meest geanticipeerde sequels in jaren wat mij betreft.

Kodi Smit-McPhee zet trouwens een Oscarwaardige rol neer als de zoon wiens ziel getekend wordt door pijn, geweld, ziekten en overlevingsdrang. Deze zeer jonge acteur gaat een grote toekomst tegemoet in Hollywood. Verder zien we Charlize Theron enkele keren verschijnen in enkele karig maar met perfecte timing gekozen flashbacks naar een zonnig en kleurrijk verleden. Dit wekt emoties los en geeft de film een extra stimulans. Een haast onherkenbare Robert Duvall speelt ook mee als een zwerver & naar het einde toe zien we ook nog Guy Pearce verschijnen na een beenharde wending in het verhaal.

Waarom dat deze film geen enkele Oscar heeft gewonnen ontgaat me trouwens volledig… Mist de film commerciële uitstraling misschien? Deze John Hillcoat is misschien niet zo commercieel gezind als vele collega-regisseurs maar heeft evenveel talent als andere opkomende cineasten zoals Christopher Nolan Darren Aranofsky. Ik ben zeer benieuwd naar toekomstige projecten van deze man. Ik verwacht dat hij nog prachtige films gaat maken, hopelijk zo beklemmend en fris als deze.

Conclusie: Dit is ontegensprekelijk één van de beste films ooit in zijn genre en zou gezien moeten worden door zowel fans van het genre alsook mainstream publiek. Deze topper is nu uit op DVD en blu-ray.

***Related Post***
03/03/2010: Een ongeschoren Viggo de apocalyptische toer op in The Road

De veelgeprezen auteur Cormac McCarthy heeft na No Country For Old Men (2007) van de Gebroeders Coen, een nieuwe verfilming van één van zijn boeken (meerdere malen werd bekroond) in omloop, The Road (2009) van regisseur John Hillcoat.

Maar blijkbaar is Hollywood nog niet klaar voor McCarthy's grimmige realisme, want de prent werd desondanks de positieve filmkritieken, zwak onthaald bij het publiek. Je zou denken dat de toeschouwer in tijden van crisis kiest voor opbeurende verhaaltjes in plaats van grauwe visies over de nabije toekomst. Met een productiebudget van 20 miljoen dollar bracht de film amper 8 miljoen op in de States, en dat is uiteraard veel te weinig.

Korte inhoud: Door natuurgeweld is Amerika binnen in een korte tijd platgebrand en verwoest. Er zijn weinig overlevenden en aan water en voedsel is gebrek. Slechts bewapend met pistool trekken vader (Viggo Mortensen) en zoon (Kodi Smit-McPhee) door het stoffige en sombere landschap op zoek naar een veilig onderkomen. Hun leven draait om overleven in een omgeving waarbij de grenzen zijn verdwenen tussen goed en kwaad.

Andere rollen zijn weggelegd voor Robert Duvall, Garrett Dillahunt, Guy Pearce en Charlize Theron. Maar alle aandacht gaat uiteraard naar de onherkenbaar bebaarde Mortensen en de jonge Smit-McPhee, die het noodlottige tweetal vertolken waar het in de verhaal allemaal om draait, waar ze het hard te verduren krijgen in een deze doodse en koude omgeving. The Road draait om de overlevingsdrang en liefde tussen de vader en zoon. De kracht zit hem dan ook in de bijna poëtische vertelling van hun relatie en de worsteling met het bestaan. Als we het verhaal bekijken had het een film kunnen zijn van de broers Dardenne.

In zijn vorige film, The Proposition (2005), bespeelde de Australische regisseur John Hillcoat al het thema van het menselijke geweld. In deze western werden twee mannen opgepakt, samen met hun psychopathische broer, en van een brute misdaad beschuldigd. De ordehandhaver maakt dab een bijna onmogelijk voorstel in een poging een einde te maken aan de bloedige vicieuze cirkel. De crimineel moet zijn oudste broer doden ofwel wordt zijn jongere broer vermoord. Ook in The Road wordt het geweld op een poëtisch filosofische manier benaderd, een heel klein beetje in de stijl van de Terrence Malick films, maar het is vooral ook een moralistische prent: "Wij moeten beter met elkaar omgaan. Wij moeten zorg dragen voor onze planeet."

Speciale effecten zijn niet te bespeuren. Hillcoat nam zich voor een realistische film te maken en koos er daarom voor een prent zonder CGI, maar berust daarentegen wel op de grauwe fotografie van Javier Aguirresarobe (Mar Adentro, The Others) . De film is al vanaf 27 januari 2010 in onze zalen.

***Related Post***
10/09/2010: The Road review

In het vaarwater van The Illusionist (2006) en The Prestige (2006) is er nu een nieuwe film over een illusionist, en dan nod wel één van de bekendste: Harry Houdini. Spijtig genoeg kan ik niet zeggen dat Death Defying Acts (2007) een film is van het niveau van de twee vorige prenten. De film gaat eigenlijk niet over Houdini en dat is toch wel een beetje van een teleurstelling, zeker in het licht van de misleidende promotie-campagne. Het zal wachten zijn op de Houdini-biopic om iets meer te weten te komen over dit fascinerende personage.

Korte inhoud: Mary McGarvie (Catherine Zeta-Jones) heeft met haar dochter Benji (Saoirse Ronan) een populaire theateract. Mary kan zogenaamd met overleden mensen praten. Als ze horen dat Harry Houdini (Guy Pearce) hun woonplaats Edinburgh zal aandoen, zien Mary en Benji hierin een uitgelezen kans om aan hun armoede te ontsnappen. De legendarische boeienkoning heeft maar liefst 10.000 dollar uitgeloofd voor degene die de laatste woorden van zijn moeder op haar sterfbed kan herhalen. Mary ruikt haar kans. Zij en Benji gaan op hun gebruikelijke manier te werk en proberen op allerlei manieren de geheimen van Houdini te achterhalen. Maar Houdini, genie op het gebied van illusies, kent alle kneepjes van oplichterij en weet direct hoe de act van Mary en Benji in elkaar steekt.

Het is een romantisch drama over twee mensen die voorzichtig vanachter de door henzelf opgeworpen verschansingen vandaan komen om elkaar lief te hebben. Guy Pearce speelt met gepaste stoerheid de man die gehard door het leven, na zijn strijd tegen de armoede en de vroegtijdige dood van zijn moeder, tot welstand is gekomen. Hij laat zich door niemand meer een rad voor de ogen draaien, tenzij hij dat zelf verkiest. Hij heeft een gloeiende hekel aan vals spiritualisme of paranormale gaven omdat hij daarin de geur van oplichterij ruikt.

Maar spijtig genoeg verliest de film de pedalen in een zeemzoet liefdesverhaaltje die in geen enkel opzicht geloofwaardig overkomt. En dat is toch een beetje van een pijnpunt voor een film die de hunker naar echtheid in zijn vaandel draagt. Het liefdesverhaal is allesbehalve ‘echt’. Het is verveling troef als je Zeta-Jones en Pearce bezig ziet. Je kunt dus ook niet zeggen dat er goed geacteerd wordt, want de acteurs in kwestie weten niet waarmee ze bezig zijn en Australische regisseuse Gillian Armstrong al evenmin. Zeta-Jones zet hier trouwens een beschamende vertolking neer waar ze zonder veel succes een poging onderneemt om een emotie tot uiting te brengen. Maar ook Pearce gaat niet vrijuit want hij zet hier een vertolking neer van het niveau van de tv-soap. Maar in hun verdediging moet ik toegeven dat ik zelden zo’n belachelijke dialogen heb gehoord als in deze film, een script die van de hand was van Tony Grisoni en Brian Ward.

Er steekt zelfs geen plot in de film van enig belang en het verbaast me dus ook niet dat de film geen bioscoop-release kreeg bij ons. De film werd zelfs heel beperkt vertoond in de States en kwam meteen uit op DVD. Deze 20 miljoen dollar productie bracht slechts 6 miljoen op wereldwijd. Dit zegt meteen ook hoe weinig bankable die twee filmsterren zijn. Maar op technisch vlak is Death Defying Acts nog behoorlijk met een mooie belichting van de Cyprioot Haris Zambarloukos en een toch wel indrukwekkende production design van Gemma Jackson. Maar het is uiteindelijk een film die vroegtijdig en onvoorbereid in een watertank is gesprongen en verzopen omdat de handboeien niet los kwamen.

Even een blik op een aantal nieuwkomers en meer bepaald met twee films met een vrouw achter de camera, te beginnen met The Women (2008) van scenariste en debuutregisseuse Diane English. Het is een prent die de terugkeer had moeten verzekeren van Meg Ryan. Maar het ziet er allemaal maar zwakjes uit. De film is gebaseerd op het toneelstuk van Clare Boothe Luce en gaat over het leven van een groep succesvolle vrouwen die niets liever doen dan roddelen en bijpraten tijdens een manicure. Inderdaad, een soort Sex and the City (2008) kloon waar niemand op zit te wachten, met vrouwen die de 40 voorbij zijn. De regisseuse van de film heeft spijtig genoeg geen flauw benul van hoe ze een verhaal moet vertellen op een hedendaagse manier, dus verwacht hier maar een ouwbollige film die enkel bestemd is voor Amerikaanse vrouwen.

Korte inhoud: Wat als je veel geld hebt, een leuk gezin, een leuke job, die niet te veel van je eist en omringd bent door hartsvriendinnen? Dan heb je het goed voor elkaar. Maar als dan ineens blijkt dat je man vreemd gaat, met een jongere, sexy vrouw? Is al dat geluk dan een zeepbel? Dit overkomt veertiger Mary Haines (Meg Ryan) en haar wereld stort in. Wat moet ze nu? Gelukkig heeft ze haar vriendinnen (Annette Bening, Eva Mendes, Debra Messing, Jada Pinkett Smith, Bette Midler, Carrie Fisher, Debi Mazar), die haar kunnen helpen. Of maken die het alleen maar erger? Hier is de trailer.

Een andere film met een vrouw achter de camera is The Hurt Locker (2008) van Point Break regisseuse Kathryn Bigelow, en hier ik ik iets meer vertrouwen. De film is gebaseerd op de ervaringen van journalist Mark Boal die met de bom-experten en ontmijners in Irak. We mogen ons dus verwachten aan een overdosis van explosies. Wie kan daar nu tegen zijn?

Korte inhoud: De belevenissen van de leden van een Amerikaanse elite bomopsporings-eenheid in Irak. Sergeant Matt Thompson (Guy Pearce) en zijn manschappen krijgen een missie om een stadje binnen te dringen waar iedereen een potentieel gevaar kan vormen en er overal bommen verborgen kunnen zijn. Hier is de trailer.

Als jullie eens creatief bezig willen zijn met filmposters, dan is dat nu het moment met Factory Girl (2006) van George Hickenlooper. De The Weinstein Company kwam op het idee om het publiek het ontwerp te laten maken van hun one-sheet poster. De uitverkorenen van de wedstrijd maken kans dat hun concept gebruikt wordt voor de promotie van de film bij hun bioscoop-complex in de buurt en de creatie zou ook verschijnen op de officiële website van de film. Dus allen achter jullie photoshop, en laat zien dat je het beter kunt.

Uiteraard is dit een pure promotiestunt, zoals dit al eerder gebeurde voor de posters van Silent Hill (2006) en Resident Evil (2002). De dag na de wedstrijd doet de studio dan toch wel zijn goesting en bij mijn weten is nog geen enkele posterwedstrijd beëindigd met een exemplaar van een fan als promotie one-sheet. Het is trouwens een beetje een aanfluiting voor de creatiebureau's die toch wel talent hebben voor het ontwikkelen van die posters. De wedstrijd geeft de indruk dat iedereen dat wel aankan, een beetje zoals die wedstrijden waar je uw eigen tv-spot of kortfilm moet draaien. Bullshit natuurlijk, er blijft een groot verschil tussen artistieke creaties maken en "creatief bezig zijn". Maar laat mijn woorden vooral jullie creativiteit niet belemmeren.

Korte inhoud: In Factory Girl bevinden we ons in New York in het jaar 1965. Edie Sedgwick (Sienna Miller) heeft alles wat ze maar wil. Ze is rijk, ambitieus en prachtig. Wanneer Edie echter kunstenaar Andy Warhol (Guy Pearce) ontmoet in zijn befaamde club 'The Loft', verandert haar leven volledig. Vanaf dat moment is ze altijd aan zijn zijde en volgt hem in alles wat hij doet of van haar vraagt. Warhol beantwoordt haar liefde echter nauwelijks en drijft haar in de armen van de agressieve muzikant Danny Quinn.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar dit fascinerende verhaal van het liefje van Warhol in het pop Amerika uit de jaren 60. De casting zit wel goed en de trailer op de muziek van David Bowie zal uiteraard het doelpubliek nog eens extra aanspreken. Toch betwijfel ik dat dit een goeie film zal worden. Eigenlijk had Katie Holmes in aanmerking moeten komen voor de rol van Edie Sedgwick, maar Katie had er geen zin in. Officieel luidde het dat Katie het te druk had met de promotie van Batman Begins (2005), maar dat is dus de reinste onzin. Katie had geen andere projecten in 2006, in tegenstelling tot de Batman himself Christian Bale die maar liefst 3 hoofdrollen voor zijn rekening nam in 2006, en nog niet van de minste: The Prestige (2006), Harsh Times (2006) en Rescue Dawn (2006) van Werner Herzog. Katie had er gewoon geen zin in, en dat is uiteraard geen ideale promotie voor de film. Er is op dit moment nog geen releasedatum bekend voor België.

***Realted Posts***
01/11/2008: Sienna Miller in de handen van Damien Hirst voor ‘See the Light’ van The Hours
21/06/2008: Sienna Miller als Maid Marion in Nottingham
16/02/2008: Sienna Miller als The Baroness in G.I. Joe film
09/10/2007: Sienna Miller en Karolina Kurkova in G.I. Joe film