golshifteh farahani

  • Exodus: Gods and Kings (2014) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Op 29 april 2015 is de DVD en Blu-ray van Exodus: Gods and Kings (2014) van Ridley Scott uitgekomen. Bij aanloop van deze release kregen we op regelmatige basis van 20th Century Fox enigmatische codes doorgestuurd, en even dachten we dat er een nieuwe Bijbelfilm op komst was. Dat was het gelukkig niet. Wij hebben het hier zo niet voor Bijbelfilms, en ook deze Exodus werd door ons maar koeltjes onthaald. Gelukkig hebben we opnieuw een interessante audio-commentaar piste van de regisseur om alles wat goed te 'praten', en vinden we ook een aantal verwijderde en extended scènes. Spijtig genoeg geen making-of op de gewone Blu-ray maar enkel op de 3D versie.

    exodus_gods_and_kings_2014_poster04.jpg

    Films moeten tegenwoordig psychologisch onderbouwd zijn met oog voor realisme (het liefst zo donker mogelijk), en dat heeft niet altijd het gewenste effect. Ik kan nog genieten van een sprookjes-verfilming zoals Snow White and the Huntsman (2012) die zonder afbraak van de magie er toch in slaagt een realistisch beeld te scheppen van Sneeuwwitje en de evil queen. Ik heb dan weer meer moeite met de Halloween remakes van Rob Zombie, omdat hier de psychologie van de seriemoordenaar alle gruwel en horror uit de film zuigt. En ook bij de recente Bijbelfilms krijgen we een 'reality-check', maar daar waar ik nog kon genieten van Noah (2014), die een mooie balans wist te vinden tussen realisme en science-fiction, heb ik me toch strontverveeld bij deze nieuwe Ridley Scott film.

    Korte inhoud Mozes (Christian Bale) werd als kind te vondeling gelegd door zijn wanhopige moeder en werd gevonden door de dochter van de Farao. Hij groeide op bij de Egyptische koninklijke familie samen met toekomstige Farao Ramses II (Joel Edgerton). Maar wanneer hij een brandende doornstruik ziet die met de stem van God sprak raakt Mozes ervan overtuigd dat hij de Israëlitische slaven moet bevrijden van de slavernij, wat leidde tot het splijten van de Rode Zee en een veertigjarige pelgrimstocht door de woestijn op zoek naar het Beloofde Land.

    Gezien ik hier ook heel veel van had verwacht was mijn ontgoocheling ook dermate groot. Exodus komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. Wat was uiteindelijk de bedoeling? Mensen ga je hiermee niet bekeren (integendeel) en een goeie film zal je er ook niet mee maken. Scott is één van de meest talentvolle regisseurs van de laatste 30 jaar, en moet zijn projecten goed uitkiezen gezien de man ondertussen al 77 jaar oud is. Je snapt dus niet waarom hij zijn tijd verspilt aan Bijbelfilms, en al zeker niet met zo'n smaakloze benadering.

    De verfilming van Noah van Darren Aronofsky had op z'n minst de merite het personage uit het Oude Testament te benaderen op een compleet nieuwe manier, met inbegrip van de aanwezigheid van een Goddelijk wezen. In Exodus is er in essentie niets nieuws te zien (de slavernij, de plagen, de tocht doorheen de woestijn, de splitsing van de zee, de 10 geboden, ...) en komt er ook een god (of beter een boodschapper in de vorm van een ongeduldige en geprikkelde puber - een geniale keuze van Ridley wat mij betreft). Maar de film benadert alles alsof God eigenlijk de grote afwezige was. Er zijn hier geen mirakels, en de scenaristen Adam Cooper, Bill Collage, Jeffrey Caine en Steven Zaillian (4 stuks!) komen dan met van de pot gerukte theorieën om alles te gaan verklaren; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren.

    Het is duidelijk dat 20th Century Fox zowel een film voor ogen had voor het religieuze (met de figuur van Mozes) als voor het grote publiek (Hollywood acteurs en epische actie-taferelen). Het zou me niet verbazen mocht geen van beide partijen echt tevreden zijn met het resultaat. Zelfs voor de meerwaardezoeker is het een verspilling van tijd, want buiten de wijde massashots en de cgi weet ik niet meteen wat de meerwaarde was van deze verfilming. En dan heb je die filmmakers die alles zo authentiek mogelijk willen houden, maar dan allemaal blanke acteurs opstellen. De casting van John Turturro als Seti wringt aan alle kanten. Ook de Amerikanen Sigourney Weaver en Aaron Paul of de Australiër Ben Mendelsohn maken een verdienstelijke beurt maar passen gewoon niet in het plaatje. En uiteraard mocht de getypecaste Ben Kingsley niet ontbreken.

    exodus_gods_and_kings_2014_pic01.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic02.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic03.jpg
    exodus_gods_and_kings_2014_pic04.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic05.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic06.jpg

    Het is dan ook niet verbazingwekkend dat de dialogen uit de mond van die verkeer gecaste acteurs fout aanvoelt. Op een gegeven moment vraagt Mozes: "Let my people go." Waarschijnlijk een letterlijke vertaling van wat er staat in het Oude Testament. Maar dan antwoord Ramses, gespeeld door de Australiër Joel Edgerton, iets in de stijl van 'From an economic standpoint alone, what you are asking is problematic'. Zoiets klinkt als een tang op een varken, en zo zitten er nog meer van dat hedendaags Engels die stoot tegen letterlijke vertalingen van oude quotes uit het boek.

    Volgens Ridley Scott had hij moeite om 140 miljoen te vinden voor een film zonder blanke hoofdacteurs, en was deze keuze dan ook snel gemaakt. Ik heb hier moeite mee om dit te geloven. Ridley heeft toch al voldoende zijn kwaliteiten bewezen en dit is toch geen popcorn film à la Prince of Persia: The Sands of Time (2010). De enige acteurs die wél passen in Exodus zijn verdreven naar de achtergrond, zoals María Valverde als Zipporah, Indira Varma als de hoge priesteres en Golshifteh Farahani als Nefertari. Maar dat is dan weer het probleem met Exodus die ons laat zien hoe goed deze prent had kunnen worden! Eigenlijk had Ridley Scott het voorbeeld moeten nemen van Aronofsky met zijn Noah en zijn cast volledig "wit" gemaakt. Het heeft op z'n mist de verdienste om consequent te zijn. Hier heb je nu zelfs een soort klassesysteem waar de machtige personages 'blank' zijn en hoe lager je gaat op de sociale ladder, hoe etnischer de acteurs worden. Buitengewoon bespottelijk. Je zou van iemand van het kaliber van Ridley Scott toch meer nuance en schranderheid verwachten.

    Maar naast het script, dat werd leeggezogen van al zijn dramatische, morele en emotionele slagkracht, is het acteerwerk hier ook tenenkrullend slecht. Het zijn allemaal kartonnen borden met iets teveel make-up op hun smoel. Je gelooft er voor geen seconde in en het werkt bij momenten zelfs op de zenuwen. Ik ken overigens geen enkele teenager die 150 minuten van zijn tijd zal spenderen aan een historische Bijbelfilm. Exodus is gemaakt voor een volwassen publiek. Spijtig genoeg komt het niveau niet hoger dan dat van een 12-jarige. En in contrast met zijn PG13 rating zitten er dan nu en dan scènes in van brutaal geweld die deze rating dan weer in vraag stellen.

    exodus gods and kings animated pictureexodus gods and kings animated picture

    Ja, visueel ziet het er allemaal wel schitterend uit. De film werd tevens opgenomen met 3D-camera technologie om alle effecten nog iets meer in de verf te zetten. De grootse grondoffensieven zien er indrukwekkend uit, en de scene met de oversteek van de zee is ongezien, maar dat is het minste wat je kan verwachten van een prent met zo'n mega-budget. En net zoals bij elke idioot-Hollywoodscript komen de gevechten op geregelde tijdstippen om zo de spanning erin te houden. En nog een geluk, want de personages zijn zo banaal dat je snakt naar wat visueel vertier. Hadden de personages meer om het lijf, dat mochten al die battle-sequenties wat mij betreft met de scalpel verwijderd worden. I couldn't care less.

    Kortom, Exodus: Gods and Kings is een slechte film, op zoveel vlakken dat de uitmuntende fotografie van Dariusz Wolski en de set design van Arthur Max , eigenlijk compleet overschaduwd worden door het gebrek aan een dramatische en emotionele verhaallijn met karakters die je wil ontdekken en volgen. Zelfs de muziek van Alberto Iglesias komt er op geen enkel moment uit. De dialogen klinken fake en de witter-dan-wit casting druist in tegen de ijver om alles op een meer authentieke en realistische manier te presenteren dan Cecil B. DeMille's The Ten Commandments (1956). Maar deze epische, Oscar-winnende soap-opera klassieker was op z'n minst nog een prent die op geen enkel moment vervelend was. Exodus is humor- en emotieloze schooltelevisie, die alle gebeurtenissen op een realistische manier in beeld brengt en waar niemand echt een boodschap aan heeft. Het neemt geen standpunt in, laat staan risico's met zijn verhaallijn. Het is al zo smaakloos als kauwgom waarop iets teveel werd herkauwd. De enige emotie die voelbaar was kwam op het allerlaatste moment, wanneer we een zwarte pancarte te zien kregen: In dedication to my brother Tony, die zich 2 jaar geleden het leven had ontnomen.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 4 mei 2015

     

    *** Exodus: Gods and Kings trailer #3 ***

  • My Sweet Pepper Land (2013) *** recensie

    Pin it!

    Voor het eerst kreeg De FilmBlog enkele review-exemplaren van de collega's van De Filmfreak Distributie uit Amsterdam. De eerste uit de hoop die ik bekeek is My Sweet Pepper Land (2013). Een Koerdische film en toch niet echt wereldcinema zoals we zouden verwachten.

    my_sweet_pepper_land_2013_review.jpg

    Hiner Saleem is een Koerdisch regisseur. Nooit van gehoord. Maar Koerdistan is een streek die tot de verbeelding spreekt. We kennen het enkel van eindeloze oorlogen en stammentwisten. Soms sijpelen verhalen door van steden die rijker zijn dan het Westen, met jeugd die er op los fuift en luxe die je zelfs in Europa niet kunt vinden. Verhalen die bijna fantasie lijken. Je moet er dus zelf geweest zijn om te weten hoe het dar nu echt is om te leven. Dat het niet allemaal goed nieuws show is, dat weten we ook wel. My Sweet Pepper Land zal je helaas niets wijzer maken op dat vlak. De film toont wel dat er talent schuilt in dat stuk van de wereld. Toch is de film een beetje dubbel. Is het nu een drama, een comedy met wat zwarte humor of een western. Een redelijke mix van dit alles. Beetje dubbel dus, maar absoluut niet irritant en daarom krijgt My Sweet Pepper Land het voordeel van de twijfel.

    Korte inhoud: Baran (Korkmaz Arslan) is al een vrijheidsstrijder sinds zijn 15e. Saddam Hoessein is gevallen en Koerdistan is een autonome regio geworden. De overheid probeert de veiligheid en orde te organiseren. Baran moet dus agent worden. Hij heeft daar geen zin in en neemt ontslag. Hij verandert algauw van gedacht wanneer zijn moeder hem probeert uit te huwelijken. Hij neemt weer dienst maar wil gestationeerd worden waar hij nodig is. Zijn chef stuurt hem naar het drielandenpunt Turkije, Iran en Irak: een klein bergdorpje waar van oudsher een machtige clan regeert die Baran al snel als luis in de pels ziet en liever kwijt dan rijk is. Naar dat zelfde dorpje keert de jonge vrijgevochten Govend (Golshifteh Farahani) als lerares terug. Haar broers en vader stemmen maar met tegenzin in dat een jonge alleenstaande vrouw naar dat dorpje trekt. Maar ook zij moet de strijd aangaan met de clan, die ook haar weg wil hebben. Een toevallige ontmoeting brengt Baran en Govend bij elkaar en door het lot worden ze een team. Samen sterk. Maar de ook de clanleider schakelt een tandje hoger.

    Wanneer ik het heb over zwarte western komedie dan is dat vooral het begin van de film dat daar aan doet denken. Een aaneenschakeling van al dan niet statische en trage shots in de sfeer van goeie oude westerns. Close-ups van gezichten met fijngeknepen ogen. Een stoffig decor en dan een executie die bijna slapstick is. De volgende scène is Baran in zijn geboortedorp. In twee drie shots met amper woorden beeldt de regisseur de verkeerde verwachtingen van Baran uit. Dit doet denken aan de Franse komedies.

    En dan begint het verhaal en krijgen we weer een andere stijl. Een verhalende stijl, meer vertellend. Traag. De sfeer van de western is ver weg, ondanks dat er 'cowboys' opduiken. De clanleden met hun machinegeweren en hun paarden. Een geweer is een symbool. Iedereen heeft het. Eeuwen geleden waren dat zwaarden. Er wordt dan ook zelfs bij schermutselingen amper naar de wapens gegrepen, maar de situatie ontspoort en af en toe valt er dan toch een schot.

    my_sweet_pepper_land_2013_review_pic01.jpgmy_sweet_pepper_land_2013_review_pic02.jpgmy_sweet_pepper_land_2013_review_pic03.jpg

    Verwacht je niet aan typisch Westerse schoot-outs. De wijze waarop de clan te werk gaat is ook niet bepaald hetgeen je ziet in Westerse films. En toch het verveelt niet en het steekt niet af. De regisseur heeft dit te danken aan een sterke casting. Baran is een echte karakterkop. Govend is een charmante vrijgevochten jonge dame. Ook haar instrument een soort klankschaal, is fascinerend en zorgt af en toe voor de gepaste soundtrack. Daar hebben we het wereldcinema-gedeelte.

    My Sweet Pepper Land is een Koerdisch/Turkse film van een regisseur die heel goed gekeken heeft naar de Westerse cinema (en om een of andere reden moet ik altijd denken aan Franse trage films'). Hij trachtte een originele mix te maken van western, zwart comedy en drama en komt er mee weg. Vooral door het exotische van zijn film. Geef deze film gerust een kans. De film heeft eind juli 2014 bij ons in de alternatieve bioscopen geweest en is nu verkrijgbaar op DVD.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 2 december 2014

     

    *** My Sweet Pepper Land trailer ***

  • Body of Lies (2008) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Sinds 11 september 2001 lijkt het terrorisme niet meer weg te denken uit ons wereldbeeld. De voortdurende vrees van zelfmoordaanslagen zorgt er tevens voor dat miljoenen dollars gespendeerd worden aan security-maatregelen. Of al dit geld dan ook goed gespendeerd wordt blijft de vraag, want hoe bestrijd je nu eenmaal een organisatie van terroristen die er niet voor terugschrikken om zichzelf te offeren voor hun zaak. Je kunt je ook de vraag stellen of het doel de middelen heiligt. Na films als (2007), Syriana (2005) en The Kingdom (2007) is er nu Body of Lies (2008) van Ridley Scott.

    Body of Lies

    Korte inhoud: Ed Hoffman (Russell Crowe) is een CIA-veteraan die oorlog voert vanaf zijn laptop, op een veilige afstand van de daadwerkelijke strijd. Via een oortje instrueert hij op een bijzonder eentonige, haast gevoelloze wijze zijn mannetje in het veld, Roger Ferris (Leonardo DiCaprio). Ferris is een geraffineerde agent en de beste die de Amerikaanse Inlichtingendienst te bieden heeft. Twee topagenten, die vanwege hun eigen perspectief twee totaal verschillende inzichten hebben. Ondanks dit grote contrast moeten de twee vertrouwen hebben in elkaar: Ferris om in leven te blijven en Hofman om zijn oorlog te kunnen voeren. Dat is af en toe buitengewoon lastig, zeker wanneer ze vertrouwen moeten verlenen aan een derde partij met name de Jordaanse inlichtingendienst (Mark Strong). Hier is de trailer.

    Body of Lies is gebaseerd op het gelijknamige boek van David Ignatius, een oud-journalist die de CIA en de conflicten in het Midden-Oosten tien jaar lang gevolgd heeft. "We hadden echt het gevoel dat het boek alles had voor wat betreft een geweldige plot," zegt producer Donald De Line (The Stepford Wives, The Italian Job). Ook Ridley Scott, die de proefdruk van het boek las, was overtuigd van het verhaal en nam de regie van deze productie op zich. William Monahan, die een Oscar won voor zijn aangepaste screenplay voor The Departed (2006), adapteerde het verhaal van Ignatius' spionagethriller voor het witte doek. Dit toch al imposante rijtje namen wordt pas echt gecomplementeerd door Leonardo DiCaprio en Russell Crowe, twee acteurs die hun strepen in Hollywood al dik hebben verdiend.

    Het resultaat is geen buddy-movie zoals je misschien kon verwachten na het zien van de actie-gerichte en zelfs een tikkeltje komische trailer. Het is een dramatische actieprent waar de acteurs op de voorgrond treden. Het verhaal stapt af van de al te klassieke scenario-structuur en er wordt niet al te duidelijk naar de climax toegewerkt. Het middenstuk (act II) is dan eigenlijk ook een mengelmoes van gebeurtenissen, die uiteindelijk wel zal leiden tot die specifieke afloop. Dat het grote middenstuk geen duidelijke opbouw vertoond naar de climax is echter niet altijd storend, maar je voelt wel dat de spanningsboog omlaag gaat. Maar met de virtuositeit waarmee Ridley Scott de scènes regisseert volg je gedwee de acties. Het is minder het plot die van belang is, maar wel de karakters. Ridley Scott is ervan overtuigd dat als je de actoren kent, je ook de problematiek van de situatie zal begrijpen.

    Maar uiteraard is Body of Lies ook wel een spannende spionagethriller, waarin natuurlijk plaats is voor de nodige actie. En dat kunnen we natuurlijk rustig overlaten aan Ridley Scott, die dit weer op zijn karakteristieke, vaak bijzonder treffende en realistische wijze in beeld brengt. Het is trouwens al de vierde keer dat Scott samenwerkt met Russell Crowe. Russell Crowe speelt in Body of Lies de rol van Ed Hoffman, de man die op monotone wijze zijn agent op locatie instrueert, vind het redden van de beschaving. Of zoals hij zelf zegt: "I'm saving civilization!" en later zelfs in iets andere bewoordingen "I Am America".. Crowe haalt met zijn geweldige vertolking van z'n personage absoluut het onderste uit de kan. Hetzelfde mag eigenlijk ook gezegd worden van de nieuwe revelatie Mark Strong (RocknRolla), die meer dan overtuigt als het hoofd van de Jordanese Inlichtingendienst Hani. Zijn fysiek doet zelfs een beetje denken aan een splitsing van Stanley Tucci en Andy Garcia. Leonardo DiCaprio is een vaste waarde en doet het wederom uitstekend als CIA-field agent Roger Ferris. En de vrouwelijke bijrol werd vertolkt door de talentvolle Iraanse Golshifteh Farahani.

    body_of_lies_01body_of_lies_02
    © Warner Bros.

    Mijn grootste teleurstelling dit jaar was Quantum of Solace (2008). Ik had hoge verwachtingen voor de nieuwe Bondfilm na de voortreffelijke Casino Royale (2006), maar het was een zootje van onduidelijke, slecht geregisseerde en slecht gemonteerde actie-sequenties en een verhaal die noch het niveau noch de ingrediënten had van een echte Bondfilm. Daar tegenover had ik geen al te hoge verwachtingen voor Body of Lies, en wil nu net dat ik dit de betere film vond.

    Nochtans vertoont de prent ook een aantal zwaktes en is het geen nieuw meesterwerkje. De film wil zich positioneren als iets met een documentair-karakter en dus "echt", maar de personages zijn overdreven geromantiseerd. Leonardo speelt de eerste CIA-agent in de geschiedenis met trekjes van een echte moraalridder met een romantische ziel. WTF? Body of Lies is ook geen memorabele prent. Het verveelt voor geen seconde, maar achteraf ben je toch niet zeker of dit wel de goede aanpak was, zeker met de middelen en het acteertalent dat voorhanden was. Dit had evengoed een Oscarfilm kunnen worden, maar de film is te vrijblijvend in zijn inhoud. Hoewel Body of Lies wel een paar vragen oproept, levert het niet echt kritiek op het systeem. Alles kabbelt rustig verder en de enige die toegetakeld wordt in dit verhaal is het personage van Leonardo. Ideologisch is het van het niveau van een doorsnee spionageprent. Maar wees gerust, in vergelijking met Rendition, The Kingdom of zelfs Syriana, is deze prent zeker superieur. Enkel spijtig dat Ridley geen risico’s wou nemen en emotioneel een beetje op de vlakte blijft.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 21 november 2008

    ***Related Posts***
    19/09/2008: Carice Van Houten uit Body of Lies geknipt
    19/08/2008: Body of Lies toch geen buddy movie
    01/07/2007: Russell Crowe en Leonardi DiCaprio in Body of Lies

     

    *** Body of Lies trailer ***

  • Carice Van Houten uit Body of Lies geknipt

    Pin it!

    Sommige regisseur worden het recht ontnomen om hun eigen film te monteren, sommige acteurs of actrices halen de finale cut versie niet. Het zijn pijnlijke toestanden voor de betrokkenen, maar het is schering en inslag in Hollywood.

    body_of_lies_2008_poster01.jpg

    En dit keer viel het te beurt aan de Nederlandse actrice Carice van Houten, bekend van Paul Verhoeven's Zwartboek (2006), die uit de montage van Ridley Scott’s thriller Body of Lies (2008) werd geknipt. Dat heeft Van Houten zelf gemeld. Ze speelde de rol van Gretchen Ferris, de vrouw van Leonardo DiCaprio, die in de film een CIA-agent is. Dus op het eerste gezicht toch geen figuranten-rolletje...

    Volgens Van Houten bleek aan de montagetafel dat het plot rond haar personage niet werkte. "Als ik eerlijk ben, begrijp ik dat wel. Toen ik op de set stond, vroeg ik me ook geregeld af wat mijn karakter eigenlijk aan het verhaal toevoegde." Dat dat is geen reclame voor het geleverde werk van scenarist William Monahan of regisseur Scott die er niet is in geslaagd het personage relevant genoeg te maken … of Carice die misschien niet overtuigend genoeg bleek te zijn. Hopelijk staan de deleted scenes op de DVD en kunnen we zelf oordelen.

    Maar Carice verdedigt haar acteursprestatie. Body of Lies telt twee vrouwelijke personages en blijkbaar zou het andere vrouwelijke karakter ook voor het grootste deel uit de film geknipt, aldus de Nederlandse actrice. "Regisseur Ridley Scott was heel erg gelukkig met wat ik heb gedaan. Dat vind ik belangrijker dan of ik wel of niet in de film zit."

    Bovendien heeft Van Houten met DiCaprio mogen zoenen. "Het is heel vreemd en ingewikkeld om zo'n scène te draaien", legt ze uit. "Je moet opeens intiem doen met iemand die je nog nooit van je leven hebt ontmoet. Als je in een Nederlandse film met iemand moet vrijen, ken je diegene op z'n minst uit de kroeg of van castings." Carice heeft onlangs ook aan de lippen van Tom Cruise mogen hangen, en binnenkort misschien met Jude Law in de film Repossession Mambo (2009).

    Vreemde toestanden. Een kleine bijrol wegknippen is één zaak, maar een nevenpersonages uit een film zwieren kan toch niet zonder gevolgen zijn voor de structuur van het verhaal. Ik hoop dat dit het niveau van de film niet zal aantasten. De tweede actrice waarvan sprake is zou de Iraanse Golshifteh Farahani kunnen zijn. Het ziet er dus naar uit dat Body of Lies weinig vrouwelijk schoon zal vertonen. Ik hoop in ierder geval voor Carice dat ze ook niet uit Valkyrie (2008) met Tom Cruise wordt geknipt, want deze film stelt het ook niet goed en wordt alsmaar uitgesteld. Vanaf 19 november 2008 komt Body of Lies bij ons in de bioscopen.

    Carice van Houten HQ pics: 01, 02, 03 & 04

    ***Related Posts***
    21/11/2008: Body of Lies review
    19/08/2008: Body of Lies trailer
    01/07/2007: Russell Crowe en Leonardi DiCaprio in Body of Lies