De FilmBlog

The Experiment (2011) is de Amerikaanse remake van de Duitse film Das Experiment (2001) van Oliver Hirschbiegel. En daarmee is zowat het belangrijkste gezegd, want hoewel The Experiment op zich geen slechte film is, blijft natuurlijk de vraag waarom Amerikanen absoluut uitstekende buitenlandse films moeten herkauwen voor hun eigen markt. Dat mochten onlangs ook het Zweedse Låt den rätte komma in of het Oostenrijkse Funny Games nog ondervinden, en momenteel werkt ook Erik Van Looy natuurlijk aan een vergeamerikaniseerde versie van Loft. Buiten de Engelse taal en enkele bekende koppen in de cast voegt The Experiment dan ook weinig toe aan het origineel.

Korte inhoud: Voor een psychologisch experiment wordt een groep van 26 mannen opgedeeld in bewakers en gevangenen. Ze worden veertien dagen opgesloten in een afgelegen hangar, met enkele camera’s die hun handelen registreren. Als ze het zo lang kunnen uithouden zonder ongelukken, krijgen ze elk een flinke som bijgeschreven op hun bankrekening (ongeveer 1000 dollar per dag). Maar al na één etmaal begint het experiment te ontsporen en nemen de ‘bewakers’ hun rol iets te serieus. De bewakers deinzen niet terug voor geweld en terreur, en de gevangenen worden psychologisch gekweld en vernederd. Travis, ofwel gevangene nr. 77 (Adrien Brody), neemt het voortouw en onder zijn leiding breekt er een opstand uit.

Beide films zijn gebaseerd op het boek ‘Black Box’ van Mario Giordano die zijn inspiratie haalde uit één van de bekendste experimenten uit de sociale psychologie, namelijk het ‘Stanford gevangenisexperiment’. Professor Philip Zimbardo sloot in 1971 24 jonge mannen op in de kelders van de universiteit van Stanford. Bedoeling was om een gevangenissituatie te creëren en de reacties van de proefpersonen te registreren. Door lottrekking werd bepaald wie er tot de groep van 12 bewakers en wie tot de 12 gevangenen hoorde. Na amper zes van de geplande veertien dagen werd het experiment echter stopgezet, omwille van het gedrag van de bewakers en de stress en angst onder de gevangenen.

Het controversiële experiment leverde niet alleen belangrijke wetenschappelijke inzichten op over o.a. manipulatie, beïnvloeding en gezag, maar dus ook de inspiratie voor een boek en een paar films. En hoewel The Experiment een remake is van Das Experiment vallen er toch een paar belangrijke verschillen te noteren. Ten eerste is de Amerikaanse versie een half uur korter dan de Duitse, maar die laatste is dan weer een pak gewelddadiger, explicieter en, vooral, intenser.

Grootste verschil is echter dat in The Experiment de personages veel minder uitgewerkt worden dan in zijn Duitse variant. Daardoor blijf je grotendeels in het ongewisse over de precieze redenen waarom ze zo fanatiek in hun toegewezen rol vallen en blijven de meeste personages veel te karikaturaal geportretteerd. Dat geldt vooral voor Barris, het personage van Forest Whitaker, waarvan we weten dat hij op 42-jarige leeftijd nog bij zijn moeder woont, maar een dominante moederfiguur kan toch niet alleen de reden zijn waarom hij zich na amper één dag al ontpopt tot de meest sadistische bewaker? Een gemiste kans, zeker in een film die zijn mosterd haalt uit de psychologie.

Het is ook spijtig dat de onderzoekers grotendeels buiten beeld blijven. In tegenstelling tot hun Duitse collega’s beschikken zij in The Experiment over een rood licht dat ze kunnen aanzetten wanneer het te gortig wordt. Het is een soort virtuele aanwezigheid, want verder komen de wetenschappers alleen in beeld aan het begin van de film bij de selectieproeven en de uitleg wat het experiment concreet inhoudt. Het valt overigens maar moeilijk te vatten waarom de onderzoekers zo lang wachten om in te grijpen.

Wat wel uitstekend werkt is de wisselwerking tussen Forest Whitaker en Adrien Brody. Zij leren elkaar tijdens de selectieproeven van het experiment kennen en bouwen een zekere kameraadschap op. Deze houdt bij het begin van de proef nog stand wanneer het personage van Whitaker zich geneert om dat van Brody te commanderen, maar algauw neemt het genot van de machtspositie van Barris de overhand op zijn vriendschap met Travis en escaleert hun hele relatie tot een machtspelletje. Het zijn natuurlijk twee Oscarwinnaars die hier tegenover elkaar staan, en dat zie je op het scherm.

The Experiment werd geregisseerd door Paul Scheuring die zijn weg wel kent in het gevangeniswezen, want Scheuring is ook de man achter de televisiereeks “Prison Break”. De regisseur heeft gekozen voor een flitsende stijl die meteen duidelijk wordt in de aanvangsminuten waarin je beelden te zien krijgt van allerlei diersoorten die elkaar niet al te zachtaardig te lijf gaan. Verder stouwt Scheuring zijn prent vol actie en geweld, en een beetje meer subtiliteit had best gemogen.

Kortom, The Experiment is een film over een belangrijk psychologisch experiment, maar gek genoeg zijn de makers erin geslaagd vrijwel alle psychologie uit de film te weren, ten koste van geweld en actie. Dat zal de invloed van Hollywood zijn, maar daardoor voegt de remake helemaal niets toe aan het Duitse origineel. Das Experiment is dan ook een pak beter en veel intenser dan The Experiment.

***Related Posts***
25/01/2011: Das Experiment remake

In een periode van crisis waar mensen vaak te snel kredieten aangaan om een huis of wagen te kopen, en nadien niet meer in staat zijn hun schulden te vereffenen, komt deze Repo Men (2010) van Miguel Sapochnik als geroepen. Het is een cynische science-fiction prent die laat zien wat de gevolgen kunnen zijn in een samenleving waar de wetten van de consumptie overheersen. Laten we hopen dat dit zwartgallig toekomstbeeld nooit een realiteit zal worden.

Korte inhoud: Het is 2025 en The Union is fabrikant van hightech mechanische organen. Mensen kunnen hun leven verlengen of verbeteren, maar tegen een erg hoge prijs. De keerzijde van deze medische doorbraken is dat wanneer je de rekeningen niet op tijd betaalt je bezoek krijgt van The Union's vaardige ‘repo men' om weer in beslag te nemen wat van hen is... Zonder interesse in jouw comfort of overleving. Men moet beslissen of het kopen van meer tijd op aarde de dodelijke kosten wel waard is... Remy (Jude Law) en Jake (Forest Whitaker) zijn ervaren Union vertegenwoordigers, maar op een dag heeft Remy een zwaar ongeluk en moet een nieuw hart hebben.

De film zit verrassend in mekaar, met een sinister sausje die het geheel wat pikanter maakt. Net zoals in het Blade Runner (1982) universum, zien we een toekomstbeeld die bepleisterd is met reclameborden. De wet van het harde kapitalisme heeft uiteindelijk zijn slag binnen gehaald en een samenlevingsmodel gevormd van rijken tegenover de overgrote meerderheid die aan de rand van de maatschappij leven in armoede en miserie. Er is geen ruimte voor sociale programma’s maar de wet van de vrije markt en de hyper-comsumptie is het enige van belang.

De film is onderverdeeld in twee verhaallijnen. Een eerste verhaallijn is het werk van The Union, met voldoende bloed, brutaliteit en zwartgallige humor. De tweede verhaallijn heeft een soort Fugitive-plot. Eén van de hoofdpersonages die in eerste instantie een Repo-Man was, moet nu zelf vluchten van de mannen van de Union. Hiervoor krijgt hij de hulp van Beth (Alice Braga), een lounge zangeres waarop Remy verliefd is geworden. Spijtig genoeg is het tweede gedeelte van de film veel te weinig uitgewerkt en weet je niet precies wat Remy en Beth met mekaar gemeen hebben. Het lijkt een beetje een geforceerde relatie die nooit echt van de grond komt. Het brengt ook wat verwarring met zich mee. Soms vraag je jezelf af waar de regisseur met zijn Repo Men naar toe wil: een sadistisch orgie van bloed of eerder een poëtische maatschappij-kritische film. Geen van beide komt echter duidelijk naar voor. De film neemt zich ook iets te fel au serieus en dus is het zeker niet altijd lachen geblazen.

Los van dubbele einde van de film, wat misschien wel de twee meest idiote scènes waren uit de laatste 10 jaar, vond ik deze Repo Men nog wel meevallen. Toch zat er veel meer in. Dit had een tweede Minority Report film kunnen worden, mits er een andere regisseur aan het project verbonden werd. Repo Men zit vol met foutjes in de karakter-ontwikkeling, de opbouw, de set-up, de structuur en de afwikkeling, dat het een must is voor filmstudenten om te zien 'wat ze niet mogen doen bij het maken van een langspeelfilm'. De fotografie, de muziek van Marco Beltrami en de stijl van de film proberen ons alsnog de verblinden, maar de film stuikt toch naar het einde toe in elkaar. En ook de mooie casting kan hier niets aan veranderen. Naast de hoofdacteurs zien we nog Liev Schreiber en de Hollandse Carice Van Houten.

Op de blu-ray, uitgebracht door Universal, vinden jullie nog een interessante making-off met betrekking tot de visuele effecten van de film, alsook heel wat deleted scenes en de leuke Union commercials.

Regisseur Spike Jonze is een beetje de uitzondering op de regel dat videoclipmakers niet weten hoe ze een verhaal moeten vertellen. Vaak te wijten aan het feit dat videoclips hoofdzakelijk mode-producten zijn waar de look 'n' feel belangrijker zijn dan de narratieve kwaliteiten van het beeld, het verhaal of nog de vertolkingen van de acteurs. Ook al is hij het genie achter de lichtvoetige MTV Jackass films (waar 2BE met zijn Benidorm Bastards enTrigger Happy toestanden eigenlijk maar een afkooksel is), heeft deze Amerikaanse cineast toch een eigenzinnige cinematografische stempel kunnen zetten met Being John Malkovich (1999) en Adaptation. (2002). En hier is dan zijn 3de langspeelfilm in 10 jaar tijd, Where the Wild Things Are (2009).

Korte inhoud: Max (Max Records) is een eenzaam 9-jarig jongetje vol kattenkwaad. Maar achter zijn schijnbare stoere verschijning gaat een heuse wereld schuil. Als hij na een ruzie met zijn moeder (Catherine Keener) wegloopt, die nauwelijks tijd heeft voor hem omwille van een drukke job en de aandacht die ze geeft aan haar vriend (Mark Ruffalo), vindt Max een bootje en gaat varen. Hij bereikt de oceaan en komt aan bij een eiland waar eigenaardige monsters wonen die hem willen opeten. Hij overtuigt ze ervan dat hij een koning is met magische krachten en ze benoemen hem tot hun koning. De film is gebaseerd op het kinderboek van Maurice Sendak.

Bij ons is het kinderboek van Maurice Sendak niet bekend, en ik heb de film dus ook gezien zonder enige voorkennis. Toch was het een gewaagde keuze van Sendak om zijn boek te laten vertalen door iemand als Jonze die, zoals bekend, alles aan een grondige deconstructie zal blootleggen. Maar de makers dachten waarschijnlijk aan een visueel excentrieke filmmaker, gezien het boek zelf maar een 9tal zinnen omvat, en vooral indruk maakt met zijn eigenzinnige illustraties. Maar de regisseur heeft er een tijdloos sprookje van gemaakt met een nostalgische knipoog naar onze jeugdjaren, die heel wat herinneringen oproept. Maar in tegenstelling tot een Never Ending Story (1984) of Labyrinth (1986), is deze prent niet zo onopgesmukt en voelt alles heel sober aan.

De “Wild Things” zijn niet zo wild als het naam doet vermoeden. Het zijn zelfs heel emotionele wezens, maar die ook wel een dreigend kantje kunnen hebben. Vergeleken met de jongen kunnen ze hem met één trap verpletteren of met één hap oppeuzelen. Er ontstaat meteen een band met leider Carol (James Gandolfini), die qua persoonlijkheid nog het meest aansluit bij deze van de jongen; energiek, gedreven maar ook grillig en bij momenten zelfs driftig. Net zoals Max staat Carol graag in het middelpunt van de belangstelling en snakt hij naar aandacht. En dit leidt vaak ook tot wat strubbelingen binnenin de groep. Met name met KW (Lauren Ambrose), die zowat de moederfiguur vertegenwoordigt, ligt hij regelmatig in de clinch. Maar ook met de andere wezens, zoals de weifelende Alexander (Paul Dano), de goedhartige Ira (Forest Whitaker), de slimme Douglas (Chris Cooper), de sarcast van dienst Judith (Catherine O'Hara) en de sombere Bull (Michael Berry Jr.). En elk van de wezens vertegenwoordigt een facet van het karakter van Max.

Het scheelde niet veel of Where the Wild Things Are was omgetoverd in een tekenfilm (al dan niet in 3D), maar Jonze vond blijkbaar dat het verhaal niet enkel bestemd was voor jongeren maar zeker ook voor een volwassen publiek. Het feit dat de kleine Max ook die wezens "in het echt" kan raken, komt enkel maar het verhaal ten goede. Maar 'live-action' kost uiteraard meer geld, zeker als je denkt aan kostuums en fantastische decors. Maar Warner Bros heeft het volle vertrouwen in het project en maakte zomaar eventjes 100 miljoen dollar vrij. Het mag dan wel de helft zijn van het Alice in Wonderland (2009) budget, Spike Jonze wist echt wel een compleet nieuwe wereld te ontwerpen met indrukwekkende creaturen. Niemand minder dan Jim Henson (Labyrinth, The Dark Crystal, "The Muppet Show") werd dan ook aangesteld om de beestjes te ontwerpen, en met hier en daar wat cgi kwam het gehele circus in leven en kregen ze zelfs menselijke trekjes.

Maar ook de sterke soundtrack van Carter Burwell en de indrukwekkende fotografie van Lance Acord springt in het oog en maakt dit fantastische plaatje af. Voor de opnamen werd dan ook uitgeweken naar ongerepte Australische vlaktes en bosgebieden. Daar waar het acteerwerk van jongeren in films vaak irritant of teleurstellend is, zien we een natuurlijke en spontage Max Records. De jongen had dan ook al wat ervaring opgedaan in The Brothers Bloom (2008), ook al met Mark Ruffalo.

Zijn er minpuntjes? Wel, ik heb van de film genoten, maar ik besef dat het ontbreken van spetterende actie, een intense spanningsboog of een lijnrecht verhaal, heel wat mensen zal ontgoochelen. Dit is in eigenlijk een soort coming-to-age film van puberteit naar volwassenheid, en die een grondige analyse maakt van wat jeugdigheid en volwassenheid uiteindelijk betekenen. Een eigenzinnige karakterstudie in een melancholische sprookjeswereld. Het verschil met een regisseur als Tim Burton, is dat Spike Jonze nog meer gefascineerd is door de psychologie van zijn karakters. Where the Wild Things Are is een gewaagd en intelligent sprookje die volwassenen meer zal bekoren dan het uiteindelijke leespubliek van het jeugdboek.

Het gebeurt niet vaak dat we Jude Law in een harde actiefilm zien, maar hier is dan Repo Men (2010) van Miguel Sapochnik. Neen, deze film heeft niets te maken met Repo Man (1984) (enkelvoud) waarin Emilio Estevez auto’s steelt, maar het heeft wel iets met de term repossession te maken. Het wordt wel meteen duidelijk bij het bekijken van de trailer dat dit geen film is voor doetjes.

Korte inhoud: In de toekomst is het mogelijk om kunstmatige organen in te laten zetten. Maar dat heeft zo zijn prijskaartje. Wanneer de schuld niet vereffend kan worden, komen de Repo Men in actie. Remy (Jude Law), zelf lid van de Repo Men, heeft een nieuw kunstmatig hart maar kan de schuld daarvoor niet afbetalen. Hij slaat dan ook op de vlucht omdat er twee meedogenloze oorlogsveteranen op hem afgestuurd zijn.

Dit wordt dus een harde R-rated film met echo's van The Island (2005) en al iets luidere echo's van Repo! The Genetic Opera (2008). Deze science-fiction prent is gebaseerd op de roman van Eric Garcia die eveneens de Ridley Scott film Matchstick Men (2003) schreef. We mogen dus ook wel personages verwachten die geen inhoudsloze oorlogsmachines zijn. De vormgeving bij deze film is heel fascinerend. Niet alleen vormt de bar-code een terugkerend element, maar het logo zal ook wel achteraf te vinden zijn op heel wat t-shirts. De muziek in de film is van Marco Beltrami.

In de film zijn ook nog rollen weggelegd voor Forest Whitaker, Liev Schreiber, Carice Van Houten en Alice Braga. Ik kijk hier in ieder geval naar uit, maar deze explosieve cocktail komt pas in de zomer bij ons in de bioscoop.

Jean-Claude Van Damme zal het hem beklagen dat hij The Expendables (2009) van Sylvester Stallone de rug toekeerde. Nochtans werd hem een rol aangeboden en had dit de acteur een beetje uit het slop kunnen halen.

Na zijn weigering werd bekend dat Arnold Schwarzenegger, Jet Li, Dolph Lundgren, Eric Roberts, Jason Statham, Mickey Rourke en Forest Whitaker allemaal wél hadden ingetekend. Het enige wat nog ontbrak was 'eye-candy', en blijkbaar hebben ze daar ook al iets op gevonden met de casting van ex-playmate en actrice Charisma Carpenter. In Beyond Hollywood stond het volgende:

In a movie about a bunch of muscle-bound dudes that like to play with big guns and sharp knives and knock over dictatorships on the weekends, you gotta have the babe factor to make the "talky" scenes worthwhile. Maybe that’s where former Angel and Buffy star Charisma Carpenter comes in. Word from TV Guide is that Carpenter has landed a role in Sylvester Stallone’s The Expendables.

Via the video below, TV Guide says Carpenter will be playing the girlfriend to Jason Statham’s character. Statham plays one of many mercenaries in writer-director Sylvester Stallone’s crew, who specializes in taking down bad guys for money. The flick co-stars Mickey Rourke, Statham, Stallone, and Jet Li.

Charisma is buitengewoon knap maar een grote actrice is het nooit geworden. Toch wel fijn voor Statham dat hij weer met de mooie wijven mag stoeien. Als je de castinglijst van naderbij bekijkt heb je echter meestal te maken met iets oudere actie-veteranen. Maar goed, Charisma is ondertussen ook 38 geworden, dus zij had evengoed met Stallone kunnen aanwrijven. Ik hoop gewoon dat al die bekende koppen ook daadwerkelijk een acterende functie zullen hebben en niet alleen maar in cameo-rolletjes.

Charisma werd eerder ook nog getipt als Wonder Woman (2011), maar er bestaat weinig kans dat ze daadwerkelijk de rol zou aangeboden krijgen. Ze stond ook op de shortlist van de Lois Lane-actrices in de Superman Returns film, maar uiteindelijk werd het Kate Bosworth. Charisma is voornamelijk bekend voor haar tv-rollen en heeft eigenlijk weinig filmrollen vertolkt. Ik ben dus eigenlijk wel benieuwd hoe ze zichzelf zal profileren in deze gespierde prent. Ook wrestler Steve Austin zou volgens de laatste berichten van de partij zijn. Het houdt gewoon niet op.

Update 20/03/2009: De mensen van AICN hebben gemeld dat Forest Whitaker heeft bedankt voor de rol, omdat hij met een planning-conflict zit. De zwarte acteur werd vervangen door een minderwaardig zwart alternatief, onder de naam van 50 cent. Je zou denken dat ze na het zien van zijn prestatie in Righteous Kill (2008) wel beter zouden weten, maar het is en blijft een Sylvester Stallone film.

Whitaker zou een agent gaan spelen in de film. Samen met zijn beeldschone partner (Charisma Carpenter) zit hij achter Stallone en zijn bende huurlingen aan. Maar nu zal de rol dus gaan naar een zwarte rapper wannabe-acteur in plaats van de Oscarwinnaar Whitaker (The Last King of Scotland). Maar zoals Sly zegt: "No one thought Dolph Lundgren was a good choice for ROCKY or Mr. T. for Rocky III. Carl Weathers was an afterthought when Ken Norton fell out." Wie zou twijfelen aan de woorden van een Hollywood veteraan.

*** Charisma Carpenter HQ picture gallery ***

***Related Posts***
10/04/2009: Brittany Murphy en David Zayas worden Expendables
27/11/2008: The Expendables casting

De 51-jarige Zweedse spierenbundel Dolph Lundgren (Rocky IV, Universal Soldier, The Punisher) kwam eigenlijk niet aan zijn trekken bij het Universal Soldier III project. De reden was een te flauw scenario die de acteur eigenlijk meer zag in een bijrol dan in een hoofdrol. De gesprekken zijn nog steeds bezig, maar ondertussen heeft de blonde god een belangrijke actierol buit gemaakt in een Sylvester Stallone prent.

Het is niet de eerste keer dat de mannen samenwerken, want in Rocky stonden de twee al eens oog in oog. Deze film was trouwens ook geregisseerd door Stallone. De nieuwe film heet The Expendables (2010) en gaat over een groep van huurdoders die in Zuid-Amerika een dictator moeten ombrengen. Naast Dolph zien we de actiehelden Jason Statham en Jet Li. Stallone zal niet alleen de film regisseren, maar schreef ook het verhaal. Op Coming Soon stond het volgende te lezen:

In an interview with Review Nation on the red carpet of Transporter 3, Sylvester Stallone revealed that he’s lining up Dolph Lundgren to co-star in his next film, The Expendables. Lundgren starred in Stallone’s fourth installment of the Rocky series in 1985.

Sylvester Stallone will star in, write and direct the action film, also starring Jason Statham and Jet Li. The movie follows a team of mercenaries on a mission to overthrow a South American dictator.

Het heeft blijkbaar iets weg van een soort Inglourious Basterds, en met een dergelijke cast moet zoiets brokken geven. Stallone is trouwens niet aan zijn proefstuk toe, en heeft bewezen dat hij zowel een actiefilm als een drama kan opvoeren. Jean-Claude Van Damme zal waarschijnlijk bij zijn telefoon zitten wachten in de hoop dat hij ook een plaatsje kan krijgen in deze met testosteron ingespoten actieprent.

Nu weet ik niet of Sylvester en Dolp Lundgren in hetzelfde team zullen zitten of tegen elkander zullen moeten vechten, maar nu al heeft de film een nostalgische kwaliteit. De film zou pas in 2010 uitkomen, dus er kan nog heel wat gebeuren. Dolph zal in die tijd ook nog te zien zijn in Icarus (2009) over een Soviet-hitman die zijn dubbelleven wil ontvluchten. Hij zal ook te zien zijn in Command Performance (2009) over een drummer en ex-biker die alles op alles zet om een Russische president te redden van een kidnapping. Twee films die Dolph ook zal regisseren. Drukke agenda dus.

Update 30/11/2008: Blijkbaar zou Jean-Claude Van Damme dan toch zijn aangesproken voor The Expendables door Sylvester Stallone. En als je het nieuws mag geloven zou zelfs Arnold Schwarzenegger in aanmerking komen (maar die had het, zoals we weten, te druk). Maar JC weigerde het aanbod! En toen heeft Sly dan maar de andere Universal Soldier aangesproken, met name Dolph, dat stond allemaal te lezen op JoBlo. HOW FUCK-UP IS THAT! Blijkbaar zou hij gezegd hebben dat hij niet deze weg wil bewandelen. Heuh?? Welke weg dan wel, deze van de B-films en straight-2-dvd materiaal. Ik wist dat Van Damme niet van de slimste was, maar dit is gewoon belachelijk.

Update 23/02/2009: Arnold Schwarzenegger is te zien in een film van Sylvester Stallone, die later dit jaar uitkomt. De gouverneur van Californië hoeft zich niet echt in te leven voor de rol. Hij speelt namelijk zichzelf. De opnamen van de film 'The Expendables' beginnen op 28 maart in Brazilië en zullen kort daarop verhuizen naar New Orleans. De scènes met Schwarzenegger draait Stallone in Los Angeles.

Stallone schreef het verhaal van de film zelf. Bovendien neemt de 'Rambo'-acteur naast de regie ook een rol voor zijn rekening. The Expendables (2010) gaat over een groep soldaten die een Zuid-Amerikaanse dictator proberen te verslaan. Ook Jet Li, Dolph Lundgren, Eric Roberts, Jason Statham, Mickey Rourke en Forest Whitaker zijn in de rolprent te zien.

***Related Posts***
10/04/2009: Brittany Murphy en David Zayas worden Expendables
12/03/2009: Charisma Carpenter in The Expendables
17/11/2008: Dolph Lundgren wil geen Universal Soldier III cameo

Ik ben tevreden dat mensen samen komen om een belangrijk bericht de wereld in de sturen, en dit mocht wel eens hardop gezegd worden. Hilarisch ! (ps: Het filmpje werd gemaakt aan de hand van knip en plakwerk uit deze campagne)

Een poos geleden had ik al eens uitgepakt met een Hitchcock foto-collectie van Vanity Fair met een resem bekende Hollywood sterren. Fotografe Annie Leibovitz die heel wat cover maakte voor Vanity, heeft ook een prachtige film noir collectie in elkaar gestoken. De serie draagt de naam: Killers Kill, Dead Men Die. En alle ingrediënten van het filmgenre zijn present; de femme fatale, de privé detective, de lugubere steegjes, de muffe interrogatie cellen, de boks-kampioen, de artistocraten, de zangeres, de moordenaar en de moord, de spion die te weinig weet en de mol die teveel weet, de bedreigende schaduwen, en ga zo maar door.

De cast die kwam opdraven voor deze reeks zijn in alfabetische volgorde: Amy Adams, Ben Affleck, Jessica Alba, Pedro Almodóvar, Alec Baldwin, Adam Beach, Jessica Biel, Abigail Breslin, Jennifer Connelly, Penélope Cruz, Judi Dench, Robert De Niro, Robert Downey Jr., Kirsten Dunst, Aaron Eckhart, James Franco, Djimon Hounsou, Jennifer Hudson, Anjelica Huston, Rinko Kikuchi, Diane Lane, Derek Luke, Tobey Maguire, James McAvoy, Helen Mirren, Julianne Moore, Jack Nicholson, Bill Nighy, Ed Norton, Peter O'Toole, Sylvester Stallone, Sharon Stone, Kerry Washington, Naomi Watts, Forest Whitaker, Bruce Willis, Patrick Wilson, Kate Winslet en Evan Rachel Wood.

*** Vanity Fair Film Noir Covers ***

***Related Posts***
04/03/2008: Vanity Fair Alfred Hitchcock Covers
22/08/2004: Keira Knightley's The Wizard of Oz Covers

Ik moet zeggen, toen ik las dat Street Kings (2008) was geschreven door L.A. Confidential-auteur/scenarist James Ellroy, had ik zoiets van: dit kan niet slecht zijn. Maar men kan wel eens bedrogen uitkomen wanneer we enkel uitgaan van een paar namen. Street Kings was daarom niet slecht, maar toch een immense teleurstelling. We worden naar goede gewoonte meegesleurd in de straten van Los Angeles, waar corrupte en zelfzuchtige flikken met trigger-fingers de plak zwaaien, maar deze keer worden we ook murw geslagen met clichés en geërgerd door al te zwakzinnig macho-gedrag. Dat James Ellroy een naam is die garant staat voor kwaliteit, mag best wezen, maar dan mag hij zich wel niet laten beïnvloeden door zijn co-scenarist. En in dit geval is dat Kurt Wimmer, scenarist en regisseur van Ultaviolet, één van de slechtste films van 2006.

Korte inhoud: Tom Ludlow (Keanu Reeves) heeft al jaren trouw gediend bij de LAPD, maar wanneer zijn vrouw komt te sterven, raakt hij in een impasse en ziet hij geen reden meer tot leven. Wanneer hij ook nog eens verdacht wordt van moord op zijn voormalige partner is het hek al helemaal van de dam. Ludlow ziet zich genoodzaakt de echte moordenaars van zijn collega te vinden en zal daarbij de politieregels moeten overtreden. Wander (Forest Whitaker), Ludlows baas, moet ervoor zorgen dat Interne Zaken geen lucht krijgt van de dubieuze praktijken van Ludlow. Hier is de trailer.

Gezien er in deze film meer wordt geschoten dan gepraat, hebben de makers ook op zoek gegaan naar een actie-held die niet noodzakelijk veel gewicht moest brengen, dan wel een zekere charismatische uitstraling. En wie beter dan Keanu Reeves. Hij speelt er de hardboiled cop Tom die in zijn eentje opereert en eerst schiet en dan vragen stelt. Regisseur David Ayer had eerder een knappe Harsh Times (2005) gemaakt met een briljante Christian Bale. Maar Christian Bale is wel van een totaal ander niveau dan Keanu Reeves, en dat merk je meteen. Keanu speelt op automatische piloot en brengt zo goed als geen diepte in zijn personage. Maar ook de poging van de regisseur om dicht aan te leunen bij het award-winnende Training Days (2001) mislukte. Street Kings heeft meer weg van een tweederangs Running Scared (2006) of een samenraapsel van deleted scenes uit "The Shield", dan van een smaakvolle neo noir film.

Zoals in de meeste Ellroy-verfilmingen zijn ook in Street Kings schurken en ordehandhavers lastig van elkaar te onderscheiden. Helaas zijn de slechteriken hier karikaturen, en komt hun slechtheid eerder voort uit sadisme dan uit berekening of eigenbelang. Street Kings moet het daarom ook veel meer hebben van bruut geweld dan van psychologische diepgang. Daarbij wordt alles heel voorspelbaar en ongeloofwaardig.

Had de film beter kunnen zijn met een andere regisseur? Waarschijnlijk. Maar qua casting heeft niet enkel Keanu Reeves een troosteloos spel laten zien. Ook Forest Whitaker wist geen greintje subtiliteit te leggen in zijn vertolking. En dan zwijg ik nog over de schertsvertoning van de rapper met de belachelijke naam The Game. Maar de grootste miscast is de Britse komiek Hugh Laurie, die met vet Amerikaans accent een enigmatische politieofficier wil neerzetten en daarin volledig faalt.

Street Kings is het soort films dat je niet in de bioscoop moet gaan zien maar best huurt op dvd. De no-brains aanpakt zorgt voor de ideale ontspanning na een zware werkdag. De prent raast als een sneltrein voorbij en we belanden van de ene onthulling in de andere, allemaal vergezeld met het nodige vuurwapen-geweld. En wanneer je bijna compleet verlamd bent van al dat zinloos geweld, mondt alles uit in een over the top finale, of wat had je gedacht. Maar het goede aan deze Street Kings is dat je hem ook heel snel weer vergeet. Op 14 mei 2008 bij ons in de bioscoop.

***Related Post***
07/04/2008: Street Kings in de Top 10 Worst Filmposters

De mozaïekfilm Babel (2006) kreeg de prijs voor Beste Film in de categorie Drama. Martin Scorsese won als Beste Regisseur voor The Departed (2006). Maar het is Dreamgirls (2007) die met drie Golden Globes ging lopen.

Hoe dan ook is er niet echt sprake van één grote winnaar, want de meeste films kregen wel een beetje erkenning. Tijdens de ceremonie in Los Angeles won de musical Beste Film in de categorie Musical of Komedie, en daarnaast Beste Mannelijke Bijrol voor Eddie Murphy en Beste Vrouwelijke Bijrol voor Jennifer Hudson.

In tegenstelling tot de Oscars, maakt het comité van de Golden Globes voor bepaalde nominaties, waaronder die voor Beste Acteur en Beste Actrice, onderscheid tussen Drama enerzijds en Musical of Komedie anderzijds. In de dramacategorieën wonnen Helen Mirren voor The Queen (2006) en Forest Whitaker (The Last King of Scotland (2006)).

Meryl Streep won Beste Actrice voor haar krengerige rol in de komedie The Devil Wears Prada (2006). Voor Beste Acteur in een komedie mocht Sacha Baron Cohen het beeldje in ontvangst nemen voor de titelrol van Borat (2006).

De prijs voor Beste Scenario ging naar Peter Morgan voor The Queen. Onder de animatiefilms vielen Cars (2006) en Happy Feet (2006) in de prijzen. Cars won voor Beste Animatiefilm.

Beste Song ging naar het lied , dat de zanger Prince speciaal schreef voor de geanimeerde pinguïns. In de categorie Beste Buitenlandse Film won Clint Eastwood met zijn Japans gesproken oorlogsdrama Letters from Iwo Jima (2006). Hier zijn nog wat red carpet pics en hieronder staat het overzicht van de winnaars en de genomineerden van de Golden Globes 2007:

BESTE FILM – DRAMA
Babel
Bobby
The Departed
Little Children
The Queen

BESTE FILM - KOMEDIE/MUSICAL
Dreamgirls
Borat
The Devil Wears Prada
Little Miss Sunshine
Thank You For Smoking

BESTE REGIE
Martin Scorsese (The Departed)
Clint Eastwood (Flags of Our Fathers)
Clint Eastwood (Letters from Iwo Jima)
Stephen Frears (The Queen)
Alejandro Gonzalez Iñárittu (Babel)

BESTE ACTRICE – DRAMA
Helen Mirren (The Queen)
Penélope Cruz (Volver)
Judi Dench (Notes on a Scandal)
Maggie Gyllenhaal (Sherrybaby)
Kate Winslet (Little Children)

BESTE ACTEUR – DRAMA
Forest Whitaker (The Last King of Scotland)
Leonardo DiCaprio (Blood Diamond)
Leonardo DiCaprio (The Departed)
Peter O'Toole (Venus)
Will Smith (The Pursuit of Happyness)

BESTE ACTRICE - KOMEDIE/MUSICAL
Meryl Streep (Devil Wears Prada)
Annette Bening (Running With Scissors)
Toni Collette (Little Miss Sunshine)
Beyoncé Knowles (Dreamgirls)
Renée Zellweger (Miss Potter)

BESTE ACTEUR - KOMEDIE/MUSICAL
Sacha Baron Cohen (Borat)
Johnny Depp (Pirates 2)
Aaron Eckhart (Thank You For Smoking)
Chiwetel Ejiofor (Kinky Boots)
Will Ferrell (Stranger Than Fiction)

BESTE ANIMATIEFILM
Cars
Happy Feet
Monster House

BEST BUITENLANDSTALIGE FILM
Letters from Iwo Jima
Apocalypto
Das Leben der Anderen
Pan's Labyrinth
Volver

BESTE VROUWELIJKE BIJROL
Jennifer Hudson (Dreamgirls)
Adriana Barraza (Babel)
Cate Blanchett (Notes on a Scandal)
Emily Blunt (The Devil Wears Prada)
Rinko Kikuchi (Babel)

BESTE MANNELIJKE BIJROL
Eddie Murphy (Dreamgirls)
Ben Affleck (Hollywoodland)
Jack Nicholson (The Departed)
Brad Pitt (Babel)
Mark Wahlberg (The Departed)

BESTE SCENARIO
The Queen (Peter Morgan)
Babel (Guillermo Arriaga)Little Children (Todd Field & Tom Perrotta)
Notes on a Scandal (Patrick Marber)
The Departed (William Monahan)