De FilmBlog

George Clooney, voor veel vrouwen een reden om zonder te weten waar de film over gaat, naar een film van hem én door hem te gaan kijken. Ook zo voor mij eigenlijk. Al kan ik me zijn eerder werk als regisseur (Confessions of a Dangerous Mind, Good Night and Good Luck, Leatherheads) niet meer echt voor de geest halen, ik ben er steevast van overtuigd dat het geen weggesmeten geld zal zijn. Toen ik onlangs naar zijn nieuwste politieke thriller The Ides of March (2011) ging gaan zien, kwam ik niet bedrogen uit. En vandaag is nu ook de blu-ray beschikbaar.

Korte inhoud: "The Ides of March" is een interessante politieke thriller. We volgen de strijd tussen Pullman een republikein en de zittende gouverneur van Ohio, Morris (George Clooney) tijdens de primary. Voor iemand die niet thuis is in de wereld van de Amerikaanse verkiezingsstrijd, een primary is een soort van voorverkiezing, waarvan de uitslag blijkbaar bepalend is voor de eindstrijd. Het gaat er dus heftig aan toe, want beide kandidaten willen niet alleen staten winnen, ze willen ook zoveel mogelijk onafhankelijken binnenhalen. Centraal in de verkiezingscampagne van Morris zitten Paul Zara (Philip Seymour Hoffman) en Steven Meyers (Ryan Gosling). Stevie, is een uitermate getalenteerde jonge dertiger die aan de leiding van de campagne van de gouverneur staat. Niets kan hem deren, zijn enthousiasme en volhardendheid zijn typisch voor een jonge kerel die denkt dat hij de wereld aan kan.

Wanneer de jonge stagiarie Molly in beeld komt, (een ravissante Evan Rachel Wood, die ik jaren geleden zal tiener zag in het drama Thirteen) kan zijn wereld niet stuk.

Clooney zou Clooney niet zijn, als hij door het binnenhalen van deze antagoniste, niet een dramatische wending zou geven aan het verhaal. De politiek die aanvankelijk het onderwerp van de film is, wordt opeens de context waarbinnen zich een persoonlijk drama afspeelt. Een beetje atypisch, maar het komt zeker de film ten goede en ook voor mensen die eigenlijk lak hebben aan dialogen die bol staan van de soms clichématige tegenstellingen tussen republikeinen en democraten. In feite is dit een soort coming-to-age-film, waarbinnen het hoofdpersonage Steven een gedaanteverwisseling ondergaat. Cynisch als hij is, verbeeldt Clooney dit in een knap gearrangeerd stukje cinema. Al is het ergens ook beetje makkelijker gevonden.

Het is niet makkelijk een verkiezingsstrijd boeiend te verfilmen, maar zijn gepuzzel met abstracte politieke scènes en shots en persoonlijke verhalen van de personages, maakt het docu-gehalte spannend genoeg om de aandacht erbij te houden.

Het is een praatfilm, maar niet zo moraliserend als The Contender (2000), niet zo vergaand als The Manchurian Candidate (2004). The Ides of March is iets realistischer, cynischer en ja ons beeld van de politiek wordt er ook niet echt beter op.

En in deze acteurs-showreel treffen we ook nog een schitterende Paul Giamatti aan als campagne manager van Clooney’s rivaal, maar ook Oscar-winnares Marisa Tomei, "24"-acteur Gregory Itzin en de taletvolle Jeffrey Wright. De film is gebaseerd op het toneelstuk van Beau Willimon, met hier en daar een verwijzing naar Julius Caesar.

***Related Post***
17/08/2011: Ides of March verwijst naar Julius Caesar

Het is gebeurd. Zonet hebben ze in Los Angeles bekendgemaakt dat Rundskop (2011) van Michael R. Roskam is genomineerd voor de Oscar van beste Buitenlandse film. Dat is voor een Belgische film ondertussen al 11 jaar geleden.

Korte Inhoud: Jacky Vanmarsenille (Matthias Schoenaerts) behoort tot een familie van veehouders annex vetmesters. Zo lang hij leeft heeft hij niet anders geweten dat het vee werd behandeld. Wanneer een hormonenmaffiajager gedood wordt, worden de Limburgse veehouders genoodzaakt een deal te sluiten met enkele West-Vlamingen. Terwijl de politie op zoek gaat naar de moordenaar ziet Jacky zich geconfronteerd met personages waarvan hij dacht dat hij ze al lang vergeten was. Een jeugdvriend Diederik (Jeroen Perceval) blijkt de connectie te zijn met de West-Vlamingen en via Diederik komt het verleden weer tot leven. Negeren lukt echter niet.

Bullhead neemt het in de laatste ronde naar de Oscar op tegen de Israëlische prent Footnote (2011) (trailer), de Poolse film In Darkness (2011) (trailer), de Canadese inzending Monsieur Lazhar (2011) (trailer) en A Seperation (2011) (trailer) uit Iran. Een haalbare kaart als je het mij vraagt, ook al is A Separation de favoriet.

Terwijl Meryl Streep haar zeventiende Oscarnominatie in de wacht sleepte voor The Iron Lady (2011) (en hiermee alle records breekt), viel Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011) vreemd genoeg uit de boot in de categorie van Beste Actrice. Bij de mannen moeten Michael Fassbender met Shame (2011) en Ryan Gosling met The Ides of March (2011) een nominatie aan zich voorbij laten gaan, ondanks dat ze allebei in de running waren voor een Golden Globe. Ook Angelina Jolie werd niet genomineerd voor beste regie met haar film In the Land of Blood and Honey (2011), terwijl ze wel een Golden Globe nominatie kreeg.

Maar de film waar alles om draait is Hugo (2011) van Martin Scorsese is met elf nominaties de grote slokop. Opvallend is dat Leonardo DiCaprio niet genomineerd is voor zijn vertolking van J. Edgar Hoover in J. Edgar (2011). Voorts valt op hoe de leden van de Academy gecharmeerd zijn door de Franse stomme film The Artist (2011), die ook op de Golden Globes volop in de prijzen viel. Maar verwacht wordt dat ook hier George Clooney met de oscar zal lopen voor The Descendants (2011). Op 26 februari weten we of de film ook de hoofdvogel afschiet. Hopelijk halen we hem eens dit jaar binnen, en doen we beter dan die andere Belgische voorgangers die net naast grepen (Daens, Farinelli, Iedereen Beroemd)

Hier vinden jullie de volledige lijst met de genomineerden.

***Related Posts***
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

De Oscars-nominaties worden op 24 januari 2012 bekend gemaakt, en de Oscarshow is een maand later op 26 februari 2012. Maar bij wijze van 'voorspel' is er de 69e Golden Globes awardshow. Of zoals Gervais het omschreef: "De Golden Globes staan tot de Oscars als Kim Kardashian staat tot Kate Middleton: een beetje goedkoper, iets meer beschonken en eenvoudiger om te kopen". Niet The Academy, maar wel +/-90 leden van de Hollywood Foreign Press Association, een groep van journalisten die elk zo’n 55 landen vertegenwoordigen en een slordige 250 miljoen lezers, hebben zich gebogen over welke films en tv-series voor hen het beste was van het jaar. En de Beste Film in het Drama genre werd dit jaar The Descendants (2011) .

Ricky Gervais was dit jaar opnieuw zijn grappige zelve, met snedige aanvallen op de sterren, zoals Johnny Depp aan wie hij vroeg of hij al The Tourist (2010) had gezien (zie video). Daarnaast waren er een paar verrassingen en dit vooral bij de tv-series. Zo ging Friends-acteur Matt LeBlanc met de Golden Globe lopen voor Beste Mannelijke acteur in een Komedie TV-Serie, en dit voor "Episodes".

Een andere verrassing was de verdiende Golden Globe voor Beste Mannelijke Bijrol in een Mini-Serie die naar Peter Dinklage ging, voor het uitstekende Game of Thrones. Ook de serie "Homeland" werd in de bloemetjes gezet met de Golden Globe voor Beste Drama Serie en Claire Danes mocht de Golden Globe in ontvangst nemen voor Beste Actrice in een Drama serie.

Een mooi moment in de show was de spontane speech van Meryl Streep die de Golden Globe won voor Beste Actrice voor The Iron Lady (2011), alsook de uitreiking van de Cecil B. DeMille Award voor Morgan Freeman, die overhandigd werd door Helen Mirren. Een actrice die terecht haar beklag deed dat ze maar in één film met hem had gespeeld. Voor de rest waren er uiteindelijk niet zo heel veel verrassingen. Martin Scorsese won zijn Golden Globe voor Beste Regisseur voor Hugo (2011), Beste Scenario ging naar Woody Allen voor Midnight in Paris (2011), George Clooney won Beste Acteur voor The Descendants (2011) en Jean Dujardin won Golden Globe voor Beste Acteur in Komedie/Musical voor The Artist (2011) die ook de Golden Globe kreeg voor Beste Film in het Musical/Komedie genre.

De volledige lijst vinden jullie hier.

Ondertussen heeft George Clooney opnieuw de weg gevonden naar de regisseursstoel, en gezien hij al wat ervaring heeft vertolkt hij tevens ook nog een hoofdrol in de opkomende The Ides of March (2011). Dit wordt de 4de film die Clooney zal regisseren, na het leuke Confessions of a Dangerous Mind (2002), het aangrijpende Good Night, and Good Luck. (2005) en de ietwat teleurstellende Leatherheads (2008).

Korte inhoud: Stephen (Ryan Gosling) is een ambitieuze persvoorlichter die onder campagneleider Paul Zara (Philip Seymour Hoffman) meewerkt aan de campagne van de democratische presidentskandidaat gouverneur Morris (George Clooney). Al snel valt Stephen, ondanks zijn goede intenties, ten prooi aan achterkamerpolitiek, verraderlijke manipulatie en wordt hij verleid door de jonge stagiaire Molly (Evan Rachel Wood). Hij probeert zich staande te houden, terwijl een journalist (Marisa Tomei) en de campagneleider van de andere grote kandidaat, Tom Duffy (Paul Giamatti), hem tegenwerken. Als Stephen vervolgens binnen zijn eigen team op een schandaal stuit, raakt hij volledig de weg kwijt.

The Ides of March is Latijn voor de 15de maart, en is best bekend als de datum wanneer Julius Caesar werd vermoord in de Senaat (44 voor Christus), met 23 messteken geleid door Marcus Junius Brutus, Gaius Cassius Longinus en nog 60 andere samenzweerders. Het zou dus wel kunnen dat we iets gelijkaardigs te zien krijgen in de film. Het zal uiteraard weer koorddansen zijn tussen conservatieven en liberalen, en gezien de reputatie van Hollywood is de kans groot dat de makers opnieuw met denkbeelden van de foute conservatief en de verheven liberaal uitpakken. Is Hollywood links? Eigenlijk niet. Hollywood heeft ook heel wat rechtse films (militaire propaganda films, harde aanpak Charles Bronson uitspattingen, american dream fabeltjes, …) maar op politiek vlak ligt het moeilijker een republikein sympathiek in te beeld brengen dan een democraat. Wie wil er een film zien over een man die meer geld wil geven aan de rijke 5% van Amerika en de kleine ondernemer failliet laat gaan omdat dit nu eenmaal de wetmatigheid is van het kapitalistische dogma. Anderzijds heeft Clooney bewezen dat hij niet zomaar interesse heeft in al te simpele uitgangspunten, dus het valt te verwachten dat de film niet vervalt in simpele links/rechts standpunten.

De trailer ziet er qua beeldvoering prachtig, maar ik heb nog niets gezien die erop zou kunnen wijzen dat we iets zullen zien wat we al niet eerder hebben gezien in tientallen andere politieke thrillers. De charismatische politicus met een verleden, de meer ervaren en wat ruwe tegenkandidaat, de jonge persattaché die in zijn idealen gekrenkt zal worden en het bloedmooie meisje die in het midden van de storm zal verzeilen. De dialogen zullen wel van niveau zijn, maar ik vraag me af of het ook de melodrama zal overstijgen...

Hopelijk vaart deze film beter dan dat andere politieke drama Lions for Lambs (2007). Het zijn tegenwoordig moeilijke films om verkocht te krijgen aan de box-office. Maar in tegenstelling tot die andere film heeft deze prent de jonge Ryan Gosling in zijn rangen en dat is meteen een middel om ook de jonge generatie aan te spreken. Maar ik verwacht niet dat The Ides of March een kaskraker zal worden. De film zou op 26 oktober 2011 bij ons in de zalen uitkomen.

***Related Post***
06/11/2011: Ides of March review

Met al het cgi-geweld die op ons komt afgestormd uit Hollywood, zouden we vergeten dat er nog steeds regisseurs zijn die resoluut kiezen voor hun personages boven het visuele aspect. Alexander Payne is zo’n regisseur die ruimte geeft aan zijn acteurs om hun personages, met al hun inherente complexen, beter te kunnen belichten.

Dat was al het geval in Sideways (2004) en About Schmidt (2002), en dit zal ook het geval zijn in The Descendants (2011), een film gebaseerd op de roman van Kaui Hart Hemmings.

Korte inhoud: Matt King (George Clooney), een rijke landeigenaar is getrouwd met een prachtige vrouw, die nu door een ernstig ongeluk in een terminale coma ligt. Zijn dochters van 10 (Amara Miller) en 17 jaar (Shailene Woodley) oud zijn onbekenden voor hem en hij denkt erover om zijn huis en land te verkopen aan een rijke vastgoedeigenaar. Twijfelend om de stekker uit het apparatuur te halen dat zijn vrouw in leven houdt, komt Matt erachter dat zij een affaire had. Samen met zijn twee dochters gaat hij op zoek naar de betreffende persoon.

Ik heb de film nog niet gezien, maar na het lezen van de korte inhoud en het zien van de trailer moest ik meteen denken aan The Boys Are Back (2009) van Scott Hicks met Clive Owen. In plaats van jongens hebben we hier te maken met meisjes en de vrouw sterft niet maar belandt in een coma. Toch is het wel goed om eens George Clooney te zien in de rol van een alleenstaande vader. Daarnaast is Payne toch een compleet andere regisseur dan Scott Hicks.

En zoals we al een beetje gewoon zijn van Alexander Payne, komt hij weer af met een bizarre casting. Zo is er een rol weggelegd voor Scream acteur Matthew Lillard, alsook voor Beau Bridges, de broer van Jeff. Ook Jackie Brown acteur Robert Forster en Judy Greer zijn van de partij. De iets meer populaire actrice Amanda Seyfried had geauditioneerd voor de rol van de oudste dochter, maar Payne koos uiteindelijk voor de nog onbekende Shailene Woodley.

Het is op dit ogenblik nog niet bekend wanneer de film bij ons zal draaien, maar waarschijnlijk ergens eind 2011.

De regisseur Steven Soderbergh, bekend van ondermeer The Limey, King of the Hill, Sex Lies and Videotape, Traffic en bioscoophits als Erin Brokovich en de drie Ocean's-films, is op z’n 48e de filmbusiness een beetje zat: in een radio-interview maakte de Oscarwinnende regisseur duidelijk dat hij er na nog twee films een punt achter zet. Het probleem, aldus de regisseur zelf, is dat hij het gevoel heeft alles al te hebben gedaan en meegemaakt. "Als ik weer eens de wagen in moet om nog maar eens een filmlocatie te gaan bekijken, wil ik mezelf soms voor het hoofd schieten", wist hij The Hollywood Reporter te vertellen.

Het feit is, Soderbergh heeft gaandeweg een beetje van zijn mojo verloren en probeert kost wat kost zijn publiek terug te heroveren, en dat is al een decennia geleden met Ocean's Eleven (2001). De regisseur heeft misschien iets te vroeg zijn Oscar gekregen, met name voor Traffic (2000). De fletse experimentjes en de bioscoop-flops begonnen met Full Frontal (2002), nadien de remake flop Solaris (2002), gevolg door de draak van een sequel Ocean's Twelve (2004). Nadien deed Soderbergh nog wat weinig overtuigende experimentjes met Bubble (2005), en werd stilaan verlaten door zijn publiek.

De studio’s begonnen te beseffen dat de gelauwerde regisseur zijn touch met zijn fans had verloren en gaven hem nog maar 30 miljoen dollar om een film noir te maken met George Clooney en Cate Blanchett. Tot grote verbazing van iedereen wat dit zelfs nog teveel, want de film haalde amper 1 miljoen dollar in de States en wereldwijd zelfs nog geen 6 miljoen dollar. Soderbergh koos dan maar om voluit voor de commercie te gaan met de zwakke Ocean's Thirteen (2007). Maar de winst die hij met deze film maakte, verspilde hij in een handomdraai met die andere flop Che (2008) met Benicio Del Toro. Zelfs de erotische The Girl Experience (2009) en de komedie/drama The Informant! (2009) kon het tij niet doen keren, en hij bleef in de schaduw van mensen als bijvoorbeeld Aronofsky, Tarantino, Nolan en de Coen Brothers.

Dat hij dus nu de cinema de rug wil keren, begrijp ik volkomen. Maar desondanks heeft de cineast toch een paar indrukwekkende films gemaakt, in zijn pre-Oscar periode. Eén daarvan heeft Universal zopas uitgebracht op blu-ray, met name Out of Sight (1998). En als er al één film moet zijn waar de chemie tussen de hoofdrolspelers te voelen is, dan is het wel deze prent met George Clooney en Jennifer Lopez. Tevens één van de weinige J-Lo films die het bekijken waard is. Ook al had de romanschrijver Elmore Leonard een langbenige blondine voor ogen, was de rol van Karen Sisco op haar lijf geschreven.

Korte inhoud: De professionele bankovervaller Jack Foley (Clooney) ontsnapt uit de gevangenis en kidnapt een vrouwelijke Marshal genaamd Karen Sisco (J-Lo). Als Foley later nog één grote overval wil plegen, probeert diezelfde Marshal hem te klissen. Ze voelen zich echter sterk aangetrokken tot elkaar.

Het is een soort Pulp Fiction (1994)-lite, met leuke dialogen, verrassend camerawerk en sterk acteerwerk. Het jaar 1998 heeft anders niet veel goeds voortgebracht, maar gelukkig was er deze Out of Sight. Op de blu-ray vinden jullie tevens het niet oninteressante filmcommentaar van Steven Soderbergh en scenarist Scott Frank, een pak deleted scenes en een blik achter de schermen. Vanaf 24 maart 2011 beschikbaar in de winkel.

Een beetje zoals Up in the Air (2009), eveneens met George Clooney, is deze The American (2010) van de Hollandse filmmaker Anton Corbijn ook wel iets van een buitenbeentje. Je verwacht een soort genre thriller, maar krijgt uiteindelijk een drama voorgeschoteld. Geen slecht drama en verre van een zwakke film, maar ook niet meteen iets om over naar huis te schrijven. Clooney wordt er trouwens vergezeld van de Italiaanse playmate en actrice Violante Placido. Zuiderse eye-candy (zie Violante Placido pic 01) die ook nog eens kan acteren, wat wil je nog meer?

Korte inhoud: Jack (George Clooney) is een huurmoordenaar die, nadat een klus in Zweden uit de hand is gelopen, aan zijn werkgever Larry zweert dat zijn volgende klus tevens zijn laatste zal zijn. Voor deze laatste klus, waar zijn opdracht gespecificeerd wordt door de Belgische Mathilde (gespeeld door de ‘Hollandse’ Thekla Reuten), duikt hij onder op het Italiaanse platteland, in een idyllisch klein stadje. Ondanks het feit dat Jack normaliter een afkeer heeft van menselijk contact, maakt hij kennis met een lokale priester en laat hij zich meeslepen in een romance met de mooie Clara (Violante Placido). Zet Jack zo zijn laatste klus en nog belangrijker, zijn eigen veiligheid op het spel?

Het fenomeen van de ouder wordende hitman kwam al eerder aan bod in het semi-komische The Matador (2005) met Pierce Brosnan. Maar deze film is meer gestileerd en houdt er een rustiger tempo op na. Spijtig genoeg blijft het allemaal zo afstandelijk dan je er nauwelijks als toeschouwer bij betrokken raakt. Vergelijk het met luisteren naar muziek van Milow. Een mooie clip, catchy tune, goed gezongen, maar wild wordt ik niet van zijn muziek.

Voor Clooney is het een gelegenheid om zijn glad Ocean’s-imago wat ruwer te maken, maar het materiaal is iets te banaal en de vertolking is ver weg van deze uit Michael Clayton (2007) of Michael Clayton (2005). Clooney doet zichtbaar ook iets teveel moeite om zijn personage een unieke persoonlijkheid te geven, maar het lukt maar half. We weten als kijker nauwelijks wat hij emotioneel doormaakt. Ik wil daarom niet dat acteurs de expliciete toer opgaan en al hun diepe zieleroeselen op tafel zwieren, zonder ook maar iets over te laten aan de ambiguïteit van het moment. Maar hier heb je echt de indruk dat er naast die tastbare eenzaamheid er enkel maar leegte is.

Maar voor mij is de held van de film de Duitse Director of Photography Martin Ruhe. Hij is wat mij betreft één van de betere opkomende camera-mensen. Hij heeft reeds zijn strepen verdiend met uitzinnige commericials en videoclips, en is in bezit van een unieke filmstijl. De man is nog geen Roger Deakins (No Country For Old Men, A Beautiful Mind) of Conrad L. Hall (Road to Perdition, American Beauty, Searching for Bobby Fischer), maar is wel al even talentvol als een Emmanuel Lubezki (Children of Men, Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events). Enkel al voor zijn beelden is de film de moeite waard.

Op de blu-ray vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Anton Corbijn, maar ook 'making off' filmpjes en deleted scenes. Je krijgt er zelfs nog een extra film bovenop, met name Michael Clayton (2007) eveneens met George Clooney.

Het ziet er goed uit voor de verfilming van de 80’ties tv-serie The A-Team (2010), want de regisseur die werd aangesteld is niemand minder dan Joe Carnahan (Narc, Smokin' Aces), een regisseur die zowel op dramatisch vlak als op vlak van actie heeft bewezen dat hij van alle markten thuis is. Ook regisseur Ridley Scott tekent in op de film als producer. Latino Review schrijft het volgende:

Studio has set Joe Carnahan to direct and Ridley Scott to produce, with Tony Scott exec producing through their Scott Free banner.

Also producing are Jules Daly and Stephen J. Cannell, the latter of whom created the original TV series.

Carnahan will team with Brian Bloom to polish a script by Skip Woods. The intention is to start production by June for a June 11, 2010, release.

Fox has struggled to find a way to exploit the branded TV show while avoiding the series’ campy tone

Met de broertjes Scott aan het roer weet je meteen dat de film er goed zal uitzien en dat er ook genoeg budget zal vrijgemaakt worden door Fox om de actie-sequenties op te zetten. Zowel Ridley als Tony hebben beiden een voorliefde voor het militaire apparaat (de uniforms, de vuurwapens, de helicopters, de code, …) en het zal jullie dan ook niet verbazen dat hun productiehuis al heel wat spotjes heeft gemaakt voor de Amerikaanse marine. De Vietnam-context is in de adaptatie wel vervangen door de Irak-oorlog, maar dat zal in essentie weinig uitmaken. Maar het zal in ieder geval minder cheesy zijn dan de tv-serie. Iemand die door een kogel wordt getroffen zal bloeden en sterven, en ook de dialogen zullen een stuk realistischer worden gemaakt. Het zullen dus veteranen zijn van vlees en bloed en minder prima donna’s. Het zou me zelfs niet verbazen mochten ze afstappen van de typische hanenkam van B.A. gezien dit eigenlijk compleet uit zijn tijd is. Niets belet hen om een transformatie scène in te werken waarbij de acteur zijn kam afscheert…

De vraag aan ieders lippen is uiteraard wie gecast zal worden in deze prent, en de geruchten gaan alle kanten uit. Enerzijds wordt er gesproken van Michael Clarke Duncan, Ving Rhames en Christopher Judge in de rol van B.A. Barakus, de rol van Hannibal zou gespeeld worden door George Clooney, Mel Gibson of Bruce Willis. Voor Face werd gedacht aan Brad Pitt, Aaron Eckhart of Greg Kinnear en voor de rol van Murdock blijft nog steeds Jim Carrey als beste kandidaat, naast Robert Downey Jr. en Sam Rockwell.

Update 04/06/2009: De Ierse acteur Liam Neeson is in gesprek om de rol van John 'Hannibal' Smith uit de populaire televisieserie te gaan gaan vertolken. Hangover-acteur Bradley Cooper zou in gesprek zijn over de rol van Templeton 'Faceman' Peck. Voor de overige rollen van 'Howling Mad' Murdock en 'BA' Baracus zijn nog geen acteurs gecast. De productie van 'The A-Team, the movie' begint in augustus. In juni 2010 moet de film in de bioscoop te zien zijn.

***Related Posts***
18/09/2009: Jessica Biel als generaal in The A-Team film
31/08/2009: Nieuwe B.A. gevonden
21/03/2008: Plannen voor een The A-Team film

Burn After Reading (2008) begint met een Google Earth-achtige inzoom van ver boven de aarde tot diep in het hoofdkwartier van de CIA in Langley. En meteen is de toon gezet voor wat komen zal. Met een low-angle camerabeweging volgen we een paar glimmende schoenen onder een zwarte broek door de lange gangen. Niemand zal immers kunnen ontkennen dat Ethan Coen en Joel Coen achter de camera zitten en ook het scenario hebben geschreven. Het is niet de beste Coen Brothers film, maar het is hoe dan ook genieten van begin tot eind.

Korte inhoud: Osborne Cox (John Malkovich) is een voormalige CIA-agent die na zijn ontslag, ten gevolge van een drankprobleem, begint aan zijn memoires. Zijn inhalige en overspelige vrouw Katie Cox (Tilda Swinton), die een affaire heeft met Harry Pfarrer (George Clooney), wil scheiden en kopieert heel wat persoonlijke en financiële gegevens en gaat ermee aan de haal. Wanneer die gegevens vervolgens op straat komen te liggen zien twee sportschoolmedewerkers, Chad Feldheimer (Brad Pitt) en Linda Litzke (Frances McDormand), het aan voor gevoelige CIA-informatie en proberen Osborne te chanteren. Dat leidt tot meer problemen dan ze aankunnen.

Naast de hilarische plot en de inventieve cameravoering is het acteerwerk om van te smullen. Brad Pitt is onweerstaanbaar als de ietwat naïeve fitness instructeur. Zelden is oppervlakkigheid zo prachtig verbeeld: elk gebaartje, elke oogopslag is helemaal zoals het moet zijn. Als hij samen met zijn collega Linda Litzke (Frances McDormand) Osbourne Cox opbelt om hem te vertellen dat ze in het bezit zijn van een diskette met gevoelige informatie afkomstig van Cox en dat ze daar geld voor willen hebben, vraagt Chad met een soort spionnen stem meerdere keren heel nadrukkelijk of hij echt wel Osbourne Cox aan de lijn heeft. Als een klein bengel kan hij amper zijn geluk op om zoiets adembenemend te beleven. En als Cox zich bij hun ontmoeting vergist in het merk van zijn fiets ligt hij dubbel van het lachen tot hij zich weer realiseert dat hij in een spannend spionage drama speelt en zijn gezicht en oogopslag direct weer op spionnen stand zet. Te gek.

Opvallend is dat Burn After Reading de eerste film sinds Miller's Crossing (1990) is waarbij de Coens geen gebruik maken van de diensten van cinematograaf Roger Deakins, wiens taak is overgenomen door Emmanuel Lubezki. Hij is een specialist op het gebied van The Red One HD-camera, waar de Coens graag mee wilden werken. MPaar voor deze film lees ik toch dat er gedraaid werd op klassieke 35mm pellicule.

Ook de andere rollen zijn om van te genieten waarbij die van George Clooney niet onvermeld mag blijven. De rol die hij vertolkt is die van een zwakkeling met opportunistische trekjes die nergens om deugen. Maar de manier waarop de paranoia zich langzaam van hem meester maakt, verbeeldt hij uitstekend onder een laag van grappen en grollen. Het werktuig dat hij in zijn hobbyruimte in elkaar knutselt, is een aparte studie waard en het wordt in eerste instantie mooi in het midden gelaten wat we te zien zullen krijgen. Opnieuw een voorbeeld van hoe slim er gespeeld wordt met de verwachtingen die je als kijker hebt van dit soort films.

Burn After Reading is het soort misdaad-komedie waar ik naar uitkijk. DE film is niet alleen dolkomisch, maar er zit ook een serieuze dosis bitterheid en geweld in wat alles een stuk minder oppervlakkig maakt. Het is net die fraaie mix die ervoor zorgt dat deze prent onder je huid gaat zitten. De knulligheid waarmee de CIA hier gerund wordt, is zo geloofwaardig dat de onrust je bekruipt dat deze nonchalance misschien dichter bij de werkelijkheid ligt dan al die bombastische, heldhaftige producties waarin iedereen vierentwintig uur per dag alert is en zich zonder enig probleem of voorbehoud opoffert voor het landsbelang. De film kan je vanaf 26 november 2008 gaan bewonderen in de bioscoop.

***Related Post***
14/08/2008: Wie krijgt een Best Picture nominatie bij de Oscars in 2009?

Regisseur, acteur en producent Sydney Pollack (Out of Africa) is op 73-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van maagkanker. Hij stierf afgelopen maandag in zijn huis in Los Angeles. Pollack begon zijn filmcarrière eind jaren vijftig als tv-acteur en gaf ook acteerlessen. Op de set van de oorlogsfilm War Hunt uit 1962 ontmoette hij acteur Robert Redford, die hij later zes keer zou regisseren. Sydney zei over redford het volgende: "There's stillness in his acting now that is quite magnetic. You can feel his intelligence, you can see him thinking. He has the depth of a clear pool of water."

Als regisseur werd Pollack vanaf eind jaren zestig bekend met films als They Shoot Horses Don't They?, The Way We Were en Three Days of the Condor. In de jaren tachtig maakte hij onder meer de komedie Tootsie en het met zeven Oscars bekroonde Out of Africa, waarvoor hij zelf Beste Film en Beste Regie in ontvangst mocht nemen. Daarna regisseerde hij nog opmerkelijke prenten zoals The Interpreter, Random Hearts en de documentaire Sketches of Frank Gehry.

Een van de laatste films die hij produceerde, Michael Clayton (2007) met George Clooney, was een grote kanshebber bij de Academy Awards. Clooney liet weten dat Pollack erg gemist zal worden: "Sydney maakte de wereld een beetje beter, films een beetje beter en zelfs etentjes een beetje beter", liet de acteur weten via zijn publicist.

Ook nadat Sydney Pollack zich op regie en productie had toegelegd, bleef hij opduiken als acteur in films als Husbands and Wives van Woody Allen en Eyes Wide Shut van Stanley Kubrick. Bovendien speelde hij gastrolletjes in tv-series als "Will & Grace", "The Sopranos" en "Frasier".