gouden palm

  • The Tree of Life wint Gouden Palm

    Pin it!

    Je zult het maar meemaken, je wint de Grote Prijs in Cannes en je bent een beetje teleurgesteld. Dat overkwam Jean-Pierre en Luc Dardenne, nadat ze op een 3de Gouden Palm (dé echte grote prijs) hadden gehoopt voor Le Gamin au Vélo (2011) met Cécile De France. De broers hadden met Rosetta (1999) en L’enfant (2005) wel de hoofdvogel afgeschoten.

    Korte inhoud: Het verhaal gaat over de 11-jarige Cyril (Thomas Doret) die door zijn vader (Jérémie Renier) in een internaat is geplaatst. Maar als zijn vader de belofte hem daar uit te halen niet nakomt, ontsnapt Cyril uit het tehuis en probeert tevergeefs zijn vader weer op te zoeken. Achtervolgd door mensen uit het internaat, wordt hij opgevangen door een jonge vrouw, Samantha (Cecile de France).

    cannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drive

    De eer van de Gouden Palm ging dit jaar naar The Tree of Life (2011) van Terrence Malick, een film die nu al wordt getipt als de Oscarwonnaar van 2012. Malick maakt geniale films, maar won nog nooit een Oscar.

    Maar de broers hadden er zich al een beetje op voorbereid, gezien hun ingetogen en diep humanistische film niet meteen een topfavoriet was en er heel wat concurrenten waren, zoals Nanni Moretti met Habemus Papam (2011) en Melancholia (2011) van de verbannen Lars Von Trier met Kirsten Dunst die in Cannes gelauwerd werd als Beste actrice. Daarnaast zaten ook Pedro Almodovar (La piel que habito), Aki Kaurismaki (Le Havre) en Paolo Sorrentino (This must be the place) in competitive, naast de film van Terrence Malick natuurlijk.

    cannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drivecannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drive

    Toch wel vreemd dat uitgerekend deze film geen Gouden Palm kreeg. Dit moet wel de meest toegankelijke film zijn uit hun gehele minimalistische oeuvre, zeker met een actrice als Cécile De France in de hoofdrol. Let wel, het blijft mijlenver verwijderd van mainstream cinema. Verder op het filmfestival won Jean Dujardin de prijs voor de beste mannelijke vertolking en Nicolas Winding Refn de prijs voor beste regie voor Drive (2011). Le gamin au vélo is sinds woensdag te zien in de Belgische bioscoopzalen.

    ***Related Post***
    20/12/2010: The Tree of Life trailer

  • Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010) *** recensie

    Pin it!

    Ik ben er uiteindelijk toe gekomen om de Thaise Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010) (Loong Boonmee raleuk chat) te zien van de regisseur met de ingewikkelde naam Apichatpong Weerasethakul. Deze fantastisch drama won dit jaar de Gouden Palm in Cannes, overhandigd door niemand minder dan Tim Burton.

    loong_boonmee.jpg

    Het is een ongewone film, zoveel is duidelijk, alsof je aan het kijken bent naar een bizarre droomsequentie. Dit bevreemdend experiment is trouwens onmogelijk om te bespreken in een review. Na het zien van de film kan je erover praten met je vrienden, maar uiteindelijk kom je tot de conclusie: dergelijke films zijn moeilijk te begrijpen voor een Westers publiek. Het is alsof je een boek aan het lezen bent waarvan iedere tweede pagina in een onbegrijpelijke taal is geschreven. Je volgt het verhaal, je begrijpt het concept, je kan zelfs bewondering vertonen voor de acteerprestaties, maar uiteindelijk blijf je wel een beetje op je honger zitten. Maar het is dé film bij uitstek voor filmsnobs die kunnen weglullen over de verdiensten van minimalistische cinema. Cannes heeft zijn reputatie hoog te houden en probeert altijd wel te kiezen voor niet-commerciële films (echter niet altijd voor de beste film), maar dit moet misschien wel hun meest exotische filmkeuze zijn.

    Korte inhoud: Oom Boonmee lijdt aan een nieraandoening en hij weet dat hij binnen 48 uur zal sterven. Hij laat zich door familie naar een onherbergzaam gebied brengen om te sterven, waar zij geconfronteerd worden met de geest van zijn gestorven echtgenote. Ook zijn verloren zoon komt tot hen uit de jungle in de vorm van een aap. We volgen de laatste dagen van Boonmee tussen zijn familie en hun verhalen.

    Net door het feit dat niemand de film echt kan vatten (als deze ook al gevat kan worden) stuit je meteen ook op grote liefhebbers die het werk omschrijven als een soort meesterwerk die enkel maar benaderd kan worden door een select groepje van "filmkenners". Alle discussies over de prent vervagen snel in inhoudsloze padstellingen over smaak en hoogdravende interpretaties die zelden of nooit te maken hebben met de film in kwestie. Ik vond de discussies na de film dan ook heftiger dan de film zelf. En dat is uiteindelijk ook wel een verdienste van Uncle Boonmee. Toch denk ik niet dat ik mij ooit een tweede keer aan deze poëtische introspectie zou blootstellen, net zomin als dat ik mezelf een tweede keer doorheen Krzysztof Kieslowski’s Trois Couleurs: Blue, Blanc, Rouge zou worstelen.

    Maar laten we eerlijk zijn, het is zeker een controversiële en radicale keuze, maar een prent die volgens mij minder zal blijven nazinderen dan vele andere films in de Cannes selectie. Persoonlijk had ik deze een eervolle vermelding gegeven maar niet de Gouden Palm. Hij is mij iets te vervelend, en meer bepaald omwille van zijn gecodeerde Thaise gevoeligheid. Maar het mist het universele karakter van bijvoorbeeld een David Lynch, Zhang Yimou, Chan-wook Park of een Wong Kar Wai film. Ik heb niets tegen droomsequenties en bizarre film-experimenten, zoals bijvoorbeeld het Japanse Symbol (2009) van Hitoshi Matsumoto, maar bij deze Uncle Boonmee had ik meer moeite om niet in slaap te vallen.

    loong_boonmee01.jpgloong_boonmee02.jpg

    Er is geen dramatische inhoud, maar wel een poëtische en esthetische benadering van het leven na de dood. De cineast maakt een wereld met eigen wetten en regels en laat er de toeschouwer in verdwalen. In principe zou je hier ook je verstand op nul moeten zetten, en je compleet laten onderdompelen in de magie van deze Thaise nacht. De film is traag, heel taag, en bijgevolg hypnotiserend, en geheel in de lijn van zijn vorige films, zoals Syndromes and Century (2006) en Tropical Malady (2004). En uiteindelijk is dit misschien wel de sleutel tot het werk van Weerasethakul. Je moet de tijd nemen om meer van zijn films te bekijken en hierdoor kan je er enkel maar meer voor open staan. Maar het vraagt als Europeaan misschien wel iets meer doorzettingsvermogen. U bent bij deze gewaarschuwd.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 3 september 2010

     

    *** Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives trailer ***

  • Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni en Michel Serrault overleden

    Pin it!

    Gisteren hebben twee iconen van de cinema ons verlaten; de Zweedse regisseur Ernst Ingmar Bergman en de Franse acteur Michel Serrault, maar zullen ze via hun films een eeuwig bestaan mogen kennen. Hoe kan het dan ook anders om ze even te vermelden op deze blog. Beiden zijn overleden op vrij late leeftijd. Michel Serrault is op 79-jarige leeftijd in Honfleur aan kanker overleden. Bergman is thuis op het Zweedse eiland Farö in zijn slaap overleden op 89jarige leeftijd.

    De meesten onder jullie zullen waarschijnlijk de acteur niet meteen kennen, nochtans heeft Serrault zomaar eventjes 135 films op zijn naam staan en stak hij 3 Césars op zak. Hij blonk uit als acteur in zowel serieuze rollen, zoals de Mathieu Kassovitz thriller Assassin(s) (1997) en de award-winnende Docteur Petiot (1990), maar is door het grote publiek bekend voor zijn komische rollen, zoals zijn vertolking van één van de twee homoseksuelen in La Cage aux Folles (1978). Zijn beste film voor mij blijft in ieder geval Garde à Vue (1981) van Claude Miller met Lino Ventura.

    Regisseur Bergman maakte meer dan 40 films, 126 toneestukken en 39 hoorspelen en is een echt begrip in de filmwereld en bejubeld als 'meester van de Zweedse film'. Zijn oeuvre omvat Wild Strawberries (1957), Through a Glass Darkly (1961), Persona (1966), Cries and Whispers (1972), Scenes from a Marriage (1973), Autumn Sonata (1978) en Fanny and Alexander (1982). Als regisseur vond hij het zijn opdracht het beste uit de acteurs te halen, ook als dat betekende dat het personage compleet anders werd dan hij eerst voor ogen had. Anders zou het geheel onnatuurlijk zijn. Dankzij deze visie op acteursregie, werden vooral zijn latere films meer gekenmerkt door dialogen ontstaan uit improvisatiesessies. Bergman trok dan met uitgewerkte ideeën naar de filmcrew die zelf de dialogen tot stand bracht. Daardoor moest hij wel op zoek gaan naar talentvolle acteurs en deze kwamen voornamelijk uit Zweden.

    Hij werkte ook liefst met dezelfde mensen, van acteurs tot cameramensen. Onder andere Bibi Andersson, Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Ingrid Thulin, Max von Sydow en Liv Ullmann behoorden tot zijn acteursgroep en voor het camerawerk hield Bergman vast aan Sven Nykvist, waarmee ook Woody Allen mee werkte. Bergman was voor Woody Allen altijd al een inspiratiebron geweest. Woody Allen beschreef Bergman ooit als "probably the greatest film artist ... since the invention of the motion picture camera." Ook voor Steven Spielberg was hij een groot meester: "I have always admired him, and I wish I could be a equally good filmaker as he is, but it will never happen. His love for the cinema almost gives me a guilty conscience." Maar Bergman had zijn mening over heel wat filmmakers, en die was niet altijd vleiend te noemen:

    Over Orson Welles zei Bergman het volgende: "For me he's just a hoax. It's empty. It's not interesting. It's dead. Citizen Kane (1941), which I have a copy of - is all the critics' darling, always at the top of every poll taken, but I think it's a total bore. Above all, the performances are worthless. The amount of respect that movie's got is absolutely unbelievable. I've never liked Welles as an actor, because he's not really an actor. In Hollywood you have two categories, you talk about actors and personalities. Welles was an enormous personality, but when he plays Othello, in The Tragedy of Othello: The Moor of Venice (1952), everything goes down the drain, you see, that's when he's croaks. In my eyes he's an infinitely overrated filmmaker."

    Van de beruchte Franse Nouvelle Vague cineast Jean-Luc Godard en de gerenommeerde Michelangelo Antonioni had hij ook niet veel goeds te zeggen: "I've never gotten anything out of his [Godard] movies. They have felt constructed, faux intellectual and completely dead. Cinematographically uninteresting and infinitely boring. Godard is a fucking bore. He's made his films for the critics. One of the movies, Masculin, Féminin (1966), was shot here in Sweden. It was mind-numbingly boring. Michelangelo Antonioni has done two masterpieces, you don't have to bother with the rest. One is Blowup (1966), which I've seen many times, and the other is La Notte (1961), also a wonderful film, although that's mostly because of the young Jeanne Moreau. In my collection I have a copy of Il Grido (1957), and damn what a boring movie it is. So devilishly sad, I mean. You know, Antonioni never really learned the trade. He concentrated on single images, never realising that film is a rhythmic flow of images, a movement. Sure, there are brilliant moments in his films. But I don't feel anything for L'Avventura (1960), for example. Only indifference. I never understood why Antonioni was so incredibly applauded. And I thought his muse Monica Vitti was a terrible actress."

    Maar Bergman was wel geboeid door het werk van een aantal hedendaagse cineasten: "Among today's directors I'm of course impressed by Steven Spielberg and Martin Scorsese, and Francis Ford Coppola, even if he seems to have ceased making films, and Steven Soderbergh - they all have something to say, they're passionate, they have an idealistic attitude to the filmmaking process. Soderbergh's Traffic (2000) is amazing. Another great couple of examples of the strength of American cinema is American Beauty (1999) and Magnolia (1999)."

    Bergman werd negen keer genomineerd voor een Oscar voor Beste Regisseur, maar won nooit. Wel kreeg hij in 1971 een ere-Oscar voor zijn gehele oeuvre. Een soort troostprijs die ook Alfred Hitchcock mocht in ontvangst nemen nadat hij ook werd gepasseerd zonder één beeldje voor beste regisseur. In 1997 ontving hij wel de 'Gouden Palm der Gouden Palmen' op het filmfestival van Cannes. Regisseurs als Martin Scorsese, Woody Allen, Robert Altman, Francis Ford Coppola, Akura Kurosawa en Wim Wenders eerden hem toen als de beste regisseur aller tijden.

    Update 31/07/2007: Nadat gisteren bekend werd dat Ingmar Bergman en Michel Serrault niet meer onder ons zijn, komt vandaag het bericht dat ook regisseur Michelangelo Antonioni is overleden. De Italiaan stierf maandagavond op vredige wijze in zijn stoel, in bijzijn van zijn vrouw. Antonioni, die al tijdens de Tweede Wereldoorlog als filmmaker actief was, werd beroemd met films als La Signora Senza Camelie (1953), Identificazione di una Donna (1953) en de Gouden Palm film BlowUp. Antonioni is de oudste van de drie geworden, 94 jaar.

    Hij werd genomineerd voor een oscar voor BlowUp, maar verloor deze aan Fred Zinnemann voor A Man For All Seasons (1966). Hij kreeg wel een Honorary Award Oscar voor zijn oeuvre - zoals dat gewoonlijk gaat binnen de Academy - en dit beeldje werd dan nog eens gestolen in zijn huis tijdens het kerstverlof.

  • Robert Altman overleden

    Pin it!

    De Amerikaanse filmregisseur Robert Altman (MASH, Short Cuts, McCabe and Mrs. Miller, Nashville, The Player, Gosford Park), een van de grote Amerikaanse cineasten, is overleden, volgens het magazine Variety.com. Altman overleed maandagnacht op 81-jarige leeftijd in het Los Angeles Hospital, na complicaties ten gevolge van kanker.

    De regisseur kenmerkte zich niet alleen door zijn bijtende satire en cynische humor, maar ook door zijn eigenzinnige filmstijl (het heruitvinden van een filmgenre, zoals het westerngenre en het film noir genre) en acteursregie (waar de dialogen elkaar overlappen en spreken van op een grote afstand), maar tevens voor zijn enorme levenslust. Altman was tot op heden nog steeds bezig met regisseren. Zijn laatste film, A Prairie Home Companion (2006), die handelt over de dood, is uiteindelijk ook zijn laatste film geworden.

    The Long Goodbye (1973)Nashville (1975)Cookies Fortune (1999)Gosford  Park (2001)A Wedding (1978)

    Altman is geboren op 20 februari 1925 in Kansas City, en werd tot 5 keer toe genomineerd voor een Oscar, maar The Academy gunde hem de eer niet van een beeldje en dus kende de jury hem begin dit jaar een Lifetime Achievement Award toe, vooral gezien als een soort troostprijs voor bejaarde filmmakers die over het hoofd werden gezien. Maar Altman zei smalend dat ze te vroeg waren want hij wou er en zei onlangs nog dat hij er nog 40 jaar bij doen. Altman kreeg wel een BAFTA Awards voor Regie voor de film The Player en de Alexander Korda Award voor Beste Britse film, voor Gosford Park. Hij won tevens 2 keer de Gouden Palm, voor Mash en voor The Player.

    Altman heel veel betekend voor de industrie en werd een beetje gezien als een rebel binnen het Hollywood-systeem. Hij had een hekel aan platgetreden paden en een uitgesproken voorkeur voor realistische of naturalistische films. Altman was ook een verklaarde tegenstander van de huidige Amerikaanse president. Toen het Supreme Court eind 2000 George W. Bush tot winnaar van de verkiezingen uitriep, zei hij dat dit "een enorme terugslag voor de Amerikaanse maatschappij" zou zijn.

    The Gingerbread Man (1998)The Player (1992)MASH (1970)Prêt-à-Porter (1994)Thieves Like Us (1974)

    Maar Altman heeft met zijn experimenten ook niet altijd meesterwerkjes afgeleverd. Altman was niet alleen in staat van het beste maar ook van het slechtste. Ik denk dan maar aan films zoals Dr T and the Women (2000), Prêt-à-porter (1994), Popeye (1980) of Come back to the five and dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean (1982).

    Tot Altmans bekendste en beste films behoren de Korea-satire MASH (1970), de Hollywood-satire The Player (1992), de film over countrymuziek en politiek Nashville (1975), de film noir-remake The Long Goodbye (1973) naar Raymond Chandlers Marlowe-figuur, de remake Thieves Like Us (1974) en de briljant gemonteerde meervoudige psychologische studie Short Cuts (1973). Onderschat werden en blijven films als het hilarische A Wedding (1978), de psychologische studie 3 Women (1977) met een schitterende Sissy Spacek als psychopate, en het intrigerende Images (1972). Zijn laatste viersterrenprent dateert van 2001; het zeer Britse moordmysterie Gosford Park (2001).

    ***Related Posts***
    12/01/2006 : Robert Altman krijgt Lifetime Achievement Award
    21/07/2005 : Robert Altman nog steeds actief als regisseur