De FilmBlog

Regisseur Francis Ford Coppola gaat zich na bijna 20 jaar opnieuw begeven op het terrein van de horror/thriller met de film Twixt (2010). Zijn vorige griezelprent was Bram Stoker's Dracula (1992), maar in tussentijd heeft de cineast al heel wat ervaring met het horror-genre als producent (cf. Frankenstein, Sleepy Hollow, Jeepers Creepers). Het is toch geen zuivere horror, maar eerder een soort bovennatuurlijke griezelprent.

Korte inhoud: De schrijver Hall Baltimore (Val Kilmer) wiens carrière in het slop zit, belandt tijdens een boekentour in een klein stadje en raakt verwikkeld in een mysterieuze moordzaak rond een jong meisje. Hij wordt hierin bijgestaan door de lokale cheriff Bobby LaGrange (Bruce Dern). De daaropvolgende nacht wordt hij in een droom benaderd door een mysterieuze jonge geest genaamd V (Elle Fanning). Hij heeft geen idee van haar rol in de moord, maar is dankbaar voor het verhaal dat ze hem geeft. Uiteindelijk ontdekt hij de waarheid die verrassend genoeg meer met zijn leven te maken heeft dan hij had verwacht.

De film is gebaseerd op een kortverhaal van Coppola, die dan weer gebaseerd is op de gotische literatuur van Edgar Allen Poe, tevens één van de figuren die Hall ontmoet in zijn vreemde dromen. Ik weet zelf niet goed wat ik nu moet denken van de trailer. Enerzijds zijn er interessante 16mm-achtige beelden, die dan weer worden afgewisseld met Sin City achtige zwart/wit fotografie, die dan nog eens worden afgewisseld met troosteloze digitale beelden. Ik heb de indruk dat Coppola met deze Twixt de B-film alle eer wou aandoen. Het heeft veel weg van een mislukte poging een kind te baren tussen Stephen King's 1408 (2008) en een aflevering van Twin Peaks van David Lynch.

Ik zou geneigd zijn om te zeggen, het is een Francis Ford Coppola film, dus zal het wel zo slecht niet zijn, maar deze trailer ziet er afschuwelijk uit. Maar misschien is het wel het soort film die niet gebaat is bij een korte trailer en moet je compleet ondergedompeld worden in de sfeer van de film. Een tweede zaak wat me was opgevallen is de opgezwollen Val Kilmer, die zijn 'good looks' duidelijk heeft opgeborgen en resoluut kiest voor de Homer Simpson look (met pony tale). Anderzijds huppelt de acteur van de ene B-film naar de andere. De laatste film die ik me herinner die nog enigszins de moeite was, is de gevangenis-film Felon (2008).

Wanneer Twixt in de zalen zal draaien is nog niet bekend…misschien nooit.

De beste George Lucas film is niet de eerste Star Wars film, en nog minder de 3 prequels, maar wel zijn tweede langspeelfilm American Graffiti (1973), die zopas werd uitgebracht op blu-ray. Daar waar THX 1138 (1971) eerder een stijloefening was in dystopische science fiction, is American Graffiti een stuk persoonlijker en weerspiegelt op een treffende manier de culturele en sociale context van zijn hoofdpersonages. Hoewel het een blik is op de Amerikaanse jeugd in de 60'ties met de drive-ins en de glimmende hot rods, heeft het een universeel karakter, en gaat de film over jongeren op een kantelmoment in hun leven.

De ongedwongen filmstijl die hij hanteert, en die open stond voor improvisatie, gaf de mogelijkheid aan de acteurs om hun personage beter te ontwikkelen en meer kleur te geven. Daarnaast is deze feel-good-movie meteen ook een stuk toegankelijker voor het publiek, die met volle teugen kan genieten van de nostalgie en de spontane humor. De Amerikaanse 60'ties was een periode vol optimisme, met een gezonde competitiegeest en deze zaken druipen van het scherm terwijl de hot rods voorbij vliegen op 50'ties rock'n'roll muziek. Het is zonder twijfel ook een stuk autobiografisch. Een regisseur die niet in dat milieu en in die periode heeft geleefd, zou nooit die kleine details kunnen weergeven. Hetzelfde kan je tevens zeggen van The Three of Life (2011) van regisseur Terrence Malick. En het zijn die kleine details die de rijkdom maken van de film.

Korte inhoud: Twee jongens, Curt (Richard Dreyfuss) en Steve (Ron Howard), staan op het punt om te gaan studeren. Beiden hebben ze twijfels. Ze brengen een laatste avond door waarin ze elk avontuur mogelijk proberen te hebben voor het ochtend is, en ze moeten beslissen over de rest van hun leven. Daarnaast zien we ook een stoere James Dean figuur genaamd John (Paul Le Mat) die nog lang niet volwassen is en wiens interesse vooral uitgaat naar mooie auto's en knappe meisjes. Terry 'the Toad' (Charles Martin Smith), een volgzame jongen die zijn uiterlijk niet mee heeft en hard op zoek is naar een vriendin.

American Graffiti is een mijlpaal in de filmgeschiedenis. Deze coming-to-age classic heeft heel wat carrières opgestart, niet alleen deze van de George Lucas, Richard Dreyfuss en Ron Howard, maar ook voor Harrison Ford, Bo Hopkins en Cindy Williams die allen een tijdloze acteerprestatie hebben neergezet. Maar het was ook de start voor honderden crewleden en producenten, met name Francis Ford Coppola die toen net The Godfather had gefilmd. het is spijtig dat Lucas nooit meer in staat was om zo goed zijn karakters neer te zetten als in deze prent.

American Graffiti kan je niet vergelijken met een andere gelijkaardige films. Hij is meer volwassen dan een Happy Days of een Grease (1978), maar blijft het nooit echt nazinderen zoals een Rebel Without a Cause (1955) of een West Side Story (1961). American Graffiti heeft hiervoor net iets te weinig drama, en nestelt zich in de naïviteit die zo kenmerkend was voor die periode. Het is misschien daarom dat de film maar zelden wordt opgenomen in top 10 lijstjes van beste filmklassiekers. Nochtans was het een heel avantgarde film in die tijd met een complex script met 4 verhaallijnen die door mekaar liepen en een heel documentaire shoot.

American Graffiti was een enorm succes en had tevens de grootste box-office return ooit. De film had een productiebudget van ongeveer 750’000 dollar, maar haalde tijdens zijn bioscoop-release een slordige 115 miljoen op en nog eens 55 miljoen tijdens zijn video-release. En dankzij dit enorme succes heeft George Lucas ook zijn Star Wars film kunnen maken. Universal heeft toen de grootste vergissing begaan uit hun bestaan. Ze hadden met George Lucas een two-picture deal, voor American Graffiti én Star Wars. Maar de studiobonzen waren niet tevreden met American Graffiti en geloofden niet in het science-fiction project. De studio 20th Century Fox geloofde er wél in en dat bracht hen op termijn meer dan 4 miljard dollar op. George Lucas en James Cameron hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat 20th Century Fox de grootste filmstudio werd in de wereld ver voor Universal.

American Graffiti won twee Golden Globes voor beste muziek en beste komedie; en werd ook genomineerd voor vijf Oscars, waaronder de Oscars voor beste film en beste regisseur. Maar het was The Sting (1973) die met de Oscar-beeldjes ging lopen. Vreemd genoeg werd de film niet genomineerd voor zijn klank, ook al zit de klankband geniaal in mekaar en is het niet zomaar de aaneenschakeling van rock muziek. Het budget voor de muziek was slechts 80'000 dollar en bijgevolg konden ze maar een beperkt aantal nummers aankopen en hadden ze geen geld voor een echte muziekscore. Maar de klankmensen hebben bijzonder creatief geweest met sound-effects en tevens de rock-nummers op verschillende manieren opgenomen om alles beter te integreren in de film. Mensen met een surround systeem zullen hier zeker van kunnen genieten.

Het is een knappe editie met veel extraatjes. Op de blu-ray kaft staat echter 'commentary with George Lucas', maar daarnaast staat tussen haakjes (PiP) – wat wil zeggen Picture in Picture. Met andere woorden: 'Er is GEEN audiocommentaar van de regisseur over de gehele film, maar wel korte tekst-commentaren tijdens de film.' Als je het mij vraagt een beetje een lullig alternatief op het ontbrekende audio-commentaar. Anderzijds is er wel een interessante making-off met George Lucas die vertelt over het ontstaan van het filmproject, de productie en de casting, alsook heel wat leuke en interessante interventies van de cast. En ja, George Lucas doet er ook zijn verhaal over de clash met Universal die niet geloofde in American Graffiti en er op de koop toe 5 minuten wou uitknippen (iets waar ze na het succes van Star Wars op terug keerden). Dit commentaar-stukje hebben ze in deze Universal blu-ray uitgave gelukkig 'niet' geknipt.

Acteur Dennis Hopper is een paar uur geleden overleden aan de gevolgen van prostaatkanker. In januari 2010 was reeds bekend dat Hopper niet meer te behandelen was en terminaal ziek zou zijn. Hopper was 74 jaar. Volgens een vriend waren familie en vrienden aanwezig bij zijn dood in Los Angeles. Hopper was al een tijdje ernstig ziek, maar ging niettemin naar de Hollywood Walk of Fame om er zijn ster in te huldigen.

Dennis Hopper was een veelzijdige acteur en regisseur die vooral bekend stond voor zijn culthit Easy Rider (1969) die hij zowel regisseerde als in acteerde aan de zij van Peter Fonda. Fonda had net zoals Hopper geen idee waar hij aan begon. Ze hadden nog geen half miljoen dollar aan budget beschikbaar en een idee over motoren, een drugsdeal en een LSD-trip. De film bracht wereldwijd niettemin veertig miljoen dollar op en de bravoure van de twee outsiders brak het Hollywoodbastion open, iets waar een nieuwe generatie filmmakers van Martin Scorsese tot Steven Spielberg de vruchten van plukte.

Maar de filmfans zullen hem zeker ook wel kennen van zijn eigenzinnige vertolking in Apocalypse Now (1979) van Francis Ford Coppola, Speed (1994) van Jan de Bont en Blue Velvet (1986) van David Lynch. Of nog de roadmovie Red Rock West (1993), het sport-drama Hoosiers (1986), alsook zijn klein maar merkwaardig rolletje in True Romance (1993) van Quentin Tarantino.

In zijn over 5 decennia overspannende loopbaan won Hopper nooit een Oscar maar kreeg wel 2 Oscar-nominaties (Easy Rider, Hoosiers) en twee Golden Globe-nominaties (Blue Velvet, Hoosiers). Dennis Hopper heeft ook een paar misstappen begaan, waaronder deze van Waterworld (1995) van en met Kevin Costner, waarvoor hij meteen een Razzie Award kreeg. Dennis is hoe dan ook te zien in een kleine 200 films, wat toch uitzinnig veel is. Zijn vertolkingen zullen om ons netvlies blijven plakken. RIP.

Het scheelde niet veel of twee van de hoofdrolspelers van The Darjeeling Limited (2007) konden de première van hun eigen film niet meemaken. Owen Wilson en Adrien Brody kregen beide te maken met een bijna-doodervaring; Wilson omdat hij geprobeerd heeft zelfmoord te plegen en Brody was bijna dood doordat hij gekeeld werd door een elektriciteitskabel toen hij in India op een rijdende pick-uptruck stond.

Inmiddels zijn de twee weer aardig opgelapt. Hoewel, in de film loopt Owen Wilson er rond met een enorm verband rond zijn hoofd. Vele mensen dachten eerst dat dit te wijten was aan de zelfmoordpoging, maar neen, de zelfmoordpoging is er pas gekomen in augustus na de opnames en de film had verder niets van doen met de wanhoopsdaad. Geruchten doen de ronde dat het ging om liefdesverdriet voor Kate Hudson. Wilson date momenteel de nieuwe Bionic Woman Michelle Ryan, dus denk ik dat alles wel goed zal gaan met de psychologische toestand.

Korte inhoud: Drie Amerikaanse broers (Owen Wilson, Adrien Brody en Jason Schwartzman) die elkaar al een jaar niet gesproken hebben, maken een treinreis door India met als doel de band met elkaar als broers terug te vinden en spiritueel gezien te groeien in het leven. Door een aantal incidenten met pijnstillers, Indiase hoestsiroop en pepperspray belanden ze midden in de woestijn en dient zich een nieuw, ongepland avontuur aan.

Regisseur Wes Anderson (The Royal Tenenbaums) kiest nog wel eens vaker iemand van de Wilson-broers (Owen, Luke en Andrew). Maar in deze film heb je drie acteurs die eigenlijk heel weinig met elkaar gemeen hebben, behalve dan een indrukwekkende neus. Het scenario werd verzorgd door Wes Anderson, Roman Coppola (zoon van Francis Ford Coppola) en Jason Schwartzman (neef van Francis Ford Coppola).

Eigenlijk is de film een eerbetoon aan Anderson’s fascinatie met India en zijn bewondering voor Jean Renoir’s The River (1951) en de films van Satyajit Ray. De soundtrack bestaat ook voor een groot gedeelte uit muziek die gebruikt is in films van Ray. Een behoorlijk deel van de film is opgenomen in een ouderwetse, kleurrijke trein die door de woestijn van Rajasthan reist. Het was voor de acteurs een serieuse uitdaging omdat de trein ook echt continu rijdende was tijdens het filmen. Het is niet voor het eerst dat een film van Anderson zich vooral afspeelt op en rond een bepaald vervoersmiddel. In The Life Aquatic bevond de cast zich vooral in en om een duikboot. Bill Murray speelt in elke film van Anderson sinds The Royal Tenebaums en Anderson vond dat hij ook niet kon ontbreken in The Darjeeling Limited. Murray komt daarom een aantal keer langs in de film, waaronder in de openingsscène.

Zoals je mag verwachten van een Wes Anderson film, zal het er allemaal heel wacko aan toe gaan. De trailer ziet er erg leuk uit met de mooie felle kleuren van India, gecombineerd met de ouderwetse trein die dwars door de woestijn dendert. Het verhaal is ook niet meteen duidelijk. De verwachting is dat het verhaal inhoudelijk gezien niet al te veel voorstelt, maar dat het er allemaal wel goed uitziet en er veel symboliek en zogenaamde spiritualiteit inzit. De meningen van criticasters lopen sterk uiteen en het is geen film waar iedereen bij voorbaat lovend enthousiast over is. Je moet het voor je zelf zien. De film heeft bij ons vreemd genoeg nog geen releasedatum gekregen, maar verwacht wordt dat hij ergens in maart van 2008 in de zalen moet draaien.

In de Argentijnse hoofdstad Buenos Aires zijn dieven aan de haal gegaan met de laptop van de Amerikaanse regisseur Francis Ford Coppola. Op de harde schijf zou het draaiboek voor zijn nieuwste film Tetro (2009) staan en gezien Coppola nog nooit heeft gehoord van 'back-up's maken' kan hij nu zijn overgebleven haren gaan uittrekken.

Francis heeft donderdag een beloning uitgeloofd aan de eerlijke vinder of de oneerlijke boef voor het terugbezorgen van het script. ,"Het enige waar wij uit naam van Coppola om vragen is de teruggave van de informatie die in de computer zit. Het zijn de resultaten van langdurig creatief werk", aldus de woordvoerder van de 68-jarige regisseur.

De computer bevat volgens Coppola niet te vervangen gegevens over Tetro, een film over een Italiaanse kunstenaarsfamilie die naar Argentinië emigreert. Misschien kan Coppola het onderwerp van zijn script aanpassen en iets vertellen over een cineast die in Argentinië van zijn film wordt bestolen. Op zich zou dit al heel wat meer drama opleveren.

Ondertussen gaat zijn nieuwe film volgende maand in première tijdens het Roma FilmFest. Dat maakte de organisatie van het evenement bekend. Youth without Youth (2007) is de eerste film van de filmveteraan in tien jaar, sinds de thriller The Rainmaker (1997). De film draait om een professor, gespeeld door Tim Roth, die in de Tweede Wereldoorlog moet vluchten voor de nazi's. De film is gebaseerd op een boek van de Roemeense filosoof Mircea Eliade. De opnamen vonden in Roemenië plaats. De film doet niet mee aan de officiële competitie van het festival.

Update 04/10/2007: Francis Ford Coppola is dus helemaal kapot van de diefstal van zijn laptop, die blijkbaar bij een inbraak in zijn studio in Argentinië werden meegenomen. Alles wat maar van belang was voor zijn nieuwe film Tetro, stond in die computer en dat is hij nu allemaal kwijt. Ook namen de dieven een klein back-up apparaatje mee, waar 15 jaar aan data opstond die met Coppola’s werk en privé-leven te maken hebben, waaronder scripts en foto’s van zijn familie. Coppola’s computer werd gestolen toen vier gewapende inbrekers het kantoor binnendrongen, personeel vastbonden en computers, mobiele telefoons en andere spullen meenamen. Op één van die computers stond het 68 jaar oude Tetro script, dat Coppola met Matt Damon in de hoofdrol wil verfilmen.

In een interview op de Argentijnse televisie hield Coppola dan ook een pleidooi, waarin hij de inbrekers vroeg om het back-up apparaatje te retourneren, omdat de gegevens van onschatbare persoonlijke waarde voor de regisseur zijn. Coppola: "Het apparaat is maar een klein dingetje….maar de informatie is erg veel tijd waard. Als ik de back-up terug kan krijgen, dan scheelt me dat jaren, want al mijn familiefoto's staan er op en al mijn schrijverij."

Coppola is niet van plan zich door het incident uit Argentinië te laten jagen. Árgentijnen zijn erg aardige mensen,’aldus Coppola, die zijn studio waarschijnlijk wel naar de chique Palermo wijk gaat verplaatsen, omdat hij zich in Buenos Aires minder veilig voelt.

***Related Post***
19/08/2006: Youth without Youth trailer

Dat de dochter/zoon van een groot regisseur de regie-talenten van haar/zijn vader heeft meegekregen komt niet vaak voor maar het gebeurt. Ik denk dan maar aan Francis Ford Coppola (Apocalypse Now) en zijn dochter Sofia Coppola (Lost in Translation) of Ivan Reitman (Ghost Busters, Six Days and Seven Nights) en zoon Jason Reitman (Thank You For Smoking).

Of dit nu ook het gaval zal zijn met Alison Eastwood, de dochter van Clint Eastwood, zal nog moeten blijken. Alison (35) is al een tijdlang actief als actrice, maar nu heeft ze blijkbaar haar debuutfilm, Rails & Ties (2007), in productie gebracht.

Korte inhoud: Een moeder met zelfmoordneigingen besluit haar auto op het spoor te parkeren om zo een einde aan haar leven te maken. De machinist (Kevin Bacon) van de betreffende trein kan het voorval niet loslaten en besluit zich samen met zijn vrouw (Marcia Gay Harden) te ontfermen over Davey Danner (Miles Heizer), de jonge zoon van de wanhopige moeder.

De dochter van Eastwood krijgt voor haar eerste film niet alleen de medewerking van een aantal bekwame acteurs, maar kan eveneens genieten van de ervaring van Tom Stern, de getalenteerde Director of Photography van Clint Eastwood die een groot deel van zijn films in beeld heeft gezet (Mystic River, Flags of Our Fathers, Million Dollar Baby, Letters From Iwo Jima).

Hier vinden jullie een aantal afbeeldingen van de film en hieronder vinden jullie de trailer.

Gisteren hebben twee iconen van de cinema ons verlaten; de Zweedse regisseur Ernst Ingmar Bergman en de Franse acteur Michel Serrault, maar zullen ze via hun films een eeuwig bestaan mogen kennen. Hoe kan het dan ook anders om ze even te vermelden op deze blog. Beiden zijn overleden op vrij late leeftijd. Michel Serrault is op 79-jarige leeftijd in Honfleur aan kanker overleden. Bergman is thuis op het Zweedse eiland Farö in zijn slaap overleden op 89jarige leeftijd.

De meesten onder jullie zullen waarschijnlijk de acteur niet meteen kennen, nochtans heeft Serrault zomaar eventjes 135 films op zijn naam staan en stak hij 3 Césars op zak. Hij blonk uit als acteur in zowel serieuze rollen, zoals de Mathieu Kassovitz thriller Assassin(s) (1997) en de award-winnende Docteur Petiot (1990), maar is door het grote publiek bekend voor zijn komische rollen, zoals zijn vertolking van één van de twee homoseksuelen in La Cage aux Folles (1978). Zijn beste film voor mij blijft in ieder geval Garde à Vue (1981) van Claude Miller met Lino Ventura.

Regisseur Bergman maakte meer dan 40 films, 126 toneestukken en 39 hoorspelen en is een echt begrip in de filmwereld en bejubeld als 'meester van de Zweedse film'. Zijn oeuvre omvat Wild Strawberries (1957), Through a Glass Darkly (1961), Persona (1966), Cries and Whispers (1972), Scenes from a Marriage (1973), Autumn Sonata (1978) en Fanny and Alexander (1982). Als regisseur vond hij het zijn opdracht het beste uit de acteurs te halen, ook als dat betekende dat het personage compleet anders werd dan hij eerst voor ogen had. Anders zou het geheel onnatuurlijk zijn. Dankzij deze visie op acteursregie, werden vooral zijn latere films meer gekenmerkt door dialogen ontstaan uit improvisatiesessies. Bergman trok dan met uitgewerkte ideeën naar de filmcrew die zelf de dialogen tot stand bracht. Daardoor moest hij wel op zoek gaan naar talentvolle acteurs en deze kwamen voornamelijk uit Zweden.

Hij werkte ook liefst met dezelfde mensen, van acteurs tot cameramensen. Onder andere Bibi Andersson, Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Ingrid Thulin, Max von Sydow en Liv Ullmann behoorden tot zijn acteursgroep en voor het camerawerk hield Bergman vast aan Sven Nykvist, waarmee ook Woody Allen mee werkte. Bergman was voor Woody Allen altijd al een inspiratiebron geweest. Woody Allen beschreef Bergman ooit als "probably the greatest film artist ... since the invention of the motion picture camera." Ook voor Steven Spielberg was hij een groot meester: "I have always admired him, and I wish I could be a equally good filmaker as he is, but it will never happen. His love for the cinema almost gives me a guilty conscience." Maar Bergman had zijn mening over heel wat filmmakers, en die was niet altijd vleiend te noemen:

Over Orson Welles zei Bergman het volgende: "For me he's just a hoax. It's empty. It's not interesting. It's dead. Citizen Kane (1941), which I have a copy of - is all the critics' darling, always at the top of every poll taken, but I think it's a total bore. Above all, the performances are worthless. The amount of respect that movie's got is absolutely unbelievable. I've never liked Welles as an actor, because he's not really an actor. In Hollywood you have two categories, you talk about actors and personalities. Welles was an enormous personality, but when he plays Othello, in The Tragedy of Othello: The Moor of Venice (1952), everything goes down the drain, you see, that's when he's croaks. In my eyes he's an infinitely overrated filmmaker."

Van de beruchte Franse Nouvelle Vague cineast Jean-Luc Godard en de gerenommeerde Michelangelo Antonioni had hij ook niet veel goeds te zeggen: "I've never gotten anything out of his [Godard] movies. They have felt constructed, faux intellectual and completely dead. Cinematographically uninteresting and infinitely boring. Godard is a fucking bore. He's made his films for the critics. One of the movies, Masculin, Féminin (1966), was shot here in Sweden. It was mind-numbingly boring. Michelangelo Antonioni has done two masterpieces, you don't have to bother with the rest. One is Blowup (1966), which I've seen many times, and the other is La Notte (1961), also a wonderful film, although that's mostly because of the young Jeanne Moreau. In my collection I have a copy of Il Grido (1957), and damn what a boring movie it is. So devilishly sad, I mean. You know, Antonioni never really learned the trade. He concentrated on single images, never realising that film is a rhythmic flow of images, a movement. Sure, there are brilliant moments in his films. But I don't feel anything for L'Avventura (1960), for example. Only indifference. I never understood why Antonioni was so incredibly applauded. And I thought his muse Monica Vitti was a terrible actress."

Maar Bergman was wel geboeid door het werk van een aantal hedendaagse cineasten: "Among today's directors I'm of course impressed by Steven Spielberg and Martin Scorsese, and Francis Ford Coppola, even if he seems to have ceased making films, and Steven Soderbergh - they all have something to say, they're passionate, they have an idealistic attitude to the filmmaking process. Soderbergh's Traffic (2000) is amazing. Another great couple of examples of the strength of American cinema is American Beauty (1999) and Magnolia (1999)."

Bergman werd negen keer genomineerd voor een Oscar voor Beste Regisseur, maar won nooit. Wel kreeg hij in 1971 een ere-Oscar voor zijn gehele oeuvre. Een soort troostprijs die ook Alfred Hitchcock mocht in ontvangst nemen nadat hij ook werd gepasseerd zonder één beeldje voor beste regisseur. In 1997 ontving hij wel de 'Gouden Palm der Gouden Palmen' op het filmfestival van Cannes. Regisseurs als Martin Scorsese, Woody Allen, Robert Altman, Francis Ford Coppola, Akura Kurosawa en Wim Wenders eerden hem toen als de beste regisseur aller tijden.

Update 31/07/2007: Nadat gisteren bekend werd dat Ingmar Bergman en Michel Serrault niet meer onder ons zijn, komt vandaag het bericht dat ook regisseur Michelangelo Antonioni is overleden. De Italiaan stierf maandagavond op vredige wijze in zijn stoel, in bijzijn van zijn vrouw. Antonioni, die al tijdens de Tweede Wereldoorlog als filmmaker actief was, werd beroemd met films als La Signora Senza Camelie (1953), Identificazione di una Donna (1953) en de Gouden Palm film BlowUp. Antonioni is de oudste van de drie geworden, 94 jaar.

Hij werd genomineerd voor een oscar voor BlowUp, maar verloor deze aan Fred Zinnemann voor A Man For All Seasons (1966). Hij kreeg wel een Honorary Award Oscar voor zijn oeuvre - zoals dat gewoonlijk gaat binnen de Academy - en dit beeldje werd dan nog eens gestolen in zijn huis tijdens het kerstverlof.

Francis Ford Coppola heeft het nog altijd moeilijk volgens Starpulse dat Paramount hem de kans ontnam om zijn Godfather-trilogie te voorzien van een 4de luik, zoals ik al eerder vermeld had. De studio was namelijk niet bereid om Mario Puzo, die ziek was en zijn sterfbed tegemoet ging, te betalen voor het script. Coppola zei het volgende:

"Mario en ik bedachten een verhaal voor The Godfather IV, gingen er mee naar Paramount en zeiden: ‘luister, het gaat niet goed met Mario. Huur hem in om The Godfather IV te schrijven en ik zal hem gratis helpen.’ Mario wilde zijn kinderen graag wat geld nalaten, maar de deal werd niet gemaakt. Toen stierf hij in juli 1999 en het was hartverscheurend."

Toch vreemd dat een studio zoals Paramount, die miljarden heeft verdiend aan The Godfather-films en er maar al te graag mee uitpakt, toch te gierig is om de scenarist en de regisseur van de film tegemoet te komen voor een 4de deel. De ironie van het verhaal is dat Coppola niet zinnens was een sequel te maken van The Godfather (1972), maar dat het Paramount was die hem kon overhalen om 2 en 3 te maken. Coppola was na de dood van Puzo eigenlijk lang niet meer te spreken over een 4de deel. Er kwam een nieuw boek op de markt, The Godfather Returns, van Mark Winegardner, maar dit kon de regisseur blijkbaar niet overhalen. Nu heeft hij het blijkbaar moeilijk.

Een 4de Godfather-film op basis van een script van Puzo zal er dus niet komen dankzij Paramount. Maar zou Coppola ondertussen al niet verder hebben gewerkt aan een script na zijn gesprek met de scenarist? Hij zou eventueel de hulp kunnen inroepen van een William Monahan om het verhaal uit te schrijven. We zullen moeten afwachten, maar zolang er over gepraat wordt is er een spankeltje hoop dat Coppola terug zal keren naar zijn roots. Binnenkort brengt Coppola zijn romance Youth Without Youth (2007) uit met Tim Roth en Alexandra Maria Lara in de hoofdrollen. Daarna zou hij plannen hebben een drama te maken getiteld Tetro (2009), over een Italiaanse migrantengezin met Matt Dillon.

***Related Post***
15/11/2004: The Godfather Returns

Eén van de betere trailers van het moment is die van The Good Shepherd (2006), een film geregisseerd door Robert De Niro en 12 jaar geleden geschreven door één van de betere scenaristen van het moment, Eric Roth (Munich, The Insider), en vertelt het verhaal van de oprichting in 1947 van één van de meest beruchte buitenlandse inlichtingendienst ter wereld, de CIA. De Niro heeft het project overgenomen van regisseur John Frankenheimer (Ronin) die stierf in 2002. Maar vooraleer Frankenheimer het script kreeg passeerde het in de handen van Francis Ford Coppola (The Godfather, Apocalypse Now), Wayne Wang (Chinese Box, Smoke, The Joy Luck Club) en Philip Kaufman (The Right Stuff). Dit om maar te zeggen dat dit verhaal een lange weg heeft afgelegd en uiteindelijk het daglicht zal zien.

Korte inhoud: Edward Wilson (Matt Damon), de enige getuige van zijn vaders zelfmoord en lid van de beruchte Skull and Bones Society, wordt gerekruteerd voor de nieuwe Central Intelligence Agency. Tijdens zijn studies op Yale blonk hij uit voor zijn geloof in eer en discretie. Tijdens zijn werk begint hij echter wantrouwig te worden in het licht van de Koude Oorlog paranoia. Hij krijgt meer macht maar zijn vertrouwen in de mensen rondom hem slinkt met de dag. Zijn toewijding komt met een prijskaartje, en hij zal stilaan zijn eigen idealen en zijn familie moeten opofferen.

De Niro had al bewezen dat hij een bekwame regisseur was met zijn vorige prent A Bronx Tale (1993), een intieme film van een vader-zoon relatie tijdens de jaren ’60 in de Bronx. Dit zal voor De Niro zijn eerste grote film worden met een indrukwekkende cast; Matt Damon, Angelina Jolie, Joe Pesci, Alec Baldwin, JohnTurturro, Jason Patric en Chazz Palminteri. Ook Leonardo DiCaprio kwam in aanmerking voor de hoofdrol, maar hij werd vervangen door Matt voor twee redenen. DiCaprio vroeg iets teveel geld en wou zijn prijs niet naar beneden brengen. Zijn hoofdrol in Scorsese’s The Departed bracht eveneens conflicten met die van The Good Shepherd.

Toen ik daarnet de trailer zag was ik eigenlijk verbaasd dat er weinig gunfights of echte actie-scenes in zaten, maar dat de focus lag op de intrige. En dat vind ik eigenlijk wel goed want deze film had zo gemakkelijk een cliché kunnen worden. Alles lijkt ingetogen en we kijken naar een soort gentlemen’s game, waar de deelnemers zich zo slim waanden dat ze op lange termijn beslissingen namen die niet altijd in het voordeel van de bevolking was. Ik kijk er in ieder geval naar uit. The Good Shepherd verschijnt in de zalen vanaf 21 maart 2007.

Update 10/02/2007: Robert De Niro wil een filmtrilogie regisseren over de Koude Oorlog. De 63-jarige acteur en regisseur is al sinds zijn jeugd gefascineerd door de wapenwedloop tussen het Westen en het Oostblok. The Good Shepherd, het eerste deel uit de geplande trilogie, heeft in ieder geval indruk gemaakt op diverse filmfestivals. Als er een vervolg op The Good Shepherd komt, moet het verhaal zich afspelen vanaf 1961, toen de Berlijnse muur werd opgericht, tot aan de val van de muur in 1989. Het derde deel zou dan van 1989 tot het heden spelen. Dit liet De Niro weten tijdens een persconferentie in Berlijn.

Het is lang geleden dat we nog iets hebben gehoord van Francis Ford Coppola. Om precies te zijn 9 jaar geleden, met zijn John Grisham film The Rainmaker (1997).

Met het zelf-gefinancierde Youth Without Youth (2007) keert hij terug onder de mensen. De film vertelt het verhaal over een oude professor (Bruno Ganz) die vlak voor de 2de WO wordt getroffen door de bliksem, en vervolgens een jongeman (Tim Roth) blijkt te zijn. Het verhaal is gebaseerd op een verhaal van de Roemeense schrijver Mircea Eliade.

Tijdens de Director’s Guild of America presentatie van de Apocalypse Now (1979): The Complete Dossier DVD sprak de regisseur voor het eerst over de status van het drama. Op dit moment wordt Youth Without Youth gemonteerd door Walter Murch en is ondertussen een versie van 166 minuten voltooid.

Coppola zei echter dat het drama niet uitgebracht zal worden met die lengte, dus er zullen nog heel wat scènes in de prullenbak belanden voordat de regisseur de lengte van Youth Without Youth acceptabel vindt. In Time Magazine verklaarde Coppola:

"It's a story by Mircea Eliade, a Romanian writer, that I found provocative. It wasn't about undercover cops. It was about consciousness. It starts in 1938 and runs through the Second World War and goes from Bucharest to Switzerland to India to Malta. It's a big movie in terms of tackling the production. But I financed it through my wine business, and I took a page from Sofia's--my daughter's--book where she had made Lost in Translation for just a modest amount."

Helaas lijkt het langverwachte Coppola epos Megalopolis definitief van de baan. In de afgelopen jaren heeft de regisseur het project, over en architect die er van droomt dé utopische stad van de toekomst te ontwerpen en bouwen, meerdere keren van de grond proberen te trekken. Nu zegt Coppola dat het hem niet lukt om het script goed te krijgen. Het probleem zit hem er vooral in dat het script een enorm budget voor de film dicteert, wat te groot is om de film als kunstproject te financieren, terwijl de film tegelijkertijd te kleinschalig is om als een blockbuster-achtige franchise aan te pakken.

Terwijl Hollywood met de dagen uniformer, monotoner en onpersoonlijker wordt, is het een verademing om nog eens een grote regisseur aan het werk te zien die er ons doet aan herinneren dat cinema niet alleen entertainment is, maar ook een kunstvorm. Met deze low-budget prent lijkt Francis terug te keren naar zijn roots. Ik hoop gewoon dat de 67jarige regisseur voor zijn volgende film geen 9 jaar zal zal wachten.

***Related Post***
28/09/2007: Francis Ford Coppola bestolen