gary cole

  • The Joneses (2009) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vanavond op Eén is er de komedie The Joneses (2009), een film met een scherp randje die in België eind vorig jaar een nogal geruisloze bioscoop-doortocht kende. Ietwat jammer, want dit regiedebuut van Derrick Borte — die zijn roots heeft in de reclamewereld, een niet onbelangrijk detail zoals blijkt in de film — heeft goede intenties en biedt meer dan de quasi perfect gebotoxte Demi Moore en de immer cynische David Duchovny. Helaas kan de film een goed begin niet helemaal waarmaken op het einde.

    the_joneses_2009_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Steve, Kate en hun kinderen Mick en Jennifer Jones lijken wel de perfecte familie. Steve is een succesvol zakenman die zijn vrije tijd vult met golfen en netwerken, terwijl zijn vrouw haar dagen doorbrengt bij het kap- en beautysalon en in de hipste kledingzaken. Zoon Mick (Ben Hollingsworth) en dochter Jenn (Amber Heard) gaan nog naar school, waar ze elk het populaire middelpunt vormen van hun vriendenclubjes. Wanneer de familie Jones hun intrek neemt in een kast van een huis in een wijk vol nouveau riches, zijn de buren dan ook wat blij met het nieuwe gezin in hun wijk. Maar helaas is niets wat het lijkt bij de Joneses en al snel begint hun pose als het ideale gezin de eerste barstjes te vertonen.

    Het gezin Jones blijkt namelijk een gefabriceerde marketing unit te zijn, die is samengesteld door gewiekste marketingmensen, en in een rijke buurt wordt gedropt als gezin om er zoveel mogelijk van de nieuwste producten te hypen en verkopen (deze ‘schokkende’ wending wordt in het eerste kwartier van de film al duidelijk, dus veel verklap ik hier niet mee). Alle gezinsleden hebben echter ook individueel hun geheim, zo blijkt de tienerzoon nog in de kast te zitten, valt dochter Jenn op oudere mannen en slapen Steve en Kate in aparte kamers.

    Derrick Borte begint zijn eerste langspeelfilm meer dan aardig als een kritische film over consumentisme, kapitalisme en een steeds meer eisende maatschappij. Dat blijkt al uit de titel, want de uitdrukking ‘Keeping up with the Joneses’ betekent in het Engels zoiets als de aanwezigheid van een gezin in een bepaalde buurt, dat altijd vooruitloopt op de nieuwste hypes en daardoor als trendsetter fungeert voor de hele buurt. Ook de familie Jones uit de film zorgt ervoor dat de hele wijk hun koopgedrag begint te imiteren en hun verkoopscijfers al snel een hoge vlucht nemen.

    Steve Jones is een rol die perfect op het lijf is geschreven van David Duchovny. Vader Jones is uitermate cynisch, met droge humor, die zelfs de golfcourt als de perfecte plaats ziet om nog snel enkele nieuwe hebbedingetjes aan de man te brengen. Duchovny mag in The Joneses de filmversie spelen van Hank Moody uit ”Californication”, weliswaar in een ietwat afgezwakte gedaante. Ook Demi Moore is aanvankelijk geloofwaardig als de harde zakenvrouw die zich door niets of niemand in de weg laat staan. Verder valt ook nog rijzende ster Amber Heard op als dochter Jennifer die haar verkoopscijfers liever in bed opkrikt.

    the joneses,derrick borte,amber heard,ben hollingsworth,demi moore,david duchovny,glenne headly,gary colethe joneses,derrick borte,amber heard,ben hollingsworth,demi moore,david duchovny,glenne headly,gary cole

    Helaas besluit Borte halverwege de film alle scherpe kantjes en maatschappijkritiek overboord te gooien en evolueert The Joneses naar een typische Amerikaanse romcom met een groot mierzoet happy end. Waarschijnlijk een poging om een meer mainstream publiek te bereiken, maar het werkt totaal niet. De transformatie van Kate Jones als meedogenloze zakenvrouw naar mak lammetje dat valt voor haar gespeelde echtgenoot geldt als ongeloofwaardig dieptepunt bij deze plotse ommekeer.

    En zo blijf je na het bekijken van The Joneses met een tweeslachtig gevoel achter: aangenaam verrast door het eerste deel van de film, maar teleurgesteld omdat weer maar eens gekozen werd voor het gemakkelijke einde in het laatste deel van de film.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 21 maart 2015

     

    *** The Joneses trailer ***

  • The Ring Two (2005) * recensie

    Pin it!

    The Ring Two (2005) is geen remake van de Japanse sequel Ringu 2, maar wel een sequel op de Amerikaanse remake The Ring, wat allicht alles een beetje ingewikkeld maakt. Daar komt nog bij dat de regisseur van de twee voorgaande Japanse films (Ringu en Ringu 2), Hideo Nakata, opnieuw de regie voor zijn rekening mocht nemen voor deze remake. Vandaar ook de schrijfwijze van "Two" in plaats van gewoon "2". En dan zwijg ik nog over de uitgemolken tv-serie en de bizarre alternatieve filmversies (Ring: Virus, Rasen en Ringu 0). Kan iedereen nog volgen? Neen? Geen paniek. Het scenario van deze film kan in twee lijnen samengevat worden, maar is wel iets minder boeiend.

    the_ring_two_2005_poster.jpg

    Met de oorspronkelijke Japanse stichter achter de camera zou je denken dat deze Amerikaanse sequel niet kan ontsporen, maar niets is dus minder waar. Je voelt niet meteen Hideo’s hete adem in je nek. Je moet het stellen met het begeleidende handje van de Hollywoodstudio (DreamWorks) die ons een rondleiding bezorgt in de wereld van de goedkope schrikeffecten en de afgelikte fotografie. Het geheel straalt een erg beklemmende atmosfeer uit, maar de plot is ontdaan van elke coherentie en de ontknoping is opnieuw onbegrijpelijk. Hopelijk zetten ze er een punt achter en staan ze deze "ring" definitief af aan Gollem.

    Korte inhoud:Rachel Keller (Naomi Watts) en haar zoontje Aidan (David Dorfman) keren terug nadat ze hebben kunnen ontsnappen uit de eerste film aan de vloek van Samara. De nachtmerrie zit in een duivelse videotape. Wanneer men deze bekijkt, krijgt men per telefoon de boodschap dat binnen zeven dagen de dood zal intreden. Door de tape te dupliceren kan men ontsnappen aan de vloek. Maar Rachel ziet snel in dat haar gekopieerde tape dood en verderf zaait bij jonge, sexy en naar opwinding zoekende studentjes. Verveeld door het uitmoorden van maagdelijke en domme teenagers, en in reactie op de vernietiging van één van haar tapes, beslist de getormenteerde video-geest zich opnieuw te vergrijpen aan Rachel en haar zoontje. In een naargeestige poging probeert Samara bezit te nemen van het lichaam van Aidan, om zo te kunnen genieten van de moederliefde die haar was ontnomen. De truuk met de zeven dagen wordt geheel bijkomstig.

    Met deze versie zitten we heel ver van de originele, gebalde suspense horror. Deze sequel/remake houdt gewoon geen steek. Zonder het verhaal weg te geven ben je plots, tijdens het hoogtepunt van de film, getuige van een wilde aanval van een paar losgelopen herten op de moeder en haar zoontje. Niet alleen zijn deze dieren verschrikkelijk slecht geanimeerd, maar je stelt je ook de vraag waarom de regisseur voor deze scène niet gewoon met echte dieren had gewerkt. De reden waarom ze aanvallen is volstrekt onduidelijk en wat werkte bij Hitchcock’s The Birds voelt hier artificieel aan. In de eerste film wist je dat dieren suïcidale trekjes hadden, en was dit narratief goed onderbouwd. Hier zijn ze blijkbaar allemaal bezeten door Samara zonder enige verklaring. Je zit gewoon te wachten op goedkope schrikmomenten die je van ver ziet aankomen. Ze hebben bovendien niets te maken met de essentie van het verhaal.

    the ring two,david dorfman,review,filmbespreking,the ring,naomi watts,simon baker,elizabeth perkins,gary cole,sissy spacek,hideo nakata,2004,ringu,ringu 2the ring two,david dorfman,review,filmbespreking,the ring,naomi watts,simon baker,elizabeth perkins,gary cole,sissy spacek,hideo nakata,2004,ringu,ringu 2
    © DreamWorks

    In het begin van de film is er zelfs sprake van een tweede tape (het vriendje van Aidan had een kopie gemaakt), maar dat gegeven wordt compleet links gelaten. We zien ook mensen in de film plots sterven die de tape zelf niet hebben gezien! De diepe obsessies van Nakata zijn slechts sporadisch zichtbaar en komen pas tot uiting in bepaalde scènes waar hij de spanning minutieus kan opbouwen. Hij schuilt zich niet achter enge vioolmuziek, maar behelpt zich met een paar vreemde geluiden en orkestreert een aantal nagelbijtende scènes. De sfeer van onbehagen en angst zit hier wel beter dan in de eerste Amerikaanse versie van Gore Verbinski. Maar soms lijkt het teveel op een excursie in de wereld van de cinema-techniek.

    Helaas kunnen die visuele hoogstandjes en het geflirt met zijn andere film Dark Water, deze prent niet redden van de verdrinkingsdood in de badkuip (idem dito bij Constantine). Het afwijken van de eerder ingeslagen piste levert de makers een vrijbrief om logica aan effectbejag op te offeren. Dat lukt gedeeltelijk maar daarmee maak je geen 2 uur durende thriller. Ook een vleesgeworden Samara, die nu een centrale rol speelt, is minder schrikwekkend dan het mysterieuze meisje uit de eerste film. David Lynch zei ooit: "When you talk about things, unless you're a poet, a big thing becomes smaller." En deze film levert het bewijs.

    the ring two,david dorfman,review,filmbespreking,the ring,naomi watts,simon baker,elizabeth perkins,gary cole,sissy spacek,hideo nakata,2004,ringu,ringu 2the ring two,david dorfman,review,filmbespreking,the ring,naomi watts,simon baker,elizabeth perkins,gary cole,sissy spacek,hideo nakata,2004,ringu,ringu 2
    © DreamWorks

    Gelukkig kunnen we nog genieten van een overtuigende Naomi Watts, die de regie-transitie heeft overleefd en zoals verwacht voortreffelijk staat te acteren. Ook een pluim voor de kleine David Dorfman, waarvan ik het gevoel had dat hij nog verder kon gaan dan datgene wat Nakata van hem vroeg. Trouwens valt het op dat er steeds meer jongeren op het scherm de pannen van het dak spelen. Denk maar aan Dakota Fanning (uit Hide and Seek en Man on Fire) en Freddie Highmore (Finding Neverland). Ze geven vaak meer vonken op het scherm dan de oudere generatie. Dit laat ons even toe de vele tekortkomingen van de film te vergeten.

    Kortom, het bekijken van The Ring Two verschaft evenveel plezier als een ritje in het spookhuis, maar het gerecycleerde verhaal laat je geheel koud. De weinig ambitieuze sequel concludeert met lachwekkende achtervolgingstaferelen en laat besluiten dat deze versie gewoon een pastiche op de Ring-saga is. Meer nog, het vernietigt het mysterie van de eerste film. Ik kan jullie slechts aanraden te kijken naar de originele Japanse versies of de eerste Amerikaanse versie en alle kopijen van The Ring Two te verbranden. Dat zou trouwens de afgezaagde Samara-vloek voor goed uit de wereld kunnen helpen, want de steen over de waterput duwen helpt niet.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 5 april 2005