De FilmBlog

Het is niet de bedoeling hier wat reclame te maken voor LG (geloof me, er zijn veel betere merken op de markt), maar hun nieuwe campagne voor hun home cinema geluidssysteem vond ik wel slim gezien. De tagline luidt: Home theater 3D sound LG. Every side of the sound. Drie alom bekende filmposters (Forrest Gump, Pretty Woman, Kill Bill) werden in 3D gezet en vanuit een andere hoek bekeken. Ik ben benieuwd of ze de posters nog zullen aanvullen met andere exemplaren. Wel spijtig dat ze er geen echte 3d-posters van hebben gemaakt.

Eén van de betere zoniet dé beste Stephen King verfilmingen is The Shawshank Redemption (1994) van Frank Darabont. In de gevangenis van Shawshank zitten de grote boefjes, die vaak een lange lijst van misdaden op hun palmares hebben staan. Maar het zijn niet allemaal schurken en vaak zitten de grootste schurken niet achter de tralies. De wellustige bewaker Captain Hadley (Clancy Brown) gebruikt maar al te graag de gevangenen om zijn frustraties op uit te werken en directeur Norton (Bob Gunton) is niet vies van exploitatie van de gevangenen voor zijn eigen verrijking. We krijgen een blik achter de schermen van de gevangenis doorheen de ogen van Red (Morgan Freeman) en zien hierin meteen een metafoor voor de dingen die ons allemaal gevangen houden - onze problemen, onze routine, de verveling, ons dagelijks leven, noem maar op. Maar dat alles, impliceert de film, kan opgelost worden zo lang er hoop is.

Meer dan een simple gevangenis-verhaaltje is The Shawshank Redemption een verhaal over vriendschap, hoop en onderdrukking, een beetje in dezelfde lijnals als Thelma & Louise (1991) van Ridley Scott. Daar waar de meeste gevangenis-verhalen gaan over een gevangene die terecht of onterecht is veroordeeld tot een gevangenisstraf, om nadien te ontsnappen om zich te wreken, komt de 'redemption' in deze film pas in het tweede gedeelte van de film en bovenop in de vorm van wraak tegenover de gevangenisdirecteur.

Korte inhoud: Bankier Andy Dufresne (Tim Robbins) wordt beschuldigd van moord op zijn vrouw en haar minnaar. Hij houdt vol dat hij onschuldig is, maar belandt anno 1947 met twee maal levenslang in de strenge gevangenis Shawshank. Hij is een buitenbeentje, houdt zich kranig en komt daardoor in de gunst van een gerespecteerde zwarte gevangene (Morgan Freeman). Deze ‘Red’ zit al twintig jaar en legt zich neer bij zijn levenslange lot. Andy buit zijn maatschappelijke kwaliteiten daarentegen uit om de omstandigheden in de gevangenis te verbeteren. Daartoe heult hij met de corrupte directeur (Bob Gunton). Er zijn twee dingen die Andy echt op de been houden: hoop en een poster van Rita Hayworth.

Andy wordt bij zijn aankomst al snel in het nauw gedreven door de "sisters". Niet een groepje van losgeslagen nichten maar wel een venijnige bende die blijkbaar de truuk met de zeep in de douche hebben uitgevonden en het vooral gemunt hebben op de nieuwelingen (the fish) om hun seksuele driften op bot te vieren. We horen de stem van Freeman: "I wish I could tell you that Andy fought the good fight, and the Sisters let him be. I wish I could tell you that - but prison is no fairy-tale world." De medegevangenen waar Andy tussen terecht komt, zijn eigenlijk allemaal best betamelijke jongens als je ze een beetje leert kennen - nadat Andy in de ziekenboeg is beland, zorgen ze zelfs voor een welcome back-gift. Maar het is nooit zo doorzichtig als een aflevering uit Prison Break. En dat is dan weer te danken aan de geweldige vertolkingen en het briljante script van Darabont gebaseerd op de geniale novelle Rita Hayworth and Shawshank Redemption van Stephen King. Darabont is blijkbaar een grote fan van de horrorschrijver want hij verfilmde ook al The Mist (2007) en The Green Mile (1999).

Dufresne hoort niet thuis in de gevangenis hoewel je in het begin niet zeker bent of hij al dan niet schuldig is. Maar hij is gewoon iets te slim om opgesloten te worden of zoals Red het zegt: "…some birds aren't meant to be caged, that's all. Their feathers are just too bright." Andy werkt zich op tot financieel adviseur van zowat iedereen die er over de vloer komt - in één scène zien we de bewakers van een andere gevangenis, op bezoek voor een baseballmatch tegen de cipiers van Shawshank, op een rijtje voor Andy's bureau zitten, hun belastingspapieren in de hand. Niet realistisch? Wel deze film zet zijn eigen regels en wil meer zijn dan een spiegel van wat er zich binnen de muren van een gevang afspeelt. Het is een grimmig sprookje over ‘hoop’ die verteld wordt met heel veel inzicht in de menselijke psyche en de maatschappij. De film besluit: Hope is a good thing, maybe the best of things.

Regisseur Frank Darabont heeft de verrassende plot van King's verhaal grotendeels overgenomen. De moord binnen de gevangenismuren – een sleutelmoment in de film - is ook een wijziging van Darabont. Deze schokkende gebeurtenis is met Andy's uiteindelijke wraak het meest volwassen moment in dit beklemmende drama. Hoop kan in moeilijke omstandigheden een onmogelijkheid worden, wat het trieste lot van gevangenisoudste Brooks (James Whitmore) illustreert. Je hebt er mensen voor nodig die om je geven of moet de intelligentie en het doorzettingsvermogen hebben van een Andy Dufresne.

Je kunt het niet ontkennen dat Darabont hier zonder veel schaamte een vrij sentimenteel verhaal vertelt. Maar daar waar een minder talentvolle regisseur zou vervallen in zeemzoeterigheid, valt de film van de ene verrassing in de andere, en alles op een rustgevend tempo. The Shawshank Redemption is één van die films die traag durft te gaan, in overeenstemming met het levenstempo in een gevangenis. De voice-over van Morgan Freeman en de warme, van geel doordrongen kleuren van de fotografie van Roger Deakins en de uitstekende score van Thomas Newman, verhogen het gevoel van intimiteit. Shawshank is een film die ons op zijn schoot neemt en dan bedaard de tijd neemt om met rustige stem een verhaal te vertellen. Er wordt een overtuigende wereld voor je ogen opgetrokken, met karakters die de kans krijgen om te ademen en zich langzaam te ontwikkelen. Op het einde van de rit heb je het idee dat je zelf je weg zou kunnen vinden in het gevang.

De uiterst sympathieke mensen van DFW hebben dan ook deze film uitgebracht op Blu-ray in twee verschillende versies. Zo is er een versie uit de Prestige Collection - zonder extraatjes maar voor een voordelige prijs - en een versie met het audio-commentaar van Darabont. Geen 'deleted scenes'? Nope. Who cares anyway? Deleted scenes zijn scènes die gewoon scènes die niet goed genoeg zijn om in de film te zitten dus waarom zouden we onze tijd verspillen om hier naar te kijken.

Deze prent duurt 143 minuten, wat heel wat langer is dan de gemiddelde film. Maar The Shawshank Redemption gaat over mensen die een jarenlange celstraf moeten uitzitten, en gezien de lange duurtijd van de film beginnen we op een gegeven moment ook de tralies te voelen en net zoals het hoofdpersonage Andy, te verlangen naar die verlossing. Begrijp me niet verkeerd, de film is geen urenlange sleur, wel integendeel. We worden geconfronteerd met bruut geweld, humor, intrige maar bovenal drama en karakter-uitdieping. En met als acteurs als Robbins en Freeman kon Darabont niet anders dan te scoren met deze film. Spijtig voor hem kwam dit jaar ook Pulp Fiction (1994) en Forrest Gump (1994) in de zalen en bijgevolg kon de film geen van de zeven (!) Oscar-nominaties verzilveren. Toch vond ik Shawshank een betere film dan Forrest Gump. Maar dit is ook wel typisch voor 'The Academy' om de meesterwerkjes te nomineren maar uiteindelijk de award te schenken aan de foute film. Michael Seirton kreeg geen nominatie voor Best Art Direction-Set Decoration en dat was nog zo een flater van het selectie-comiteetje. Iedereen dacht dat de makers gewoon hadden gefilmd in een oud gevang, want alles zag er zo realistisch uit. Maar het gebouwen waarin gefilmd werd waren compleet herwerkt en opgebouwd tot in de kleinste details voor de film.

Het was niet de debuutfilm van Frank Darabont, daarvoor maakte hij al de thriller Buried Alive (1990). Shawshank was wel zijn eerste big budget film en tevens zijn beste tot nu toe. De man is niet alleen een sterke acteurs-regisseur, maar tevens een geweldig scenarist die onlangs nog de tv-serie The Walking Dead schreef (een script die heel sterk begon, maar werd gaandeweg hersendood). Toch blijft Darabont een filmmaker die ik op de voet volgt. Het is een film die jullie niet onberoerd zal laten. Je kunt de film bestempelen als een al te sentimentele, moralistische Hollywood prent of je kunt je hoofd uit je achterwerk halen en besluiten dat The Shawshank Redemption een bijzonder knappe film en tevens een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

Het is altijd een plezier om een film te herontdekken met de commentaar van de filmregisseur, en zoals we dit van David Fincher gewoon zijn becommentarieert hij ook uitvoerig zijn nieuwste pareltje, The Curious Case of Benjamin Button (2008) op de Blu-ray release. Fincher is zo één van die zeldzame filmmakers die het visuele aspect even hoog stelt als het inhoudelijke, en dat levert meestal bijzonder cinema op. Spijtig genoeg vertoonde deze 166 minuten durende film, gebaseerd op het werk van F. Scott Fitzgerald, iets te weinig drama, zeker gezien het intrigerende plot. Maar het is zeker een indrukwekkende film die de grenzen van de cgi nog maar eens verlegt, sinds films als Forrest Gump.

Korte inhoud: Terwijl de orkaan Katrina op New Orleans afstormt, ligt de bejaarde Daisy (Cate Blanchett) op haar sterfbed. Ze vraagt haar dochter om voor te lezen uit een oud dagboek. Het dagboek vertelt het bijzondere verhaal van Benjamin Button (Brad Pitt). Benjamin wordt geboren als bejaarde man, en wordt vervolgens met de dag jonger. Halverwege hun levens worden Daisy en Benjamin verliefd. Maar wat zal de toekomst brengen wanneer Benjamin steeds jonger, en Daisy steeds ouder wordt?

De film ontving dertien Oscarnominaties en maar was uiteindelijk de grote verliezer tijdens de ceremonie met slechts 3 "technische" Academy Awards voor visuele effecten, de make-up en de art-direction. Zowel de scenarist, cameraman, regisseur, als de acteurs grepen naast de erkenning. En toch zat er meer. Mocht het script van Eric Roth iets meer de karakter hebben uitgewerkt en iets meer het accent had gelegd op de conflict-situaties, had het mijn inziens een meesterwerkje kunnen zijn.

Maar ook al zijn het technische awards, ze zijn zeker verdiend. We maken een reis doorheen verschillende decennia en de decors en kleding geven tot in het kleinste detail deze tijdsgeest mee. Maar uiteraard ook het verjongings- en verouderingsproces is buitengewoon opmerkelijk. Meestal komt het verouderen van acteurs heel 'fake' over, maar hier – door middel van de contour camera-techniek - ga je volledig mee met de personages. Benjamin beweegt onhandig, oogt kwetsbaar en stelt zich in zijn opvallendheid toch bijna onzichtbaar op. Hij kijkt, neemt op en leert. Benjamin groeit, helemaal op zijn eigen manier. Hij is aandoenlijk, ook op latere leeftijd - wanneer hij jonger wordt. Hij blijft moeite hebben met zich in te passen in de wereld. Pitt speelt deze rol op bijzonder subtiele wijze. Nergens stapt hij in de valkuil van de over-acting en nooit verliest hij zijn kwetsbare karakter. Noem het misschien ingetogen, maar voor liefhebbers van het iets minder dik aangezette sentiment is dat toch op z’n minst een verademing.

Maar zeker ook de andere acteurs zetten hun stempel op dit oeuvre. Blanchett doet het als de grote liefde van Benjamin voortreffelijk. Ze groeit op als een gewoon kind, doet wel wat 'normale' mensen doen, maar bevindt zich door haar liefde voor Benjamin tussen twee verschillende werelden. Haar onzekerheden, wensen en teleurstellingen bestaan als ogenschijnlijk eenvoudige expressies, waardoor Blanchett zich goed meet aan haar tegenspeler. Ook Tilda Swinton die als Britse vrouw van middelbare leeftijd een relatie begint met de oude Benjamin, zet een sterke rol neer.

David Fincher heeft in ieder geval de keuze gemaakt om met zijn beide voeten op de grond te blijven en zich niet te laten meeslepen door al te Hollywoodiaanse scènes. Hij kiest voor een relatief nuchter schouwspel waarbij de aandacht voor de schoonheid en vergankelijkheid van de dingen op de voorgrond treedt. De film is uiteraard groots en pakkend, maar met weinig zeemzoete momenten of goedkoop effectbejag. En de nostalgie waarmee de film is doordrenkt, dringt zich dan ook snel aan de kijker op. Alles is veranderlijk. Schoonheid blijft niet en tijden veranderen. Het ene moment heb je het naar wens en het volgende moment is dat alweer vervlogen. Het verjongingsproces is uiteindelijk maar een filter die ons op een bevreemdende manier laat zien hoe het levensproces in elkaar steekt, een portret van de de menselijke natuur. Ik had zelf de hoop dat we nog iets dieper konden kijken in de ziel van het menselijke bestaan, maar ik ben al heel tevreden met het uiteindelijke resultaat.

De film wordt uitgegeven door Warner Home Video.

***Related Posts***
19/11/2008: Contour-camera techniek
18/11/2008: The Curious Case of Benjamin Button trailer
28/07/2006: Een verjongingskuur voor Brad Pitt

Het is vreselijk tricky om het verouderingsproces bij een acteur realistisch te maken met make-up. Denk maar aan de weinig overtuigende make-up van Anthony Hopkins in Legends of the Fall (1994) of Mel Gibson Forever Young (1992). Maar tegenwoordig is de techniek zo verbeterd dat je nauwelijks nog aan make-up moet denken. En in The Curious Case of Benjamin Button (2008) is ook het gros van het geld gespendeerd aan deze revolutionaire Contour camera-techniek waarbij een perfect 3D model van het gezicht wordt gemaakt en achteraf in post-productie bewerkt. En als je de trailer bekijkt hebben ze hiermee werkelijk grenzen verlegd.

Het gevaar bij films die qua technologie grensverleggend willen zijn is dat ze op dramatisch vlak voor teveel afleiding zorgen. Neem nu Beowulf (2007), een film die 3D animatie naar een nieuw niveau tilt, maar uiteindelijk was de film maar koeltjes onthaald. De kritiek dat de film zich achter het karretje van de nieuwste technologische snufjes laat spannen is dan ook niet onterecht. Maar hier heb je een film van David Fincher, en dat is niet de eerste de beste regisseur. Hij is een regisseur die open staat voor nieuwe technologieën (HD, Red Cam, realistische 3D, …), zonder dat hij zijn oog verliest op de sfeer van de film en de acteerprestaties.

Korte inhoud: "Ik ben geboren onder bizarre omstandigheden." Zo begint Benjamin Button, gebaseerd op het klassieke verhaal uit de jaren 20 van F. Scott Fitzgerald over een man (Brad Pitt) die wordt geboren rond zijn tachtigste en steeds jonger wordt. Een man, zoals ieder van ons, machteloos tegen de tijd. We volgen zijn verhaal, gesitueerd in New Orleans, vanaf het einde van de eerste wereldoorlog in 1918 tot de 21e eeuw. Een verhaal, even bizar als het leven van ieder ander individu. ‘Benjamin Button' is een tijdreizigersverhaal over de mensen en plaatsen die Benjamins pad kruisen, de liefdes die hij verliest en vindt, de vreugde van het leven en de droefheid van de dood, en alles wat met de tijd blijft bestaan.

De eerste beelden zien er verbluffend uit. Vooral de scène waarin Brad Pitt, als ogenschijnlijk oude Benjamin Button voor een publiek van enthousiaste mensen, leert lopen is geweldig. Zijn wat kromme glimlach en oude fonkelende oogjes verraden tegelijk zijn jonge geest in een oud en versleten lichaam. En het heeft er niet echt de schijn van dat het de effecten zijn die de film zo bijzonder maken, dan wel de sfeer de scènes en de uitstraling van de sterrencast. De gehele productie van de film staat als een huis. Het originele verhaal is van F. Scott Fitzgerald, bekend van The Great Gatsby werd in scenariovorm gegoten door scenarist Eric Roth (Forrest Gump). Hoofdrolspelers Brad Pitt, Cate Blanchett en recente Oscar-winnares Tilda Swinton behoeven al helemaal geen introductie. De fotografie is in handen van Claudio Miranda die de Gaffer was op heel wat films van Fincher en sinds een aantal jaartjes ook DoP is geworden op een aantal producties.

En als we de trailer bekijken wordt dit in ieder geval een oogverblindende reis doorheen de tijd, van de beschieting van een oorlogsboot waar Benjamin Button zich op bevindt, naar een balletdansende Cate Blanchett, die nog maar een tipje van haar sensualiteit toont als ze haar hals ontbloot voor een opgewonden Benjamin, die langzaam naar haar toe kruipt. De camera begeleidt hen in een lichte zijwaartse beweging. New Orleans zag er nog nooit zo mooi uit, zelfs niet voor de orkaan Katrina de stad verwoestte. Zo lijkt het David Fincher gelukt om de koude technologie te gebruiken om een hartverwarmend verhaal te vertellen in een prachtig sfeervol stadje. Het zal u niet ontgaan zijn dat we hier te maken hebben met een grote contender voor de Oscars. Wij moeten spijtig genoeg nog wachten tot 28 januari 2009 alvorens de film bij ons in de bioscopen loopt.

***Related Posts***
14/08/2008: Krijgt The Dark Knight een Best Picture nominatie?
28/07/2006: Een verjongingskuur voor Brad Pitt
25/10/2004: David Fincher aan zet

Einde deze week zullen de The Academy of Motion Picture Arts and Sciences de Oscars (2005) uitdelen aan de mensen die naar hun mening het voorbije jaar uitblonken in hun vak of categorie. De populariteit van de award ceremonie gaat vaak hand in hand met de kritiek die het krijgt uit verschillende hoeken. Kunst en competitie zijn niet meteen een goede cocktail. Wat mij aantrekt bij de oscars is niet zozeer de strijd tussen de films, dan wel de show die erbij komt kijken. Dit jaar is het aan de beurt van de controversiële Chris Rock om de verschillende categorieën aan elkaar te breien, in de voetsporen van Billy Crystal, Steve Martin en Whoopi Goldberg. Hier is ook het lijst van de genomineerden.

Hier is een voorbeeldje van de kritiek op de oscars, van het magazine Ireland Online na een enquête van Empire. Zij hebben een lijstje samengesteld van "De 10 Slechtste Best Pictures". Dit is uiteraard enorm subjectief, maar ik kan me eigenlijk goed vinden in deze lijst. De commentaren die ze erbij geven zijn soms nogal plat en niet altijd rechtvaardig.
Maar ook dit hoort bij de SHOW:

De 10 Slechtste Best Pictures zijn ...

1. Braveheart (1995)
2. A Beautiful Mind (2001)
3. The Greatest Show On Earth (1952)
4. Ordinary People (1980)
5. Forrest Gump (1994)
6. Terms Of Endearment (1983)
7. Around the World In 80 Days (1956)
8. Cavalcade (1933)
9. Rocky (1976)
10. How Green Was My Valley (1941)

Hieronder zijn een paar commentaren:

Braveheart - This typical piece of Pom-bashing from Mel Gibson is just about the all-time worst Best Picture. Randall Wallace (the writer) might have merited praise for making 14th-century history relevant to audiences who thought King Edward was a potato or a cigar, but his dialogue has all the thudding subtlety of a parody

A Beautiful Mind - wilfully dishonest screenplay and clunkily intricate direction

Rocky - It was hardly surprising that the Academy should hail a picture restoring the American dream. "Hier vergeten ze er nog aan toe te voegen dat dit jaar Taxi Driver van Martin Scorsese (veel beter dan The Aviator) compleet over het hoofd werd gezien."