gone girl

  • The Girl on the Train (2016) ** recensie

    Pin it!

    Laat ik meteen met de deur in huis vallen, The Girl on the Train (2016) zit bij de slechtste films die ik dit jaar heb gezien in persvisie. De film is gebaseerd op een geslaagd boek van Paula Hawkins en in scenario gegoten door Erin Cressida Wilson, maar wat werkt op papier lijkt toch wel desastreus op film. Nochtans kon deze thriller rusten op heel wat acterend vermogen. Het geheel werd aan elkaar gezet en geregisseerd door Tate Taylor (The Help), die nooit echt zijn stempel heeft kunnen zetten.

    The Girl on the Train,Erin Cressida Wilson,Tate Taylor,Emily Blunt,Luke Evans,Haley Bennett,Justin Theroux,Rebecca Ferguson,edgar ramirez,Gone Girl,Danny Elfman,Charlotte Bruus Christensen

    Korte inhoud: Het verhaal volgt een recent gescheiden vrouw, Rachel (Emily Blunt) genaamd, die de trein neemt naar Manhattan. Daar is ze getuige van een ogenschijnlijk perfect koppel, Scott (Luke Evans) en Megan (Haley Bennett). Maar op een dag gaat er iets mis tussen de twee en raakt Rachel verzeild in een mysterieus complot rondom de verdwijning van Megan Hipwell, en die misschien ook wel iets te maken heeft met haar ex-man Tom (Justin Theroux) die Rachel bedroog met Anna (Rebecca Ferguson) of misschien met de psychiater van Megan, Dr. Kamal Abdic (Edgar Ramírez).

    Het eerste wat iedereen zal zeggen na het zien van The Girl on the Train, is dat het heel veel weg heeft van Gone Girl (2014), en de auteur kon er haar inspiratie wel gezocht hebben want de film verscheen een jaar voor haar boek werd uitbracht. Maar het grote verschil tussen deze David-Fincher-prent met Ben Affleck, is dat de personages in The Girl on the Train voor geen millimeter geloofwaardig zijn. Dat één personage plots een gewetenloze moordenaar wordt, ok, tot daaraan toe. Maar als alle andere personages opeens eigenaardige karaktertrekken vertonen met onbegrijpelijke motivaties, om zo de intrige in het verhaal op een kunstmatige manier aan te dikken, begin ik als toeschouwer af te haken.

    Indien jullie deze film alsnog 'unspoiled' willen zien zou ik hier stoppen met lezen, want ik kan de vinger niet op de wonde leggen zonder de zere plek te beschrijven. *** begin spoiler*** Laat ik misschien beginnen met het hoofdpersonage gespeeld door Emily Blunt (pics). Zij wordt geportretteerd als een vrouw met een drankprobleem. Maar het is geen gewoon drankprobleem. Ze heeft een soort onverklaarbare afwijking waarin ze dingen zal fantaseren tijdens haar black-outs die er nooit zijn gebeurd. Een gemakkelijke truuk voor een auteur om eigenlijk om het even wat te schrijven en de plot de vreemdste kronkels te laten maken, want ja: "Het is maar ingebeeld". Het doet me een beetje denken aan die films waarin personages ongeloofwaardige stuff uithalen of achtervolgd worden door een monster, om dan nadien te ontwaken uit een droom. Maar hiermee kom je misschien één keer meer weg, maar geen 3 keer. Je verliest ook meteen elke band met je hoofdpersonages.

    the_girl_on_the_train_2016_blu-ray_pic01.jpgthe_girl_on_the_train_2016_blu-ray_pic02.jpgthe_girl_on_the_train_2016_blu-ray_pic03.jpg
    © 2016 eOne Benelux

    Een ander karakter lijkt dan weer een ongelofelijk losbandig leven te leiden, terwijl er niet meteen aan aanleiding was voor haar gedrag buiten het feit dat ze op jonge leeftijd een kind zou verloren hebben en dit de aanleiding zou moeten zijn dat zij seks wou met veel mannen in de hoop snel weer zwanger te worden. Ik ben geen psycholoog, maar ik zie zelf geen verband tussen vrouwen die een kind hebben verloren of een miskraam hebben gehad en promiscuïteit, maar dit verhaal trekt zich verder niet al teveel aan van menselijke psychologie, zolang het de intrige maar fascinerend genoeg maakt. Op een zeker ogenblik wil ze met een andere man naar een afgelegen bos...God weet waarom...om hem te vertellen dat ze zwanger is. Een scène waar je de uitkomst al snel kan raden. Even voorspelbaar als het feit dat Rachel op het einde van de film plots haar drankverslaving lijkt te hebben overwonnen en een serieuze make-over heeft gekregen. ***einde spoiler***.

    Niks in deze film houdt steek. Het feit dat Rachel stom dronken is, maar wel een zeer scherp zicht heeft en een man kan herkennen honderd meters verder tussen bomen terwijl ze op een rijdende trein zit, maar niet in staat is een man/vrouw te herkennen die haar vanop korte afstand een pak rammel geeft ... begrijpen wie begrijpen kan. Of nog het feit dat de verdwenen vrouw toevallig woont naast het huis van haar ex-man én ook nog eens de nanny was van hun kind. Of nog, dat het leven van die mensen zich voornamelijk afspeelt in het zicht van de mensen op de trein lijkt voor mij iets buitengewoon bespottelijk. Ik nodig alle Belgische pendelaars uit om mij eens het leven te vertellen van nog maar één gezin die ze met de trein voorbij rijden. Als je toevallig al iemand ziet die in de tuin aan het werken is, heb je al geluk, laat staan dat je een koppel ziet seksen tussen de gordijnen op 100 meter afstand, laat staan dat je hun leven kan volgen. Deze film is krankzinnig.

    the_girl_on_the_train_2016_pic01.jpgthe_girl_on_the_train_2016_pic02.jpgthe_girl_on_the_train_2016_pic03.jpg
    © 2016 eOne Benelux

    Ook de muziek van Danny Elfman is ondermaats en heit feit dat deze prent bijna twee uur duurt maakt alles behoorlijk langdradig en saai. Het enige wat me nog een beetje kon bekoren naast de niet onaardige vertolkingen van de acteurs, was de fotografie van Charlotte Bruus Christensen (The Hunt/Jagten, Far From the Madding Crowd). The Girl on the Train komt uit op 2 november 2016.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 12 oktober 2016

    ***Related Post***
    27/03/2017: The Girl on the Train filmbespreking (Karen)

     

    *** The Girl on the Train trailer ***

  • Dark Places (2015) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De 40-jarige Charlize Theron is een veelzijdige actrice. Enerzijds zien we haar opduiken in allerhande reclamespotjes, speelt ze een stoute heks in de sprookes-adaptatie Snow White and the Huntsman (2012), een koele officier in het science-fiction drama Prometheus (2012) en binnenkort met kortgesneden kapsel in het actie-spektakel Mad Max: Fury Road (2015).

    dark_places_2015_poster.jpg

    Charlize heeft 11 jaar geleden de Oscar gewonnen voor Beste Actrice in Monster (2003) waarin ze een gigantische metamorfose onderging. In Dark Places (2015) zien we nog een ander facet van haar, een ingetogen en getormenteerde zijde. Toch denk ik niet dat ze met deze prent nog maar een Oscar-nominatie zal opstrijken.

    Korte inhoud: Libby Day (Charlize Theron) is een vrouw die op 7-jarige leeftijd een bloedbad overleeft. Ze getuigt hierbij tegen haar broer die hun familie vermoord heeft. Vijfentwintig jaar later wordt ze benaderd door Lyle (Nicholas Hoult), lid van een groep die geobsedeerd is met het oplossen van beruchte misdrijven haar met vragen over de gruwelijke gebeurtenis. Zij lijken er overtuigd van te zijn dat haar broer Ben Day (Tye Sheridan/Corey Stoll) onschuldig is. Libby heeft geen zin om het verleden opnieuw op te rakelen, maar uit geldnood beslist ze toch op het voorstel in te gaan en stilaan begint ze te twijfelen aan de gebeurtenissen van toen.

    De thriller Dark Places is gebaseerd op een boek van Gone Girl (2014)-auteur Gillian Flynn, maar is een stuk minder aangrijpend dan de Fincher prent, hoewel de intrige hier ook wel voldoende aanwezig is. Je blijft gissen wat er zich precies heeft afgespeeld tijdens deze bloederige avond, en het acteerwerk is ook van een hoog niveau. Ook al heb ik wat moeite met het acteerwerk van Chloë Grace Moretz zet ze hier één van haar betere vertolkingen neer. Maar iedereen wordt toch van het scherm gespeeld door Christina Hendricks (pics), die de moeder speelt. We krijgen scènes van haar te zien via flash-backs en komen zo stukje bij beetje meer te weten over de omstandigheden van het bloederig familiedrama.

    De regie en het scenario waren afkomstig van de Fransman Gilles Paquet-Brenner, die met het succes van Gone Girl meteen een duwtje in de rug kreeg om het project gefinancierd te krijgen. Maar het spijtige aan deze thriller is dat de regisseur er maar niet in slaagt het personage van Charlize Theron interessant te maken. Er was nochtans een manier via de ontmoeting met Lyle, maar die relatie blijft al zo onderkoeld en belangeloos als de ontmoeting die ze heeft met haar bezopen vader, die als zwerver door het leven slentert. Ook al was de rol van de moeder uiteindelijk een bijrol, ga je als kijker meer gaan meeleven met haar dan met het hoofdpersonage. En dat voelt bijzonder vreemd aan, zeker ook omwille het feit dat Hendricks (Mad Men) als actrice toch een stuk minder bekend is dan Charlize. En dat lag niet aan de vertolking van Charlize - die nota bene de film zelf heeft geproduceerd - dan wel aan de keuzes in het script.

    dark_places_2015_pic01.jpgdark_places_2015_pic02.jpgdark_places_2015_pic03.jpg
    dark_places_2015_pic04.jpgdark_places_2015_pic05.jpgdark_places_2015_pic06.jpg

    Dark Places speelt zich niet af in de stad maar in afgelegen stadsbuurten en rurale gebieden. Typisch voor dergelijke films zijn dan ook de kleurrijke personages die we ontmoeten. Zo ontmoet Libby op een zeker moment het vriendinnetje van haar broer Lyle, de wat onbesuisde Diondra, die we hebben ontmoet als teenager (Chloë Grace Moretz) en nadien als volwassen vrouw (Andrea Roth). Een alleenstaande moeder, die er niet voor terugschrikt om naar een wapen te grijpen wanneer haar leven en dat van haar dochter bedreigd wordt. De ontmoeting tussen het personage van Libby en Diondra levert ook een beklemmende scène op. Ook de muziek van Gregory Tripi wist met zijn eenvoud dat rurale karakter perfect weer te geven.

    Het heeft een lange tijd geduurd maar Dark Places komt uiteindelijk vanaf morgen uit op DVD en Blu-ray met Nederlandse ondertitels via Dutch Film Works. Op de schijf staan spijtig genoeg geen extraatjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 24 maart 2016

     

    *** Dark Places trailer ***

  • Gone Girl (2014) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het was meteen duidelijk dat Gone Girl (2014) een typische David Fincher film zou worden, gedraaid met sfeervolle low lights waarin talentvolle acteurs het beste van zichzelf geven in een relaas waar de verborgen bloederige gruwel op het einde van de rit ontrafelt wordt en in ons gezicht spat. Deze psychologische thriller kon misschien wel wat korter en het einde komt niet zonder een zekere teleurstelling, maar de geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend.

    gone girl,David Fincher,Ben Affleck,Rosamund Pike,Patrick Fugit,Carrie Coon,Neil Patrick Harris,Missi Pyle,Jeff Cronenweth,Kirk Baxter,Trent Reznor,Atticus Ross,Kim Dickens,Gillian Flynn

    Korte inhoud: De film graaft in de geheimen van een modern getrouwd koppel. Ter gelegenheid van zijn vijfde huwelijksverjaardag, meldt Nick Dunne (Ben Affleck) dat zijn mooie vrouw, Amy (Rosamund Pike), is verdwenen. Onder druk van de politie en het groeiende media-circus, begint het portret van een uniek samenzijn af te brokkelen, en al snel moeten deze plaats ruimen voor leugens en bedrog. Een duistere vraag die iedereen zich stilaan begint te stellen: Heeft Nick Dunne misschien wel zijn vrouw vermoord?

    Dit is het soort film waar je eigenlijk zo weinig moet over lezen, want hier laat Fincher ons echt wel gissen naar het wie, waarom en het hoe van de mysterieuze verdwijning. Gone Girl is gebaseerd op de bestseller van Gillian Flynn, die tevens het scenario schreef, en dat betekent dus dat we hier dicht bij het originele werk aanleunen. Het resultaat is een gewiekste thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt. Deze thriller is minder brutaal dan een Se7en (1995) of een The Girl with the Dragon Tattoo (2011), maar daarom niet minder intens. Het is wat mij betreft toch de meest Hitchcockiaanse prent uit zijn gehele oeuvre, met een perfecte balans tussen elegantie en brutaal geweld. Zelfs thematisch zitten we dicht bij het werk van Alfred Hitchcock.

    Ik kan eigenlijk weinig over de acteurs vertellen zonder noodgedwongen een paar belangrijke plotpoints te spoilen, maar wat ik kan vertellen is dat niet Ben Affleck maar wel Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Affleck speelt altijd goed wanneer hij zich begint in te houden, en dat is precies wat hij hier doet. Bij de bijrollen zien we de blonde Kim Dickens opduiken als detective die het onderzoek naar de vermiste vrouw voert. Ze moest voor de rol waar de haren donkerbruin kleuren, als contrast op de blonde haren van hoofdactrice Rosamund. De agente wordt bijgestaan door hulpofficier Jim Gilpin, gespeeld door een overheerlijke Patrick Fugit. De tweelingzus van Nick wordt gespeeld door Carrie Coon en in de rol van een ex vriendje van Amy zien we Neil Patrick Harris, die altijd wel een geschikte figuur is om een jonge rijke creep te spelen. Toch dacht ik even dat Fincher hiervoor Justin Timberlake in gedachten had, maar zodra het plot vordert begrijp je meteen de keuze.

    gone_girl_2014_review_pic01.jpggone_girl_2014_review_pic02.jpggone_girl_2014_review_pic03.jpg
    gone_girl_2014_review_pic04.jpggone_girl_2014_review_pic05.jpggone_girl_2014_review_pic06.jpg

    Gedeeltelijk gebaseerd op gebeurtenissen in het dagboek van Amy en ondervragingen door de politie pluizen we het verhaal uit. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Ook de media wordt op de korrel genomen via nieuwsanker Ellen Abbott (Missi Pyle), die op twee druppels lijkt als de blondines bij Fox News. Ze brengen de berichten in een eigen verhaal en schamen er zich niet voor om met een beschuldigend vingertje te wijzen en mensen publiekelijk terecht te stellen. De ouders van Amy zijn de auteurs van het populaire kinderboek 'Amazing Amy', een verbloemde versie van wat hun eigen dochter is. En wanneer Nick en Amy in het huwelijksbootje stapten leek het leven van de echte Amy samen te vallen met het leven van het sprookjes Amy.

    Voor deze film heeft Fincher opnieuw beroep gedaan op de fotografie van Jeff Cronenweth, monteur Kirk Baxter en de muziek van Trent Reznor en Atticus Ross. Het resultaat is in ieder geval een prent die de bezoeker niet beschouwt als dom popcorn-vretende vee die om de 15 minuten wakker geschud moet worden met cgi-vertier. Je moet er zelf je kopje bij houden, want de tijdstructuur wordt behoorlijk door mekaar geschud en de karakters zijn allesbehalve kartonnen borden.

    Gone Girl werd genomineerd voor slechts één Oscar, met name deze voor Rosamund Pike als Beste Actrice, maar won uiteindelijk niet. Ook regisseur David Fincher was niet genomineerd en heeft ook nog nooit het felbegeerde beeldje gewonnen. Op de Blu-ray vinden jullie de audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 3 maart 2015

    ***Related Posts***
    15/04/2014: Rosamund Pike in lijkenhuisje in Gone Girl
    14/07/2013: David Fincher werkt aan Gone Girl met Ben Affleck

     

    *** Gone Girl trailer ***

  • Box-office succes van Fifty Shades of Grey is goede zaak

    Pin it!

    Ja, u leest het goed, wij zijn blij met het succes van Fifty Shades of Grey (2015), ook al vonden we de film zelf maar een saaie zakelijke bijeenkomst waarin de kinky stuff niet worden opgevoed in de slaapkamer, maar contractueel vastgelegd op papier aan de vergadertafel. Maar het opent wel de ogen van Hollywood voor het potentieel van R-rated films, die nog steeds ondergewaardeerd worden.

    En het is wel een beetje logisch gezien R-rated films geen filmtickets kunnen verkopen aan minderjarigen, en dat kan soms ferm doorwegen aan de box-office. Maar de cijfers van Fifty Shades of Grey bewijzen dat er ook wel een volwassen publiek is die misschien in het verleden iets teveel genegeerd is geweest. Universal heeft met deze 40 miljoen dollar productie zowat 240 miljoen dollar opgebracht in zijn eerste weekend!

    fifty_shades_of_grey_2015_r-rated_pic01.jpgamerican_sniper_2014_r-rated_pic02.jpggone_girl_2014_r-rated_pic03.jpg

    Ook die andere R-rated film, American Sniper (2014) van Warner Bros, heeft 390 miljoen dollar opgeleverd en dit met een productiebudget van 60 miljoen dollar. Ook de R-rated David Fincher film Gone Girl (2014) heeft 368 miljoen dollar opgebracht met een productiebudget van 61 miljoen dollar. Misschien gaan studio's hun R-rated filmprojecten nu met iets meer zorg gaan behandelen.

    In ieder geval zijn deze 3 bovenstaande films niet R-rated omwille van zijn horror, dan wel omwille van zijn volwassen aard. Elk jaar zien we filmprojecten met een R-rated karakter die zijn herwerkt tot een PG-13 films (The Possession, Jessabelle, The Quiet Ones, Insidious I & II, ...), maar de recente toevloed aan succesvolle R-rated films bewijst dat er wel degelijk een publiek is en misschien mogen er in de toekomst zelfs ook iets meer R-rated comic adaptaties zijn en volwassen horrorfilms. De toekomst zal het uitwijzen.

    ***Related Posts***
    11/02/2015: Fifty Shades of Grey review
    27/01/2015: American Sniper review
    29/09/2014: Gone Girl review

    Categories: News 1 comment
  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2014

    Pin it!

    Naar goede gewoonte pakken we hier op De FilmBlog uit met de Top 10 Beste Films van 2014, en net zoals elk jaar zit het neusje van de zalm weer in de staart. Ik denk dan maar aan het schitterende A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor, die ik al in persvisie mocht bekijken, maar pas op 31/12 in de States in de bioscoop zal komen en later op 4 februari 2015 bij ons in de bioscoop. En ook al vermoed ik dat deze film wel eens met een aantal Oscar-beeldjes zal lopen, zal ik hem vanwege zijn late release niet opnemen in de Top 10.

    inherent_vice_2014_poster2.jpgbirdman_2014_poster.jpgthe_imitation_game_2014_poster.jpga_most_violent_year_2014_poster.jpg

    Hetzelfde kan gezegd worden van het magnifieke The Imitation Game (2014) met Benedict Cumberbatch, die in de States op 25 december in de bioscoop komt en bij ons pas op 14 januari 2014. Ook de geniale Birdman (2014) kan ik niet opnemen in de Top 10, gezien deze film pas op 28 januari 2015 ons land aandoet met een ruime release. Ook Inherent Vice (2014) komt pas op 25 februari bij ons uit en Foxcatcher (2014) is voor 21 januari 2015. Ik had ook The Interview (2014) in de Top 10 willen opnemen, al was het maar uit pure solidariteit met Sony en met een dikke opgestoken middelvinger naar die Noord Koreaanse hackers. Maar gezien de plaatsen beperkt waren in onze Top 10 en we de film in kwestie zelfs nog niet hadden gezien in persvisie, staat de film er niet tussen.

    En net zoals elk jaar hebben we voor de Top Slechste films van 2014 niet alleen op zoek gegaan naar films die slecht gemaakt zijn, maar ook films die eigenlijk geen enkel excuus hadden om een teleurstellende film af te leveren en bijgevolg noodgedwongen in deze lijst moesten staan.

    The Best Movies of 2014

    10. Under the Skin (2013) Jonathan Glazer

    Under the Skin (2013) is zo een bizarre en originele prent dat ik zelfs moeite had om er een review over neer te pennen. Daar waar een Lost Highway (1997) nog op een psychologische manier te doorgronden was, is deze prent echt wel 'out there'. Na het zien ervan kan je het WTF-moment nauwelijks onderdrukken. Maar de beeldvoering, de muziek, de vertolkingen (die deels geacteerd waren en deels verborgen camera met niet-acteurs) is dermate fascinerend dat je er meer wil over te weten komen. Under the Skin kruipt werkelijk 'onder je huid'. En dan stoot je op het boek van Michel Faber, die echt wel de sleutel is om deze prent op een logische manier te doorgronden en te verklaren. Maar los van het boek blijft het een fascinerende film die mensen aanzet tot het bedenken van de meest uitzinnige theorieën, en dat is iets waar veel science-fiction films maar van kunnen dromen. Het is bij mijn weten zelfs de eerste "cinema-vérité-science-fiction" film ooit gemaakt en is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

    Under the Skin

    9. The Drop (2014) Michaël R. Roskam

    Het was misschien niet het meest originele en verrassende verhaal dat Roskam kon vertellen, maar de manier waarop hij zijn acteurs opvoert en de beklemmende sfeer die hij installeert was om van te smullen. Het moet trouwens de eerste keer zijn dat een film gemaakt door een Belg, allesbehalve aanvoelde als een Belgische film. The Drop (2014) heeft wel zwaar geflopt in de States, maar het verwachtingspatroon van de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker is anders dan wat wij verlangen van een film. Een Amerikaan wil actie zien om de zoveel minuten en hier moet je werkelijk kunnen genieten van de ontplooiing van het (trage) drama om dan op een andere manier te kunnen proeven van die harde conflict-momenten. The Drop werd ook niet echt gepromoot - te wijten aan het beperkte productiebudget - en dat betaal je cash aan de box-office. Het is geen sensationele prent en er komt geen echt onthutsende finale, maar het fascinerende zit hem in de ontwikkeling van die complexe personages. En uiteraard heb je ook nog eens briljante vertolkingen van Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts.

    The Drop

    8. Interstellar (2014) Christopher Nolan

    Ook al blijft Interstellar (2014) wat nazinderen, hebben we hier - gezien de reputatie van de talentvolle Nolan - veel meer van verwacht. Het is niet dat je er met volle teugen van zal genieten, en toch is het iets van een evenement wat ongetwijfeld de moeite waard is. Er zijn ongetwijfeld veel zaken die niet werken, maar deze film is en blijft episch - en niet alleen omwille van de beeldvoering. Mijn grootste probleem met de film is dat hij net iets teveel de zaken verbaal wou uitleggen, terwijl alles al visueel duidelijk genoeg was. Desondanks was de ambitie van Nolan's visie zo verfrissend in dit tijdperk van films die op 'safe' spelen, voorspelbare sequels en spin-offs.

    Interstellar

    7. Fury (2014) David Ayer

    Los van de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) en het overdreven patriottisme is het een indrukwekkende en aangrijpende oorlogsprent die heel wat interessante bokkensprongen maakt. Net zoals een rollende tank is Fury zowel lomp als compromisloos, en tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen.

    Fury

    6. Locke (2013) Steven Knight

    Een andere film met Tom Hardy die niet mocht ontbreken aan deze Top 10 is Locke (2013). We hadden al veel gelijkaardige filmprojecten gezien waarin we slechts één personage zien op één locatie gedurende 90 minuten (Brake en Buried), maar deze is wel de meest geslaagde prent van de drie. En dat zal ook wel te maken hebben met de meesterlijke vertolking van de hoofdacteur. Zelden was een film over een man die van Birmingham naar Londen rijdt zo fascinerend.

    Locke

    5. Nightcrawler (2014) Dan Gilroy

    Nightcrawler (2014) moet de meest boeiende debuutfilm zijn van het jaar met een onherkenbare maar steengoede Jake Gyllenhaal, die met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen bij momenten lijkt op een griezelige vampier. Een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden ... of misschien van zal walgen. Nightcrawler ontrolt zich in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: 'Het publiek wil bloed zien'. Ik heb vooral een uitstekende film gezien.

    Nightcrawler

    4. Edge of Tomorrow (2014) Doug Liman

    Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog, maar deze Edge of Tomorrow (2014) heeft me van begin tot eind op de 'rand' van mijn stoel doen zitten. Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. Je zou het kunnen zien als een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

    Edge of Tomorrow

    3. Guardians of the Galaxy (2014) James Gunn

    Tegen alle verwachtingen in is dé science-fiction film van het jaar is zonder twijfel Guardians of the Galaxy (2014), met zijn offbeat en soms clevere humor op melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. De kracht van deze prent zit hem niet in het verhaal, maar wel de toon waarop het verhaal wordt verteld. Je moet immers al ver terug in de tijd gaan om een science-fiction film te zien waarmee je echt kunt lachen. Het is een plezier om B-list underdogs te zien opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het was meteen duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren. Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment, met een goeie balans tussen knetterende actie en zwarte humor. Tevens de enige comic adaptatie die de moeite was te vernoemen in 2014.

    Guardians of the Galaxy

    2. Gone Girl (2014) David Fincher

    Als grote fan van het werk van David Fincher, heb ik ook genoten van deze Gone Girl (2014) met zijn a-typische serial killer. De geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend. Het resultaat is een gewiekste psychologische thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt, met een Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Het lijkt op een 12-in-een-dozijn thriller, maar dat is het allesbehalve.

    Gone Girl

    1. Boyhood (2014) Richard Linklater

    Maar je kunt er moeilijk om heen dat dé film van het jaar toch wel Boyhood (2014) is van Richard Linklater. De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met het hoofdpersonage dat opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het resultaat is een fascinerende coming-to-age film. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, komt het nooit gekunsteld over en worden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen.

    Boyhood

    The Worst Movies of 2014

    10. Exodus: Gods and Kings (2014) Ridley Scott

    Net zoals in 2013 hebben we dit jaar opnieuw een Ridley Scott prent op de 10de plaats van de slechtste films. Exodus: Gods and Kings (2014) komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. We krijgen dan ook van de pot gerukte theorieën voorgeschoteld; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren of een komeet die de terugtrekking van de zee zou verklaren. Komt daar nog bij de witter-dan-wit casting (met meer "gekleurde" en authentieke acteurs onderaan de sociale ladder), dialogen die vertalingen van het Oude Testament mixen met hedendaagse replieken, buitengewoon slecht acteerwerk en een saaiheid die in 2014 nauwelijks overtroffen werd.

    Exodus: Gods and Kings

    9. Transformers: Age of Extinction (2014) Michael Bay

    En naar goede gewoonte hebben we ook een Michael Bay film, en dit jaar is dat Transformers: Age of Extinction (2014), een langgerekte showreel van het visuele effectenhuis Industrial Light & Magic. En hun expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt zelfs 2u45 minuten! Voor mij volstond de trailer van dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk.

    Transformers: Age of Extinction

    8. Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) Jonathan Liebesman

    En van Michael Bay gesproken, kon je dit jaar ook niet omheen Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), popcorn-vertier van de domste soort. Bay nam de productie op zich, maar net zoals de Transformers draait alles rond actie, visuele effecten, Victoria Secret product placement en bimbo's. Het is allemaal net niet dom genoeg of grappig om hier plezier aan te beleven.

    Teenage Mutant Ninja Turtles

    7. The Expendables 3 (2014) Patrick Hughes

    Ze hadden het bij die ene film moeten laten maar de geur van dollars heeft er voor gezorgd dat we ondertussen The Expendables 3 (2014) hebben, en het is alweer een onbegrijpelijk en veel te lange cocktail van testosteron en buskruit met een gezelschap van has-been actiesterren én Jason Statham. De nieuwigheid van de eerste film is eraf en zelfs het zelfbewuste campy kantje uit de sequel zijn weg, en we blijven over met een levenloos script die zichzelf net iets te ernstig neemt, ook al krijgen we een spervuur aan onnozele one-liners en tenenkrullende overacting van Mel Gibson en Wesley Snipes. Persoonlijk denk ik dat ijs zien smelten aan de Noordpool veel boeiender is dan deze catwalk van actie-veteranen.

    The Expendables 3

    6. Deliver Us from Evil (2014) Patrick Hughes

    Een mode-trend van de laatste jaren zijn de hybride films waarbij verschillende filmgenres worden gemixt (cf. Shaun of the Dead, Kill Bill, Guardians of the Galaxy, ... ), maar deze excorcist / politiefilm is allesbehalve een geslaagde mix. Nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Deze Deliver Us from Evil (2014) slaat de bal volledig verkeerd. Hier is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven.

    Deliver Us from Evil

    5. Left Behind (2014) Vic Armstrong

    Het zou geen Top 10 Worst Movies zijn zonder een Nicolas Cage film, en hier hebben we Left Behind (2014), misschien wel de meest amateuristische end of time/disaster film aller tijden, en we hebben al heel wat rampzalige prenten gehad. De speciale effecten lijken hier wel gemaakt met Microsoft Paint en het scenario geschreven door een groepje apen met een VDAB-getuigschrift scenarioschrijven. Het is onbedoeld lachwekkend, maar laat dit een steun zijn voor alle talentloze regisseurs in de wereld. Er is ook hoop voor jullie in Hollywood voor een langspeelfilm debuut. Maar de professionele stuntman Vic Armstrong heeft toch wel eventjes met Nic Cage kunnen draaien, en de acteur heeft hier zowat zijn meest tenenkrullende rol neergezet uit zijn gehele carrière. Proficiat aan al diegene die betrokken waren in dit treinongeluk.

    Left Behind

    4. Sex Tape (2014) Jake Kasdan

    De slechtste komedie van het jaar is toch wel Sex Tape (2014). Het ontbreekt deze prent niet alleen aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'seks tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper. En zoals bij elke van die tapes is het leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken.

    Sex Tape

    3. Grace of Monaco (2014) Olivier Dahan

    En voor wie dacht dat ze met Diana (2013) het dieptepunt hadden bereikt van de royal biopics, komen ze met Grace of Monaco (2014) aandraven. Je zou denken dat Harvey Weinstein na Diana zijn lesje had geleerd maar de uitschuiver is bij deze prent zowaar nog groter. Het zag er allemaal zo veelbelovend uit, maar het resultaat is beschamend. Nicole Kidman zet hier tevens één van heer slechtste vertolkingen neer ooit, maar ook hier is de regisseur echt wel de grote verantwoordelijke. De Franse cineast Olivier Dahan maakt (naar eigen zeggen) geen biopics, hij maakt fictie gebaseerd op echte personages. En daar wringt het schoentje op vele vlakken want het resultaat is bespottelijk, met een regisseur die historische feiten vermengd met eigen verzinsels omdat hij denkt dat een welbepaalde scène nood heeft aan een bepaald personage of context. Het acteerwerk is rotslecht, het script is absurd, de mise-en-scenes zijn gruwelijk, de fotografie met zijn extreme close-ups is puberaal en de grondgedachte van de film is ... wait for it ... hoe nobel het is om belastingen te ontduiken. WTF?!

    Grace of Monaco

    2. 47 Ronin (2014) Carl Rinsch

    Ook Keanu Reeves kon niet uit deze lijst blijven en met Ronin 47 (2014) maakt hij meteen indruk. Maar in alle eerlijkheid is de grote verantwoordelijke van deze audio-visuele drek niemand minder dan de regisseur, Carl Rinsch. Hij is net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners en vertolkingen is dit misschien de grootste gemiste kans op een uitstekende fantasy-samurai film. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    47 Ronin

    1. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie

    Maar de grootste stinker van 2014 is hands-off deze I, Frankenstein (2014). De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is beschamend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje met ongezien veel plotgaten en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie. Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Hoe zoiets de weg heeft gevonden naar de bioscoop is voor mij een torenhoog raadsel.

    I Frankenstein

    ***Related Posts***
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Gone Girl met model Emily Ratajkowski

    Pin it!

    Bekijk hier de eerste trailer van Gone Girl (2012), de nieuwe film van David Fincher met Ben Affleck in de hoofdrol als man die zijn vrouw heeft verloren en stilaan zelf wordt verdacht van mogelijke dader. De film is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van de Amerikaanse schrijfster Gillian Flynn, die bekend staat voor haar vrouwelijke karakters die niet zo braaf en moederlijk zijn, een facet van het feminisme die voor haar te weinig aan bod komt.

    gone_girl_ben_affleck_rosamund_pike_david_fincher.jpg

    Korte inhoud: De film graaf in de geheimen van een modern getrouwd koppel. Ter gelegenheid van zijn vijfde huwelijksverjaardag, meldt Nick Dunne (Ben Affleck) dat zijn mooie vrouw, Amy (Rosamund Pike), is verdwenen. Onder druk van de politie en de groeiende mediahetze, begint het portret van een uniek samenzijn af te brokkelen, en al snel moeten deze plaats ruimen voor leugens, bedrog, wanneer een maîtresse (Emily Ratajkowski) van Dunne opduikt. Een duistere vraag die iedereen zich stilaan begint te stellen: Heeft Nick Dunne misschien wel zijn vrouw vermoord?

    Ik keek wel uit naar deze film en ben niet te spreken over de weinig overtuigende trailer die ze er van hebben gemaakt, die (1) niet werkt, (2) te weing van een aanzet geeft en iets teveel wil tonen en (3) naar het einde toe zelfs iets teveel gaat spoilen. Ik heb het boek niet gelezen en wil deze film ontdekken net zoals ik het mysterie van Se7en (1995) mocht aanschouwen. Ook de Notting Hill muziek van Charles Aznavour ligt er wat mij betreft iets te dik op. Ik begrijp waar ze naar toe willen, maar hier is het meer een afleiding dan een muziek die ons aangrijpt, zoals Scorsese en Tarantino een patent op hebben. Ook al twijfel ik er niet aan dat dit een ijzersterke thriller zal worden.

    Het is in ieder geval wel de keuze van Fincher, net zoals de foto in Entertainment Weekly of zelfs deze poster. Fincher eist normaal gezien altijd wel de controle op van de marketing-departement. Zo heeft hij ook de controle gehad over de marketing van Sony's The Girl with the Dragon Tattoo (2011) met de tagline "The Feel Bad Movie of Christmas". Een film die het overigens niet zo best deed in de States. Fincher is een zuivere controlefreak en deze karaktertrek heeft er nu ook voor gezorgd dat hij door Sony zopas aan de kant werd geschoven voor de opkomende Steve Jobs (201?) biopic, naar een scenario van Aaron Sorkin (The Newsroom, The Social Network, A Few Good Men). In een perscommuniqué liet de studio weten dat Fincher zich iets te agressief ging opstellen met het eisen van een voorschot van 10 miljoen dollar, alsook volledige controle van de marketing. Sony is nu opzoek naar een nieuwe regisseur.

    In Gone Girl zien we naast de hoofdacteurs ook een vreemde mengeling van acteurs die je normaal niet in één en dezelfde film zou aantreffen, gaande van Neil Patrick Harris, Missi Pyle, Kim Dickens, Patrick Fugit tot zelfs Scoot McNairy. De prachtige fotografie is alweer van Jeff Cronenweth en muziek van Trent Reznor en Atticus Ross. Vaste waarden die wanneer het op narratief vlak de mist ingaat, de film alsnog kunnen redden. Gone Girl komt op 3 oktober 2014 uit in de States.

    ***Related Posts***
    29/09/2014: Gone Girl filmbespreking
    14/07/2013: David Fincher werkt aan Gone Girl met Ben Affleck

    *** Gone Girl (2014) trailer ***