De FilmBlog

Een Amerikaanse serie waar de laatste jaren veel om te doen was, is "Boardwalk Empire" van Terence Winter (scenarist van ondermeer The Sopranos) en Martin Scorsese. En met de release van de dvd van het eerste seizoen is hier een korte bespreking, van wat één van de beste tv-series is van de laatste jaren.

Korte inhoud: Het hoofdpersonage van de serie is gedeeltelijk gebaseerd op Enoch "Nucky" Johnson (Steve Buscemi), een Republikeins politicus die in de periode van de jaren '20 - '30 in Atlantic City de touwtjes in handen had. In werkelijkheid was Johnson erg corrupt, maar hij heeft naar verluidt geen moorden op zijn geweten. Tijdens die periode werd hij ook op de hielen gezeten door de Federale politie, onder leiding van Agent Nelson Van Alden (Michael Shannon). Atlantic City was toen een trekpleister voor toeristen, en was ten gevolge van de drooglegging de bakermat van corruptie, gokken en prostitutie.

Ook al is de gehele serie gedramatiseerd, zijn de personages in de film gebaseerd op werkelijk bestaande figuren. Zo zien we ondermeer Al Capone (Stephen Graham) opduiken, naast Arnold Rothstein (Michael Stuhlbarg), Lucky Luciano (Vincent Piazza), Meyer Lansky (Anatol Yusef) of nog Johnny Torrio (Greg Antonacci). Maar de serie draait ook rond de rol van de twee broers van Nucky, James 'Jimmy' Darmody (Michael Pitt) en Elias 'Eli' Thompson (Shea Whigham).

De serie heeft ook een aantal rollen die uit de fantasie van de schrijver zijn ontsproten, zoals de rol van Chalky White, vertolkt door The Wire-acteur Michael Kenneth Williams. Maar alle rollen zijn stuk voor stuk vertolkt door talentvolle acteurs. En dat kan zeker gezegd worden van de actrices: Kelly Macdonald, Aleksa Palladino, Paz de la Huerta en Gretchen Mol.

De pilot van de serie werd in beeld gezet door Martin Scorsese, en hij heeft hiervoor een groot deel van de luxueuze kustlijn van het Atlantic City uit de jaren '20 herschapen op een waarheidsgetrouw manier. Deze enorme set werd in Brooklyn gebouwd. Scorsese stond er zelfs op dat de planken van de boardwalk even groot waren als de echte planken van de oorspronkelijke kustdijk. Uiteindelijk hebben ze een strook gebouwd van zo’n 90 meter lang. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de pilot een slordige 18 miljoen dollar heeft gekost, maar het resultaat mag er zijn. Scorsese keek al langer uit om aan een HBO serie te werken. Hij zei hierover het volgende in een interview op Deadline:

"What's happening the past 9 to 10 years, particularly at HBO, is what we had hoped for in the mid-Sixties with films being made for television at first. We'd hoped there would be this kind of freedom and also the ability to create another world and create longform characters and story. That didn't happen in the 1970s, 1980s and in the 1990s I think. And of course ...HBO is a trailblazer in this. I've been tempted over the years to be involved with them because of the nature of long-form and their development of character and plot."

Scorsese heeft de stijl van de serie bepaald, alsook de casting ervan, en heeft geen steken laten vallen. Niemand zou ooit op het idee zijn gekomen om bijvoorbeeld Steve Buscemi te casten als de nieuwe Tony Soprano, maar dit blijkt uiteindelijk een uitstekende keuze te zijn. Vreemd genoeg zag de werkelijke Nucky er meer uit als Tony Soprano (James Gandolfini); zwaar gebouwd, groot en kaalhoofdig – niets vergeleken met de acteur Buscemi. Maar qua vertolking moet de ene acteur niet onderdoen voor de andere. Het personage van Nucky is zowel misdadig als hartverwarmend, humoristisch als koelbloedig, en Buscemi weet al die gradaties perfect te doseren. Dit moet één van de meest fascinerende tv-personages zijn uit de laatste 10 jaar.

Ik heb nog maar het eerste seizoen gezien, maar ik kijk nu al uit naar het tweede seizoen. Het cinematografisch talent van Scorsese en het dramatisch talent van Terence Winter, geeft vonken op het scherm. Boardwalk Empire is een serie die binnenkort zijn intrede zal maken in mijn Top 25 TV-Series.

Naast de wereldbekende spaghetti westerns had je die andere soort western, waarin de beeldvoering iets minder van belang was en het verhaal met zijn karakters meer op de voorgrond trad. Dat was zeker het geval voor 3:10 to Yuma (1957) van Delmer Daves die eigenlijk een vrij rauwe film was die zich afspeelde op een beperkt aantal locaties. Het was in ieder geval een indrukwekkende western gebaseerd op het boek van Elmore Leonard (Out of Sight, The Rosary Murders, Jackie Brown), die in die tijd ontzettend positief ontvangen door de pers en ook het publiek

Regisseur James Mangold liep al jaren met het plan om de western in een nieuw jasje te steken. Al in 2002, nog voor hij met Walk the Line (2005) zijn naam definitief zou vestigen, hield hij zich bezig met het idee een remake te maken van deze klassieke western, maar het zou nog jaren duren voordat het project van de grond zou komen. De oude versie moest namelijk flink worden bewerkt om ook het hedendaagse publiek voor zich te winnen. En Mangold is met zijn 3:10 to Yuma (2007) geslaagd in zijn opzet. Wie zei dat westerns niet meer van onze tijd waren?

Korte inhoud: De door droogte geteisterde arme rancher Dan Evans (Christian Bale) is samen met zijn beide zoons getuige van een zeer gewelddadige overval op een postkoets met de salarissen voor het personeel van de Southern Pacific Railroads door de beruchte outlaw Ben Wade (Russell Crowe) en zijn bende. Wade wordt echter gearresteerd. Dan Evans begeleidt vervolgens tegen een beloning van $200 Wade van Bisbee naar Contention, van waar hij Wade met de trein van tien over drie naar de gevangenis in Yuma moet brengen. Vanaf het vertrek uit Bisbee blijkt de reis niet zonder gevaren te zijn en een psychologische kat en muis spel tussen Evans en Wade begint.

Je ziet het niet alle dagen wanneer twee grote acteurs als Crowe en Bale tegenover elkaar staan. Het herinnert mij in ieder geval nog een beetje de periode waarin De Niro en Al Pacino tegenover elkaar stonden in Heat (1995). Bale speelt Dan Evans, een arme boer die in de Amerikaanse burgeroorlog een been verloren heeft. Dan kan nauwelijks zijn gezin onderhouden en is mede door zijn handicap een flink deel van zijn zelfrespect verloren. Zijn twee zoons, de idealistische William (Logan Lerman) en de ziekelijke Mark (Benjamin Petry) willen wel tegen hem opkijken, maar hebben weinig reden toe. Wanneer Ben Wade, een meedogenloze gangster die met zijn bende de streek onveilig maakt, wordt opgepakt dient zich voor Dan een kans op eerherstel aan. Hij biedt zich vrijwillig aan om de levensgevaarlijke bandiet naar de staatsgevangenis van Yuma te brengen. Niet alleen verdient hij daar geld mee waarmee hij zijn gezin weer kan voeden en zijn door droogte geteisterde boerenbedrijf een nieuwe impuls kan geven, maar ook omdat hij aan de boze buitenwereld, en vooral aan zijn zoons en vrouw Alice (Gretchen Mol), kan bewijzen dat hij nog niets van zijn waardigheid heeft verloren. Maar de reis naar Contention, waar vandaan om tien over drie de trein naar Yuma zal vertrekken, gaat niet over rozen. Wade is de kwaadste niet, maar Dan heeft het geld heel hard nodig. Ondanks de sluimerende wederzijdse sympathie en de venijnige aanvallen van Wades schietgrage bende - onder leiding van diens bikkelharde eerste luitenant Charlie Prince (Ben Foster) - besluit Dan toch door te zetten.

De sfeer uit 3:10 to Yuma ademt deze uit van de sfeer van die klassieke Amerikaanse westerns. In deze filmversie gaat het niet zozeer over de pistoolgevechten, zoals bij die Italiaanse westerns, maar eerder over het leven van die karakters in die welbepaalde periode, het eergevoel, de code, hun familiebanden. Men is bij de verfilming in ieder geval trouw gebleven aan het origineel, hoewel deze versie uiteraard visueel een trapje hoger staat. In tegenstelling tot andere 'moderne westerns' als The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) is deze prent niet alleen een stuk mannelijker maar ook heel wat dynamischer. In een snel tempo vliegen de twee uren die deze film duurt voorbij.

Het script, waar maar liefst 4 jaar aan gewerkt is door Halsted Welles, Michael Brandt en Derek Haas zit uitstekend in elkaar. Men heeft een balans gevonden tussen een flinke dosis actie en karakterontwikkeling. Want uiteindelijk gaat het, net als in het origineel uit 1957, om de psychologische oorlog die Evans en Wade met elkaar voeren. En gezien we hier te maken hebben met twee geweldige hoofdrolspelers, zijn de scènes waarin er niet geschoten wordt bijna net zo explosief als de actiescènes. Wade is van begin tot eind de bovenliggende partij, manipulatief tot op het bot en altijd op zoek naar de zwakke plek van zijn tegenstanders. Russell Crowe zet deze klassieke outlaw op een dusdanige manier neer dat je geen hekel aan hem kunt krijgen, ook al weet je dat deze man heel wat moorden op zijn geweten heeft.

Hoewel Russell het hoofdpersonage is, steelt Bale eigenlijk wel een beetje de show. Dan Evans is de antiheld; de goedmoedige armoedzaaier die niets te verliezen heeft. Zeker wanneer op een zeker moment blijkt dat zijn oudste zoon meer ontzag heeft voor de schurk Wade dan voor hem. Hij vindt van zichzelf dat hij geen knip voor de neus waard is. Het feit dat hij een been mist en de verwerking van dat verlies heeft daar zeker mee te maken. De confrontatie tussen deze twee mannen, die constant lijnrecht tegenover elkaar staan maar desondanks toch een soort respect - misschien zelfs vriendschap - voor elkaar ontwikkelen, is een boeiende ervaring, die naar het einde toe een intrigerende en originele climax krijgt. Bale is niet de doorsnee antiheld en Crowe niet de archetypische slechterik, waarmee de film alleen maar aan kracht wint. De prairie van 3:10 to Yuma wordt verder bevolkt met talloze kleurrijke personages, van de clichématige knappe maar eenzame barmeid tot een indiaan die strijdt aan de zijde van cowboy Wade. Alle acteurs zetten hun beste beentje voor. De meest opvallende van allemaal is Ben Foster, die de show steelt als Charlie Prince, de sadistische maar trouwe compagnon van Wade. Aardige rollen zijn er verder van Peter Fonda en de piepjonge Logan Lerman als Dans zoon William. De cinematografie van Phedon Papamichael is niet zo meesterlijk als in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford, maar de prent straalt in alle opzichten vakmanschap uit. De muziekscore van Marco Beltrami past perfect bij de beelden en is wat mij betreft misschien wel de beste score tot nu toe van de componist.

James Mangold mag na het gelauwerde Walk the Line opnieuw een zeer geslaagde prent aan zijn palmares toevoegen. 3:10 to Yuma is een uitstekende remake zoals er zo weinig zijn tegenwoordig. Hij heeft niet gekozen voor 90 minuten van vuurgevechten, maar de focus gezet op de morele complexiteit en het subtiel spel van onderhuidse spanningen tussen de hoofdpersonages. En wanneer er dan een actie-scène volgt is deze dan ook extra veel geladen. Het is dus een prent die zowel is bestemd voor de westernliefhebbers die verzot zijn op de gevechten, als voor de liefhebbers van een goed verhaal met karakters van vlees en bloed. We zijn met deze film toch heel ver weg van The Good, the Bad and The Ugly, maar deze western gaat wel in op de essentie: ‘wat maakt een man goed, slecht of lelijk’.

***Related Post***
30/07/2007: 3:10 to Yuma trailer

Ligt het aan mij of worden de affiches beter met de dag? Neem nu deze kick-ass poster van de western 3:10 to Yuma (2007), de nieuwe prent van James Mangold (Walk the Line, Identity, Cop Land) met niemand minder dan Christian Bale en Russell Crowe. En het mooie aan deze poster is dat ze niet speciaal uitpakken met Bale of Crowe’s gezicht, maar eerder kiezen voor een typisch Sergio Leone-shot. Ik koop weinig filmposters, maar deze stoere vintage poster wil ik wel zien pronken in mijn inkomhal...en zo ook mijn vreselijke behang verdoezelen.

Korte inhoud: Dan Evans (Christian Bale) is een boer die gekweld wordt door droogte op zijn land. Zijn gezin verkeert in geldnood. Hij kan een flinke premie verdienen wanneer hij Ben Wade (Russel Crowe), een beruchte outlaw, kan overbrengen naar de Yuma gevangenis met de trein 3:10. Maar Evans is niet de enige die wat geld willen winnen en andere bounty hunters zullen niet aarzelen om de competitie uit te schakelen. En Wade, die heeft ook plannen…

Deze prent is een remake van 3:10 to Yuma (1957) van Delmer Daves. Normaal had het een Eric Bana/Tom Cruise film moeten worden, maar deze cast vind ik misschien nog wel beter. De trailer ziet er trouwens niet verkeerd uit. Er zijn ook nog wat rollen weggelegd voor Ben Foster, Vinessa Shaw, Gretchen Mol en Peter Fonda. Vreemd genoeg zal deze film in de States nog vroeger uitkomen dan die andere western met Brad Pitt, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007). Bij ons zijn er nog geen release-datums bekend. Afwachten dus, maar één ding is zeker, Western is Back!

***Related Post***
28/12/2008: 3:10 to Yuma review

Gezien de populariteit van de +18 Skynetblogjes bij Award-shows, heb ik meteen een flauw excuus om ook eens ondeugend uit de hoek te komen met een schaars gekleed bericht dat iets "buiten de norm" valt, maar nog wel gerelateerd blijft met het filmgebeuren. Wat dachten jullie van een Top 10 van de Beste Naaktscènes? De betaalsite Mrskin.com, die als een expert wordt omschreven op dit gebied, heeft zijn lijstje bekend gemaakt voor 2006. De kwaliteit van de desbetreffende films is niet altijd optimaal, maar je weet nooit dat het een filmtip kan zijn voor een romantisch avondje tijdens de feestdagen.

Vorig jaar troffen we een pak bekende films aan, zoals A History of Violence (2005), Sin City (2005), Shopgirl (2005), Crash (2005) en Broken Flowers (2005). De winnaar was toen Where the Truth Lies (2005) van Atom Egoyan en dit bewijst meteen dat de makers van het lijstje ook wel iets afweten van de 7de Kunst. Let wel, sommige films dateren van 2002 maar zijn pas uitgebracht in 2006.

10. Lie With Me (2005) Clément Virgo
Lie With Me vertelt het verhaal van Leila (gespeeld door de niet onaardige L Word actrice Lauren Lee Smith) is een jonge vrouw die seksueel wisselende contacten onderhoudt met allerlei vreemdelingen. Op een avond tijdens een feestje ontmoet ze David en ze voelen zich meteen tot elkaar aangetrokken, met; u raadt het, seks tot gevolg. Na een aantal opwindende contacten en een resem pikante standjes blijken de twee tot hun eigen verbazing meer voor elkaar te voelen dan eerder gedacht. Dit doet hun emoties weinig goed, aangezien ze zich alleen veilig en vertrouwd voelen in losse seks relaties…stel je voor.

De film zelf is eigenlijk een saaie bedoening, maar als je naakt wil zien dan ben je hier aan het juiste adres. Het lijkt er trouwens op dat we actrice Lauren Lee Smith nog veel in de toekomst zullen zien. Niets wereldschokkend, maar toch een behoorlijk knappe vertolking.

9. Angel Blade (2002) David Heavener
Angel Blade tart dan weer alle verbeelding wanneer het op slechte smaak aankomt, maar heeft dan weer een aantal overtuigende naakt-scènes waarmee het de verkoopcijfers enigszins kon redden. Maar veel goeds moet je echter niet verwachten van deze thriller die veel weg heeft van een cheesy 80’ties film. Het is in ieder geval de zoveelste promotiecampagne voor de figuur van David Heavener, die de film heeft geschreven, de film regisseert en er ook nog eens de hoofdrol in vertolkt.

In de straten van Las Vegas worden verschillende tienerprostituees vermoord. Politiedetective Bradley Cooper (Heavener) wordt op de zaak gezet en beetje bij beetje achterhaalt hij de waarheid. Hij komt te weten dat alle prostituees ‘zwanger’ waren. Ik bedoel, hoe bedorven kan een filmplot wel zijn. Hoe dan ook, zo komt onze burn-out cop terecht bij de gerenommeerde dokter Martin Giles. Politiecommissaris Shank denkt daar echter anders over en stuurt Cooper in de richting van Frida, de eigenaresse van een lingeriewinkel die "Angel" kousen verkoopt. En hup, met een paar kanten slipjes en wat jartelles heb je een erotische thriller. Meesterlijke zet van David Heavener. Wie zal het hem nadoen? Oh ja, ik zou nog het belangrijkste vergeten. In de film zit een onstuimige naaktscène met Amanda Righetti.

8. Loverboy (2005) Kevin Bacon

Loverboy is de tweede film van acteur/regisseur Kevin Bacon, die met deze prent zijn vrouw wel eens wou zien seksen in de bibliotheek en op andere locaties die hij in het echte leven nooit met haar durfde bespreken. Zo zie je dat een film uiteindelijk nog altijd een optie is voor de verwezenlijking van uit de hand gelopen seksuele fantasieën en daarbovenop een therapeutisch redmiddel kan zijn voor het koppel.

In de film zien we Emily (Kyra Sedgwick), als kind verwaarloosd door haar ouders, die niets liever wil dan een kindje krijgen. Hiervoor slaapt ze met meerdere partners en probeert kunstmatige inseminatie, maar het mislukt en ze krijgt een miskraam. Maar dan ontmoet ze een vertegenwoordiger op doorreis en na een tijdje is Paul geboren. De vader is allang weg, maar Paul is het meest dierbare dat moeder ooit heeft gehad. Ze laat hem opgroeien in een droomachtige wereld, maar kinderen moeten naar school en krijgen een eigen leven...

7. Three (2005) Stewart Raffill

Three, ook wel Survival Island genoemd, vertelt het verhaal van de schatrijke zakenman Jack (Billy Zane) en zijn modelvrouw Jennifer (Kelly Brook) zijn bezig met een zeiltocht op hun luxejacht in de Zuidzee. Er ontstaat plotseling brand op het schip waardoor het tot zinken komt evenals het lichaam van Jack, althans zo lijkt het. De enige overlevenden Jennifer en matroos Manuel (Juan Pablo Di Pace), slagen erin een onbewoond eiland te bereiken. Zonder enige hoop op redding creëren zij een klein paradijsje. Maar dan spoelt Jack levend en wel aan op het strand...

Ik heb de film nog niet gezien maar het verhaal doet me een beetje denken aan die andere film met Billy Zane, Dead Calm (1989), trouwens één van de weinige films uit zijn carrière die nog wel de moeite is om te zien. Maar hier speelt hij niet de indringer, maar wel de jaloerse man. Zane is al sinds 1996 vrijgezel, maar heeft nu volgens de laatste berichten Kelly Brook aan de haak geslaan. Kijk eens aan, wat een erotische thriller niet allemaal goed voor is.

6. Hostel (2005) Eli Roth

Hostel is het succesverhaal van Eli Roth die ondertussen al Hostel: part II (2007) heeft afgewerkt. Eli Roth is zelfs zo populair geworden dat hij meteen ook de nieuwe Baywatch (2007) film in zijn schoot kreeg geworpen. Ik had veel van Hostel verwacht (budget 4,5 miljoen dollar - dat is nog minder dan Windkracht 10, en bracht 45 miljoen op in de States), maar de zwakke regie en de magere acteerprestaties deden afbreuk aan het gruwelijke en fascinerende concept. Hopelijk herpakt hij zich in de tweede ronde. Zijn concurrent Saw (2004) doet het anders ietsje beter (budget 1,5 miljoen dollar - bracht 55 miljoen dollar op in de States). Maar het zijn in ieder geval 2 films die bewijzen dat je met kleine budgetten een 'mainstream' film kan maken die geld in het laatje brengt. Iets wat tot voor kort ondenkbaar was.

Drie jongens, twee Amerikaanse en een IJslandse, trekken door Europa. Tijdens hun reis wordt hen verteld over de hemel op aarde voor de Amerikaanse backpackers: Een "Hostel" in Slowakije waar het krioelt van de gewillige Oost-Europese dames. Wanneer ze op de plaats van hun bestemming aangekomen zijn, maken de jongens binnen de kortste keren kennis met aantrekkelijke dames uit Slowakije. Dus het feest kan losbarsten. Langzaam maar zeker komen de jongens erachter dat er méér aan de hand is dan zij denken… De erotiek zit in de eerste 40 minuten (met oa. een bloedmooie Barbara Nedeljakova), daarna krijgen jullie gegesel en geschreeuw naar hartenlust.

5. The Break-Up (2006) Peyton Reed

Als Brooke (Jennifer Aniston) en Gary (Vince Vaughn) eenmaal samenwonen, halen ze het bloed onder elkaars nagels vandaan. Na de zoveelste ruzie verbreekt Brooke hun relatie. Wat dan volgt is een opeenstapeling van oorlogsvoering, toenaderingspogingen en bemoeienissen van hun vrienden. Geen van beiden is bereid te verhuizen uit hun prachtige appartement en de enige oplossing is om er samen als vijandige huisgenoten te blijven wonen, totdat een van de twee toegeeft...

Films kunnen een relatie vormen, een therapeutische werking bieden, maar ook relaties verbreken – en Aniston en Vaughn waren al met de titel van de film gewaarschuwd. Maar de regisseur van The Break-Up heeft zich serieus vergist in het casten van dit koppel, want zelfs in de film is er geen echte band tussen beiden, laat staan dat er een beetje romance zit in deze romantische-komedie. Voor de liefhebbers is er wel een naakt kontje van Jennifer te bespeuren, but honestly, who cares??

4. Edmond (2005) Stuart Gordon

Edmond Burke (William H. Macy) is een succesvolle zakenman, die de raad besluit op te volgen van een waarzegger. Hij verlaat pardoes zijn familie en stort zich in de onderwereld van New York op een zoektocht naar zichzelf. Hij krijgt echter de ene klap na de andere te verwerken.

Nog een film die ik moet zien. Ik heb een zwak voor het werk van David Mamet (The Spanish Prisoner, Glengarry Glen Ross, Wag The Dog) die Edmond, die het scenario voor deze film heeft geschreven. De erotiek in deze prent komt voornamelijk van Bai Ling en dat is niet te verwonderen, want de laatste tijd toont de actrice nogal veel skin in heel wat films. Maar het is wel een talentvolle actrice die verrassende rollen kan neerzetten. Merk ook even op dat Bai Ling wordt vergezeld door twee andere sexy babes: Denise Richards en Mena Suvari. Hebben jullie nog argumenten nodig om deze film te huren? Ik dacht van niet.

3. Rampage: The Hillside Strangler Murders (2006) Chris Fisher

Het dramatische verhaal over één van de meest gruwelijke seriemoordenaars-zaken uit de States. Twee beginnende pooiers vermoorden een hoertje en er ontstaat hierna een moordgolf, die Californië twee jaar in zijn greep houdt.

Een horrorfilm die op de ballen trekt wordt een regel, meer dan een uitzondering. En Rampage: The Hillside Strangler Murders is dan nog een slechte horrorfilm die een waar gebeurd feit probeert uit te melken, wat al helemaal verwerpelijk is. En zelfs de erotische scenes met Brittany Daniel konden niet verhelpen dat deze film meteen op DVD werd uitgebracht. Spijtig, want blijkbaar waren die scènes nog wel de moeite. Als iemand ooit deze film tezien krijgt, laat eens even een berichtje wat je ervan vond.

2. The Notorious Bettie Page (2005) Mary Harron

The Notorious Bettie Page is het verhaal over Bettie Page, het bekendste pin-up en fetish model uit de jaren '50. Bettie haalde zich de toorn van conservatief Amerika op de hals, in het bijzonder als gevolg van een serie sm-foto's waarin ze als dominante dame poseerde. De aversie tegen Page leidde zelfs tot een onderzoek van de Senaat en diverse politici die de zaak voor hun eigen politieke agenda gebruikten.

De sterkte van de film ligt in de schitterende vertolking van Gretchen Mol die we nog heel vaak zullen zien. Spijtig genoeg is het verhaal van Betty Page eigenlijk minder interessant dan de impact die ze teweeg had gebracht bij de bevolking. Dit verhaal had nood aan een grondige bewerking en was in deze staat niet voldoende voor een interessante biopic. Maar goed, het is in ieder geval een mooi excuus om Gretchen Mol aan het werk tezien.

1. Ask the Dust (2006) Robert Towne

Arturo Bandini (Colin Farrell) is een Italiaanse migrantenzoon die alles opgeeft en naar Los Angeles vertrekt om zijn ultieme schrijversdroom te vervullen. Hij wil zich als een "echte Amerikaan" voelen, maar wordt in zijn plan gedwarsboomd door zijn gebrek aan geld en Camilla Lopez (Salma Hayek) ontmoet, een Mexicaanse schone die hoopt boven haar stand te rijzen door een rijke Amerikaan te trouwen. Er ontstaat een haat-liefde verhouding die gedoemd is te mislukken, maar Arthuro is er zich van bewust dat er voor hem twee grote liefdes zijn: schrijven en Camilla.

Ask the Dust is een zwakke film maar heeft een aanstekelijke Salma Hayek rondlopen die de show steelt van een anders onzichtbare Colin Farrell. Het naaktzwemmen bij maanlicht is de scène die verantwoordelijk is voor deze welverdiende eerste plaats.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

Het moest er uiteraard een keertje van komen: de verfilming van het levensverhaal van de beroemdste pin-up girl aller tijden: Bettie Page. Ze was een beetje de zwartharige tegenhanger van Marlyn Monroe, die heimelijk door miljoenen mensen werd bewonderd. Heel mannelijk Amerika fantaseerde over Page dankzij haar ondeugende en uitdagende foto’s.

Maar dat was slecht de buitenkant van de beroemdste pin-up girl ooit. Wie was namelijk de vrouw achter de pikante pin-up, die wordt gezien als het eerste grote sekssymbool van Amerika, die uiteindelijk slachtoffer werd van de Amerikaanse senaat naar aanleiding van haar sm foto’s? De onthullingen gebeuren in The Notorious Bettie Page (2005), geregisseerd door de Canadese Mary Harron (American Psycho, I Shot Andy Warhol). In ieder geval zal deze verfilming stukken beter zijn dan het vorige misbaksel Bettie Page: Dark Angel (2005).

Actrice Gretchen Mol () vertolkt de rol van de playmate Bettie Page. De échte Bettie Page, ondertussen 83 geworden, heeft zich nog niet uitgelaten over haar verfilmde levensverhaal. En dat zullen we ook niet te weten komen gezien de dame er al jarenlang voor kiest om in de anonimiteit te leven. Ze wil dat de mensen haar onthouden als de pittige stoeipoes, en niet de ouder wordende vrouw.

"No, I don't think my fans want to see me old and fat. I've got to get another 20-25 lbs. off somehow - remember me as I looked when I was younger. I get sad when I see my favorite movie stars when they're old. Who wants to see Jack Lemmon and Walter Matthau now as the Odd Couple?"

Bettie zie ik als één van de belangrijke cultfiguren uit de jaren 50 en de vermenigvuldiging van haar video’s en foto’s - die nog net niet vernietigd waren door de Amerikaanse senaat - bevestigen haar status. Jullie kunnen hier de trailer bekijken. De film heeft bij ons nog geen release datum, maar hopelijk zal er via deze weg wat reclame worden gemaakt en krijgt de film alsnog een kans in onze zalen.

Update 11/12/2009: Bettie Page, de Amerikaanse pin-up uit de jaren vijftig en moeder aller stoeipoezen, is vanavond in een ziekenhuis in Los Angeles overleden. Eerder deze maand werd zij opgenomen na een hartaanval. Page, die wegens haar ongebreidelde seksualiteit uitgroeide tot een cultfiguur, werd 85. Bettie Page was één van de voortrekkers van de seksuele revolutie in de jaren zestig. Als pin-upmodel kreeg ze nationale bekendheid met foto's in tijdschriften waarop ze enkel een bikini of lingerie droeg. In 1955 poseerde ze naakt in Playboy, ze was een van de eerste Playmates of the Month. Page was ook de vrouw die in het puriteinse Amerika een lans brak voor seksspelletjes als bondage, SM en fetisjisme. Nadat ze echter in de jaren zestig de Heer zag en zich bekeerde tot het christendom en als missionaris in Angola ging werken, raakte ze in de vergetelheid.

In de jaren 80 werd ze echter terug opgepikt door een nieuwe generatie die de hele rockabilly-cultuur van de 50'ties herontdekte. Vrouwen verfden hun haar en maakten zich op om eruit te zien als 'The Dark Angel'. Page werd een cultfiguur en beïnvloedde tal van artiesten, van The Cramps tot de Vlaamse lingerieontwerpster Muriel Scheire. Sinds haar hartaanval is veel gespeculeerd over de toestand van Page. Haar impresario Mark Roesler zei dat Page niet meer bij bewustzijn is geweest sinds de hartaanval van negen dagen geleden. Die kreeg ze terwijl ze in het ziekenhuis, waar ze was opgenomen met een longontsteking. Volgens haar impressario is Page vredig gestorven.