De FilmBlog

Er was al Evan Almighty (2007), de spin-off op Bruce Almighty (2003), maar nu zou Universal een echte Bruce Almighty 2 uit de grond willen stampen. Daar waar Evan Almighty (productiebudget van 1 miljoen dollar) een gigantische flop werd, heeft de vorige Bruce Almighty (productiebudget van 80 miljoen dollar) bijna 500 miljoen dollar opgebracht. Het is dus een gokje waard, voor zover de studio het productiebudget niet te hoog maakt.

Volgens Variety is de 49-jarige Jim Carrey al gevraagd om het vervolg voor zijn rekening te nemen. Of Jennifer Aniston terug mag keren als het vriendinnetje van Carrey is niet bekend. Universal heeft Jarrad Paul en Andrew Mogel gevraagd het scenario te schrijven. De twee werkten eerder met Carrey samen in de komedie Yes Man (2008).

In Bruce Almighty van Tom Shadyac speelt Carrey de titelrol van een reporter die alsmaar klaagt over God. Dan geeft de Almachtige, gespeeld door Morgan Freeman, zijn taken aan Bruce zodat hij kan zien dat het niet makkelijk is om God te zijn. Steve Carell speelde in de film een news anchor. Carrey heeft echter nog niet getekend voor de rol, maar ik verwacht dat dit slechts een kwestie van tijd is. De rol van Bruce is hem op het lijf geschreven en hij kan zich dan ook flink uitleven. Ik vond de eerste film wel best grappig. In ieder geval stukken beter dan al die Adam Sandler komedies. Het plot van Bruce Almighty 2 is op dat ogenblik nog onbekend, maar ik hoop dat Bruce nu eens de macht zal krijgen van Satan! Zou toch leuk kunnen worden?

Maar dit is niet de enige Jim Carrey sequel die er zit aan te komen. De Farrelly Brothers hebben ook plannen om een Dumb & Dumber 2 (2014) film te maken, die het verhaal zou vertellen van deze twee mannen zo’n 20 jaar verder, effectief de periode sinds de eerste Dumb & Dumber (1994). Mocht ik kiezen tussen Bruce Almighty en Dumb & Dumber 2, denk ik dat de Farrelly sequel een iets leukere prent kan worden. Deze Bruce sequel lijkt eerder op een typische Hollywood-money-grab, terwijl de tweede film eigenlijk een te gek verhaal kan worden met Lloyd en Harry 20 jaar ouder. En Jim Carrey kan succes zeker gebruiken, gezien zijn laatste 6 films toch maar teleurstellend waren (cf. Mr. Popper's Penguins, A Christmas Carol, I Love You Phillip Morris, Yes Man, The Number 23, Fun with Dick and Jane). Het maakt niet veel uit dat Carrey na Ace Ventura 2: When Nature Calls (1995) zwoor om nooit geen sequels meer te maken. Wanneer het vervolgfilms in productie moet gaan, is niet bekend.

Het is ondertussen al een tijdje geleden dat we nog iets van Jim Carrey hebben vernomen. Na zijn slapstick komediefilms (Dumb and Dumber, Pet Detective, The Mask) en zijn veel iets betere komedies (Man on the Moon, The Truman Show) verraste Carrey iedereen met de fascinerende Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004). Maar daarna werd het zichtbaar moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen. Ook de box-office liet het de laatste jaren afweten, want Carrey was niet langer een garantie op succes. Fun with Dick and Jane (2005) was geen kassucces en The Number 23 (2007) bracht slechts 34 miljoen op aan de Amerikaanse kassa.

Dat het rubberen gezicht van Carrey (47) al iets stijver begint te worden zal niemand ontgaan zijn. Maar de acteur heeft bewezen dat hij naast smoelentrekker van dienst ook wel kan acteren. Maar de films waar hij in uitblonk kan je op één hand tellen. Benieuwd of deze Yes Man (2008) iets zal worden. De premisse is in ieder geval op zijn lijf geschreven.

Korte inhoud: Als Carl Allen de zoveelste aanvaring met anderen en ook met zichzelf heeft gehad, besluit hij dat het zo niet langer kan. Hij schrijft zich in voor een soort cursus die van een principe uitgaat: zeg overal 'ja' op. Aanvankelijk bevalt dit Carl goed, maar als het langer gaat duren ziet hij in dat een instemmend antwoord op alle vragen ook minder leuke kanten heeft.

Ik had misschien liever gehad dat Carrey zich voortaan zou toeleggen op iets meer dramatische rollen, maar de man weet ook wel dat het publiek hem voornamelijk kent van de komische films en dat daarin ook het commercieel succes zal zitten. In Yes Man zien we een man die zo vaak met zichzelf en zijn omgeving overhoop ligt, dat hij besluit een drastische gedragsverandering te ondergaan. Hij legt zich op om een jaar lang overal 'ja' op te zeggen. Aanvankelijk geeft dat hem een geweldig bevrijdend gevoel, maar na verloop van tijd ontdekt hij dat er ook nadelen aan zijn nieuwe gedrag kleven. Een thema die ons in ieder geval vertrouwd in de oren klinkt. In Liar Liar (1997) speelde Carrey eerder al een man die een flagrante gedragsverandering onderging - al ging het in die film om een pathologische leugenaar die zichzelf dwingt om nu eindelijk eens de waarheid te spreken. In de basis vertonen beide films echter bijzonder veel gelijkenissen.

De regisseur van dienst is Peyton Reed (The Break-Up) en het script is van Nicholas Stoller (Fun With Dick and Jane) en Jarrad Paul. Stuk voor stuk mensen die eigenlijk vooral tv-makers zijn. De film is trouwens losjes gebaseerd op de biografie van humorist Danny Wallace (die een klein rolletje speelt in de film). Lezers van het boek beweren dat men de titel en het concept heeft overgenomen maar voor de rest alles heeft gewijzigd. Producent David Heyman ('Harry Potter'-reeks) moest met het oog op de financiële crisis bovendien beknibbelen op het budget. Zelfs Carrey, die doorgaans 33 procent van de opbrengsten opstrijkt, moest water bij de wijn doen en krijgt nu slechts een percentage van de winst nadat de kosten daar van afgetrokken zijn. De sukkelaar…

De vrouwelijke hoofdrol in de film wordt vertolkt door Zooey Deschanel, een charmante en aangename verschijning, wiens ster momenteel rijzende is. Andere bekende gezichten in de film is de oude bekende Terence Stamp, Danny Masterson en Bradley Cooper. De score is verzorgd door dezelfde heren die verantwoordelijk waren voor de muziek voor de films Superbad (2007) en The 40 Year Old Virgin (2005), Lyle Workman en Mark Everett. De cinematografie is in handen van Robert D. Yeoman, die frequent samenwerkt met regisseur Wes Anderson. De bijdragen van al deze mensen kunnen niet voorkomen dat je bij het zien van de trailer en het lezen van de synopsis van deze film denkt: dit heb ik al eens eerder gezien. Ongetwijfeld grappig genoeg voor Carreys fans, maar ik ben niet zeker of bij ons de lachspieren nog zullen werken bij het zien van Yes Man die op 31 december 2008 in de zalen draait.

Ik ben een grote fan van Jim Carrey. De man is niet alleen een van de beste komieken in Hollywood, maar is volgens mij ook de best betaalde komiek. Voor de films The Cable Guy, Man on the Moon, Me Myself & Irene, Liar Liar en How the Grinch Stole Christmas kreeg hij telkens zijn 20 miljoen dollar. Zelfs voor Bruce Almighty bedroeg zijn gage 25 miljoen dollar waarmee hij meteen zijn eigen vliegtuig-jet kon aanschaffen. Maar dat Jim Carrey naast zijn bekkentrekkerij ook nog een stukje kon acteren bewees hij in The Majestic, Man on the Moon en Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

Carrey heeft al talrijke awards in ontvangst mogen nemen maar kreeg nooit een oscar-nominatie. Er bestaat dan ook weinig hoop dat hij de ceremonie in 2006 zal leiden nu bekend is dat Chris Rock niet terugkeert. Nochtans zou hij een hilarische host kunnen zijn. Dit hebben gezegd is Carrey eigenlijk niet van plan om meer serieuze films te maken om zo zijn kansen op dat prestige-beelden te vergroten. Integendeel, zijn laatste nieuwe film lijkt wel een straight-to-video komedie van geen belang. De acteur heeft wel plannen om een thriller te maken, The Number 23 (2006), met Joel Schumacher als regisseur en Elisabeth Shue. Daarna heeft hij een opnieuw een komedie gepland van Jay Roach, Used Guys (2007)

Korte inhoud: In Fun with Dick and Jane (2005), een remake van de gelijknamige film uit 1977, zien we Dick (Carrey) en Jane (Téa Leoni) die gelukkig samenleven in een typische Amerikaans droom. Tot op een dag de droom een ware nachtmerrie wordt. Wanneer het bedrijf waar Dick werkt betrokken raakt bij een beursschandaal, wordt hij geconfronteerd met het vooruitzicht om alles in zijn leven te verliezen. Voor Dick en Jane zit er niets anders op dan te bedelen, lenen en te stelen om alles wat ze verliezen terug te krijgen. En dat had moeten leiden naar een pak hilarische momenten met een speldenprik naar corporate Amerika en zijn consumptiemaatschappij ...

Dat regisseurs na een langspeelfilm een aantal shots of zelfs een scène wil/moet reshooten, gebeurt zo nu af en toe wel eens. Maar dat de gehele crew opnieuw werd opgetrommeld om SERIEUS te reshooten is ongewoon en eerlijk gezegd onrustwekkend voor het project. Voor tv-regisseur Dean Parisot (Galaxy Quest) is dit een bittere pil. Nochtans vond ik zijn satirische aanpak in een aantal van zijn projecten best geslaagd. Maar blijkbaar is hier iets mis gelopen. In CinemaBlend stond het volgende te lezen:

According to DH, the film has had over 60 PAGES of REWRITES done to the script (this is AFTER the thing has already been shot and completed), and they’ll be spending 5 weeks to shoot them. 5 weeks?? For some film’s that’s their entire shooting schedule. For Fun With Dick and Jane, a movie that’s already spent 114 days shooting I guess it’s just a drop in the bucket. The movie is currently scheduled for December release

Hoe is het mogelijk dat ze een scenario herschrijven nadat het gefilmd is heeft alles te maken met test-screenings. Als het test-publiek de film absoluut niet lust kan een extra investering een nog grotere financiële ramp voorkomen. Ondertussen hebben ze de 5 weken reshoot achter de rug en komen ze met de volgende trailer op de proppen, die doet denken aan The Truman Show meets Mr. and Mrs. Smith. Deze verwijzing naar andere films is helemaal geen kritiek op de Fun with Dick and Jane. We zitten in een tijdperk waar alles al verteld is. Maar de manier waarop een verhaal wordt verteld is uiteraard andere koek. Maar Ik ben helemaal niet overtuigd door de aanpak en ik wacht wel tot deze uit is op DVD. De film is op 15 februari 2006 in onze zalen.

*** Tea Leoni high quality picture gallery ***