gabriel byrne

  • Antonio Banderas is één van The 33 in de Chileense mijnramp

    Pin it!

    Ik heb al veel rampenfilms gezien, maar bij mijn weten nog nooit in een mijn. Daar zal binnenkort verandering in komen met The 33 (2015), gebaseerd op het waar gebeurde verhaal van de instorting van de San José mijn in Copiapó, Chili. Tijdens het ongeval werden 33 mijnwerkers gevangen in het ondergrondse gangenstelsel. De film is gebaseerd op het boek van Hector Tobar, en in scenariovorm gegoten door de Fin Mikko Alanne en de schrijver van Dallas Buyers Club Craig Borten.

    the_33_2015_poster.jpg

    Korte inhoud: Bijna vijf jaar geleden op 5 augustus 2010 stort een goud- en kopermijn in Chili in. 33 Chileense mijnwerkers zitten 700 meter onder de grond gevangen en ongeveer 5 km van de ingang van de mijn. Vele mensen zitten gekluisterd aan de tv wanneer er een reddingsoperatie wordt opgezet. Uiteindelijk lukt het de reddingswerkers na 69 dagen om de mijnwerkers te bevrijden.

    Precies 17 dagen na de ramp bereikte men met een boring een plaats op 20 meter van de mijnwerkers. Ze schreven snel enkele berichten en bevestigden deze met tape aan de boorkop. De reddingswerkers waren verrast toen ze de berichten zagen, die hen lieten weten de mijnwerkers nog in leven waren. Via de smalle schacht konden camera's beelden maken van de mijnwerkers, en kon voedsel en drank doorgegeven worden.

    In de hoofdrollen zien we ondermeer Antonio Banderas , Juan Pablo Raba en Lou Diamond Phillips als mijnwerkers, 300 acteur Rodrigo Santoro als Chileense minister van Mijnbouw, Juliette Binoche als de zus van één van de mijnwerkers en de rol van de ingenieur die de operaties leidt werd vertolkt door Gabriel Byrne. De regie van de film is in handen van de Mexicaanse Patricia Riggen.

    Het acteerwerk zal opnieuw van hoog niveau zijn, hoewel ik dacht dat ze deze film ook in de oorspronkelijke Chileense taal zouden hebben opgenomen in plaats van in het Engels met Spaans/Mexicaanse accenten. Maar voor een internationaal publiek zal dit wel een stuk meer toegankelijk zijn. Het verhaal is echt gebeurd en (spoiler alert! duh!) de meeste van ons weten dat de 33 mannen op miraculeuze wijze gered werden, lijkt het me toch eerder een acteursfilm te zijn die de overlevingsdrang van die heldhaftige mannen in de verf zet. De regisseuse blijft ook niet in de mijngangen ploeteren maar vertelt ook het verhaal van datgene wat zich op het aardoppervlak afspeelde, met reddingswerkers, politici, het publiek en familieleden. Op dit ogenblik is er nog geen releasedatum voor België.

    *** The 33 trailer ***

  • In the Name of the Father (1993) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het meest pakkende aan In the Name of the Father (1993) van Jim Sheridan is niet zozeer dat onschuldige jongeren en familieleden werden beschuldigd van IRA-terrorisme en in het gevang gezet, maar wel de sterker wordende band tussen een zoon en een vader wanneer de ellende en het lijden toeneemt. Het is een schrijnend portret die aantoont dat de liefde tussen een vader en een zoon sterker wordt ten gevolge van gezamenlijk lijden. Het is een relatie die heel tastbaar wordt, te danken aan de sterke vertolkingen van de hoofdpersonages. Deze film maakt nu zijn debuut op Blu-ray op 24 april 2013, spijtig genoeg zonder extras, ook al heb je ruimschoots genoeg met de film in hi-def.

    In the Name of the Father,Daniel Day-Lewis,Pete Postlethwaite,Emma Thompson,Jim Sheridan,trevor jones,Gabriel Byrne,Peter Biziou,ira,bono,sinead oconnor

    Korte inhoud: Gerry Conlon (Daniel Day-Lewis) was politiek niet actief in Noord Ierland, maar door zijn zwerftochten door de stad met zijn vriend Paul Hill (John Lynch) worden ze verdacht van lidmaatschap bij de IRA. Uit veiligheidsoverwegingen stuurt zijn vader (Pete Postlethwaite) hem naar Londen, waar hij ook is als op 5 oktober 1974 een bomaanslag wordt gepleegd en een hippie hem en zijn vrienden aangeeft als mogelijke daders. Door de nieuwe anti-terrorismewet worden ze gemarteld zonder officiële aanklacht en worden ze een zondebok voor de Brits-Ierse kwestie. Mensenrechtenadvocaat-procureur Gareth Peirce (Emma Thompson) wil het hier echter niet bij laten.

    Het is één van die waargebeurde verhalen waar je echt stil van wordt. De aanslagen op de pubs in Guildford of "Guildford pub bombings" zoals ze in Engeland genoemd worden vonden plaats op 5 oktober 1974. De Provisional IRA plaatste in twee pubs, die frequent werden bezocht door soldaten buiten hun diensttijd, een tijdbom. Er stierven 4 Britse militairen, een burger en 65 mensen raakten gewond. Het vond plaats in een periode waarin Engeland op haar grondvesten aan het daveren was door de grootschalige bomcampagnes en het voedde een anti-Iers gevoel onder de bevolking. Een sentiment die ook bij de politici werd opgepikt en die vorm gaf aan de Prevention of Terrorism Act (PTA). Door deze omstreden wet, die volledig in strijd was met de Habeas Corpus Act, werd het lid zijn van of het steunen van de IRA verboden en beschouwd als een misdaad. Ook gaf de wet de politie verregaande bevoegdheden om burgers binnen het Verenigd Koninkrijk die verdacht waren van deze feiten zonder meer te arresteren. Hier was zelfs geen bewijs voor nodig.

    Elf mensen werden uiteindelijk opgepakt en verantwoordelijk gesteld voor de bomaanslag, zonder sluitende bewijsvoering, en valselijk veroordeeld tot straffen van 30 jaar tot levenslang. Tijdens de rechtszaak uitte de rechter zijn spijt dat de 4 hoofdverdachten niet voor landverraad werden veroordeeld, waar destijds de doodstraf op stond. En straf die hij zonder veel moeite had uitgesproken. Maar later zou zelfs blijken dat de politie zich schuldig had gemaakt aan manipulatie van bewijsmateriaal. Bepaalde aantekeningen werden compleet gefabriceerd en/of dusdanig gewijzigd zodat het geschikt was als bewijs. Ook handgeschreven aantekeningen werden gemaakt die eruit laten zien alsof ze tentijde van de verhoring waren gemaakt. Uiteindelijk werd duidelijk dat de politie had gelogen en de veroordeelden werden na jaren gevangenschap vrij gezet in 1989. Tony Blair bood in 2005 publiekelijk zijn excuses voor het onrecht die hen werd aangedaan.

    In the Name of the Father,Daniel Day-Lewis,Pete Postlethwaite,Emma Thompson,Jim Sheridan,trevor jones,Gabriel Byrne,Peter Biziou,ira,bono,sinead oconnorIn the Name of the Father,Daniel Day-Lewis,Pete Postlethwaite,Emma Thompson,Jim Sheridan,trevor jones,Gabriel Byrne,Peter Biziou,ira,bono,sinead oconnorIn the Name of the Father,Daniel Day-Lewis,Pete Postlethwaite,Emma Thompson,Jim Sheridan,trevor jones,Gabriel Byrne,Peter Biziou,ira,bono,sinead oconnor

    Het scenario van Terry George en Jim Sheridan werd gebaseerd op de autobiografie Gerry Conlon, en is een kluwen van nevenplots die allemaal samenlopen in een sterk drama die ons geen minuut met rust laat. Het verhaal is ook niet overdreven geromantiseerd (met uitzondering van een aantal zaken, zo zou vader en zoon nooit een cel hebben gedeeld, en de inspecteur Dixon was een mengeling van verschillende karakters tijdens de affaire) en wordt verteld met voldoende nuance. De feiten op zich zijn al zo onthutsend dat de regisseur de wijze beslissing nam om niet alles nog een keertje te extrapoleren. En met een talentvol acteur als Daniel Day-Lewis die zich naar goede gewoonte naadloos in zijn personage morft, krijg je ook nog eens een heel authentieke vertolking. Het scheelde niet veel of de Ierse acteur Gabriel Byrne, die het autobiografische boek als eerste in handen kreeg, de hoofdrol zou vertolken. Maar hij liet het uiteindelijk over aan Daniel en werd executive producer. Later distantieerde hij zich van de film omwille van de creatieve vrijheden die Sheridan had genomen.

    Het is een film die het niet moet hebben van zijn visuele effecten of zijn mooie decors. We zitten in de straten van Belfast, in een paar blanke straatje in Londen, in een gevangeniscomplex en uiteindelijk in de rechtszaal. Toch slaagt Director of Photography Peter Biziou erin om de rauwe realiteit (de rellen in Belfast) te vermengen met poëtische beelden (de tranen van vuur uit de gevangenisraampjes op het einde van de film). En uiteraard kan je In the Name of the Father niet vermelden zonder ook te verwijzen naar de muziek van twee Ierse muziekfenomenen; Sinéad O'Connor (You Made Me The Thief Of Your Heart) en deze van Bono (In The Name Of The Father). Maar ook de muziek van Trevor Jones onderstreept volledig de emotionele toestand van de personages.

    De film werd genomineerd voor maar liefst 7 Oscars (waaronder Best Picture), maar ging met lege handen naar huis. En dat was niet meteen de fout van The Academy, dan wel te wijten aan het aantal Oscar-waardige films die in dit jaar aan bod kwamen, gaande van Schindler's List (1993) van Steven Spielberg tot The Piano (1993) van Jane Campion.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 10 april 2013

     

    *** In the Name of the Father trailer ***

  • Leningrad (2009) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    De Tweede Wereldoorlog heeft talloze cineasten onuitputtelijke inspiratie bezorgd. Van epische heldenfilms tot klein menselijke drama's in die grote verschrikking. Leningrad (2009) van Aleksandr Buravsky met oa. Gabriel Byrne, hoort in dit tweede rijtje thuis. Leningrad is een van de vele bekende verschrikkingen aan het Duits-Russische front.

    Leningrad bluray

    De stad werd 882 dagen lang belegerd door de Duitse troepen, die dachten dat ze de stad met een omsingeling al snel onder de voet zouden kunnen lopen. Dat was buiten de taaie bolsjewieken gerekend. De stad hield stand en werd in 1944 bevrijd door het Rode Leger. Anderhalf miljoen inwoners kwamen om door ontbering, honger en het geweld.

    Korte inhoud: Wie een dolle heldhaftige actieprent verwacht is hier aan het verkeerde adres. Alexander Buravsky kiest niet voor de weergave van de strijd. het is geen Stalingrad (1993), die het relaas vertelt van een compagnie Duitse soldaten die de barre winter in Stalingrad trachten te overleven nadat de Russen hen gedecimeerd hebben, noch een Enemy At The Gates (2001), met scherpschietende helden aan weerskanten. Leningrad vertelt het verhaal van de Engelse correspondente Kate Davis (Mira Sorvino) die samen met de internationale pers veilig in Moskou geniet van het jetsetleven en die als ingewijd journalist het front in Leningrad wil bekijken. Het loopt verkeerd af. Kate wordt vermist en ten dode opgeschreven wanneer ze na een bombardement niet teruggevonden wordt. Haar man, eveneens journalist, vertrekt terug naar London, maar geeft de hoop niet op Kate ooit levend terug te zien. Ondertussen wordt Kate opgevangen door de idealistische politieagente Nina. Nina brengt Kate onder bij de plaatselijke operette-ster, waar haar moeder dienstmeid is. Samen met Sonja en haar twee kinderen Sima en Joera probeert Kate te overleven in de dagdagelijkse realiteit van een stad die de levende hel is geworden, terwijl de geheime Russische dienst ook jacht op haar maakt.

    Het verhaal vervalt wat mij betreft vlug in een film geschikt voor Vijf TV of zaterdagavond op één. De film legt iets te nadrukkelijk klemtoon op de ijskoude winter, zodat je zelf al begint te bibberen bij de gedachte aan sneeuw alleen al. Kate's karakter of drijfveer wordt niet echt uitgewerkt, maar gaandeweg merken we dat ze samen met Nina en kinderen één missie heeft: overleven en uit Leningrad weggeraken. Op die manier wordt het een familiefilm rond een sterkte vrouw. Het einde is dan wel niet heel erg verrassend maar blijft wel mooi in de sfeer van de film. Het is eens een andere invalshoek en zal dus vooral door een niet typisch publiek kunnen worden gesmaakt.

    Ik kreeg de special edition met een extra dvd met een making of, "interviews met de crew and cast" en een exclusieve documentaire. Altijd mooi meegenomen dergelijke extra's.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 23 mei 2010

  • Assault on Precinct 13

    Pin it!

    Ik zit met gemengde gevoelens over de nieuwe remake van John Carpenters cultklassieker uit 1976, Assault on Precinct 13, die op zijn beurt een adaptatie is van de western Rio Bravo. En dit vooral gezien het gros van de grote Hollywood producties zich nog hoofdzakelijk bezig houden met remakes; niet altijd om de dingen beter te maken, dan wel om een popcorn-versie af te leveren voor de kijklustige doelgroep van teenagers. De cast ziet er in de trailer enerzijds veelbelovend uit, met Ethan Hawke, Laurence Fishburne, Maria Bello en Gabriel Byrne, maar dan is de rest van de cast opgevuld met twintigers die er allemaal veel te braaf uitzien voor de rol die ze moeten vertolken. En dat is iets wat op mijn systeem werkt: hoog geplaatste detectives van amper 20 jaar of zware criminelen die gecast worden door brave jongens die hadden kunnen meedoen aan pop-idool.

    Er zijn een aantal wijzigingen, maar het verhaal speelt zich opnieuw af in een politie-gevangenis die wegens budgettekorten de deuren moet sluiten. Tijdens een sneeuwstorm op Nieuwjaarsavond komt een bus aanrijden met gedetineerden die toch even een stop wil maken op het presinct. In de bus zit de most-wanted maffiabaas Nicholas Zambrano (Fishburne). Een beetje zoals Con Air maar dan niet in de lucht. Dit bericht verspreidt zich als een lopend vuurtje en wanneer de zon onder gaat breekt een ware hel los, gezien een aantal bendeleden met grof geweld de leider proberen los te breken en de weerstand proberen uit te schakelen. Maar ook de ordediensten die het kantoor omsingelen, zijn niet gekomen met de beste bedoelingen. Maak u dus maar klaar voor een harde actie-thriller.

    De film wordt geregisseerd door Jean-Francois Richet (De l'amour) en is geschreven door scenarist James DeMonaco (The Negotiator). De trailer ziet er niet meteen slecht uit, maar ook niet meteen hoopgevend. Ik wacht dus af.