greig fraser

  • Rogue One: A Star Wars Story (2016) ***½ recensie

    Pin it!

    De film waar menig Star Wars fan op zat te wachten komt morgen uit in de bioscoopzalen, en diegene die in Brussel resideren kunnen de film zelfs bewonderen in de gloednieuwe Kinepolis Imax zaal met zowaar hét meest performante beeld- en geluidssysteem op de markt. Deze Rogue One: A Star Wars Story (2016) is dan ook een film die jullie moeten ervaren op een 'gigantisch' scherm. In de review zitten wel een aantal spoilers, dus u weze gewaarschuwd.

    Rogue One,Gareth Edwards,Felicity Jones,Star Wars The Force Awakens,Greig Fraser,James Earl Jones,Daisy Ridley,Mads Mikkelsen,Ben Mendelsohn,Forest Whitaker,Riz Ahmed,Donnie Yen,Carrie Fisher,Peter Cushing

    Korte inhoud: De film speelt zich af voor Episode IV - A New Hope. Het Galactische Keizerrijk is bezig met de ontwikkeling van een Ster des Doods. Een groep rebellen zijn hiervan op de hoogte gekomen en besluiten om Jyn Erso (Felicity Jones), een beruchte criminele, in te schakelen om de plannen te stelen, voordat deze kan worden gebruikt om de heerschappij van de keizer af te dwingen.

    Laat ik meteen met de deur in huis vallen, de film 'ziet' er geweldig uit. Het heeft de look and feel van een echte Star Wars film, een beetje in de lijn van Star Wars: The Force Awakens (2015). Meer nog, ik vond de fotografie van Greig Fraser zelfs stukken beter in deze Star Wars spin-off. Het heeft een hogere graad van realisme, ook al zijn er momenten waar je de CGI pijnlijk voelt. De film leunt als geen ander dichter bij de originele trilogie dan alle andere recente Star Wars films.

    ***spoiler*** Een ander pluspunt van de film is dat we Darth Vader in actie zien (met de stem van James Earl Jones). En niet alleen in dialoog maar ook met zijn lightsaber (tevens het enige personage in de film met dergelijk wapen). Spijtig genoeg is zijn totale screentijd misschien 10 minuten van het 133 durende epos. Hoe dan ook, het is om van te smullen. Ook R2D2 en C3PO zijn te zien in een kleine cameorol ***end spoiler***,Mads Mikkelsen als de ingenieur van de Death Star en vader van Jyn Erso, de nieuwe hoofdfiguur die toch maar wat verbleekt in vergelijking met de smakelijke vertolking van Rey (Daisy Ridley). En dat brengt me dan tot het grootste pijnpunt van deze Rogue One ...

    De personages missen persoonlijkheid en het verhaal is eigenlijk behoorlijk ... ik durf het bijna niet te zeggen ... saai. Ik ben een grote fan van de Star Wars franchise. Ik had een hekel aan de prequels maar vond de originele trilogie van meesterwerk niveau (met uitzondering van The Return of the Jedi) Meer nog, ik was zelfs een fan van de nieuwe episode The Force Awakens met al zijn gebreken en nostalgische copy-paste verwijzingen uit de oudere films. Maar in The Force Awakens zat ik tenminste nog op het puntje van mijn stoel. In deze Rogue One vlieg je van de ene locatie naar de andere en het maakt je niet veel uit wat er gebeurt, want de personages hebben (1) niks te doen en (2) elkaar weinig te vertellen. De plot vat zich samen in één zin. De Empire heeft een Death Star ontwikkelt die planeten kan wegblazen en de Rebels proberen de plannen van deze ster te vinden met mogelijks een manier om het schip te vernietigen. Om die 133 minuten te vullen krijg je een resem banale scènes met ontmoetingen links en rechts waarvan je je eigenlijk afvraagt wat de bedoeling was. En dat is uiteraard de moeilijkheid om een spannend verhaal te vertellen wanneer het begin en het einde al vast liggen en je binnen de lijntjes moet gaan kleuren.

    rogue_one_2016_banner01.jpgrogue_one_2016_banner02.jpg

    Een tweede pijnpunt vond ik het acteerwerk dat soms op het randje van de overacting was. Misschien niet meteen van het George Lucas/Darth Vader "Nooooooooooo"- gehalte, maar voor een film die 200 miljoen dollar heeft gekost, toch wat ondermaats. Neem nu het karakter van Orson Krennic (Ben Mendelsohn), een kartonnen bord die een Britse versie speelt van een wit geklede gestapo-ridder. Bij momenten zit hij echt sterk in zijn rol, bij andere momenten zit hij er los over, en dat bracht mij soms uit het verhaal. Idem voor het personage van Saw Gerrera (Forest Whitaker), die bij momenten echt wel de emo-toer opging en je nooit echt goed wist wat zijn motivatie was. En vreemd genoeg was het één van die karakters die echt indruk had kunnen maken mits meer screentijd. Ook het karakter van Bodhi Rook (Riz Ahmed) is een complete mislukking. Het was een karakter die wat coic-relief had moeten brengen, wel, ik heb welgeteld 3 keer moeten glimlachen in de film. De meeste comic relief kwam nog van de Imperial robot die wel heel cynisch was. Ook de side-kick/rebel spy en Oscar Isaac stand-in, Cassian Andor (Diego Luna), mist overtuiging en flair. Met zijn baardje en lange haren zou je heb tevens op geen enkel moment kunnen verwarren met een Imperial officer, ook al draagt hij het kostuum. Maar daar ligt deze film niet echt wakker van.

    Het personages dat beter presteerde en misschien wat meer acties kon gebruiken was de blinde strijder Chirrut Îmwe (Donnie Yen). Anderzijds hebben ze ook twee CGI personages uit A New Hope gebruikt; ik spreek dan van Princess Leia Organa (Carrie Fisher) en Grand Moff Tarkin (Peter Cushing). Het resultaat is wel indrukwekkend, maar je vraagt je soms of het uiteindelijk wel opportuun was om menselijke CGI gezichten te mengen met echte. Je kan nog steeds het verschil merken. Ik ben geen Madame Tussaud fan en heb mijn acteurs toch liever van vlees en bloed, maar meningen kunnen in deze verschillen.

    Kortom, Rogue One is een knappe spin-off maar regisseur Gareth Edwards blijkt niet de meest ideale man te zijn om van deze spin-off een Star Wars meesterwerkje te maken. Visueel is het een verbluffend schouwspel! Zeker de aanval aan de rand van de zee tussenin de palmbomen is van het mooiste wat een Star Wars film heeft voortgebracht. Qua verhaal en karakters laat deze spin-off net iets teveel steken vallen om echt memorabel te zijn als film, maar misschien wel als tv-serie. Laat me echter duidelijk zijn dat deze prent wel met kop en schouder boven de prequels staat. Mochten jullie echter de kans hebben om af te zakken naar Brussel, ga deze dan zien in Imax 3D formaat. De film kan alleen maar beter ervaren worden op deze manier. De vertoning doet het visuele alle eer aan.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 14 december 2016

     

    *** Rogue One: A Star Wars Story trailer ***

  • Foxcatcher (2014) **** recensie

    Pin it!

    We hebben het hier nog niet gehad over Foxcatcher (2014), een aangrijpend verhaal van twee Olympische worstelkampioenen die het pas kruisen van John du Pont, een excentrieke en gefrustreerde miljardair die de broers op zijn landgoed wil trainen. Deze rol werd gespeeld door een onherkenbare Steve Carell. De film werd genomineerd voor 5 Oscars, maar kon er spijtig genoeg geen enkele verzilveren.

    foxcatcher_2014_poster2.jpg

    Korte inhoud: 'Foxcatcher' vertelt het waargebeurde verhaal van de Olympische Kampioenen en tevens broers Mark Schultz (Channing Tatum) en Dave Schultz (Mark Ruffalo) en hun relatie met de excentrieke John du Pont (Steve Carell). John is de erfgename van het du Pont Chemical fortuin, maar leeft wel wat in de schaduw van zijn moeder. Met het ondersteunen van het Amerikaanse rugbyteam wil John ervoor zorgen dat hij uit die schaduw kan komen. Zijn doel is om van Mark de beste worstelaar te maken ter wereld. Mark krijgt dan ook een intense band met de excentrieke du Pont. Hoe langer hij echter vertoeft op het landgoed van deze steenrijke man, hoe meer hij verstrikt raakt in een web van paranoia en verraad.

    De films van regisseur Bennett Miller (Capote, Moneyball) zetten vaak levendige personages in beeld in ongewone omstandigheden, en net zoals een film als A Beautiful Mind (2001) - die hier een paar dagen geleden werd besproken - probeert deze prent eveneens een waar gebeurd verhaal te vertellen via fictie om zo dichter bij de waarheid te komen, en dichter bij de ware aard van de miljardair. Ook in Capote was er heel wat fictie, maar op het einde van de rit had de film wel de waarheid verteld over de figuur van Truman.

    Steve Carell heeft hier in ieder geval één van zijn beste rollen uit zijn carrière neergezet, en ook al komt hij op het eerste gezicht als een vreemde snuiter over, zijn de gevoelens heel herkenbaar en treffend. John wil erkenning van zijn moeder (Vanessa Redgrave) krijgen maar zij lijkt alleen maar liefde te koesteren voor haar paarden. Door het feit dat John kiest voor - in haar ogen - de ordinaire worstelsport, bewijst dat hij zijn eigen weg wil gaan en erkenning verkrijgen, steunend op zijn eigen merites en capaciteiten. Spijtig genoeg is John geen uitzonderlijk man, hij is zelfs ook geen echte coach. Toch wil hij dat mensen naar hem opkijken, net zoals ze kijken naar Dave Schultz, maar hij slaagt er nooit in om respect en bewondering te krijgen van zijn naasten. Hij wou iemand zijn die tot de club behoorde, maar anderzijds ook beschouwd worden als een belangrijk persoon waar je naar op moet kijken.

    Ook Channing Tatum laat het beste van zichzelf zien. Net als Eddie Redmayne die zich in Jupiter Ascending (2015) bezondigd aan over-acting, en nadien een geniale rol neer in The Theory of Everything (2015), zien we ook Tatum de wat onnozele rol van de albino krijger Caine Wise spelen in Jupiter Ascending, maar hier een indrukwekkende rol neerzet al worstelaar. Mark is zoveel keer groter en sterker, maar Dave blijft het psychologisch overwicht houden. Mark functioneert blijkbaar minder goed zonder zijn broer en is ook emotioneel veel minder stabiel. Wanneer Dave dan uiteindelijk de beslissing neemt om meer tijd wil doorbrengen met vrouw (Sienna Miller) en kinderen dan in het worstelen, stuikt het wereldje van Mark in mekaar en zag hij het als verraad.

    foxcatcher_2014_pic01.jpgfoxcatcher_2014_pic03.jpgfoxcatcher_2014_pic02.jpg

    Het personage van Mark is ook iemand die moeilijk mensen kan vertrouwen. Maar wanneer du Pont hem en zijn broer ziet als helden, voelt hij meteen een connectie. Hij voelt dat ze verdienen om aanzien te worden als kampioenen, iets wat door de federatie veel te weinig gebeurde. Nu krijgen ze financiële en logistieke steun om echt uit te blinken in hun sport. Maar stilaan beseffen beide broers dat dit misschien ook het moment is om elk hun eigen weg te gaan. Mark kan uit de schaduw treden van zijn meer succesvolle broer, en Dave kan op zijn beurt iets meer aandacht schenken aan zijn gezin. Maar wanneer het emotioneel zwaar begint te worden voor Mark voelt de broer zich gedwongen om zijn broer wat los te wringen van John du Pont’s wurggreep.

    Het scenario van E. Max Frye en Dan Futterman schept voldoende ruimte voor de acteurs om hun personages uit te werken, en de regisseur gaat zelfs verder door hen te filmen wanneer ze in gedachten zijn, alleen. En het zijn net die stille momenten die zo'n grote impact hebben. En ook de fotografie van Greig Fraser helpt hier voor een groot stuk mee het isolement van de karakters in de verf te zetten.

    Ondanks dat de film niet heeft gewonnen bij de Oscars is het één van de betere drama's van de laatste jaren, en mocht deze vroeger bij ons zijn uitgekomen dan had hij zeker een plaats verdiend in onze Top 10 Beste Films van 2014.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 25 februari 2015

    ***Related Post***
    02/07/2014: Foxcatcher met een onherkenbare Steve Carell

     

    *** Foxcatcher trailer ***