gene bervoets

  • Vlaamse Films van 2015 kunnen bioscoopbezoekers niet overtuigen

    Pin it!

    De Vlaamse film zit in een dipje, en dit ondanks het ruime aanbod. Zoals we hier al in een vorig bericht hadden opgemerkt hebben de distributeurs al hun films in het najaar willen zetten, een periode die volgens hen voor betere resultaten kan zorgen. Maar het pakt dit jaar behoorlijk anders uit.

    Volgens het VAF (Vlaams Audio-Visueel Fonds) gingen er vorig jaar 2.650.753 bioscoopbezoekers naar een Belgische film kijken, maar 2015 zou in vergelijking wel eens een rampjaar kunnen worden voor de Vlaamse films, en met uitbreiding ook een slecht jaar voor de bioscoopuitbaters die vorig jaar toch konden rekenen op een aantal kleppers zoals Het Vonnis (2013) met 375'000 bezoekers, Marina (2013) met 372'000 bezoekers en De Behandeling (2014) met meer dan 140'000 bezoekers. Volgens de cijfers van Kinepolis hebben ze in het voorjaar van 2015 10% minder bezoekers in vergelijking met vorig jaar, terwijl in Frankrijk de omzet steeg met 2,3% en in Spanje met maar liefst 37%. In ons land was enkel de Vlaamse film Bowling Balls (2014) van Mark Punt nog een redelijk succes met iets meer dan 100'000 bezoekers, de ondergrens om van een hit te kunnen spreken.

    cafe_derby_2015_poster.jpglee_and_cindy_c_2015_poster.jpgtrouw_met_mij_2014_poster.jpg

    De rest van de films presteerde ondermaats. Nu kan je gaan discussiëren of dit de fout is van de distributeurs die iets teveel Vlaamse films bij elkaar hebben gepropt, de verkeerde keuzes van het VAF bij de toekenning van subsidies (van 100.000 tot 400.000 euro) of ligt de reden gewoon bij de tegenvallende kwaliteit van de filmproducties. Een komedie als Trouw Met Mij (2014) kijkt gemakkelijk weg, maar is verre van een film die je in de bioscoop moet gaan zien. Zoiets kon een perfecte tv-film zijn. En dan was er nog de arthouse film Lucifer (2014) van Gust Van den Berghe, die filmtechnisch wel een verrassende prent is om te bekijken met Tondoscope framing (zie making of), maar inhoudelijk en thematisch eigenlijk zo goed als niets zinnigs weet te vertellen over de val van de duivel in 3 hoofdstukken. Een ideale prent voor een filmfestival, maar weegt net iets te licht voor een multiplex release. Beide films halen een paar duizend bezoekers, en dat was eigenlijk voor een groot stuk voorspelbaar.

    Daarnaast waren er nog een aantal debuutfilms met verdiensten, maar geen grootse cinema, zoals Lee & Cindy C. (2015) van Stany Crets, een onevenwichtige liefdesverhaal tussen twee muzikanten met een pak vervelende personages die de boel behoorlijk verpesten. Ondanks de positieve recensies moest de film het stellen met slechts 6000 bezoekers. Café Derby (2015) van Lenny Van Wesemael is misschien wel de beste debuutfilm van het jaar, maar ook deze film strandde op 26.000 bezoekers. Ook Matteo Simoni en zijn Terug Naar Morgen (2015) van debuutregisseur Lukas Bossuyt ging zwaar uit de bocht met slechts 20'000 bezoekers. Deze Vlaamse Back to the Future was dan ook een gigantische tegenvaller, met vlakke personages en een script met ronduit slecht geschreven dialogen en een regie dat op geen enkel moment de dramatiek weet aan te scherpen. En uiteindelijk was er ook nog Paradise Trips (2015) met Gene Bervoets als de norse en oerconservatieve reisbus-chauffeur, die ook bleef steken op een 20'000 bezoekers. De film was dan ook geen voltreffer met een verhaal die ons nauwelijks kon bekoren en cameravoering om zeeziek van te worden, maar erger nog wat dat de makers geen idee leken te hebben om de personages tot leven te laten komen.

    black_2015_poster.jpggalloping_mind_2015_poster.jpgdardennen_2015_poster.jpg

    Ook de magisch realistische Galloping Mind (2015), het regiedebuut van de choreograaf Wim Vandekeybus, moet het na een maand in de cinema met nauwelijks 3.000 bezoekers stellen. En eigenlijk was dat nog veel gezien de film eigenlijk met haken en ogen aan elkaar hangt. De film werd gefinancierd door verschillende Europese landen via de Tax-shelter en de regisseur slaagt er nauwelijks in om een samenhangende film te maken met al die vreemde culturen. Het voelt allemaal ook behoorlijk pretentieus aan en op geen enkel moment heb je voeling met de personages of het verhaal. Ik vrees echter dat dergelijke films bezoekers in de toekomst gaan beïnvloeden in hun keuze om naar een Amerikaanse of Vlaamse film te gaan.

    Maar laten we afsluiten met een positieve noot. Er zijn nog twee veelbelovende films die het niveau wat kunnen optrekken en hopelijk meer bezoekers naar de bioscoop kan trekken. Zo is er Black (2015) van Adil El Arbi en Bilall Fallah, maar zeker ook de politie thriller D'Ardennen (2015) van Robin Pront. Twee films die één ding gemeen hebben, de geslaagde fotografie van Robrecht Heyvaert. Black komt uit op 11 november 2015 en D'Ardennen komt bij ons uit op 14 oktober 2014.

  • Rise of the Guardians (2012) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    DreamWorks Animation heeft toch wat indruk gemaakt met zijn nieuwe Rise of the Guardians (2012) (De Vijf Legendes) van Peter Ramsey, die in een vorig leven een bekend storyboard artist was. Blijkbaar heeft hij ook talent om animatiefilms te regisseren. Anderzijds denk ik wel dat Guillermo del Toro, als uitvoerend producent van de film, ook wel zijn invloed heeft gehad op de regie.

    rise of the guardians,Peter Ramsey,jude law,isla fisher,alec baldwin,hugh jackman,chris pine,Axel Daeseleire,Sofie Van Moll,Jenne Decleir,Gene Bervoets,Sean DHont,dreamworks animation,pixar,The Croods,disney,Guillermo del Toro,David Lindsay-Abaire,William Joyce

    Korte inhoud: Wanneer Pitch (Jude Law), een gemene schurk met Boogeyman-trekjes, de wereld in pikzwarte duisternis wil onderdompelen, moeten de onsterfelijke Guardians voor het eerst hun bijzondere krachten bundelen om de hoop, het geloof en de verbeelding van alle kinderen te beschermen. Om de slechterik het hoofd te bieden, zullen bekende figuren zoals North (Alec Baldwin), Bunny (Hugh Jackman), Tooth (Isla Fisher), Sandy en Jack Frost (Chris Pine) samenwerken om het kwaad te overwinnen.

    De film heeft zowat 145 miljoen dollar gekost, maar leverde iets meer dan het dubbele op aan de box-office. Ook bij ons heeft de film een mooie release gehad, met een recette van iets meer dan 2 miljoen euro. De Vlaamse stemmen werden verzorgd door ondermeer Axel Daeseleire, Sofie Van Moll, Jenne Decleir, Gene Bervoets en Sean D’Hont. Gezien deze animatiefilms voornamelijk bestemd zijn voor een jonge generatie, heb ik niets tegen dubbing. Het zorgt tevens voor wat meer werkgelegenheid voor onze acteurs, en ze doen ook nog eens een uitstekende job. De stem van Alex werd trouwens ook gebruikt voor de Hollandse versie.

    Rise of the Guardians is gebaseerd op het boek van William Joyce en werd in scenario-vorm gegoten door David Lindsay-Abaire. Het is betreurenswaardig dat je meteen merkt dat ze visueel wel niet moeten onderdoen voor Pixar, maar op inhoudelijk vlak toch wel wat tekort schieten. Zo blijven de personages eigenlijk wel héél dunnetjes, zelfs voor een tiener publiek. Het hoofdpersonage is toch wat deprimerend en de feeën zijn echt wel vreemde snuiters, niet alleen met hun veel te lange neus maar ook nog eens met hun obsessie voor 'tanden'. Het leek bij momenten wel op een promofilmpje van de Liga van Tandartsen. Doe zoiets in kinderfilms maar hier toch niet. De 'kids' tegenwoordig zijn niet meer die naïeve teenagers van weleer. En zo waren er nog van die vreemde keuzes om alles iets dommer te maken, in de hoop hun target-publiek nog meer te behagen. Ze hebben er een bont kleurenpalet van gemaakt met een 'villain' die eigenlijk niet "stout" genoeg is en waar je zelfs medelijden voor voelt. Er zit dus zo goed als geen 'conflict' in deze prent. Ook de actie is vaak ook n'importe quoi. Ik kon me niet ontdoen van het idee dat de makers ons zoveel mogelijk op een rollercoaster wilden zetten, met non-stop actie, om zo de aandacht weg te halen van het filterdunne en vrijwel oninteressante verhaaltje en karakters.

     Rise of the Guardians animated picture  Rise of the Guardians animated picture

    Het positieve aan deze prent zijn de sterke stemvertolkingen. Ik heb niet de Vlaamse, dan wel de Amerikaanse versie gezien, en deze is in ieder geslaagd. Maar wat had je anders verwacht van dit uit de kluiten gewassen gezelschap van top-acteurs? Hugh Jackman verkoos om met een Australisch accent te werken, terwijl Baldwin er een Russisch tintje aan gaf. Maar zelf Isla Fisher, wiens stem niet meteen herkenbaar is, slaagt er in om een memorabele resonantie aan haar personage te geven met een aanstekelijk en bevlogen enthousiasme. Ik heb van de stemmen meer genoten dan van de rest.

    Kortom, de allerjongsten zullen hier wel plezier aan beleven aan deze ontspannende en vaak grappige animatiefilm, maar ik vond het wel spijtig dat de makers de ambitie niet hadden om zowel jong als oud te bekoren. Ik hoop dat DreamWorks niet de toer opgaat van Disney begin 2000, toen ze de beslissing namen om het accent meer te leggen op de pubers. Dit leverde heel wat zwakke animatiefilms op (remember The Emperor's New Groove), die ver onder het niveau van de Pixarfilms liggen, zowel qua inhoud als op vlak van hun box-office succes. Maar met het uitbrengen van The Croods (2013) begin ik toch mijn twijfels te hebben. Of hebben ze de strijd met Pixar opgegeven en gaan ze nu resoluut voor de allerkleinsten? Het is misschien een markt waar veel geld te rappen is, vraagt het maar aan Gert Verhulst, maar filmmakers moeten toch de lat hoger leggen. Zeker met de middelen die zij hebben en het publiek die ze bereiken.

    De Blu-ray van Rise of the Guardians ligt vanaf 27 maart 2013 in de winkelrekken. De versie is ook te verkrijgen in 3D, en net zoals bij vele animatiefilms brengt het de actie (letter en figuurlijk) nog een stuk dichter bij de kijker. Op de schijf vinden jullie ook de audio-commentaar van de makers en nog wat extra beeldmateriaal over de productie.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 26 maart 2013

     

    *** Rise of the Guardians trailer ***

  • Kortfilm Daijobu met Louis Talpe en Gene Bervoets

    Pin it!

    Daijobu (2010) is een interessante kortfilm van Davy en Francis Bosschum. De broers konden een fijne cast bijeensprokkelen voor deze film noir-achtige harde kortfilm van 45 min die zware invloeden heeft van verfilmde comics. Een anti-held die wraak neemt op alles en iedereen. Met dat verschil dat Louie het hoofdpersonage alles behalve een "goeie" jongen is. Hij is een crapuul eerste klas.

    daijobu.jpg

    De broers konden rekenen op onder andere Lotte Vannieuwenborg, Bert Verbeke, Patsy Van der Meeren die we allemaal kennen van "Thuis" en andere karakterkoppen als Jan Van Looveren, Gene Bervoets en Louis Talpe.

    Korte inhoud: Louie (Louis Talpe is echt goed gecast) is opgegroeid een grootgebracht in een maffiagezin. Hij en zijn vader (Gene Bervoets) verdienden massa's geld met hun duistere praktijken. Louie was het beu en vluchtte naar Tokio. Maar hij maakte de fout een massa geld mee te nemen. Als waarschuwing wordt zijn liefje vermoord. Als hij nog steeds weigert het geld terug te geven, wordt zijn zus (Lotte Vannieuwenborg) in België ontvoerd. Louie keert daarop terug en is van zinnens wraak te nemen op alles en iedereen die een vinger naar zijn zus durft uit te steken. Maar dan neemt zijn vader weer contact met hem op en lijkt hij de controle over de zaak te verliezen.

    Daijobu ? Daijobu is het Japanse woord voor 'Oké'. In het Engelse slang wordt het dan ook in diezelfde betekenis gebruikt: 't is oké; ik ben oké (niet gekwetst), da's oké. In een situatie waarbij iemand tegen iemand anders aanloopt, zegt de ene bijv. 'sorry', waarop de andere 'daijobu' antwoordt.

    Voor hun kortfilm konden de broers rekenen op de medewerking van enkele bekende namen uit de Vlaamse tv- en filmwereld. "Toen ik Louis Talpe in september 2008 op de set van Goesting ontmoette, klikte het onmiddellijk," blikt Davy Bosschum terug. "Louis was toen een onbekende acteur voor mij. Ik had nog nooit naar Mega Mindy gekeken, maar toen ik hem al grappend in het Engels hoorde praten, was ik meteen verkocht - telkens als hij de personages van Snatch imiteerde, kwam ik niet meer bij van het lachen. Zijn accent was onberispelijk. Ik vernam dat hij in Engeland had gestudeerd en ik stelde hem voor om daar iets mee te doen. Ondertussen leerde ik Jan, Gene en Patsy ook beter kennen en stelde ik hen hetzelfde voor. Iedereen ging akkoord. Op filmsets worden veel beloftes gemaakt, maar er komt zelden iets van in huis. Ik vond het dan ook geweldig toen ik een jaar later naar iedereen belde en ze zich allemaal aan hun belofte hielden."

    daijobu_bert_verbeke.jpgdaijobu_louis_talpe_01.jpgdaijobu_lotte_vannieuwenborg.jpg

    Wie Talpe enkel kent van Mega Mindy en als 'sterren op de dansvloer', zal trouwens raar opkijken. In Daijobu vertolkt hij namelijk een koelbloedige killer. De cast is overigens een combinatie van gevestigde waarden als Gene Bervoets (De Zaak Alzheimer, Shades, Loft, ...) en opkomend talent. "Lotte (Vannieuwenborg) en Bert (Verbeke) heb ik leren kennen op de set van Thuis. Twee jonge acteurs met enorm veel talent. Hun enthousiasme werkt ongelooflijk aanstekelijk. Ik ben ervan overtuigd dat ze later vaste waarden zullen worden."

    De film is zeer sober met de gedesatureerde koude rauwe beelden, weinig soundtrack, amper woorden tenzij de getekende vertelstem van het hoofdpersonage. De beginscene is vrij knap ineengezet met melancholische sfeerbeelden in een overbelicht zomerse sfeer met de contrasterende zware stem van Louie. Zijn gedachten worden afgewisseld met flitsen van gebeurtenissen die zowel verbeelden wat hij verteld als het verhaal aan mekaar rijgen. Fragmentarische scenes die bol staan van het droog geweld. Ik kreeg een Sin City-gevoel op Vlaamse subtiele sobere bescheiden leest geschoeid.

    daijobu_louis_talpe.jpgdaijobu_gene_bervoets.jpgdaijobu_lotte_vannieuwenborg_01.jpg

    Louie heeft bijzondere gevoelens voor zijn zus die alles voor hem betekent. Hij duld niet dat aan haar geraakt wordt. Tegenstand wordt uit de weg geruimd. Hij zal zijn doel bereiken. Explosief als hij is, stelt hij maar een keer een vraag. We komen te weten wat Louie allemaal uitspookte, maar de gevoelens voor zijn zus worden niet verklaard. Er wordt een mysterie gecreëerd rond het personage en zijn drijfveren. Kenmerkend en noodzakelijk, maar niet helemaal overtuigend hier.

    Sofie (Lotte Vannieuwenborg) komt door haar verschijning vrij onschuldig over maar is de femme fatale van dienst voor wie de protagonist bezwijkt en meteen is zij zijn zwakke plek. Op het einde van deze kortfilm die mij een beetje een oefening lijkt in nadoen wat de groten eerder hebben gedaan, bleef ik wel wat op mijn honger zitten.

    Daijobu is nu te koop via www.daijobu.be, in 'Rockcafé BACKDOOR' in Gent, waar enkele scènes zijn opgenomen en in een netwerk van krantenwinkels in en rond Gent.

    *** Daijobu trailer ***

  • Erik Van Looy maakt Hollandse Loft remake

    Pin it!

    De succesvolle Belgische filmproductie Loft (2008) krijgt een remake. Niet in de Staten, maar wel in Nederland! Hoezo? Begrijpen die Hollanders dan geen Nederlands met een Vlaams accentje? Wel, eigenlijk heeft het hiermee minder te maken. Nederlanders liggen gewoon niet wakker van Vlaamse acteurs en bijgevolg ook niet van Vlaamse films. Een bittere realiteit waarmee elke Vlaamse filmmaker elke dag mee ontwaakt. Filip Peeters is bij ons charismatisch acteur, en wij Vlamingen zien geen graten in het feit dat hij gecast wordt als vrouwen-verslinder. Maar voor een Nederlands publiek die de acteur niet kennen kan ik me inbeelden dat ze de man als een "ouwe sok" aanzien die compleet niet past in die rol.

    Maar zoveel verschillend zijn onze noorderburen niet van ons. Vlamingen zitten ook niet te wachten op de Belgische release van de Nederlandse Komt een Vrouw bij de Dokter (2009) met Carice van Houten, een film die bij hen mega-succes werd. Deze prent heeft het bij ons nauwelijks een paar weken overleeft. Vlaanderen en Nederland spreken misschien dezelfde taal maar hebben een totaal andere smaak en tevens ook een totaal ander gevoel voor humor (reden waarom De Slimste Mens ook niet aanslaat in Nederland). De grappen van Bart De Pauw zullen dan ook wel herschreven worden door een Nederlander. Maar ook het taalgebruik zal bijgeschroefd moeten worden, want uitdrukkingen als "Ik zie u graag" (die we om de haverklap horen in Loft) kennen ze ginder niet.

    Koen De Bouw, Filip Peeters, Matthias Schoenaerts, Bruno Vanden Broucke, Koen De Graeve, Veerle Baetens, Tine Reymer, An Miller, Maaike Cafmeyer, Marie Vinck, Jan Decleir, Gene Bervoets, Sara de Roo, zullen dus allemaal plaats moeten ruimen voor Hollandse equivalenten. Enkel Erik Van Looy zal aan het roer blijven als regisseur – ook al moesten de Nederlanders niets weten van De Zaak Alzheimer. Maar ik denk dat er ook wel 'vlaams geld' mee gemoeid zal zijn en er dus een soort quid pro quo moet zijn. En Erik kennende zal hij waarschijnlijk opnieuw beroep willen doen op Danny Elsen voor de fotografie. En hier heb je dan twee cruciale en creatieve posities binnen de filmproductie voor Vlamingen, naast co-productie postjes.

    Uiteindelijk blijf ik het wel krankzinnig vinden. Wij zitten hier te klagen dat Amerikanen voor de zoveelste keer een Aziatische filmproductie remaken, ook al is deze maar een paar jaar oud, maar wij lusten zelfs nog geen Nederlandstalige films van onze buren. Niet enkel de distributeurs maar ook de media dragen hier een zware verantwoordelijkheid. We praten bitter weinig over de Nederlandse filmmarkt (en vise versa) en hebben jullie deze affiche al aangetroffen in onze Vlaamse straten? Ik ook niet. Laat staan dat we al een trailer hebben gezien van deze film in De Rode Loper. Noppes, nada, niks, nougabollen.

    Ik vond Loft zelf niet meteen een bijzondere film. Ze hadden dan misschien beter De Zaak Alzheimer of Dossier K. met Nederlandse acteurs gespeeld. Maar wat Loft voor een producer zo aantrekkelijk maakt in tegenstelling tot de Jef Geeraerts producties. Loft kost veel minder geld om te maken (zelfs de Vlaamse productie kon het met véél minder doen) én (niet te onderschatten voor de Nederlandse markt) er zit veel seks in. Hoewel dit laatste in de Vlaamse versie tot een minimum werd herleid. Ik hoop dan ook dat Erik een iets minder brave film zal maken. In goede traditie van de Paul Verhoeven thrillers mag het iets meer bloot zijn en iets minder massa-shots waar acteurs doelloos over elkaars tenen trappen en iets minder bekende koppen die een figurantenrol staan te spelen van geen enkel belang en iets minder plottwist's naar het einde toe.

    ***Related Posts***
    02/02/2015: The Loft van Erik Van Looy flopt in zijn openingsweekend
    31/01/2015: The Loft krijgt barslechte kritieken in de States
    21/01/2015: The Loft is nog maar eens verschoven
    16/12/2014: The Loft van Erik Van Looy krijgt nieuwe filmposters
    03/11/2014: The Loft van Erik Van Looy blijft steken op minder dan 100'000 bezoekers in eigen land
    17/10/2014: Juryvoorzitter Bret Easton Ellis maakt The Loft met de grond gelijk
    23/09/2014: The Loft heeft nieuwe Amerikaanse releasedatum
    15/09/2014: The Loft review
    28/06/2014: De release van The Loft wordt nog maar eens uitgesteld
    06/08/2013: Release van The Loft voor de zoveelste keer uitgesteld
    08/03/2013: De Amerikaanse The Loft wordt andermaal uitgesteld
    10/08/2012: Amerikaanse Loft dan toch geen straight-to-dvd film
    24/02/2011: Van Looy maakt zijn Amerikaanse Loft versie
    26/10/2010: Weinig vernieuwende Loft remake
    01/08/2010: Erik Van Looy moet Hollandse Loft-remake redden
    22/02/2010: Erik Van Looy geen zin in Hollandse Loft-remake
    07/06/2008: Erik Van Looy en Bart De Pauw maken film

  • Loft van Erik Van Looy en Bart De Pauw

    Pin it!

    Loft

    We hebben lang moeten wachten om nog eens te kunnen genieten van een Erik Van Looy film. Maar op 22 oktober gaat Loft (2008) in première en met dank aan de mensen van Humo kunnen jullie hier al een eerste teaser-trailer van de film aanschouwen, die geschreven is door niemand minder dan Bart De Pauw en alles naar goede gewoonte afgelikt in beeld gezet door Danny Elsen. Het wordt een verhaal over bedrog, verraad en overspel in al zijn vormen, met in de hoofdrollen het kruim van de Vlaamse acteursgild: Koen De Bouw, Filip Peeters, Bruno Vanden Broecke, Dirk Roofthooft, Koen De Graeve, Matthias Schoenaerts, An Miller, Veerle Baetens, Sara De Roo, Marie Vinck, Gène Bervoets, Tine Reymer, Maaike Cafmeyer en Jan Decleir. Om er maar enkele te noemen. Naar mijn gevoel misschien een beetje teveel, maar ik ben hoe dan ook benieuwd om in deze Loft een kijkje te nemen.

    Bart De Pauw zei over de film het volgende: "Het is begonnen met het idee: stel dat mannen zich organiseren om vreemd te gaan. Geen hotelkamers te betalen, geen afschriften waarmee je jezelf kan verraden... En wat als daar dan opeens een lijk opduikt? Gaan ze het dan nog voor elkaar opnemen? Gaan ze elkaar vertrouwen of wantrouwen? Kennen ze elkaar wel zo goed als ze dachten? Dat was de denkoefening. Het thema overspel, vertrouwen, wantrouwen: da's niks nieuws, Griekse tragedies staan er al bol van. Maar ik vond het interessant om eens na te denken over wat trouw zoal betekent in deze moderne tijd. De Flair gaat over twee dingen: wat voor zwijnen venten zijn, en hoe je ze kunt versieren (lacht)."

    Korte inhoud: vijf getrouwde mannen delen in het grootste geheim een loft waar ze stijlvol en in alle rust hun minnaressen en nieuwste veroveringen ontvangen. Een prima regeling, tot ze op een winterochtend het lijk aantreffen van een jonge vrouw. Geen van hen weet wie de vrouw is, waar ze vandaan komt en hoe ze terecht is gekomen in een loft waarvan alleen zij de sleutel bezitten. Noodgedwongen proberen de vrienden uit te zoeken wat er gebeurd is en waarom, maar al vlug beginnen ze elkaar te wantrouwen en zal blijken dat ze veel minder van elkaar afweten dan ze oorspronkelijk dachten.

    *** Loft teaser trailer ***

    Update 19/02/2009: Het hing al een tijdje in de lucht, maar nu is het ook officieel: Loft is de meest succesvolle Belgische film ooit met 1.082.480 bezoekers. De film van Erik Van Looy en Bart De Pauw brak gisteravond het 19 jaar oude record van Koko Flanel met Urbanus die op 1.082.000 bezoekers stond. Loft ging op 22 oktober 2008 in première en is nog steeds te zien in de bioscoopzalen, dus het cijfer kan nog zeker wel oplopen.

    Top 10 van best bekeken Belgische films
    1. Loft (2008) - Erik Van Looy - (1.082.480)
    2. Koko Flanel (1990) - Stijn Coninx - (1.082.000)
    3. Hector (1987) - Stijn Coninx - (933.000)
    4. Daens (1993) - Stijn Coninx - (848.000)
    5. De Zaak Alzheimer (2003) - Erik Van Looy (750.000)
    6. Oesje (1997) - Ludo Cox (700.000)
    7. Max (1994) - Freddy Coppens (644.000)
    8. Mira (1971) - Fans Rademakers (642.000)
    9. De Witte (1980) - Robbe De Hert (540.000)
    10. Paniekzaaiers (1986) - Patrick Lebon (500.000)

    ***Related Posts***
    02/02/2015: The Loft van Erik Van Looy flopt in zijn openingsweekend
    31/01/2015: The Loft krijgt barslechte kritieken in de States
    21/01/2015: The Loft is nog maar eens verschoven
    16/12/2014: The Loft van Erik Van Looy krijgt nieuwe filmposters
    03/11/2014: The Loft van Erik Van Looy blijft steken op minder dan 100'000 bezoekers in eigen land
    17/10/2014: Juryvoorzitter Bret Easton Ellis maakt The Loft met de grond gelijk
    23/09/2014: The Loft heeft nieuwe Amerikaanse releasedatum
    15/09/2014: The Loft review
    28/06/2014: De release van The Loft wordt nog maar eens uitgesteld
    06/08/2013: Release van The Loft voor de zoveelste keer uitgesteld
    08/03/2013: De Amerikaanse The Loft wordt andermaal uitgesteld
    10/08/2012: Amerikaanse Loft dan toch geen straight-to-dvd film
    24/02/2011: Van Looy maakt zijn Amerikaanse Loft versie
    26/10/2010: Weinig vernieuwende Loft remake
    01/08/2010: Erik Van Looy moet Hollandse Loft-remake redden
    22/02/2010: Erik Van Looy geen zin in Hollandse Loft-remake
    25/01/2010: Hollandse Loft-remake in de maak