De FilmBlog

Een vervolg kon niet uitblijven na het succes van 300 (2006), ook al schoot er uiteindelijk niet veel meer over van de 300 Trojanen die het aan de stok kregen met een leger opgetutte en gemaskerde janetten uit Perzië. En dus werd er geopteerd voor een prequel in plaats van een sequel, genaamd 300: Battle of Artemisia (2013).

De details over de film zijn nog heel schaars, maar de prent zou gebaseerd zijn op een nieuwe comic van Frank Miller. Scenarist Kurt Johnstad zou alles in een verfilmbaar verhaal gieten met de medewerking van Zack Snyder, die gezien zijn drukke agenda met de nieuwe Superman film de regie zal overlaten aan Noam Murro (Smart People). Het verhaal zou zich afspelen 10 jaar voor de gebeurtenissen in 300, en hoofdzakelijk de focus leggen op Xerxes en zijn greep naar de macht in Perzië. Gezien er heel wat kritiek was op dit personage, omdat hij iets teveel androgyne kenmerken had, ben ik benieuwd of ze diezelfde lijn zullen aanhouden.

Who the hell is Noam Murro? Ik ben zelf ook wat verward door de keuze gezien de man eigenlijk nog maar één langspeelfilm heeft gemaakt, en dan nog een flauwe komedie met Sarah Jessica Parker. Maar als we de berichten mogen geloven hebben we hier te maken met een geniale regisseur en zou hij tevens verantwoordelijk zijn voor de live-action cinematics van het Halo game. Hij zou tevens in aanmerking zijn gekomen voor de regie van Die Hard 5 (2012), maar deze film is ondertussen naar John Moore (Max Payne, The Omen remake, Behind Enemy Lines) gegaan. Hmm, kijk, die regisseur had misschien ook een betere keuze geweest voor deze visuele 300 prequel.

Maar bij de terugkerende cast kunnen we alvast Gerard Butler en Lena Headey rekenen, die een klein rolletje zouden spelen. Benieuwd of ze opnieuw zullen beroep doen op Rodrigo Santoro voor de rol van Xerxes.

***Related Posts***
09/12/2009: 300 op blu-ray
03/07/2009: Gerard Butler tekent voor 300 vervolgfilm
11/03/2007: 300 niet zomaar vorm boven inhoud
27/01/2007: 300 op Imax
10/08/2006: Spartanen trekken ten strijde

Regisseur Marc Forster (Monster's Ball, The Kite Runner) werkt aan zijn come-back na de wat teleurstellende Quantum of Solace (2008). Een de kaarten liggen goed gezien hij een wel heel boeiende actie-biopic kan maken genaamd Machine Gun Preacher (2011), over een Hells Angel biker genaamd Sam Childers (pic) die zich in de oorlogszone van Sudan ontfermt over de kinderen.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van Sam Childers (Gerard Butler), een voormalige drugdealer en bendelid van de Hell's Angels die zich bekeerd heeft tot God. Hij richtte een weeshuis op in Soedan in de jaren '90. Nadien vormde hij een militie om te voorkomen dat de kinderen zouden eindigen als kindsoldaten of seksslaven van de Lord’s Resistance Army (LRA) die al meer dan 30'000 kinderen ontvoerden.

En wie beter om een stoere biker te spelen dan Gerard Butler? De man is dit jaar tevens ook te zien in Coriolanus (2011) waar hij ook een taaie soldaat speelt. Maar gezien deze film gebaseerd is op waar gebeurde feiten, lijkt dit project net iets interessanter. Het gegeven van een biker die het opneemt tegen de LRA heeft ook iets Rambo-achtig en verwacht dus maar heel wat heftige vuurgevechten. Een film vol drama en actie, voor ieder wat wils. Opmerkelijk is dat Gerard Butler ook staat ingeschreven als executive producer. Zo'n uitvoerend producer is niet zomaar iemand die de financiën overziet maar ook wat te zeggen heeft over het draai-proces. Wie weet zal hij Forster wel uitleggen hoe hij een actie-scène in beeld moet brengen.

In de vrouwelijke rol zien we de knappe en talentvolle Michelle Monaghan, enbij de acteurs zien we ook Michael Shannon. Een mooie cast en voor Gerard Butler zeker een beter project dan die goedkope romantische komedies (The Bounty Hunter, The Ugly Truth). Laten we nu enkel maar hopen dat Forster doet waar hij goed in is, en dat is de focus leggen op het drama gedeelte - in plaats van actie. Vraag blijft nu of scenarist Jason Keller de ware gebeurtenissen alle eer heeft aangedaan, of hij eerder heeft gekozen om het leven van Childers wat op te smukken. We zullen het binnenkort wel te weten komen.

De opnames van de film werden opgenomen in Detroit en Zuid-Afrika. Machine Gun Preacher zou in december van dit jaar in de bioscoop moeten draaien. Een prent om naar uit te kijken.

Wanneer we het over William Shakespeare hebben is onze eerste reflex te denken aan tragische liefdesperikelen en kostuumdrama’s, maar Shakespear is ook 'oorlog', en dit komt in Coriolanus (2011) pas goed tot zijn recht. De film speelt zich af in een hedendaags kader en de Romeinse krijgsheer wordt vervangen door een met moderne wapens uitgeruste militair.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van Coriolanus (Ralph Fiennes), een Romeinse militair die niet kan aarden in de Romeinse samenleving. Coriolanus’ tirannieke moeder (Vanessa Redgrave) dwingt hem om de politiek in te gaan. Hij hengelt naar een zetel in de Senaat, maar moet daarvoor uiteraard in de genade van het volk komen. Omdat het publiek hem geen steun gunt, ontketent hij in z’n woede een rel die tot zijn verbanning van Rome leidt. In ballingschap smeedt hij een plan met gezworen vijand Tullus Aufidius (Gerard Butler), om wraak te nemen op Rome.

De reden waarom dit Shakespeare drama niet eerder de poort van Hollywood heeft bereikt is juist omwille van het vrij onsympatieke hoofdpersonage. In schril contrast met een Hamlet of een King Lear manifesteert Coriolanus zich hoofdzakelijk met monologen. Enerzijds moet hij niet weten van complimentjes en is zijn ambitie niet om politiek gewin te slaan uit zijn overwinningen, maar anderzijds straalt hij iets teveel trots uit en volgt uiteindelijk de voorstellen van zijn moeder om in de politiek te stappen. In het boek van Shakespeare vertegenwoordigt Coriolanus eigenlijk ook de autocratie (~dictatuur) in tegenstelling tot zijn tegenstanders die de democratie in hun vaandel dragen. Er is ook niets luchtig aan dit werk, en steekt er ook geen humor of liefde in dit verhaal. Er is hier wel een relatie tussen moeder en zoon, maar deze is ontdaan van elke seksuele spanning.

Opmerkelijk aan Coriolanus is dat het de debuutfilm is van Ralph Fiennes en het ziet er allemaal enorm bad-ass uit zonder dat we veel visuele pirouettes zien die we normaal kunnen verwachten van een beginnende regisseur. Fiennes neemt dus niet alleen een moeilijk werk van Shakespeare om te verfilmen, maar tevens iets wat niet beschouwd kan worden als 'autobiografisch' en cast zichzelf nota bene in de hoofdrol. Ik vraag me dus wel af of Fiennes zich hier niet gaat verslikken, want dat zijn drie factoren die wel eens kunnen wegen op een nog onervaren regisseur. Uiteraard heeft hij al heel wat ervaring voor de camera, maar een regisseur en acteur zijn toch twee totaal verschillende jobs.

De film zou ergens in december in onze zalen moeten draaien, maar een precieze datum is op dit ogenblik nog niet bekend.

Er zijn gewoon teveel films die ieder jaar uitkomen, dat het onmogelijk is om ze allemaal te bekijken, mocht je hierin al de goesting en de tijd voor hebben. Een lijstje opsommen van de films die wel eens de moeite kunnen zijn, is onbegonnen werk. Daarentegen zitten er een aantal misbaksel aan te komen, waarvan de stank nauwelijks weg te moffelen valt. Een aantal films heb ik reeds gezien, een aantal andere films moeten nog uitkomen. Dit zijn in ieder geval films die jullie beter mijden in 2010 en waar je jouw drinkgeld beter niet aan verspilt, zeker met ticketprijzen van 8 en 15 euro. Hier is het lijstje:

1. The Bounty Hunter
Laten we beginnen met een romantische-komedie. The Bounty Hunter (2010) van Andy Tennant met Jennifer Aniston en Gerard Butler lijkt te zijn bedacht door een aantal producers en reclamemakers die iets teveel de roddelblaadjes aan het lezen waren, en toevallig ook nog de dag voordien Midnight Run (1988) hadden gezien op tv. Het resultaat is troosteloos. Er is geen chemie tussen die twee met Botox bewerkte acteurs, en het verhaal overstijgt nauwelijks het sitcom-niveau. De trailers waren al slecht, de film zelf doet nog slechter.

2. Season of the Witch
Season of the Witch (2010) had al bij ons in de bioscoop moeten zijn, maar de release laat blijkbaar op zich wachten (en dat is zelden een goed voorteken). Velen vrezen trouwens dat het direct-to-dvd zal worden. De film heeft alle ingrediënten van een potentieel treinongeluk. Om te beginnen hebben we Nicolas Cage, die zowel verantwoordelijk is voor uitstekende films, maar nog meer van films die gewoon verwerpelijk zijn. Hij wordt vergezeld door Ron Perlman die meteen duidelijk maakt dat dit geen fijnzinnige prent zal worden. De regie van de film is in handen van de videoclip maker Dominic Sena, die voornamelijk bekend staat voor zijn visueel luchtige aanpak (Gone in Sixty Seconds, Swordfish) , maar op dramatisch vlak vaak het noorden verliest (Whiteout). Het fantastische genre met ridders en tovenaars heeft al meer miskleunen gebaard dan geslaagde films, en mocht je nog twijfelen aan de ver overschreden vervaldatumgeur van deze prent, bekijk de trailer en alle twijfel zal verdampen als sneeuw voor de zon.

3. Killers
Killers (2010) is een Ashton Kutcher film. Need I say more? De film werd geregisseerd door Robert Luketic die het strakke 21 (2008) drama regisseerde, maar complete de pedalen verloor met zijn The Ugly Truth (2009). De actrice uit die laatste film, Katherine Heigl moet wel een indruk hebben nagelaten, want hier duikt ze opnieuw op in een gelijkaardige romantische komedie. Maar ik denk dat zelfs de aanwezigheid van Tom Selleck niet zal kunnen verhinderen dat deze film zal zuigen.

4. Meet the Fockers Sequel
Jawel, dit is de titel van deze film, ik ging ervan uit dat ze zouden gaan voor Little Fockers, maar de producers dachten waarschijnlijk dat het minder grappig zou worden indien er teveel op de baby’s gefocust zou worden. Dan maar Meet the Fockers Sequel (2010). Ik verwacht wel dat ze deze titel nog wel zullen veranderen, maar een film die eind dit jaar in de bioscoop moet draaien en nog steeds geen titel heeft (en dus geen marketing-campagne) is niet goed bezig. Komt daar nog bij dat regisseur Jay Roach de film had moeten regisseren, maar de klus uiteindelijk overliet aan de wisselvallige Paul Weitz (American Pie, About A Boy). Vond hij het script niet goed genoeg? En als ik de casting bekijk zie ik dat ook Barbara Streisand heeft bedankt voor een terugkeer. Dit is dan ook de derde film in het rijtje. De eerste was grappig, de tweede viel mee maar was op vele vlakken gewoon niet grappig genoeg. Ik betwijfel sterk dat deze vernieuwend uit de hoek zal komen.

5. A Nightmare on Elm Street
Mochten jullie de film nog niet hebben gezien, don't bother, het is wel degelijk een ‘nachtmerrie’ maar dan niet op de manier je zou verwachten. Nochtans had ik nog een beetje hoop dat A Nightmare on Elm Street (2010) ons behoorlijk aan het schrikken zou brengen. Maar Platinum Dunes van Michael Bay heeft opnieuw zijn reputatie alle eer aan gedaan met een nieuwe klote film. Anderzijds is het een ode aan Robert Englund (de originele Freddy), die hier op een onovertuigende manier wordt vervangen door een kleurloze en allesbehalve demonische Jackie Earle Haley. Zoals we gewoon zijn van deze PD-producties is de fotografie top-notch, maar het probleem zit hem altijd in de karakter-ontwikkeling en de inspiratieloze regie, dit keer van Samuel Bayer. De film is ook SAAI en dit zou wel eens de zwakste van alle Bay producties kunnen zijn. Je vraagt je af waarom ze het geld niet beter hadden gespendeerd aan een her-uitgave van het origineel in plaats van deze lachwekkende remake. De franchise overleefde 6 sequels, een tête-à-tête met Michael Voorhees en een afschuwelijke tv-spin-off. Maar deze remake heeft Freddy Krueger voor goed afgemaakt. Bravo!

6. The Back-Up Plan
The Backup Plan (2010) is een Jennifer Lopez film. Need I say more? J-Lo probeert hier aan iedereen duidelijk te maken dat ze nog steeds 'Jenny from the Block' is, en dat ze wel degelijk weet hoe het "echte leven" in elkaar zit. In deze romantische komedie wil ze graag moeder worden en is van mening dat het veel te lang duurt om op een juiste man als vader te wachten. Ze besluit zich kunstmatig te laten bevruchten. Juist op de grote dag ontmoet ze de man van haar leven (Alex O'Loughlin). Zie je, een compleet geloofwaardig verhaaltje. Alle aandacht gaat trouwens naar ons Jenny, want haar partner in de film is de zo goed als onzichtbare Australische acteur Alex O'Loughlin, die zelfs op bepaalde affiches helemaal niet wordt vermeld. Dit is de eerste grote speelfilm van Alan Poul en misschien meteen ook zijn laatste.

7. Furry Vengeance
Tammy Sanders (Brooke Shields) verhuist samen met haar man, makelaar Dan Sanders (Brendan Fraser), van Chicago naar Oregon. Dan wil daar een zooitje dure appartementen uit de grond stampen. Hij krijgt er een zak poen voor en is van plan zonder problemen een lokaal bos neer te halen. De bosbewoners zijn helaas wat minder enthousiast. Er worden eikeltjes gelanceerd in katapults en de bijen gaan op zelfmoordmissie als ze hun angels planten in Dan’s personeel. Hoe dan ook, er moet iemand gevild worden in deze strijd van mens tegen natuur. Dat is de plot van Furry Vengeance (2010), en dat zou al genoeg mogen zeggen over de kwaliteit van dit pronkstuk. De film werd geregisseerd door Roger Kumble, de maker van afstotelijke troep als Cruel Intentions 2, The Sweetest Thing, Just Friends. De film heeft alvast zijn plaatsje gereserveerd op mijn Top 10 Worst Movies of 2010.

8. Prince of Persia: The Sands of Time
Spijtig genoeg is ook deze game-adaptatie crap. Prince of Persia: The Sands of Time (2010) had nochthans alle troeven in handen met een gigantisch budget van 150 miljoen dollar en Jake Gyllenhaal in de hoofdrol. Regisseur Mike Newell (Harry Potter and the Goblet of Fire, Donnie Brasco, Four Weddings and a Funeral) lijkt zichtbaar overdonderd door al het cgi geweld. Het is het sort popcorn film die je twee minuten na het verlaten van de bioscoop compleet bent vergeten, met uitzondering van de dingen die zijn tegengevallen. Het is alsof je iemand anders bekijkt die een spel aan het spelen is en waarbij je een voice-over vertelstem hoort. M.a.w. BORING! Waar zit die 'reboot' knop!

9. The Karate Kid
Is het mogelijk om een geslaagde remake te maken van The Karate Kid, die uiteindelijk een typische teenage 80’ties film is? Ja, maar niet op de wijze waarop de Nederlandse regisseur Harald Zwart (The Pink Panther 2, Agent Cody Banks) zijn versie van The Karate Kid (2010) in gedachten had. Tenzij je de carrière van de zoon van Will Smith wil steunen of Jackie Chan de mogelijkheid geven om een nieuwe villa te bouwen met aanliggend golfterrein, ga dan maar een ticketje kopen.

10. Sex and the City 2
De absolute draak van het jaar moet deze Sex and the City 2 (2010) zijn van de tv-regisseur Michael Patrick King. Vier ouwe, lelijke wijven met teveel vrije tijd en teveel geld, gaan op reis naar Abu Dhabi om er te leuteren over seks in wansmakelijke outfits. En of dit nog niet genoeg was, zien we ook nog eens die irritante kwezel Miley Cyrus opduiken. En neen, dit is zelfs geen film voor vrouwen! Het gros van de moderne vrouwen zijn hiervoor véél te geconfisqueerd en intelligent om te kunnen genieten van deze materialistische en exhibitionistische aanval op de goede smaak. Zonder plot, of dialogen die grappig zijn, duurt deze ‘aanfluiting op de westerse vrouw’ een slordige 146 minuten, alsof 60 minuten van deze inhoudloze modeshow nog niet volstond. En voor de snoepers onder jullie: niettegenstaande de “sex” in de titel, komt er geen seks in voor…en misschien maar goed ook.

De premisse van de film is niet alleen fascinerend, 300 Spartanen binden de strijd aan met het enorme Perzische leger van Xerxes, maar ook het feit dat alles min-of-meer gebaseerd is op de Griekse geschiedenis, maakt deze film toch enigszins speciaal. Toch is de film anders dan de doorsnee peplum film, gezien deze gebaseerd is op de comic van Frank Miller en het dus bestemd is voor een jonger publiek. Indien je op zoek bent naar een getrouwe weergave van wat er toen is gebeurd, dan ben je aan het verkeerde adres want 300 (2006) heeft een ander doelpubliek voor ogen.

Korte inhoud: De toekomstige Koning Leonidas wordt op zevenjarige leeftijd bij zijn moeder weggehaald. Er staat hem een zwaar trainingskamp te wachten dat hem klaar moet stomen voor zijn toekomst. Zijn moeder weet dat de kans bestaat dat de jongen misschien niet meer levend terug zal keren. Om Koning van de Spartanen te worden moet hij namelijk bewijzen niet alleen sterk, maar ook intelligent en moedig te zijn. Na jaren van training volgt zijn uiteindelijke test. Met blote voeten in de sneeuw neemt de jongen het op tegen een reusachtige wolf. Na deze gedood te hebben keert hij als Koning (gespeeld door Gerard Butler) terug naar Sparta. Twintig jaar na zijn overwinning op het beest dient zich een nieuw gevaar aan, het grote Perzische rijk onder leiding van Xerxes die Spartanen wil inpalmen.

De koning der Spartanen beslist om 300 van zijn beste krijgers op te stellen om het oprukkende Perzische geweld te stoppen. Noem het overmoed of pure waanzin, maar deze mannen kennen niets anders dan het voeren van oorlog en zijn hier dus voor geboren. Wat volgt is een bloederig treffen. De 300 krijgers moeten het opnemen tegen duizenden gewapende mannen, gigantische gedrochten met zilveren maskers, gepantserde olifanten en Perzische slaven. Maar deze zijn duidelijk niet opgewassen tegen een regiment van doorwinterde soldaten wiens leven voornamelijk in het teken staat van ‘overleven’. Het is bijgevolg geen film voor doetjes die niet tegen een slag of stoot kunnen, want hier worden de slagen en stoten niet ingehouden en à volonté uitgedeeld. 300 is een brutale prent waar het bloed bijna een stijl-element is geworden in de beeldvoering. En stijl is het voornamelijk om te doen in deze film. Wanneer Leonidas terugkeert naar een dorp die werd aangevallen door de Perzen, stoot hij op een gigantische boom gevormd met lichamen. Iets wat meteen wordt toegeschreven aan de duistere krachten van de Perzen. Maar deze lugubere sfeer komt in geen geval de geloofwaardigheid ten goede. Maar daar is het de makers niet om te doen.

Ondanks dat de film grotendeels voor groen scherm is opgenomen en het filmen na 60 dagen al voltooid was, ziet alles er tot in de puntjes verzorgd uit met een aparte filmstijl en een contrastrijke belichting. De vechtscènes worden mooi in beeld gebracht en je leeft volledig mee met de klappen die worden uitgedeeld. Er wordt gevarieerd gebruik gemaakt van het vertragen van bepaalde shots, met een dramatisch effect. Het bloed wordt rijkelijk in het rond gegoten en nu en dan zien we de ledematen doorheen het scherm vliegen. Toch gaat regisseur Zack Snyder nooit zo ver dat we de ogen moeten wegdraaien. Zoals reeds gezegd komt alles heel gestileerd in beeld. Gerard Butler is bijzonder sterk in de rol van Koning Leonidas. Zijn lage stem-intonatie en gespierde lijf maken van hem een echte Spartaan, het zware Schotse accent van de man is het enige wat ons uit de illusie brengt. Butler speelt de rol ook niet als hersenloze barbaar, maar zet een vertolking neer van een leider en tacticus. Ook de vertolking van Rodrigo Santoro, zijn rivaal, valt op als de bijna onherkenbaar als de slechte Perzische Koning Xerxes.

Spijtig genoeg is de boog niet altijd gespannen. Halverwege de film is het zover en zien we de Spartanen met hun rode cape die wappert in de wind, schild tegen schild in hun bergpas, waar ze ook voor de rest van de film zullen kamperen. De Spartanen kunnen geen weg meer uit en zo zit de film ook wat in een soortpatstelling waar geen ontkomen meer aan is. Wat enigszins verandert is het uiterlijk van de vijand, die niet is gespaard van enige theatraliteit. De structuur van de film houdt dus in geen geval rekening met het aantal minuten een doorsnee kijker een slachtpartij kan verteren. Het directe gevolg is eentonigheid en verveling, ook al blijf je wel kijken. Ik kan me niet van de gedachte ontdoen dat de scenaristen Kurt Johnstad en Michael Gordon misschien beter wat meer afstand hadden genomen van de strip en iets meer de nadruk hadden gelegd op verhaal-elementen en karakter-verfijning. De strip legt het accent op de kracht van de Spartanen en hun onuitputtelijke vechtlust. Maar was de geschiedenis ons leert is dat deze koppige Spartanen ook tenonder zijn gegaan aan hun eigen vechtlust en hun gebrek aan dialoog. Maar dit zijn zaken die je niet zal vinden in deze prent.

Dit verhaal werd ook niet geschreven door Shakespeare en de dialogen zijn dus tot het strikt essentiële gereduceerd, maar blijven wel hangen: “This is Sparta!” Ook het acteerwerk is rudimentair te noemen met veel geschreeuw en strenge blikken. Alle aandacht wordt toch opgeëist door de ontblote torso van de gespierde mannen, waarop vrouwen gaan kwijlen en mannen jaloers op zijn. Als het allemaal misschien nog een stukje slimmer in elkaar stak en waren bepaalde sequenties spectaculairder zoals bij Sin City, dan had dit een uitstekende actie-prent kunnen zijn. Maar het blijft hoe dan ook een film om te beleven, en al zeker in High Definition.

Op de Blu-ray, die deel uitmaakt van de Warner Bros Essentials collectie (merkwaardige films voor een bijzonder gunstige prijs), vinden jullie reportages met Frank Miller, documentaires over de Spartanen en uiteraard de audio-commentaar van Zack Snyder die de effecten in de film volledig uit de doeken zal doen. In de film is ook een rol weggelegd voor The Wire acteur Dominic West en Lena Headey ("Terminator: The Sarah Connor Chronicles"). De fotografie van de film is in handen van Larry Fong (Watchmen). Een must-have voor menig filmliefhebber.

***Related Posts***
03/07/2009: Gerard Butler tekent voor 300 sequel
14/03/2007: Frank Miller wil zijn verhalen zelf regisseren
11/03/2007: 300 is niet zomaar vorm boven inhoud
15/02/2007: Frank Miller’s Ronin verfilmd
27/01/2007: 300 op Imax
10/01/2007: Nieuwe 300 trailer
10/12/2006: Eerste 300 trailer
10/08/2006: De virtuele wereld van 300

Ik weet niet wie de manager is van Gerard Butler, maar de man deugt niet. Ik heb een paar dagen gelden heel toevallig Gamer (2009) gezien van Mark Neveldine en Brian Taylor, de makers van de Crank films, en wat heb ik rotverveeld. De film was al zo vervelend als de romantische komedie The Ugly Truth (2009), ook al een prent met Gerard Butler. En wanneer ik naar de eerste beelden kijk van Law Abiding Citizen (2009) heb ik de indruk dat het misschien allemaal nog slechter kan.

Korte inhoud: Clyde Shelton (Gerard Butler), een op het eerste gezicht brave huisvader, krijgt te maken met enkele inbrekers die zijn woning binnen dringen. De gevolgen zijn niet te overzien. De man verliest zijn gezin. Alsof dat nog niet genoeg is verlinkt één van de boeven zijn kompaan in een deal met districtsprocureur Nick Rice (Jamie Fox). "Some justice is better than no justice" verdedigt deze zich. Bij Shelton slaan de stoppen door en de huisvader transformeert tot een moordmachine. Het is dan ook Rice die zijn tanden dreigt te verliezen … en misschien nog veel meer.

Het wordt dus een typische oog-om-oog-I-kick-your-ass-vengence-film met twee bekende koppen die het ogenschijnlijk filterdun script aan het publiek moet verkopen. Het recht in eigen handen nemen is een regelmatig terugkerend item in Hollywood sedert Charles Bronson de stad in trok op zoek naar scalpen van allerlei ongure types. Sinds Death Wish het eerste schot loste worden bioscoop en de dvd-rekken getrakteerd op een invasie van vigilate-prenten. De ene al gewelddadiger dan de ander. Recent nog mochten Jodie Foster (The Brave One) en Kevin Bacon (Death Sentence) zich gedragen als een stel primaten met een knots in de hand. De eerste pretendeerde dan wel om enige visie in huis te hebben, maar het feit is dat dergelijke aanklachten tegen geweld gewoon een goedkoop excuus zijn om ... nog meer geweld uit het scherm te laten gutsen. Een mens kan al eens de huichelaar uithalen. Spijtig genoeg zijn er bitter weinig films die iets zinnigs te vertellen hebben over het onderwerp van de ‘vigilante’. En gezien de cast en de promo-campagne, denk ik niet dat we veel diepzinnige gedachtekronkels moeten verwachten.

De regisseur van dienst, F. Gary Gray, is zowel in staat van het meest verdienstelijke (The Negotiator, The Italian Job) als van het meest verwerpelijke (Be Cool, A Man Apart), dus is het koffiedik kijken wat hij hier van zal maken. Datzelfde kan tevens gezegd worden van scenarist Kurt Wimmer (Ultraviolet, The Recruit, Street Kings, Sphere, The Thomas Crown Affair, Equilibrium). Gray heeft in ieder geval een dergelijk thema aangesneden met A Man Apart. Ik hoop dat hij iets meer vlees hangt aan dit bot, want ik zat toch een beetje op mijn honger toen ik wraakengel Diesel bezig zag.

Als Oscarwinnaar heeft Foxx natuurlijk een streepje voor. Maar Gerard is de laatste jaren geweldig aan zijn carrière aan het timmeren (met films als 300, RocknRolla) en blijkt voorlopig een blijver te zijn. Samen met Hugh Jackman, Matt Damon en Clive Owen behoort hij tot een nieuwe generatie ‘acterende’ actiehelden. De opvolgers van Stallone en Schwarzenegger met iets meer smaak inzake rollen. Maar Butler moet dringend op zoek naar betere scripts. Hopelijk krijgt hij enkele goeie tips van krijgen van de geboren performer Foxx die tegenover hem zal spelen.

Een comic-adaptatie waar ik wel naar uitkijk is de 300 sequel (2010), voor de simpele reden dat de eerste film echt wel indruk heeft gemaakt. Niemand hield het voor mogelijk bij het lezen van de strip van Frank Miller, maar regisseur Zack Snyder weet wel hoe hij een comic moet verfilmen. Dat bewees hij trouwens ook met de verrassende comic-adaptatie Watchmen (2009).

Het was niet de bedoeling van de filmmaker om een historisch accurate film te brengen zoals bij een Ridley Scott benadering. Zack wou volledig binnen de comic stijl blijven en het resultaat was bijzonder knap. Uiteraard werd de film niet gesmaakt door heel wat recensenten, die het één-dimensionale karakter van de film en de karikaturale vertolkingen op de korrel namen. Ik zal hen daarin zeker niet tegenspreken, maar zij hebben ook niet verder gekeken dan het meest evidente. De film 300 maakt ook geen pretentie om meer te zijn dan een orgie van gespierde mannen in een meer van bloed, een slow-motion choreografie met gewapende soldaten die zich in een strooptocht werpen voor de bescherming van hun eer en volk. En ik was helemaal verkocht van de eerste tot laatste minuut. En ja, de film bleef trouw aan het bron-materiaal. Fans van de boeken kunnen niet anders dan ook fan te zijn van de film.

Maar vooral ook de vertolking van Gerard Butler was niet te versmaden. En wat blijkt, als we de mensen van Live for Film mogen geloven zou de acteur een nieuwe 300 film wel zien zitten. Dan zullen ze Leonidas wel moeten laten verrijzen uit het Dodenrijk, maar gezien de stijl van de eerste film zal dit wel geen problemen met zich meebrengen. Dit in tegenstelling tot de heropstanding van Maximus is een mogelijke Gladiator sequel.

"Frank Miller’s working on something," revealed producer Mark Canton when MTV spoke to him, telling them that he’s onboard to return for Snyder’s 300 sequel. "That, Zack has said."

"Things are always looking good with , it’s a blessing and a gift. Zack’s a genius, and no matter where you go it's the one movie that people around the world seem to somewhat identify with the most," explained Canton "We’re thrilled for [a sequel]; it'll be a blast. There’s a new Blu-Ray coming out all over again shortly, so that’s great. It’s like the gift that never stops giving."

"[The key to the sequel] is about getting it right, you know," the producer said of their dilemma after having killed off virtually the entire cast in the first film." Frank is a perfectionist, and so is Zack. And I think they set the bar pretty high." Canton had the surprising news that even Gerard Butler’s King Leonidas could be brought back from the dead. "Never assume anything; never assume anything," he repeated when I asked if the original cast were gone for good. "It’ll be what it’ll be. But if we really do it, in this case, we have a visionary creator and a visionary filmmaker."

Kijk, wederom ben ik verkocht voor het idée. Laat Leonidas opstaan vanuit het Dodenrijk. This is Sparta! Die spartanen zijn afstamelingen van Hercules en dus geen gewone stervelingen. Bij de meeste films zou ik er moeite mee hebben, maar hier heb ik er de minste problemen mee. De 300 films zijn al zo subtiel als een speer die dwarsdoor een schedel wordt geboord, maar het is dan ook 'entertrainment' van de bovenste plank om uw vingers van af te likken. Laat maar komen!

***Related Posts***
14/03/2007: Frank Miller wil zijn verhalen zelf regisseren
11/03/2007: 300 is niet zomaar vorm boven inhoud
15/02/2007: Frank Miller’s Ronin verfilmd
27/01/2007: 300 op Imax
10/01/2007: Nieuwe 300 trailer
10/12/2006: Eerste 300 trailer
10/08/2006: De virtuele wereld van 300

De makers van Crank 2: High Voltage (2009), Mark Neveldine en Brian Taylor, hebben dit jaar een tweede prent afgewerkt, de science-fiction thriller Gamer (2009) met Gerard Butler in de hoofdrol.

Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in een toekomst waar mensen met hun spelconsole andere mensen kunnen controleren in een gewelddadig game. Eén van die ‘avatars’ Kable (Gerard Butler) heeft er zowat genoeg van om gestuurd te worden door de teenager Simon (Logan Lerman) om te doden en probeert het op te nemen tegen het mastermind achter het spel, Ken Castle (Michael C. Hall).

Het plot op zich heeft wel iets weg van The Matrix (1999) meets Sleep Dealer (2008) maar gezien de reputatie van de twee regisseurs denk ik dat we ons kunnen verwachten aan een ultra-gewelddadige prent in de stijl van The Running Man (1978). In de casting duiken ook heel wat bekende namen op zoals: John Leguizamo, Six Feet Under/Dexter acteur Michael C. Hall, Heroes acteur Milo Ventimiglia, Terry Crews en rapper Ludacris. De vrouwen zijn vertegenwoordigd door Alison Lohman, Zoe Bell en Amber Valletta.

Verwacht je maar aan een soort hypernerveuze in your face explosie die eigenlijk nergens op slaat maar heel plezierig is om naar te kijken. De ex-reclame-makers leggen er zo genadeloos de zweep op dat je geen tijd hebt om over futiliteiten na te denken als een coherent verhaal of uitgewerkte karakters.

Dit is quilty pleasure op z’n best. Weinig moraliteit en een overdosis van opgespoten testosteron. En ja, het lijkt eigenlijk niet veel verschillend van Crank of Crank 2. Het is hun filmstijl, maar dan wel een stijl die je niet voor 5 films zal kunnen aanhouden. Hun volgende project is de comic-adaptatie Jonah Hex (2010) met Megan Fox en hopelijk dimmen ze iets op de explosies en zetten ze iets meer in op de karakters.

Gamer zou op 9 september 2009 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Posts***
15/01/2009: Crank 2: High Voltage, kinderen niet toegelaten
23/04/2008: Bai Ling in Crank 2 High Voltage

Sommige artiesten hebben nood aan een muse om hen te inspireren, anderen kunnen er serieus door verward raken. Neem nu Guy Ritchie en zijn verhouding met pop-diva Madonna. Voorheen bracht hij schitterende eigenzinnige en baanbrekende prenten als Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) en Snatch (2000).

Toen kwam Madonna en Ritchie kwam op een filmisch dwaalspoor met films als Swept Away (2002) en Revolver (2005). Gelukkig voor de filmfans kwam er een einde aan de relatie en kwam RocknRolla (2008), een heerlijke actie- en gangsterfilms die duidelijk de stempel draagt van Guy Ritchie.

Korte inhoud: De Russische tycoon Omovitz (Karel Roden) probeert via de Londense onderwereld een positie op te bouwen in de Britse hoofdstad; vastgoedtycoon Lenny (Tom Wilkinson) krijgt 7 miljoen euro aangeboden om een bevriende wethouder (Jimy Mistry) om te kopen. Sexy accountant Stella (Thandie Newton) krijgt lucht van de transactie en schakelt gangster One Two (Gerard Butler) in om de centjes te ontvreemden. Achtervolgd door de taaie Russki's proberen de Londense boeven elkaar af te troeven, maar de crackverslaafde stiefzoon van Lenny (Toby Kebell) heeft de sleutel in handen.

Haalt de film de kwaliteit van zijn pre-Madonna periode? Spijtig genoeg niet. RocknRolla is een step-up van zijn recente stinkers, maar het blijft uiteindelijk maar een blits gefilmde misdaadkomedie waarin een bende excentrieke gangsters met vette cockney-accenten de ene slimme one-liner na de andere debiteren, terwijl ze zich worstelen doorheen een vermoeiend kluwen van irrelevante plotdraden. Na het zien van het gevoel heb je het gevoel dat je dit al eens gezien hebt in al zijn vorige films. Toch zijn de personages om van te smullen, maar vernieuwend kan je de film niet echt noemen. RocknRolla kent geen rollen die er zo uitspringen; het is hier het ensemble dat de show steelt. Iedereen is op zijn best en het spelplezier straalt eraf.

De hippe vormgeving is nooit storend, en het geheel lijkt veek gematigder dan de illustere voorgangers, maar de film heeft een paar andere grote pluspunten: de film is enorm onderhoudend en de regie volwassener dan eerder, Ritchie lijkt aan maturiteit gewonnen. Het netwerk van personages en plotlijnen - en dat zijn er zoals gewoonlijk nogal wat - wordt zorgvuldig opgebouwd zonder al te doorzichtige structuur, waardoor de opbouw van de spanningsboog nagenoeg perfect is. Een energieke beeldvoering ondersteund door een goed in de oren klinkende soundtrack helpen RocknRolla te verkopen als het flitsende filmpje dat het eigenlijk niet is. De montage is snedig en bij momenten goed getimed en je moet Ritchie ook niet leren om een verhaal genoeg vaart te geven, ook al is er van een plot weinig of geen sprake. Naar het einde toe heb je wel het gevoel dat een sequel tot de mogelijkheden behoort.

***Related Post***
27/08/2008: RocknRolla trailer

The Ugly Truth (2009) ziet er op het eerste gezicht zo ugly niet uit. Actrice Katherine Heigl kennen we nog van Knocked Up (2007) van Judd Apatow (Superbad, The 40 Year Old Virgin), en deze film lijkt een gelijkaardige komische film te worden. In deze prent speelt ze de rol van Abby Richter, een TV-producente die tegen haar zin door Mike Alexander (Gerard Butler), onderworpen aan een serie van onmogelijke tests. Hij probeert op die manier zijn theorie over relaties en liefde te bevestigen.

Het plot lijkt wel een beetje op Anchorman: The Legend of Ron Burgundy (2004) van Adam McKay, maar hier wordt het accent meer gelegd op het romantische aspect dan wel op de screwball-slapstick-humor. The Ugly Truth wordt in beeld gezet door Robert Luketic - die een tijdlang verbonden was aan dat vergeten Dallas project – die onlangs de niet onaardige 21 (2008), maar ook verantwoordelijk is voor films als Monster-in-Law (2005) en Legally Blonde (2001). Twee films die niets van de scherpte hebben als een Knocked-Up of een Juno (2007).

En er zijn nog meer aanwijzingen dat het iets cheesy zal worden. Het scenario voor de film werd namelijk geschreven door Karen McCullah Lutz (Legally Blonde, The House Bunny) en first-timer Nicole Eastman. Mocht een film als Someone Like You... (2001) jou hebben bevallen, dan zal deze prent ook zeker voor jullie bestemd zijn. De rest zal een beetje op zijn honger blijven zitten, vrees ik.

De poster springt in ieder geval in het oog. Niet meteen het meest originele concept – lijkt wel afkomstig te komen van een t-shirt - maar het maakt meteen wel duidelijk waarover de film gaat en met welke stereotypen het zal afrekenen. Het is in ieder geval al veel beter dan die portret-posters op witte achtergrond van de hoofdacteurs. De film zou bij ons in de zalen moeten draaien vanaf 24 juli 2009. Hierionder vinden jullie de trailer.