De FilmBlog

Net zoals ieder jaar kunnen we opnieuw klagen over de keuzes van The Academy, maar in tegenstelling tot de voorbijgaande jaren denk ik dat ze dit jaar de bal serieus hebben mis geslagen. Los van Rundskop (2011) die een verdiende nominatie kreeg, zijn het voornamelijk "veilige keuzes" die genomineerd werden. Ook al zijn dergelijke award-shows al even subjectief en representatief voor kwaliteit als pakweg het Eurosongfestival, je wil als filmliefhebber toch een aantal zaken recht zetten.

Het meest teleurstellende is dat je nog steeds kan voorspellen welke films genomineerd zullen worden. Alles is zo voorspelbaar geworden dat studio's hun drama-films nu uitbrengen in de periode vlak voor de Oscar-nominaties. De berichten over hoe je een Oscarfilm kan ruiken van mijlenver zijn ondertussen niet meer te tellen, maar nochtans blijven ze hun zelfde koers varen, en dit al jarenlang. Waarom iets wijzigen als je weet dat de show nog steeds wordt aanzien als de ultieme award-show. Maar niets belet ons, om onze kritiek nog maar eens in de verf te zetten.

Laat ik misschien beginnen met de lijst van Beste Films. Een film als Extremely Loud & Incredibly Close (2011) is puur Oscar-materiaal, ook al is de film niet beter dan pakweg Drive (2011) die aan de lijst van Beste Films ontbreekt. En neem het niet enkel van mij aan. Deze Stephen Daldry film wordt door de critici omschreven als: "Extremely Loud and Ridiculous". De film haalt amper 46% op 123 reviews op Rotten Tomatoes en dit terwijl Drive een slordige 93% haalt op 219 reviews. Hoe in hemelsnaam kunnen de meningen van The Academy en het publiek zover uit elkaar liggen?! Ook een films als Shame (2011) of Tinker Tailor Soldier Spy (2011) zijn véél beter bevonden door het publiek dan het vrij standaard drama Extremely Loud & Incredibly Close.

Het probleem met films als Drive of Shame is dat ze niet in het plaatje passen van de Oscars. Een regisseur en producer als Steven Spielberg kent ondertussen de spelregels. Hij is jarenlang genegeerd geweest, maar sinds hij zijn eerste Holocaust film maakte is de man een eregast geworden en weet Spielberg hoe hij binnen de lijntjes van The Academy kan kleuren. Kijk bijvoorbeeld naar War Horse (2011), die al op handen werd gedragen bij de eerste trailer. Ook The Help (2011) is een veilige keuze. Het zijn allemaal films die in de spotlight komen te staan, zonder dat ze het eigenlijk nodig hebben, laat staan echt 'verdienen'.

Maar daarmee wil ik niet zeggen dat War Horse of The Help slechte films zijn? Je kunt de regisseurs van de respectievelijke films niets verwijten. Zij kunnen er niets aan doen dat een aantal pipo's met pen en papier besloten hebben om hun films als het beste van het jaar te nomineren. Vorig jaar was er ondermeer heel wat kritiek aan het adres van Tom Hooper, toen hij met zijn The King's Speech (2010) de Oscar won voor Beste Film en Beste Regie, terwijl David Fincher met zijn The Social Network (2010) een veel betere film had afgeleverd. En dit jaar had ik liever een pak andere films willen zien bij de Beste Films.

En het is niet alleen de Beste Film categorie die wat tegenvalt. Waar zit de nominatie voor Beste Actrice voor Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011)? Maar vooral, waar zit de nominatie voor Michael Fassbender met Shame (2011) en bovenal Ryan Gosling met The Ides of March (2011) of nog Drive (2011)?

Toch ben ik tevreden dat Gary Oldman voor Tinker Tailor Soldier Spy (2011) en Rooney Mara voor The Girl With the Dragon Tattoo (2011) een nominatie op zak hebben voor hun prestatie. In het begin van het jaar dacht ik dat Brad Pitt op zijn sokken de Oscar zou winnen voor beste acteur, gezien hij in twee Oscar-waardige films speelde, maar The Tree of Life (2011) is uiteindelijk zwaar tegengevallen en Moneyball (2011) is nu ook niet meteen zijn beste vertolking.

Anderzijds hoop ik niet dat films als Hugo (2011) (11 nominaties) of The Artist (2011) (10 nominaties) alle prijzen zullen oprakelen. Het zijn twee sterke kandidaten, maar het zijn voor mij niet dé films van het jaar. Eigenlijk kan je dat over geen enkele film zeggen, en dus zou een betere spreiding van de prijzen misschien een goede zaak zijn. En mocht er al een film zijn die alles wint, dan had ik er niets op tegen mocht dit naar Drive gaan, maar spijtig genoeg werd deze film uitgerangeerd. Smaken verschillen en hierover kan nog lang gediscussieerd worden. Kiezen is verliezen en fouten zijn menselijk, dat heeft de Oscar Awardshow toch duidelijk gemaakt in het verleden (cf. Goodfellas, Alfred Hitchcock, L.A. Confidential,…). Op 26 februari 2012 is de uitreiking.

***Related Posts***
24/01/2012: Rundskop gaat naar de Oscars
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

"When Gotham is ashes, you have my permission to die. " Bane's enige woorden in de langverwachte eerste trailer van The Dark Knight Rises (2012) maken indruk en zeggen veel over de weg die Christopher Nolan inslaat voor dit sluitstuk van zijn imponerende Batman-franchise. Hij zadelt Bruce Wayne (Christian Bale) op met een nog grotere dreiging dan The Joker’s waanzin en terreur. Er wordt bewust gekozen voor een nóg grotere zwartgalligheid door in deze finale te kiezen voor het letterlijk en figuurlijk 'breken' van Batman en zijn entourage.

Lijdzaam en kreupel ziet onze protagonist toe hoe Gotham - 8 jaar na de oproer van The Joker - door een ongezien, vernielzuchtig kwaad wordt geteisterd. Dat kwaad draagt de naam Bane (Tom Hardy): Een schrikwekkende wreedaard met een gevaarlijke combinatie van dikke bundels muscles & veel brains die na het probleemloos breken van Batman eigenhandig zorgt voor de ontsnapping van alle gevangenen uit Gotham City Jail (zeer waarschijnlijk Arkham Asylum).

De militaristisch getinte Bane met angstwekkend masker begint samen met een meute aartsgevaarlijke delinquenten een gestructureerde raid op Gotham en blaast met zijn 'doomsday device' in één ruk het ‘Gotham Rogue stadium’ aan flarden. De autoriteiten staan machteloos en de chaos is compleet. De gebroken beschermengel van Gotham City kijkt machteloos toe…

Kan hij mentaal en fysiek terugvechten tegen een kwaad dat hem zowel fysiek als mentaal compleet heeft kleingekregen? Bruce Wayne zal net als in Batman Begins een diepe lijdensweg moeten ondergaan om terug te vechten tegen het malicieuze, wetende dat hij meer dan ooit tevoren moeten tonen aan de bewoners van Gotham, zijn geliefden en zichzelf dat hij, The Dark Knight, symbool staat voor het licht in de duisternis. De verlossing van het kwaad… Zal hij herrijzen…

Ik weet dat deze trailer - net als de teaser - absoluut geen heldere kijk geeft op de inhoud en het plot, waardoor voor velen het lont uit het kruitvat wordt gehaald en aldus niet de wenselijke impact teweegbrengt. Het lijkt bizar, maar ik ben vrij zeker dat dit Nolan's intentie is. Bekijk het van zijn perspectief: deze treequel wordt ontegensprekelijk een publiekstrekker en een verzekerde boxoffice hit. De man heeft niets te verliezen, hij gooit immers na deel 3 de handdoek in de ring.

Hierdoor kan de uiteindelijk voorgeschotelde inhoud van deze derde act immers een veel diepere impact teweegbrengen bij de kijker. Geen revelaties in de trailers, des te meer in de plotwendingen van de eigenlijke film. Dit voedt de kijkervaring van het publiek en diept de emotionele impact van de gebeurtenissen verder uit. Bovenstaande is misschien de enige tactiek om dit derde deel te laten uitstijgen boven The Dark Knight (2008), iets wat vele fans verlangen van Christopher Nolan. Een bijna onbegonnen opdracht en een enorme druk op diens schouders. Maar zoals de man al meermaals bewees: alles kan beter.

Om mijn theorie te voeden: Wie kan het zich nog herinneren dat tijdens de 2e trailer van The Dark Knight er geen spoor was van Harvey Dent (aka Two Face)? toch was deze prominent aanwezig gedurende gans de film en bleek de sequel op Batman Begins (2005) achteraf veel meer dan een tweestrijd tussen Bats en The Joker. De trailers gaven maar een fractie weer van wat er in het uiteindelijke eindproduct tentoon werd gespreid. Het werd mede hierdoor zowel kritisch als commercieel één van de meest bejubelde blockbusters van dit decennium.

Ik benadruk nogmaals: onderschat Christopher Nolan niet. De man is een goochelaar als het aankomt op het misleiden en bespelen van zijn publiek. Hij is een bijna geniaal cineast en een gewiekste marketingjongen die het publiek steeds een stap voor is. Ditmaal speelt de jonge Brit het volgens mij (en velen delen mijn mening) noodgedwongen nog sluwer dan voorheen.

Even de noemenswaardigheden uit deze zwartgrauwe trailer samengevat:
1. We zien voor het eerst de verrukkelijke Anne Hathaway fungeren als ‘femme fatale’ Selina Kyle, haar dialoogvoering hint haar connectie met Bane en haar klederdracht lonkt naar haar alter ego, Catwoman 2. Batman’s nieuwe speeltje, De Batwing die doorheen de straten van Gotham City zweeft, ziet er overweldigend uit.
3. Het beruchte ‘Doomsday Device’ van Bane toont voor het eerst zijn apocalyptische krachten.
4. Korte flitsen van Joseph Gordon-Levitt als de flik John Blake, Gary Oldman als Jim Gordon en Française Marion Cotillard als Miranda Tate passeren vluchtig de revue. .
5. een zwaar gehavende Bruce Wayne kan niet onbesproken blijven uiteraard: Hij ziet er mentaal vermoeid uit en sukkelt vooruit met een wandelstok in de arm.
6. Een scène later ligt hij zwaar gewond naast een triomfantelijke Bane. Meerdere suggesties dus dat Bane Batman mentaal en fysiek heeft gekraakt.
7. De titel en het witte licht van het Batman logo verraden een herrijzenis van onze held die voor de grootste uitdaging van zijn leven staat

Een leuke vernoeming is trouwens ook de knipoog naar Robin, in de vorm van zijn kenteken tijdens de stadion scène. Je kan duidelijk zien dat één van de football-fans met de 'R' van 'Rogue' zwaait in de vorm van het Robin logo, gebruikt in comics van Batman’s sidekick in de jaren ’90. Nolan heeft echter herhaaldelijk benadrukt dat Robin geen deel zal uitmaken van dit Batman universum, dus Joseph Gordon-Levitt als gemaskerde wreker is 'not done'.

Ik vind persoonlijk dat de trailer er buitengewoon uniek uitziet (stijlvolle cinematografie, sobere dialoogvoering, gitzwarte sfeerschepping, een epische score van Hans Zimmer). Na herhaaldelijk bekijken heeft hij het merkwaardige effect dat de beelden steeds sterker overkomen en meer impact hebben. Het slotbeeld gaf me kippenvel.

Afsluitend meld ik graag dat de uitgegeven (en inmiddels gelekte) proloog van 6 minuten zeer de moeite waard is, en je een beter inzicht geeft in Bane’s personage alsook enkele adembenemende shots weggeeft van de symbolische destructie van Gotham’s donkere ridder. Ik hoop dat alle fans blijven vertrouwen op Christopher Nolan en konsoorten. Algemeen Positivisme en vertrouwen in toonaangevende individu’s (die ‘Waalse Joker’ die onze regering moet gaan leiden niet meegerekend) anno 2012 is wel opportuun nu het crisistijd is en Europa kapot gaat aan Economisch wanbeleid.

Hoop doet leven: The Dark Knight Rises wordt meer dan waarschijnlijk de meest geslaagde trilogie sinds The Lord of The Rings en zal ons een mooi afscheid bieden van een prachtige saga die een revolutie betekende in het comicbook genre. De film komt bij ons uit op 25 juli 2012.

Update: En volgens The Hollywood Reporter heeft The Dark Knight Rises een probleem met de verstaanbaarheid van de schurk Bane. Het vakblad meldt dat verschillende mensen na het vertonen van de eerste zes minuten van de film aangaven dat de slechterik vrijwel niet de verstaan is. Tom Hardy, die het personage van Bane vertolkt, mompelt nogal wat de verstaanbaarheid nu niet bepaald ten goede komt. De mensen bij Warner hebben al bij regisseur Christopher Nolan gevraagd om een nieuwe geluidsremix. Echter hij is hiertoe niet bereid en zou enkel nog maar kleinere aanpassingen voor ogen hebben. Wordt zeer waarschijnlijk nog wel vervolgd.

***Related Posts***
15/12/2011: Gitzwarte poster
21/07/2011: The Dark Knight Rises teaser trailer
02/12/2010: Komt The Joker terug in The Dark Knight Rises?
21/11/2010: Catwoman en Bane in The Dark Knight Rises?

Er werd een paar maand geleden reikhalzend uitgekeken naar de release van de allerlaatste Harry Potterfilm. Iedereen was benieuwd of deze achtste film uit de reeks een waardig sluitstuk zou worden van de franchise, of zou de hele reeks eindigen met een sisser? En de fans werden uiteindelijk gerustgesteld: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011) voldoet aan alle verwachtingen en rond de hele reeks keurig af. Het tweede deel van The Deathly Hallows biedt alles waar een moderne blockbuster aan moet voldoen: actie, romantiek, humor, emoties en knappe special effects. En nu is er dus de blu-ray, en daarnaast ook een editie in 3D. (Je hebt er wel een 3D tv voor nodig met 3d-brilletje).

Korte inhoud: Onze drie vrienden Harry Potter (Daniel Radcliffe), Ron Weasley (Rupert Grint) en Hermione Granger (Emma Watson) vormen in deze allerlaatste film het ultieme obstakel voor Lord Voldemort (Ralph Fiennes) om de definitieve heerschappij van de wereld te veroveren. In Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 hebben de drie vrienden al een paar horcruxes (zeven artefacten die een deel van de ziel van Voldemort bevatten) kunnen vernietigen, maar om de donkere meester definitief te verslaan, zullen ze ze allemaal moeten vinden en verwoesten.

En dat is geen gemakkelijke opgave want Voldemort weet waar de drie naar op zoek zijn en hij zal zich vanzelfsprekend niet zomaar gewonnen geven. Harry en co moeten terugkeren naar Hogwarts waar de laatste horcruxes zich bevinden. En zo is de cirkel rond, want op en rond Hogwarts, waar het jaren eerder allemaal begon voor Harry Potter zal het ultieme duel tussen hem en Lord Voldemort zich afspelen. En terwijl de twee kemphanen zich met elkaar bezighouden, vechten hun beide legers een ultieme confrontatie uit in Hogwarts.

The Deathly Hallows: Part 2 begint waar het eerste deel eindigde, namelijk bij het graf van Dobby de huiself. Deze scène dient om je terug in het verhaal te oriënteren en vormt meteen zowat het enige rustpunt in de hele film, want daarna dendert de film met een rotvaart voort. Harry en co willen infiltreren in de kluis van Bellatrix Lestrange (Helena Bonham Carter) in de bank Gringotts op zoek naar een van de horcruxes. Geen gemakkelijke opgave en deze scène zorgt meteen voor een eerste adrenalinestoot in de film (en een schitterende prestatie van Bonham Carter die Lestrange speelt als Watson).

Regisseur David Yates houdt de teugels strak in handen en biedt waar de fans om vragen. Wanneer Harry, Ron en Hermione eindelijk weer op Hogwarts zijn, hoor je bijna kreten van geluk door de zaal gaan. Op Hogwarts bevinden zich namelijk enkele oude bekenden die in het eerste deel van The Deathly Hallows niet in beeld kwamen. Neville Longbottom (Matthew Lewis), professor McGonagall (Maggie Smith), professor Slughorn (Jim Broadbent), Hagrid (Robbie Coltrane), professor Lupin (David Thewlis), professor Snape (Alan Rickman), Ollivander (John Hurt), zelfs professor Dumbledore (Michael Gambon) en Sirius Black (Gary Oldman)…: ze zijn allemaal weer van de partij. Sommige passeren slechts vluchtig door het beeld, maar het is begrijpelijk dat men er voor gekozen heeft om in de allerlaatste film alle bekende personages toch op zijn minst enkele minuten screentime te geven.

De special effects zijn zoals in elke Harry Potterfilm meer dan dik in orde en zien er vaak adembenemend uit (deze film is trouwens de eerste uit de reeks die je ook in 3D kan bekijken). Maar Yates weet in deze laatste film bovendien een perfecte balans te vinden tussen actie (bv. de belegering van Hogwarts), romantiek (bv. de kus van Ron en Harmione), humor (die deze keer vooral van professor McGonagall en Neville Longbottom komt) en ontroering (bv. de herinneringen van professor Snape). Het is geen uitgebalanceerde combinatie die je doorgaans verwacht van zulke blockbusters, maar The Deathly Hallows: Part 2 toont zich dan ook meer dan de zoveelste actiefilm waarin de actiescènes zich aan een razend tempo opvolgen en je na afloop murw (en halfdoof) in je zetel wordt achtergelaten.

Je verveelt je dan ook geen seconde, en meermaals brak er in het publiek een spontaan applaus los, iets wat ik nog niet vaak heb meegemaakt. Yates maakt van dit laatste deel niet alleen een entertainende film, maar breide er een magische, haast epische conclusie aan. Meer dan 4200 bladzijden boek werden omgezet in acht films met een duur van meer dan 20 uur en een opbrengst van meer dan 6,3 miljard dollar. Net als de boeken zullen de films nog jaren meegaan en het zal waarschijnlijk nog jaren duren eer er een nieuwe franchise van deze omvang in de bioscoop zal te zien zijn.

Enig minpunt toch: er werd gekozen om de epiloog van het boek, die zich negentien jaar na de feiten afspeelt, te behouden. De keuze om de acteurs niet digitaal te verouderen maar via de old fashioned way met make-up, komt niet echt overtuigend over. Twintigjarige acteurs laten doorgaan voor bijna-veertigers is niet geloofwaardig. Maar laat dat geen smet zijn op deze film: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 is absoluut een waardige en bevredigende bioscoopafsluiter van een van de grootste fenomenen van de laatste jaren. Het ga je goed Harry!

De speciale 3D-editie van de film komt in een verpakking waar je ook een gewone blu-ray krijgt, naast een bonus blu-ray met een pak reportages, making-off's van de film en een aantal deleted scenes. Een must-have voor alle fans van de franchise.

***Related Posts***
28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
15/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 review
13/03/2010: Harry Potter and the Order of the Phoenix review
01/12/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame
07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !

Gisteren ging de 38ste editie van het FilmFestival van Gent van start met de bloedstollende voltreffer Tinker Tailor Soldier Spy (2011) van de Zweedse cineast Tomas Alfredson (Let the Right One In), die hier zijn eerste Engelstalige langspeelfilm regisseert. De thriller is gebaseerd op de roman uit 1974 van de Brit John le Carré, die ook al het verhaal schreef van The Tailor of Panama (2001) en The Constant Gardener (2005), waarvoor hij een Oscar-nominatie kreeg. Jawel, deze nieuwe prent is zeker ook wel een Oscar-kandidaat.

Korte inhoud: In de sombere dagen van de Koude Oorlog geniet de spionage veteraan George Smiley (Gary Oldman) van de Britse geheime dienst van zijn pensioen. Wanneer blijkt dat een oud-collega van Smiley een Russische spion is, wordt hij teruggeroepen door MI6 en gevraagd de spion op te sporen.

Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Een spanningsveld die nog moet bekoelen na de Cuba Crisis in 1962, maar nog steeds zijn onderhuidse uitspattingen kent in gouvernementele organisaties en geheime diensten. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En wanneer de Britse geheime dienst, onder leiding van 'Control' (John Hurt), hoogte krijgt van een mogelijke dubbelspion in hun organisatie, die informatie zou doorspelen aan Moskou, is het kot te klein en moeten er maatregelen worden genomen.

Een beetje overhaast stuurt hij agent Jim Prideaux (Mark Strong) op missie om een Hongaarse generaal te laten overlopen die blijkbaar meer weet over de zaak. Zijn rechterhand Smiley (Gary Oldman) wordt echter niet ingelicht. Maar alles loopt fout wanneer Prideaux gevangen wordt genomen en men niet zeker weet tot waar de invloed van de dubbelspion zich uitstrekt. Met het overlijden van Control een paar maand later wordt Smiley gedwongen met pensioen gestuurd. Maar het duurt niet lang alvorens Smiley wordt opgeroepen om een tip op te volgen van agent Ricki Tarr (Tom Hardy) en uit te zoeken waar Control mee bezig was. Voor deze missie krijgt hij een jongere assistent onder zijn hoede, genaamd Peter Guillam (Benedict Cumberbatch). Snel worden er 5 hoofdverdachten aangeduid als mogelijke mol van de Britse Geheime Dienst. Deze 5 hebben allemaal een codenaam gekregen afkomstig uit een kinderrijmpje: te beginnen bij Control’s opvolger Percy Allenine (Toby Jones) alias "Tinker", en gevolgd door zijn afdelingshoofden; Bill Haydon (Colin Firth) alias "Tailor", Roy Bland (Cíaran Hinds ) alias "Soldier", Toby Esterhase (David Dencik) alias "Poorman" en "Beggarman" is Smiley zelf. Wie van deze vijf is de dubbelspion?

De auteur van deze film heet trouwens David Cornwell en "Le Carré" was zijn codenaam wanneer hij nog actief was in de Geheime dienst. Hij spreekt dus uit ervaring. De man is ondertussen al 80 jaar, en heeft misschien de opportuniteit gemist om net zoals Ian Fleming een aantal James Bond verhalen uit te werken. Maar het zou misschien wel een compleet ander soort Bond zijn. De gespierde charmeur zou misschien wel ingeruild worden voor een grijze muis met bril, een beetje zoals het hoofdpersonage in Tinker Tailor Soldier Spy. In zijn verhaal is er ook geen sprake van megalomane schurken op exotische locaties, maar heeft alles een meer bureaucratische vertaling. Het grootste verschil is dat Fleming de klemtoon legt op actie, terwijl Cornwell de voorkeur geeft aan het narratieve en de dialogen. Maar heel wat zaken komen ook terug, zoals de codenaampjes. Hier hebben we te maken met 'Control', terwijl Fleming het had over een zekere ‘M’.

En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert. Oldman heeft zich die rol volledig toegeëigend. Maar ook Tom Hardy blijft ons opnieuw verrassen met een uitstekende vertolking. Maar in deze mannenwereld duiken ook een paar vrouwen op die niet onopgemerkt de revue passeren, en dan met name Kathy Burke als een gepensioneerde SIS (MI6 / The Circus) medewerker. Zelf vond ik haar vertolking ver onder het niveau van de andere acteurs liggen, en dit is misschien één van de weinige minpuntjes aan deze prent. Burke mist ook wat geloofwaardigheid, iets wat je bij de andere acteurs nooit ervaart.

Het paranoïde sfeertje in de film wordt bijzonder wel in beeld gebracht door de Zwitser Hoyte Van Hoytema (Let the Tight One In, The Fighter), die in samenspraak met de production design de tijdsgeest perfect weet te schilderen met veel grijs en bruin-tinten in een korrelig, bleek en melancholiek geheel. De set decorateur heeft er tevens voor gezorgd dat de acteurs heel veel props hadden uit die tijd waarmee ze konden spelen tijdens hun dialogen. En het werk! Het oog voor detail zorgt ervoor dat onze aandacht wordt vastgehouden, en de muziekscore van Alberto Iglesias (die vaak samenwerkt met Pedro Almodóvar) help daarbij. Toch ben ik ervan overtuigd dat ik de film zelfs nog beter zal vinden na een tweede visie, gezien je niet alle informatie in een eerste zit kan opvangen en de film ook zal groeien naarmate je meer vertrouwd zal raken met de personages en de gebeurtenissen.

Tinker Tailor Solder Spy is zeker een aanrader voor een volwassen publiek. Het is een film die in ieder geval zijn stempel zal zitten op komende filmfestivals, en in het bijzonder de Oscars, waar Brad Pitt meteen een belangrijke mededinger voor de Oscar van Beste Acteur zal krijgen. Ik moet Moneyball (2011) nog zien, maar deze film heeft de lat wel erg hoog gelegd. Reden genoeg om naar deze film te gaan. Ik ga ondertussen uitkijken naar de verfilming van de opvolger die le Carré schreef, The Honourable School Boy.

Dat True Romance (1993) werd geschreven door Quentin Tarantino en verfilmd door Tony Scott kwam pas goed tot uiting in die aangrijpende scene over The Origin of the Sicilians, waarin Dennis Hopper even grapjes maakt met de man die hem zal vermoorden, gespeeld door een sublieme Christopher Walken.

Het was een klein intermezzo die weinig impact had op de hoofdpersonages (het gebeurde zelfs allemaal buiten hun weten), maar het werd meteen één van de meest memorabele scènes uit de filmgeschiedenis. Er doen verschillende geruchten de ronde dat Tarantino zijn scenario zou verkocht hebben voor $10’000, andere bronnen spreken dan weer van $50'000, maar één ding is zeker, het was belachelijk weinig.

Korte inhoud: Clarence (Christian Slater) werkt in een stripboekenwinkel, en brengt het grootste deel van z'n vrije tijd door in de bioscoop waar hij kungfu-films kijkt. Op een dag ontmoet hij de prostituee Alabama (Patricia Arquette), op wie hij verliefd wordt. Ze kan echter niet zo maar stoppen met het werk, en dus moet Clarence eerst afrekenen met haar pooier Drexl Spivey (Gary Oldman). Tijdens de tumultueuze confrontatie met de pooier komt Clarence per ongeluk in bezit van een koffer cocaïne. Hij beslist deze enorme hoeveelheid op zijn eigen houtje te verkopen en trekt naar LA.

En de film doet zijn titel alle eer aan door een aanstekelijke relatie uit te werken tussen Clarence en Alabama, en dit terwijl de kogels door het luchtruim suizen en het bloed zo goed als op de cameralens spat. Het is misschien niet het meest orthodoxe koppel, maar het is wel een leuk stel die je met veel belangstelling wil volgen. We volgen een aan lager wal geraakt koppel die wel uit de geest van de gebroeders Dardenne lijkt te zijn ontsproten, maar doorheen de Hollywood-machine is gedraaid. En de vonken vliegen van het scherm tussen die twee. Bijgevolg kan de regisseur het zich permitteren om het fragmentarische boek van Tarantino zonder concessies na te leven. Of toch bijna, want Scott koos voor een lineaire verhaalstructuur en uiteindelijk ook voor een Hollywood einde in plaats van het depri-einde die Tarantino in zijn script had voorzien. (Clarence Sterft en loopt er vandoor met het geld. In haar voice-over horen we dat ze uiteindelijk niet zo heel veel gaf om Clarence en dat ze hem had gebruikt om van Drexl te geraken). Persoonlijk vind ik het einde van Tony Scott véél beter werken en conform is met het verfilmde verhaal. Mocht Tarantino zelf de film hebben gemaakt, dan had zijn einde binnen een andere context misschien wel beter gewerkt.

Ondanks het feit dat in True Romance heel veel actie zit, mag je de film niet gewoon bestempelen als een gewone actiefilm. Het is tezelfdertijd een thriller, een komedie, een romance en in het hart van dit alles schuilt een pakkend drama. En de pracht van deze prent is dat al die genres perfect gaan samenvloeien in één volwaardige prent die ons van begin tot eind aan onze stoel kluistert, en dit allemaal op de zwoele muzieknoten van Hans Zimmer . De gestroomlijnde en flitsende regie van Tony Scott zorgt ervoor dat de filmervaring nog boeiender wordt. Alles klopt; van de casting tot en met de kleding en belichting. En neen, we hebben hier niet te maken met een diepzinnig Krzysztof Kieslowski verhaal, maar voor wie tussen de regeltjes leest zal wel wat Shakespeare invloeden kunnen aanduiden in het narratieve gedeelte. Maar laten we eerlijk zijn, dit een pulp fiction avant la lettre. Het is bestemd om ons te ontspannen en slaagt daar wonderwel in. En veeleer de wansmaak van de stilist(e), verraad de spuuglelijke kleding van ons koppeltje allicht de zwakte van onze scenarist voor kleurrijke trash.

Dankzij Tarantino krijgen we een lawine aan coole en knettergekke quotes over ons heen, in de stijl van "I would fuck Elvis... I mean when he was alive, not now." En dat is uiteraard de kracht van zijn films. Mensen herinneren zich Reservoir Dogs en Pulp Fiction vooral voor zijn dialogen, en hier wordt je ook wel in de watten gelegd. Quentin zei van True Romance zelfs dat het één van zijn meest auto-biografische films was, en dat kan toch wel tellen. Waarom heeft QT de film dan zelf niet geregisseerd? Blijkbaar had Warner Bros er geen vertrouwen in en stonden liever hun 13 miljoen dollar af aan een vaste waarde die een mooie bioscoop-recette kon verzekeren. Later kwamen ze hierop terug maar Tarantino had er geen zin meer in. Hetzelfde gebeurde met zijn tweede scenario, Natural Born Killers , die op een wel heel desastreuze manier werd verkracht door Oliver Stone. Met Reservoir Dogs (1992) kon hij zijn ding doen, en met Pulp Fiction (1994) kon hij zijn status bevestigen als één van de meest invloedrijke regisseur in Hollywood.

Ook al werd True Romance niet meteen een kaskraker en is hij minder goed dan Reservoir Dogs, heeft het zijn publiek toch gevonden tijdens zijn video-release, en blijft het tot op heden nog steeds één van de betere misdaad thrillers uit de 90’ties. En het is dan ook mooi meegenomen deze prent te zien in high-def. En bij deze heeft Dutch Film Works de film uitgebracht op blu-ray in hun Prestige Collection. Enkel spijtig dat ze de extraatjes op de schijf zijn vergeten.

Wel ja, ook al is Red Riding Hood (2011) van Catherine Hardwicke een draak van een film, het zal wel bijval kennen bij een bepaald publiek van teenagers, zeker als je weet dat de filmmaakster verantwoordelijk is voor de sterke debuutfilm Thirteen (2003) en de populaire Twilight (2008). Het waren voornamelijk films met jonge, hippe acteurs die hun verliefdheid in bedwang moesten houden. En dit alles omkaderd met een horror-laagje en de teenagers vielen in zweem.

Korte inhoud: Tijdens de middeleeuwen wordt een klein dorpje geterroriseerd door een weerwolf. Omdat niemand moedig genoeg is om er wat aan te doen besluit het jonge meisje Valerie (Amanda Seyfried) erop uit te gaan in het donkere bos om hulp te vinden van Solomon (Gary Oldman) die ervaring heeft met het bestrijden van dit angstaanjagende wezen. Ondertussen wordt Valerie uitgehuwelijkt aan Henry (Max Irons) terwijl haar hart werd veroverd door Peter (Shiloh Fernandez).

In plaats van vampieren hebben we nu te maken met weerwolven, maar voor de rest zijn er weinig verschillen met de Twilight films. Zelfs de openingsbeelden met het luchtshot boven het woud, doet terugdenken aan Twilight. Van een teleurstelling gesproken. Komt daar nog eens bij dat het dorp waar Valerie/Roodkapje leeft, enorm trekt op het dorp in The Village (2004). Met dit verschil dat er minder acteertalent rondloopt, met uitzondering van Gary Oldman die deze film duidelijk heeft gekozen voor de fun en de cash.

De verdienste van scenarist David Johnson (Orphan, Clash of the Titans 2) is dat hij het sprookje van de gebroeders Grimm nog vrij goed heeft kunnen verwerken in het verhaal (wat geen evidente zaak was) en hij ook een bijzonder efficiënte whodunit heeft kunnen uitwerken. De wolf is niet zomaar een wolf maar wel een weerwolf, en dit maakt de scène met grootmoeder meteen een stuk interessanter. De grootmoeder zal op een gegeven moment veranderen nadat Valerie haar vraagt over haar grote oren, ogen en tanden. Maar dit is dan uiteindelijk maar een nachtmerrie, die ons weer op een mogelijk dwaalspoor zet – ‘en wat als de grootmoeder een weerwolf was?’ Anderzijds is roodkapje geen kind maar wel een adolescente, die misschien wel een relatie heeft met een weerwolf…En de film zit vol van die kleine vondsten die op papier waarschijnlijk heel goed hebben gewerkt. Maar de scenarist heeft anderzijds minder talent in het uitschrijven van dialogen, en de regisseuse had meer interesse in een Twilight dan een Grimm.

De belichting van de Director of Photography Mandy Walker is bijzonder knap, enkel de productie design van Thomas E. Sanders ziet er wat fake uit. Lijkt wel dat alles gedraaid werd in de studio. De muziekscore van Alex Heffes en Brian Reitzell zijn het vermelden waard. En zo ben ik ongeveer aan het einde gekomen van wat goed is in deze prent.

Indien Hardwicke meer energie had gestoken in haar verhaal in plaats van de teenagers en de fanbase van Twilight tevreden te stellen, had Red Riding Hood een bangelijke film kunnen zijn. Nu is het al zo schrikwekkend als een aflevering van Scooby Doo. Ze ondermijnt de horror-elementen met puberale melo-drama waar je noch kop of staart van krijgt. De rode kap is overigens het enige rood wat je te zien krijgt in deze bovennatuurlijke pseudo-horror. Je zit uiteindelijk twee uur lang te staren naar mensen die naar mekaar staren, zonder dat je ook maar een beetje meevoelt met één van al die potentiële weerwolven.

Red Riding Hood is vanaf 24 augustus verkrijgbaar op Blu-ray, DVD en Video-on-Demand. Op de Blu-ray vind je 1,5 uur extra content en een alternatief einde.

***Related Post***
17/11/2010: Roodkapje meets Twilight

Na heel lang en ongeduldig wachten is het eindelijk zover: de eerste beelden van The Dark Knight Rises (2012) - de meest geanticipeerde filmproductie voor 2012- zien het licht!

Voor velen ongetwijfeld een ontgoochelende en veel te korte teaser, voor de die-hard fans alleen maar een indicatie dat de Batman-trilogie een overweldigende finale gaat krijgen. Dit is een teaser pur sang, die (zoals het hoort) zeer weinig prijsgeeft en je laat snakken naar meer. Maar wàt je te zien krijgt is indrukwekkend.

Het is een zegen dat Christopher Nolan zich ook op dit sluitstuk mocht toewijden en nog een laatste keer alles op alles mag zetten om pers en publiek te verbazen. Hij kreeg hiervoor carte blanche van productiehuis Warner Brothers, wat me zeer euforisch maakt want dat betekent nog meer creatieve input van hem en zijn team dan bij The Dark Knight (2008) .

De trailer: Na de epische monoloog door Bruce Wayne's voormalig mentor Ra's al Ghul (Liam Neeson), krijgen we enkele mooie beelden te zien uit Batman Begins (2005) en The Dark Knight waarna er een indrukwekkend CGI shot volgt van afbrokkelende wolkenkrabbers in het sombere Gotham City dat duidelijk terug donkere tijden kent. Maar vanboven verschijnt in de hemel een fel licht in herkenbare vorm, dat symbool staat voor de hoop...

De smeekbede van politiecommissaris Gordon (Gary Oldman) vanuit zijn ziekenbed werkt zeer beklijvend, de ontmoediging en vertwijfeling in de stem van Batman (Christian Bale) geeft inzicht in diens moedeloosheid en de angstaanjagende blik van booswicht Bane ( Tom Hardy) is meesterlijk. De laatste shot van een toegetakelde Batman die tegen een haast onoverwinnelijke opponent toch niet afgeeft, is een perfecte afsluiter. Het gezang op de achtergrond tenslotte wekt nieuwsgierigheid op en er rijzen vele vragen (zeker bij de comicbook lezers) uit kleine details die in het oog springen:

1. Wie is de man in het witte kostuum op de achtergrond van de laatste shot?
2. Vindt het gevecht tussen Bane en Batman plaats in Arkham Asylum?
3. Komt het gezang van een leger losgeslagen Arkham gevangenen en is Bane hun leider?
4. Spreekt Gordon op zijn ziekenbed Batman aan, of Bruce Wayne, en is zijn identiteit hiermee onthuld? (Zie het blote hand op het bed van Gordon dat insinueert dat Bruce voor hem zit)
5. Komt Ra's al Ghul terug met een cameo of een echte rol?
6. Waar is Catwoman begod?

Zoveel vragen, zo weinig antwoorden. Voer voor discussie! Wat zijn jullie indrukken en theorieën achter deze teaser en de verhaallijn? Zouden de vele villians die gecast werden gelinkt kunnen worden met een ontsnapping in Arkham Asylum… Laat het ons weten!

***Related Posts***
21/12/2011: The Dark Knight Rises trailer analyse
15/12/2011: Gitzwarte poster
21/07/2011: The Dark Knight Rises teaser trailer
02/12/2010: Komt The Joker terug in The Dark Knight Rises?
21/11/2010: Catwoman en Bane in The Dark Knight Rises?
08/06/10: Geen Joker in Batman 3
14/10/09: Geen Megan Fox in Batman 3
19/12/08: Eddie Murphy niet in Batman 3
08/08/08: Catwoman kandidates
11/09/07: Mogelijks Catwoman in Batman 3
14/07/04: Catwoman review

Het wordt een beetje een afgezaagd liedje telkens opnieuw te zeggen dat met elke nieuwe film de ‘Harry Potter’-reeks weer een beetje donkerder wordt. Ook Harry Potter and the Order of the Phoenix, de vijfde film in het rijtje, doorbreekt dit patroon niet, en dus is Hogwarts weer een stukje gevaarlijker en duisterder. Dat komt in deze film doordat de kracht van Harry en Lord Voldemort toeneemt, maar ook omdat Harry, zijn vrienden én het publiek ouder en volwassener zijn. The Order of the Phoenix is Harry Potters coming of age verhaal, met zijn eerste kus, maar ook met nieuwe verantwoordelijkheden.

Korte inhoud: Harry Potter keert na de zomervakantie terug naar Hogwarts voor zijn vijfde jaar aan de tovenaarsschool. Daar ontdekt hij daar al snel dat de tovenaarsgemeenschap de waarheid over zijn recente ontmoeting met Lord Voldemort (zie Harry Potter and the Goblet of Fire) ontkent. Omdat Cornelius Fudge, de minister van magie, vreest dat Dumbledore liegt over Voldemorts terugkeer om Fudges macht te ondermijnen en zijn baan af te pakken, stelt de minister met Dolores Umbridge een nieuwe leraar ‘Defense Against the Dark Arts’ aan. Umbridge moet een oogje in het zeil houden op Hogwarts en daarbij gaat haar aandacht vooral naar schoolhoofd Dumbledore. Daardoor verwaarloost ze de lessen en laat ze de leerlingen onvoorbereid achter. Harry besluit het recht in zijn eigen handen te nemen en organiseert met een aantal medestudenten geheime meetings (onder de naam ‘Dumbledore’s Army’) om zichzelf tegen de donkere krachten te beschermen.

De Brit David Yates is er in geslaagd van het dikste boek uit de hele reeks (ca. 800 bladzijden), de kortste film te maken. Met 138 minuten blijft The Order of the Phoenix, onder de speeltijd van The Sorcerer’s Stone (152 min.), The Chamber of Secrets (161 min.), The Prisoner of Azkaban (141 min.), The Goblet of Fire (157 min.), The Half-Blood Prince (153 min.) en The Deathly Hallows: Part 1 (146 min.).

In deze kortere speelduur zit meteen ook het grootste minpunt van The Order of the Phoenix want er is enorm veel interessant materiaal uit het boek gesneuveld. Het lijkt er zelfs op dat scenarist Michael Goldenberg (Contact) alle vrolijkheid uit het boek heeft weggetoverd en alleen de duisterheid heeft overgehouden. Geen spoor van de triomfen van Ron (Rupert Grint) tijdens het Quidditsch, de vriendschap tussen Harry (Daniel Radcliffe), Ron en Hermione (Emma Watson) komt zeer weinig aan bod en de ontluikende liefde tussen Harry en Cho wordt afgehaspeld met een vluchtige kus.

Veel van de terugkerende personages worden ook naar de achtergrond verschoven ten voordele van de strijd tussen Harry en Lord Voldemort (Ralph Fiennes). Severus Snape (Alan Rickman), Sybil Trelawney (Emma Thompson), Hagrid (Robbie Coltrane), Minerva McGonagall (Maggie Smith), Mad’Eye Moody (Brendan Gleeson), Remus Lupin (David Thewlis), Albus Dumbledore (Michael Gambon), de Weasley’s, de Malfoys en zelfs Sirius Black (Gary Oldman), ze lopen er allemaal een beetje voor spek en bonen bij en meer dan enkele lijnen tekst krijgen de meeste van hen niet. Als je dan ziet wat bijvoorbeeld Alan Rickman kan halen uit die paar minuten screentime, is het extra jammer dat zulke geweldige acteurs zo weinig krijgen om hun tanden in te zetten.

Wie er wel veelvuldig in beeld komt — en terecht — is Dolores Umbridge, de nieuwe kwelduivel van Harry Potter die met duivels plezier wordt gespeeld door Imelda Staunton. Umbridge terroriseert de school met haar nieuwe regels en met elke nieuwe wet wordt haar roze outfit een tikje donkerder. Ook nieuw is het personage van Luna Lovegood die met haar piepstemmetje en mysterieuze gedrag perfect wordt neergezet door nieuwkomer — én hevig Harry Potter fan — Evana Lynch. Ook Helena Bonham Carter is nieuw als de ontsnapte gevangene Bellatrix Lestrange, maar ook haar rol is te kort en vrijwel overbodig. Lestrange zal echter nog een belangrijke rol spelen in de volgende delen.

Een deel van de kritiek kan toegeschreven worden aan regisseur David Yates die met The Order of the Phoenix zijn eerste grote film draait. Yates is misschien niet zo bekend in onze contreien, maar kreeg in eigen land veel lof voor zijn televisiewerk “State of Play” en “The Bill”. Yates moet nog een beetje wennen aan het medium film en heeft hier en daar gekozen voor ietwat vreemde montages, maar hij levert al bij al toch zeer behoorlijk werk af. De regisseur slaagt er ook in om de duisterheid die Alfonso Cuaron met The Prisoner of Azkaban in de serie introduceerde, in stand te houden. Als dank mag Yates ook de resterende drie films regisseren.

Visueel ziet het er allemaal prachtig uit, de special effects zijn wat minder aanwezig dan in de vorige films (bv. geen schepen die opdoemen uit het meer), maar voor het eerst zien we Harry en co op hun bezem langs de Big Ben en andere Londense momenten vliegen. Vooral het ‘Ministry of Magic’ is een visueel pareltje met zijn zwarte glanzende muren, onheilspellende sfeer en dictatoriale aanwezige portret van minister Cornelius Fudge. Het roept haast Orwelliaanse beelden op.

Harry Potter and the Order of the Phoenix is de film waarin Harry Potter en zijn vrienden groot worden en vormt een soort overgang naar de zesde film, Harry Potter and the Half Blood Prince (2008). Dit is misschien niet de beste film uit de serie, maar wel een noodzakelijke aangezien enkele belangrijke verhaallijnen en personages worden geïntroduceerd die in The Half Blood Prince en in The Deathly Hallows (2010) zullen worden uitgewerkt. Dit mag dan wel niet de allersterkste film uit de serie zijn, maar hij zorgt toch voor 138 minuten puur entertainment. De film had wel wat langer mogen zijn om bepaalde zaken en personages beter tot hun recht te laten komen.

***Related Posts***
28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
15/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 review
01/12/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame
07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !
18/02/2006: Gary Oldman in Harry Potter and the Order of the Phoenix
16/09/2005: Eerste beelden Harry Potter and the Goblet of Fire
09/05/2005: Harry Potter and the Goblet of Fire in de maak
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Het wordt uiteindelijk Anne Hathaway die in het strakke pakje zal kruipen van Catwoman, in de opkomende nieuwe Batman-film van Christopher Nolan, genaamd The Dark Knight Rises (2012). Op de casting lijst staat wel Selina Kyle, dus is het nog niet helemaal zeker of ze daadwerkelijk in deze film haar alter-ego zal bekomen. Maar het lijkt me wel een logisch gevolg, gezien ik niet denk dat Christopher Nolan nog veel Batmanfilms na elkaar zal breien. Na deze film heeft hij zijn Batman-trilogie en kan hij beginnen aan andere zaken.

Catwoman is zeer atletisch personage. Ze heeft training gehad in acrobatiek en tevens een aantal vechtsporten. Ze staat bekend om haar snelle ontsnappingen, katachtige reflexen, balans en flexibiliteit. Aanvankelijk droeg het personage geen speciaal kostuum. In de loop der jaren heeft ze in de comics verschillende kostuums gebruikt, waaronder één in de kleur groen. Maar haar meest bekende kostuum is een strak zwart leren pak. Catwoman heeft veel verschillende wapens gebruikt, maar haar favoriet is de zweep.

Het is op zich wel een beetje opmerkelijk gezien Hathaway in geen enkel kandidaat-catwoman-lijstje aan bod kwam. Enkel in de laatste weken dook haar naam op, naast die van Blake Lively, Keira Knightley, Natalie Portman en Rachel Weisz. Maar Hathaway is een zo goed als perfecte casting, en komende van deze regisseur is dat wel opmerkelijk want Nolan is vreselijk in het casten van vrouwen. Hathaway is niet alleen knap, heeft iets donkers in haar blik en kan ook nog eens acteren.

Anne Hathaway, die ondertussen te zien is in Love and Other Drugs (2010), ligt een beetje overhoop met Katie Holmes. Het pijnlijke aan de zaak is dat Katie Holmes door Christopher Nolan werd vervangen voor de tweede Batmanfilm, The Dark Knight (2008). Het lag al een tijdje in de lucht dat Catwoman haar intrede zou doen, en ons hopelijk die niet zo leuke herinneringen (lees: nachtmerries) van Halle Berry in Catwoman (2004) doen vergeten.

Tim Burton had in ieder geval ooit de perfecte catwoman gevonden voor zijn Batman Returns (1992). Actrice Michelle Pfeiffer was niet alleen super sexy, maar had ook iets kat-achtig en gevaarlijk. Nolan bevestigde ook dat Tom Hardy de rol van Bane gaat spelen, een chemisch bewerkte superslechterik die in de gevangenis opgroeide. Dit zal ook wel een belangrijke villain rol worden. In de strips had Batman het hard te verduren tegen die gespierde slechterik, die in een episode zelfs eens de rug brak van de dark knight (zie pic). Ik vind het enkel spijtig dat het Deathstroke niet is geworden, misschien een villain met iets meer flair.

Uiteraard speelt Christian Bale nog altijd Batman, en verwacht wordt dat Michael Caine terugkeert als de butler Alfred, naast Morgan Freeman (Lucius Fox) en Gary Oldman (Jim Gordon). Maar we zullen nog een beetje ons geduld moeten oefenen, want de film zou pas in 2012 in de bioscoop zijn. Wat vinden jullie trouwens van de keuze van Anne Hathaway als de nieuwe catwoman?

*** Anne Hathaway HQ picture gallery ***

***Related Posts***
21/12/2011: The Dark Knight Rises trailer analyse
15/12/2011: Gitzwarte poster
21/07/2011: The Dark Knight Rises teaser trailer
02/12/2010: Komt The Joker terug in The Dark Knight Rises?
21/11/2010: Catwoman en Bane in The Dark Knight Rises?
08/06/10: Geen Joker in Batman 3
14/10/09: Geen Megan Fox in Batman 3
19/12/08: Eddie Murphy niet in Batman 3
08/08/08: Catwoman kandidates
11/09/07: Mogelijks Catwoman in Batman 3
14/07/04: Catwoman review

Het is geen getrouwe verfilming van 'Roodkapje', het sprookje van de gebroeders Grimm. Het heeft er eigenlijk weinig mee te maken, met dit verschil dat de hoofdactrice een rode cape draagt en te doen heeft met een wolf, in dit geval zelfs een weerwolf. De trailer van Red Riding Hood (2011) van Catherine Hardwicke pakt uit met ‘from the director of Twilight (2008)’, alsof dit eigenlijk wel een referentie is. Anderzijds is het wel duidelijk wat de bedoeling is. Halfbakken romantiek brengen voor een zwijmelende tienermeisjepubliek die hier binnen de kortste keren weer een hype van zal maken en de box-office zal doen rinkelen.

Korte inhoud: Tijdens de middeleeuwen wordt een klein dorpje geterroriseerd door een weerwolf. Omdat niemand moedig genoeg is om er wat aan te doen besluit het jonge meisje Valerie (Amanda Seyfried) erop uit te gaan in het donkere bos om hulp te vinden van iemand die ervaring heeft met het bestrijden van dit angstaanjagende wezen.

Ik behoor zelf niet tot het doelpubliek voor dit soort vehikels. Nochtans ben ik verzot op het genre, maar deze lijkt me iets te fake en plakkerig. Zelfs een Shyamalan wist met zijn The Village (2004) nog meer sfeer te maken. Bij het bekijken van de beelden besef je ook het genie van een Tim Burton, wiens beelden een grotere impact hebben (cf. Sleepy Hallow). Hier lijkt het een beetje op een opgesmukte tv-film met karakters die net oud genoeg zijn om een biertje te drinken. De veteraan Gary Oldman en actrice Virginia Madsen moeten het gehele zooitje iets meer maturiteit geven. Verder zien we nog acteurs Lukas Haas, Billy Burke, Michael Shanks en Shiloh Fernandez.

Het positieve aan dit project is dat David Johnson de scenarist van dienst is. Hij heeft eerder indruk gemaakt met zijn geslaagde horror-script Orphan (2009). Het is enkel spijtig dat hij er een teenage flick moest van maken in plaats van een "grimmig" sprookje zoals het oorspronkelijk bedoelt was, en eigenlijk zelfs in herhaling moet vallen met wat we in Twilight hebben gezien: een foute en verboden relatie tussen Kristen Stewart en Robert Pattinson. We horen het al in de trailer: -"I am wrong for you" -"I don’t care". Dit is hetzelfde verhaal met een andere verpakking.

Als jullie een schrikwekkende horrorfilm verwachten met een bloeddorstige weerwolf, zijn jullie eraan voor de moeite. Red Riding Hood is een formule film bestemd voor de ontregelde meisjesharten, hunkerend naar die getormenteerde anti-prins op zijn zwarte paard. Het moet allemaal nog verteerbaar en plezant blijven. Weinig bloed en gore-toestanden, maar veel dappere en fotogenieke jonge mensen die net van de kapper komen, iets wat in de middeleeuwen geen evidente zaak is. Ze zien er tevens allemaal zo Calvin Klein achtig uit, dat geen van de acteurs ook geloofwaardig overkomt. Als jullie op zoek zijn naar een hartstochtelijk en passioneel verhaal, zijn jullie er ook aan voor de moeite. We hebben hier te maken met een soort high school romance van het niveau Twilight: halfbakken en oppervlakkig met Florence Nightingale trekjes. Maar wat kan het de makers schelen. Deze film zal, zoals ik al had gezegd, geld in het laatje brengen. De rest zijn discussies in de marge.