fury

  • Fury (2014) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    We hebben op deze blog al een artikel geplaatst over de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) van David Ayer (End of Watch, Harsh Times). Het verhaal zal echter tot de verbeelding spreken van Amerikanen, maar historici zullen deze prent wel met een serieuze korrel zout nemen. Los van het historische aspect en het overdreven patriottisme is Fury toch een indrukwekkend en aangrijpend portret die laat zien hoe vuil en brutaal een oorlog wel kan zijn.

    fury_2014_poster_2_brad_pitt.jpg

    Korte inhoud: April, 1945. Terwijl de geallieerden op het Europese vasteland hun laatste offensief voorbereiden, volgen we de koppige strijd van een Amerikaanse sergeant genaamd Wardaddy 'Don' (Brad Pitt) die met zijn Sherman tank "Fury" en zijn vier-koppige bemanning - Boyd (Shia LaBeouf), Norman (Logan Lerman), Gordo (Michael Peña) en Grady (Jon Bernthal) op een dodelijke missie gaat achter de vijandelijke linies. In de minderheid en vrijwel kansloos, worden Wardaddy en zijn mannen geconfronteerd met het onmogelijke en zien we hun heldhaftige pogingen om toe te slaan in het hart van nazi-Duitsland.

    Wat meteen opvalt is niet zozeer het bloed, dan wel de modder. We krijgen shots van de tank die zich een weg baant door de doordrenkte aarde en alles in zijn pad platstrijkt, incluis gevallen soldaten. En meteen weet je waar het op staat. Het is de missie die telt, alle andere overwegingen zijn bijkomstig. Als kijker identificeren we ons meteen met de nog jonge Norman, die van zijn typemachine werd getrokken en naar het front verscheept. Zijn sergeant zal hem op korte tijd de klappen van de zweep aanleren. In een begin-scène wordt de jongen gedwongen een gevangen genomen Duitser neer te schieten, en dat is voor de onervaren jonge spruit een brug te ver. Maar gaandeweg ziet hij in dat zijn vijand wel gretig is om zijn kop of die van een bevriende soldaat eraf te schieten, mocht hij daartoe de kans krijgen. Er komt zelfs een ontgroeningsritueel aan te pas waarin de jongen onder toezicht van Don zijn eerste liefde zal kennen, met de mooie Duitse Emma (Alicia von Rittberg). Het lijkt bij momenten een soort zoon-vader relatie, die het gehele verhaal heel persoonlijk en tastbaar maakt. Maar het is in essentie een film die ons vertelt dat de oorlog zelfs van de meest timide persoon in een kille oorlogsmachine kan maken.

    Gezien het verhaal zich grotendeels afspeelt in een tank zou je deze oorlogsprent kunnen vergelijken met Patton (1970). Het verschil is uiteraard wel het rauwe realisme en het feit dat de strategie nu komt van binnen de tank in plaats van aan de generaalstafel ver weg van het spervuur van kanonschoten die voorbij de gepantserde voertuigen afketsen. Het is een intense prent die ons laat proeven van het leven van de soldaten in deze mechanische beesten en hoe zij zich in bochten moesten wringen tegenover de veel sterkere Duitse Tiger Tanks. Maar het is ook een film over de camaraderie tussen de soldaten, en al zeker tussen de leden van een tank-crew.

    Het script van Ayer is ook niet lijnrecht en neemt soms interessante bochten. Op een geven moment bevinden ze zich in een klein Duits dorpje waar Don en Norman een vrouw met haar jongere nicht ontmoeten die zich hadden verscholen van de geallieerden. Wat begint als een vrij ongedwongen ontmoeting ontaard al snel in een gespannen sfeer, waar je als kijker niet weet hoe het drama zich zal ontrollen. Het is een scene waar je je de vraag stelt of Don zich al dan niet zal vergrijpen aan de vrouwen en hen verkrachten. Het zijn kleine intermezzo's die bijzonder verhelderend zijn voor de karakteruitwerking van de personages.

    fury_2014_jon_bernthal_pic05.jpgfury_2014_logan_lerman_brad_pitt_pic02.jpgfury_2014_shia_labeouf_pic03.jpg
    fury_2014_michael_pena_pic04.jpgfury_2014_logan_lerman_alicia_von_rittberg_pic01.jpgfury_2014_brad_pitt_pic06.jpg

    Qua actie ontgoochelt Fury voor geen seconde en schotelt ons een denderde finale voor met een kapotte tank en een 300 tal gewapende SS-soldaten op hun pad. Ook in deze scène weet je niet hoe alles zal uitdraaien, maar je vermoedt wel een ferm bloedbad. In tegenstelling tot het wat luidruchtige personage die Brad Pitt vertolkte in Inglourious Basterds (2009) krijgen we hier een heel ingetogen vertolking. Don heeft zijn principes maar is niet het soort soldaat die schuimbekkend met zijn wapen op een meute nazi's zal inbeuken. De twee personages delen wel een uitgesproken aversie voor de SS en volgens hen is de enige goede nazi, een dode nazi. Ook de vertolking van Shia, die al dan niet zijn acteercarrière na deze film on-hold heeft gezet, is doeltreffend. Maar over het algemeen zijn de rollen bijzonder knap gebracht.

    Jawel, Fury toont zonder al teveel scrupules het Amerikaanse heroïsme en het verhaal wordt ook in deze logica opgebouwd en is bij momenten al zo lomp en compromisloos als een rollende tank, maar anderzijds toont het als geen andere oorlogsfilm de ware gruwel op het terrein en neemt het de tijd om zijn personages te doorgronden. En tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen. Het is misschien wel de meest indrukwekkende WO II prent sinds Saving Private Ryan. Ook al denk ik niet dat het veel Oscars zal winnen, bleef het in ieder geval een hele poos nazinderen.

    De DVD en Blu-ray ligt vanaf 12 februari 2015 in de winkelrekken. Op de 4K Blu-ray versie vind je voor 50 minuten verwijderde en uitgebreide scènes, een gevechtsdagboek van de regisseur en een reportage over hoe je met een tank van 30 ton manoeuvreert en ook extra beeldmateriaal met de cast en crew die praten over de film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 7 februari 2015

    ***Related Post***
    27/06/2014: Fury of WO II door de ogen van Hollywood

     

    *** Fury trailer ***

  • Model Cara Delevingne gecast in Suicide Squad

    Pin it!

    De comic fans kunnen binnenkort niet alleen de nieuwe Avengers: Age of Ultron (2015) verwachten maar tevens een adaptatie van DC Comics Suicide Squad (2016).

    suicide squad,jake gyllenhaal,tom hardy,the revenant,will smith,margot robbie,jared leto,jai courtney,cara delevingne,viola davis,jesse eisenberg,fury,david ayer,guardians of the galaxy,dc comics,harley quinn,deadshot,lex luthor,mad max fury road

    De film zou deze lente gedraaid moeten worden voor een release op 5 augustus 2016, maar de casting is nog niet geheel afgerond. En zopas heeft Tom Hardy beslist om niet deel te nemen aan de film. En dat is toch een beetje vreemd gezien de acteur uiteindelijk wel de tijd zou hebben om deze film erbij te nemen. Enerzijds loopt de shooting van The Revenant (2015) van Alejandro González Iñárritu op zijn laatste benen en heeft hij nog enkel een mini-serie gepland in 2015. De productie liet weten dat Hardy onmogelijk de film zou kunnen doen omdat The Revenant vertraging zou hebben opgelopen en dat hij het in die periode ook wel wat druk zal hebben met de promotie van Mad Max: Fury Road (2015). Het zou kunnen dat hij zijn imago niet wil schenden aan popcorn-vertier. Zijn mogelijke opvolger Jake Gyllenhaal heeft ook al bedankt voor de rol van Rick Flag.

    Toch zou dit wel eens een leuke film moeten worden. De acteurs die wél hebben ingestemd zijn ondermeer Will Smith als Deadshot, Margot Robbie (pics) als Harley Quinn, Jared Leto als The Joker, Jai Courtney als Boomerang en Cara Delevingne als Enchantress. Daarnaast zou Viola Davis de rol spelen van Amanda Waller en Jesse Eisenberg als Lex Luthor.

    De regie van de film ligt in handen van regisseur David Ayer, die NUL ervaring heeft met comic-adaptaties of zelfs nog maar films met cgi, maar de man heeft wel bewezen dat hij een bekwaam verhalenverteller is (Harsh Times, End of Watch). Zijn laatste film was Fury (2014) die geheel buiten de prijzen valt bij zowel de Golden Globes als de Oscars. Maar de man heeft ook de stinker Sabotage (2014) gemaakt en dus ben ik er toch niet geheel gerust in. Ik kan dus wel begrijpen dat Jake en Hardy niet meteen staan te springen om hieraan deel te nemen.

    Suicide Squad kan je een beetje gaan vergelijken met de comic-versie van The Expendables. Het is een organisatie van geflipte anti-hero schurken die door de overheid worden ingezet voor bepaalde geflipte missies. In ruil krijgen ze een beperking van hun celstraf. Met het succes van de Marvel-prent Guardians of the Galaxy (2014), die ook al een team van antihelden bijeen brengt.

    ***Related Posts***
    03/08/2016: Suicide Squad filmbespreking
    14/07/2015: Suicide Squad is Dirty Dozen met supervillains

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2014

    Pin it!

    Naar goede gewoonte pakken we hier op De FilmBlog uit met de Top 10 Beste Films van 2014, en net zoals elk jaar zit het neusje van de zalm weer in de staart. Ik denk dan maar aan het schitterende A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor, die ik al in persvisie mocht bekijken, maar pas op 31/12 in de States in de bioscoop zal komen en later op 4 februari 2015 bij ons in de bioscoop. En ook al vermoed ik dat deze film wel eens met een aantal Oscar-beeldjes zal lopen, zal ik hem vanwege zijn late release niet opnemen in de Top 10.

    inherent_vice_2014_poster2.jpgbirdman_2014_poster.jpgthe_imitation_game_2014_poster.jpga_most_violent_year_2014_poster.jpg

    Hetzelfde kan gezegd worden van het magnifieke The Imitation Game (2014) met Benedict Cumberbatch, die in de States op 25 december in de bioscoop komt en bij ons pas op 14 januari 2014. Ook de geniale Birdman (2014) kan ik niet opnemen in de Top 10, gezien deze film pas op 28 januari 2015 ons land aandoet met een ruime release. Ook Inherent Vice (2014) komt pas op 25 februari bij ons uit en Foxcatcher (2014) is voor 21 januari 2015. Ik had ook The Interview (2014) in de Top 10 willen opnemen, al was het maar uit pure solidariteit met Sony en met een dikke opgestoken middelvinger naar die Noord Koreaanse hackers. Maar gezien de plaatsen beperkt waren in onze Top 10 en we de film in kwestie zelfs nog niet hadden gezien in persvisie, staat de film er niet tussen.

    En net zoals elk jaar hebben we voor de Top Slechste films van 2014 niet alleen op zoek gegaan naar films die slecht gemaakt zijn, maar ook films die eigenlijk geen enkel excuus hadden om een teleurstellende film af te leveren en bijgevolg noodgedwongen in deze lijst moesten staan.

    The Best Movies of 2014

    10. Under the Skin (2013) Jonathan Glazer

    Under the Skin (2013) is zo een bizarre en originele prent dat ik zelfs moeite had om er een review over neer te pennen. Daar waar een Lost Highway (1997) nog op een psychologische manier te doorgronden was, is deze prent echt wel 'out there'. Na het zien ervan kan je het WTF-moment nauwelijks onderdrukken. Maar de beeldvoering, de muziek, de vertolkingen (die deels geacteerd waren en deels verborgen camera met niet-acteurs) is dermate fascinerend dat je er meer wil over te weten komen. Under the Skin kruipt werkelijk 'onder je huid'. En dan stoot je op het boek van Michel Faber, die echt wel de sleutel is om deze prent op een logische manier te doorgronden en te verklaren. Maar los van het boek blijft het een fascinerende film die mensen aanzet tot het bedenken van de meest uitzinnige theorieën, en dat is iets waar veel science-fiction films maar van kunnen dromen. Het is bij mijn weten zelfs de eerste "cinema-vérité-science-fiction" film ooit gemaakt en is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

    Under the Skin

    9. The Drop (2014) Michaël R. Roskam

    Het was misschien niet het meest originele en verrassende verhaal dat Roskam kon vertellen, maar de manier waarop hij zijn acteurs opvoert en de beklemmende sfeer die hij installeert was om van te smullen. Het moet trouwens de eerste keer zijn dat een film gemaakt door een Belg, allesbehalve aanvoelde als een Belgische film. The Drop (2014) heeft wel zwaar geflopt in de States, maar het verwachtingspatroon van de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker is anders dan wat wij verlangen van een film. Een Amerikaan wil actie zien om de zoveel minuten en hier moet je werkelijk kunnen genieten van de ontplooiing van het (trage) drama om dan op een andere manier te kunnen proeven van die harde conflict-momenten. The Drop werd ook niet echt gepromoot - te wijten aan het beperkte productiebudget - en dat betaal je cash aan de box-office. Het is geen sensationele prent en er komt geen echt onthutsende finale, maar het fascinerende zit hem in de ontwikkeling van die complexe personages. En uiteraard heb je ook nog eens briljante vertolkingen van Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts.

    The Drop

    8. Interstellar (2014) Christopher Nolan

    Ook al blijft Interstellar (2014) wat nazinderen, hebben we hier - gezien de reputatie van de talentvolle Nolan - veel meer van verwacht. Het is niet dat je er met volle teugen van zal genieten, en toch is het iets van een evenement wat ongetwijfeld de moeite waard is. Er zijn ongetwijfeld veel zaken die niet werken, maar deze film is en blijft episch - en niet alleen omwille van de beeldvoering. Mijn grootste probleem met de film is dat hij net iets teveel de zaken verbaal wou uitleggen, terwijl alles al visueel duidelijk genoeg was. Desondanks was de ambitie van Nolan's visie zo verfrissend in dit tijdperk van films die op 'safe' spelen, voorspelbare sequels en spin-offs.

    Interstellar

    7. Fury (2014) David Ayer

    Los van de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) en het overdreven patriottisme is het een indrukwekkende en aangrijpende oorlogsprent die heel wat interessante bokkensprongen maakt. Net zoals een rollende tank is Fury zowel lomp als compromisloos, en tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen.

    Fury

    6. Locke (2013) Steven Knight

    Een andere film met Tom Hardy die niet mocht ontbreken aan deze Top 10 is Locke (2013). We hadden al veel gelijkaardige filmprojecten gezien waarin we slechts één personage zien op één locatie gedurende 90 minuten (Brake en Buried), maar deze is wel de meest geslaagde prent van de drie. En dat zal ook wel te maken hebben met de meesterlijke vertolking van de hoofdacteur. Zelden was een film over een man die van Birmingham naar Londen rijdt zo fascinerend.

    Locke

    5. Nightcrawler (2014) Dan Gilroy

    Nightcrawler (2014) moet de meest boeiende debuutfilm zijn van het jaar met een onherkenbare maar steengoede Jake Gyllenhaal, die met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen bij momenten lijkt op een griezelige vampier. Een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden ... of misschien van zal walgen. Nightcrawler ontrolt zich in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: 'Het publiek wil bloed zien'. Ik heb vooral een uitstekende film gezien.

    Nightcrawler

    4. Edge of Tomorrow (2014) Doug Liman

    Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog, maar deze Edge of Tomorrow (2014) heeft me van begin tot eind op de 'rand' van mijn stoel doen zitten. Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. Je zou het kunnen zien als een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

    Edge of Tomorrow

    3. Guardians of the Galaxy (2014) James Gunn

    Tegen alle verwachtingen in is dé science-fiction film van het jaar is zonder twijfel Guardians of the Galaxy (2014), met zijn offbeat en soms clevere humor op melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. De kracht van deze prent zit hem niet in het verhaal, maar wel de toon waarop het verhaal wordt verteld. Je moet immers al ver terug in de tijd gaan om een science-fiction film te zien waarmee je echt kunt lachen. Het is een plezier om B-list underdogs te zien opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het was meteen duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren. Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment, met een goeie balans tussen knetterende actie en zwarte humor. Tevens de enige comic adaptatie die de moeite was te vernoemen in 2014.

    Guardians of the Galaxy

    2. Gone Girl (2014) David Fincher

    Als grote fan van het werk van David Fincher, heb ik ook genoten van deze Gone Girl (2014) met zijn a-typische serial killer. De geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend. Het resultaat is een gewiekste psychologische thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt, met een Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Het lijkt op een 12-in-een-dozijn thriller, maar dat is het allesbehalve.

    Gone Girl

    1. Boyhood (2014) Richard Linklater

    Maar je kunt er moeilijk om heen dat dé film van het jaar toch wel Boyhood (2014) is van Richard Linklater. De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met het hoofdpersonage dat opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het resultaat is een fascinerende coming-to-age film. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, komt het nooit gekunsteld over en worden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen.

    Boyhood

    The Worst Movies of 2014

    10. Exodus: Gods and Kings (2014) Ridley Scott

    Net zoals in 2013 hebben we dit jaar opnieuw een Ridley Scott prent op de 10de plaats van de slechtste films. Exodus: Gods and Kings (2014) komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. We krijgen dan ook van de pot gerukte theorieën voorgeschoteld; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren of een komeet die de terugtrekking van de zee zou verklaren. Komt daar nog bij de witter-dan-wit casting (met meer "gekleurde" en authentieke acteurs onderaan de sociale ladder), dialogen die vertalingen van het Oude Testament mixen met hedendaagse replieken, buitengewoon slecht acteerwerk en een saaiheid die in 2014 nauwelijks overtroffen werd.

    Exodus: Gods and Kings

    9. Transformers: Age of Extinction (2014) Michael Bay

    En naar goede gewoonte hebben we ook een Michael Bay film, en dit jaar is dat Transformers: Age of Extinction (2014), een langgerekte showreel van het visuele effectenhuis Industrial Light & Magic. En hun expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt zelfs 2u45 minuten! Voor mij volstond de trailer van dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk.

    Transformers: Age of Extinction

    8. Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) Jonathan Liebesman

    En van Michael Bay gesproken, kon je dit jaar ook niet omheen Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), popcorn-vertier van de domste soort. Bay nam de productie op zich, maar net zoals de Transformers draait alles rond actie, visuele effecten, Victoria Secret product placement en bimbo's. Het is allemaal net niet dom genoeg of grappig om hier plezier aan te beleven.

    Teenage Mutant Ninja Turtles

    7. The Expendables 3 (2014) Patrick Hughes

    Ze hadden het bij die ene film moeten laten maar de geur van dollars heeft er voor gezorgd dat we ondertussen The Expendables 3 (2014) hebben, en het is alweer een onbegrijpelijk en veel te lange cocktail van testosteron en buskruit met een gezelschap van has-been actiesterren én Jason Statham. De nieuwigheid van de eerste film is eraf en zelfs het zelfbewuste campy kantje uit de sequel zijn weg, en we blijven over met een levenloos script die zichzelf net iets te ernstig neemt, ook al krijgen we een spervuur aan onnozele one-liners en tenenkrullende overacting van Mel Gibson en Wesley Snipes. Persoonlijk denk ik dat ijs zien smelten aan de Noordpool veel boeiender is dan deze catwalk van actie-veteranen.

    The Expendables 3

    6. Deliver Us from Evil (2014) Patrick Hughes

    Een mode-trend van de laatste jaren zijn de hybride films waarbij verschillende filmgenres worden gemixt (cf. Shaun of the Dead, Kill Bill, Guardians of the Galaxy, ... ), maar deze excorcist / politiefilm is allesbehalve een geslaagde mix. Nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Deze Deliver Us from Evil (2014) slaat de bal volledig verkeerd. Hier is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven.

    Deliver Us from Evil

    5. Left Behind (2014) Vic Armstrong

    Het zou geen Top 10 Worst Movies zijn zonder een Nicolas Cage film, en hier hebben we Left Behind (2014), misschien wel de meest amateuristische end of time/disaster film aller tijden, en we hebben al heel wat rampzalige prenten gehad. De speciale effecten lijken hier wel gemaakt met Microsoft Paint en het scenario geschreven door een groepje apen met een VDAB-getuigschrift scenarioschrijven. Het is onbedoeld lachwekkend, maar laat dit een steun zijn voor alle talentloze regisseurs in de wereld. Er is ook hoop voor jullie in Hollywood voor een langspeelfilm debuut. Maar de professionele stuntman Vic Armstrong heeft toch wel eventjes met Nic Cage kunnen draaien, en de acteur heeft hier zowat zijn meest tenenkrullende rol neergezet uit zijn gehele carrière. Proficiat aan al diegene die betrokken waren in dit treinongeluk.

    Left Behind

    4. Sex Tape (2014) Jake Kasdan

    De slechtste komedie van het jaar is toch wel Sex Tape (2014). Het ontbreekt deze prent niet alleen aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'seks tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper. En zoals bij elke van die tapes is het leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken.

    Sex Tape

    3. Grace of Monaco (2014) Olivier Dahan

    En voor wie dacht dat ze met Diana (2013) het dieptepunt hadden bereikt van de royal biopics, komen ze met Grace of Monaco (2014) aandraven. Je zou denken dat Harvey Weinstein na Diana zijn lesje had geleerd maar de uitschuiver is bij deze prent zowaar nog groter. Het zag er allemaal zo veelbelovend uit, maar het resultaat is beschamend. Nicole Kidman zet hier tevens één van heer slechtste vertolkingen neer ooit, maar ook hier is de regisseur echt wel de grote verantwoordelijke. De Franse cineast Olivier Dahan maakt (naar eigen zeggen) geen biopics, hij maakt fictie gebaseerd op echte personages. En daar wringt het schoentje op vele vlakken want het resultaat is bespottelijk, met een regisseur die historische feiten vermengd met eigen verzinsels omdat hij denkt dat een welbepaalde scène nood heeft aan een bepaald personage of context. Het acteerwerk is rotslecht, het script is absurd, de mise-en-scenes zijn gruwelijk, de fotografie met zijn extreme close-ups is puberaal en de grondgedachte van de film is ... wait for it ... hoe nobel het is om belastingen te ontduiken. WTF?!

    Grace of Monaco

    2. 47 Ronin (2014) Carl Rinsch

    Ook Keanu Reeves kon niet uit deze lijst blijven en met Ronin 47 (2014) maakt hij meteen indruk. Maar in alle eerlijkheid is de grote verantwoordelijke van deze audio-visuele drek niemand minder dan de regisseur, Carl Rinsch. Hij is net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners en vertolkingen is dit misschien de grootste gemiste kans op een uitstekende fantasy-samurai film. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    47 Ronin

    1. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie

    Maar de grootste stinker van 2014 is hands-off deze I, Frankenstein (2014). De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is beschamend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje met ongezien veel plotgaten en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie. Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Hoe zoiets de weg heeft gevonden naar de bioscoop is voor mij een torenhoog raadsel.

    I Frankenstein

    ***Related Posts***
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Angelina Jolie is een verwend nest, DiCaprio verachtelijk en Spectre script ontgoochelend

    Pin it!

    De toekomst ziet er allesbehalve rooskleurig uit voor de topvrouw van Sony Pictures Amy Pascal, die in 2007 nog op de 17de plaats stond van de slimste mensen in Hollywood. Sony werd in november van 2014 het slachtoffer van een cyberaanval, en bij die aanval zouden ook de emails van de CEO zijn gekaapt waarop ze niet zo'n lieve woorden had over een aantal top acteurs, alsook wat racistische praat verkocht over president Obama.

    De hackers, die beweren 100 terabyte aan informatie te hebben buitgemaakt, hebben een aantal Sony-films onderschept (Annie, Fury, Mr. Turner, Still Alice, To Write Love on Her Arms) die alleen nog in de bioscoop te zien zijn. Ook is er gevoelige informatie gestolen, zoals bijvoorbeeld de salarissen van 17 hoge functionarissen, persoonlijke gegevens van meer dan zesduizend medewerkers alsook hun email-verkeer, filmscripts waar nog aan gewerkt wordt (zoals dat van de nieuwe James Bond film Spectre) en informatie over contractonderhandelingen van acteurs. De hacking zou zijn gebeurd door Noord-Koreanen die blijkbaar niet opgezet zouden zijn over de opkomende komedie The Interview (2014) waar de draak wordt gestoken met Kim Jong-Un.

    In een e-mail uitwisseling vroeg ze zich af waarover ze met de president kon praten, en toen ging ze een lijst opsommen van aantal filmtitels over zwarte slavernij. Moet ik hem vragen wat hij vond van Django Unchained (2012) vroeg ze spottend. Voor deze commentaren heeft Amy zich ondertussen al publiekelijk verontschuldigd, alsook haar excuses aangeboden aan dominee Al Sharpton die opkomt voor de rechten van de mens in de regering van Obama.

    Maar het hield daarmee niet op. Amy zou ook een aantal top-acteurs door het slijk hebben gehaald, zoals Leonardo DiCaprio die toen bezig was met onderhandelingen voor een Steve Jobs (2015) film in regie van Danny Boyle. De rol zou ondertussen zijn gegaan naar Michael Fassbender. Blijkbaar zou DiCaprio de rol hebben geweigerd. Producer Mark Gordon had in een email zijn beklag gedaan over het foute gedrag van de acteur. Amy stond meteen klaar om de producer bij te springen en zei dat DiCaprio eigenlijk verachtelijk was.

    Ook Angelina Jolie (pics) ontsnapte niet aan de scheldtirade van de CEO en zei verweet de gerenommeerde actrice een 'verwend nest' te zijn. Alstublieft! Maar de email-discussie was zelfs nog veel vinniger dan dat. Het begon allemaal met die andere Jobs producer Scott Rudin die het script naar Sony had gebracht en niet tevreden was met het feit dat Angelina Jolie net iets teveel regisseur David Fincher aan het verleiden was voor haar Cleopatra (201?) project, ook al is er nog geen goedgekeurd script. Fincher zou dus toch een keuze moeten maken tussen deze prent en de Steve Jobs biopic.

    "You better shut Angie down before she makes it very hard for David to do Jobs" zei de producer tegen Amy die meteen in tegenaanval ging. "Do not fucking threaten me. I have been asking you to engage with me on this for weeks." Rudin reageerde: "What the hell are you talking about? Who's threatening you? Let me remind you I brought this material to you and I can off her from it in a phone call. Don't for one second even think about trying this shit with me." En toen sloegen de stoppen door en de CEO zei waar het voor haar op stond: "There is no movie of Cleopatra to be made (and how that is a bad thing given the insanity and rampaging spoiled ego of this woman and the cost of the movie is beyond me) and if you won't tell her that you do not like the script - which, let me remind you, SHE DOESN'T EITHER - this will just spin even further out into Crazyland but let me tell you I have zero appetite for the indulgence of spoiled brats and I will tell her this myself if you don't." Amy en Angelina hebben elkaar ondertussen al gezien tijdens een wel heel vervelend event in L.A.. Mochten blikken kunnen doden...

    Als hoofd van een toonaangevende filmmaatschappij die haar succes deels te danken heeft aan verwende nesten zoals Jolie of verachtelijke figuren zoals DiCaprio, zou je toch wat meer je woorden moeten wikken en wegen - en al zeker bij schriftelijke conversaties. Als ze haar ongecensureerde mening wil geven over Hollywood en zijn acteurs kan ze altijd haar job opgeven en een filmblog beginnen. Het zal wel iets minder verdienen als haar huidige job, maar ze heeft dan wel die vrijheid om (al dan niet verbloemd) te zeggen wat ze denkt. Angelina heeft ondertussen haar kat gestuurd voor de promotie van de Sony film Unbroken (2014) die ze heeft geregisseerd. Volgens Jolie zou dat te wijten zijn aan een aanval van waterpokken, maar Sony insiders weten wel beter na het debacle met Amy.

    In ieder geval stinkt de vuile was van Sony nog erger dan de vuilbekkerij van hun CEO. Zo zouden er emails zijn gelekt over de opkomende 190 miljoen dollar James Bond film waarvan de studio eigenlijk zelf niet te spreken is over het script van John Logan (Skyfall). Blijkbaar zou het een zware teleurstelling zijn. Het 007-scenario zou rammelen aan alle kanten en MGM president Jonathan Glickman, die de film maakt met Sony, zou zijn ontgoocheling niet kunnen wegsteken. In de film zou Bond de strijd voeren tegen Spectre en Blofeld - de villain die ze nog niet bij naam wilden noemen tijdens hun Spectre-prestentatie. Maar blijkbaar zouden de motieven wel wat licht zijn uitgevallen en nauwelijks te vatten, en ook de climax naar het einde zou zwaar ontgoochelen. Het feit dat Sam Mendes al aan het draaien is, belooft niet veel goeds. Glickman zou ook kritiek hebben op de portrettering van Blofeld die als een iconische vijand van James Bond wel heel erg lullig wordt opgevoerd. "Also, there needs to be some kind of a twist rather than a series of watery chases with guns. This is Blofeld after all. What does he have up his sleeve?" Volgens Jonathan zouden ze zelfs 20 pagina's uit het script moeten verwijderen.

    Ook Sony producer Elizabeth Cantillon zit verveeld met het Spectre script. De mensen van Daily Mail schreven het volgende: "Bond is simply fighting henchmen in many overblown and familiar sequences – helicopter, elevator shaft, netting." Ze vond het allesbehalve een verfijnd script. In het gelekte script zou Bond een deel van Mexico City vernielen zonder goedkeuring van MI6 en zou opnieuw tot ontslag gedwongen worden, in een periode waarbij MI6 zou fusioneren met MI5. Veel mensen die op de set staan zouden het script zelfs niet gelezen hebben, omdat het naar verluidt nog niet afgewerkt is en Neal Purvis en Robert Wade nog steeds bezig zijn met rewrites.

    Sony zit ondertussen met de handen in de haren en willen zowel Amy Pascal op staande voet ontslaan én grote nieuwsorganisatie voor de rechter sleuren wegens de vele media-aandacht die wordt geschonken aan de Sony-Leaks. De wereld op zijn kop. Wordt zonder twijfel vervolgd...

  • Fury of WO II door de ogen van Hollywood

    Pin it!

    Dat Hollywood wel eens de geschiedenis wil herschrijven is al langer dan vandaag bekend. Het meest pijnlijke zijn films rond de Tweede Wereldoorlog waarin de rol van de Amerikanen net iets te heroïsch wordt voorgesteld tot zelfs ronduit verzonnen. Indiana Jones bestrijdt ook nazi, maar iedereen weet dat het pure fictie is los van elke historische waarde, en daar ligt niet het probleem. Het wordt pas problematisch wanneer films zich baseren op historisch accurate gebeurtenissen en hier een loopje nemen met de feiten. Uiteraard zijn films 'Based on true events' OOK fictie, maar als regisseur zou je de morele plicht moeten hebben wanneer je historische films maakt (cf. Shindler's List, Saving Private Ryan, ...) om de waarheid geen onrecht aan te doen.

    fury,brad pitt,David Ayer,Shia LaBeouf,Logan Lerman,Jon Bernthal,michael pena,U-571,wo ii,saving private ryan,shindlers list,tony blair,bill clinton

    Komt daar nog bij dat de gemiddelde Amerikaan waarschijnlijk - mede door zijn opleiding op de Amerikaanse schoolbanken - er vast van overtuigd is dat Amerikanen WO II hebben gewonnen tegen nazi-Duitsland. Ga maar eens lezen op diverse fora en je zal geschokt zijn door stellingen alsof de Amerikanen de oorlog zouden beslecht hebben na het droppen van twee atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Los van het feit dat Hitler al lang verslagen was nog voor de bommen werden gegooid, kan je je zelfs de vraag stellen of deze bommen eigenlijk iets hebben opgeleverd. De Japanners waren meer getroffen door de Amerikaanse blokkade door de marine, die het land compleet aan het uitputten was, dan wat 100 atoombommen hadden kunnen verwezenlijken. De Japanners waren zelfs klaar om zich over te geven. Maar de Amerikanen wilden blijkbaar laten zien hoe machtig zij waren. Spijtig genoeg bewezen ze hiermee dat ze al even grote massa-moordenaars waren als hun tegenstanders. Maar door deze 'foutieve voorstelling van historische gebeurtenissen' kan je de zaken wel in een iets beter daglicht gaan plaatsen voor het thuisfront. Maar ook de veldslag in Europa is compleet anders verlopen dan wat bepaalde films zoals Fury (2014) ons willen verkopen.

    Korte inhoud: April, 1945. Terwijl de geallieerden op het Europese vasteland hun laatste offensief voorbereiden, volgen we de koppige strijd van een Amerikaanse sergeant genaamd Wardaddy (Brad Pitt) die met zijn Sherman tank "Fury" en zijn vijf-koppige bemanning op een dodelijke missie gaat achter de vijandelijke linies. In de minderheid en vrijwel kansloos, worden Wardaddy en zijn mannen geconfronteerd met het onmogelijke en zien we hun heldhaftige pogingen om toe te slaan in het hart van nazi-Duitsland.

    In oorlogstijden werden dergelijke films aanzien als oorlogspropaganda en Quentin Tarantino had hierover zelfs al eens mee gespot in zijn Inglourious Basterds (2009). In realiteit waren in die periode de Duitsers in de minderheid en had dit scenario uiteindelijk veel meer accuraat geweest met nazi's die het moesten opnemen tegenover een overgewicht van Russische strijders. Maar Amerikanen hebben geen interesse om dit verhaal te vertellen, maar wel iets wat hun doelpubliek rauw lusten: Amerikaanse helden in actie om de wereld te redden van het kwade. Het is de ticket verkoop die primeert op de historische feiten, en bijgevolg creëer je dan ook een heel vertekend beeld voor de massa die nauwelijks nog boeken leest en hun geschiedenis les krijgen van Hollywood.

    soviet_union_on_top_of_the_german_reichstag.jpgww2_invasion_france.jpgrussian_soldiers.jpg

    Het feit is dat de Duitsers ondanks hun numerieke minderheid het meest performante en gedisciplineerde leger hadden . En nog een geluk dat de megalomanie van Hitler zo groot was dat hij ook nog eens een oorlog ontketende tegen de Russen, anders spraken wij hier overal Duits. Het waren de Duitsers die in 1940 in de minderheid waren en in enkele weken tijd Frankrijk hadden veroverd (wiki). De geallieerden hebben de Duitsers gestopt - niet met geniale blitzkriegs of heroïsche tactieken - maar wel met de macht van het nummer. De Russen hadden het meest chaotische leger en hun sadistische, bloeddorstige generalen - al dan niet onder invloed van de vodka - hadden er geen probleem mee om duizenden van hun soldaten naar een gewisse dood te sturen. Waarschijnlijk was deze krankzinnigheid ingegeven door de pragmatische gedachte dat op een gegeven moment de Duitsers wel zonder kogels en bommen zouden vallen. De echte morele helden in deze oorlog waren diegene in de lucht - niet die gekken van het Britse Bomber Command maar wel de The Royal Air Force in '42 en '43 die het moesten opnemen tegen een sterke Luftwaffe. Op de grond was het pure chaos en daar waar de Duitsers iets hadden veroverd op een week tijd, moesten de geallieerden vaak maandenlang strijd leveren om het terug te winnen. Dat is wat er is gebeurd, en dit verhaal vind je niet terug in de films die Hollywood ons voorschotelen.

    De Amerikanen zijn tevens maar zeer laat in de oorlog gestapt, gezien ze niet meteen betrokken partij waren, en het voor hen tevens behoorlijk goed uitkwam dat de dominante positie van Europa tot puin werd herleid. Om nog maar een voorbeeld te geven - onze filmindustrie stond veel verder dan Hollywood, maar dat is met de oorlog compleet veranderd. Amerikanen konden ondertussen genieten van Duitse technologie en plannen maken om de wereld-orde te herverdelen in hun voordeel, want vergeet niet dat de Amerikanen toen in een financiële crisis zaten en na de oorlog plots alles beter ging. Om dan om de haverklap films te zien waarin Amerikanen de strijd aanbinden als helden in het hart van nazi-Duitsland, daar krijg ik het soms van. Het zijn de Russen die het grootste gewicht in de schaal hebben gelegd en het meeste pijn hebben gedaan aan het nazi-apparaat. Het strijdtoneel van de Amerikanen tijdens WO II was de Pacifische Oceaan, waar ze met de hulp van de Britten strijd leverden met de Japanners. En niet de bommen maar wel de Russen hebben dit conflict ook beslecht (lees Hiroshima Nagasaki).

    royal_airforce_pilots.jpgatomic_bombing_of_japan.jpgluftwaffe_pilots.jpg

    Komt daar nog bij, om even terug te keren naar onze Fury film, dat de regisseur, David Ayer, in kwestie eigenlijk ook al een beetje van een recidivist is. Hij heeft zijn carrière als scenarist begonnen met U-571 (2000), een verhaal over een grootscheepse infiltratie-operatie tijdens de Tweede Wereldoorlog in 1942. De opsporingsdiensten hadden noodsignalen onderschept die afkomstig waren van de U-571, een Duitse onderzeeër die wegens technische defecten ergens op de Noord-Atlantische Oceaan dreef met aan boord de Enigma, de beruchte machine die de Duitse berichten kon ontcijferen. Maar in de film waren het de Amerikanen (met Matthew McConaughey, Bill Paxton en Harvey Keitel in de hoofdrollen) die de operatie hadden opgezet, in realiteit waren het de Britten. De Britse premier Tony Blair heeft toen openlijk gesteld dat de film een 'aanslag was op de nagedachtenis van diegene die hierbij betrokken waren'. Zelfs president Bill Clinton voelde zich gedwongen een brief te schrijven dat deze film pure fictie was. Ayer heeft toen zijn excuses aangeboden en de belofte uitgesproken deze "verminking van de waarheid" nooit meer te doen. Ayer (End of Watch, Street Kings) is een talentvol scenarist (Training Days, Harsh Times) wanneer het gaat over criminele bendes in L.A.; maar misschien moet hij zich maar in de toekomst onthouden van historische films.

    Ga deze film dus zien met meer dan een korreltje zout. Fury draait vanaf 22 oktober 2014 bij ons in de zalen. Naast Brad Pitt, treffen we er ook Shia LaBeouf, Logan Lerman, Jon Bernthal en Michael Peña aan.

    *** Fury trailer ***