flashdance

  • World Soundtrack Awards met Hans Zimmer en Elliot Goldenthal

    Pin it!

    Het Festival sloot zoals elk jaar opnieuw in schoonheid af met de muziek der groten. De vrij banale sportzaal ’t Kuipke werd omgetoverd tot muziek-arena voor 3000 toeschouwers met muziek van de Brussels Philharmonic onder leiding van Dirk Brossé. De 11e editie van de World Soundtrack Awards werd ingekleurd met de aanwezigheid van oscarwinnende componisten Hans Zimmer (Gladiator, Inception) en Elliot Goldenthal (Titus, Heat, Alien 3). Normaal had ook Howard Shore (Se7en, The Lord of the Rings) van de partij moeten zijn, maar hij kon zich onmogelijk vrijmaken ten gevolge van het drukke schema voor de opkomende The Hobbit (2012). Het concert had tevens een herdenkings-sfeertje voor de vermoorde PR-agente en consultant van het festival, Ronni Chasen.

    World Soundtrack Awards,hans zimmer,Elliot Goldenthal,howard shore,Alexandre Desplat,Ronni Chasen,Giorgio Moroder,Abel Korzeniowski,Randy Newman,inception,toy story 3,alien 3,a single man,flashdance,top gun,midnight express,Looking for Richard,Driving Miss Daisy

    De avond bestond uit twee delen. Het begon met wat uitreikingen van awards voor Beste publieks muziekscores, beste muzieksong en een ode aan componist Giorgio Moroder, en in het tweede gedeelte kwam de muziek van Howard Shore, Elliot Goldenthal en Hans Zimmer aan de beurt. Het beste van de avond zat echter in de tweede helft.

    Alles begon wat moeizaam met muziek op een caleidoscopische kortfilm, d’Amour van de Belgische filmmaker Nicolas Provost die de SABAM Award For Best Young European Composer won. De muziek van Abel Korzeniowski (A Single Man, w.e.), die vorig jaar de World Soundtrack Discovery Award in ontvangst mocht nemen, bracht ons in blijde verwachting naar het opkomende W.E. (2011) project van Madonna. Alexandre Desplat werd voor de 3de keer verkozen tot Beste componist en de prijs voor Beste Song in een film werd voor de zoveelste keer uitgereikt aan Randy Newman voor Toy Story 3 (2010). Nu ja, de competitie was in deze categorie niet bijzonder groot.

    Maar met de Lifetime Achievement Award voor de Italiaanse synthesizerpionier Giorgio Moroder liep het toch ietwat in mineur toen de organisatoren hadden beslist om twee populaire songs te brengen uit zijn oeuvre, die van "Take My Breath Away" uit Top Gun (1986) en" What a Feeling" uit Flashdance (1983), twee filmscores die een Oscar hadden opgeleverd, in plaats van muziekscores die onder begeleiding Brossé en de Brussels Philharmonic misschien voor meer vuurwerk konden zorgen. Het leek bij momenten dat ze het publiek tevreden wou stellen met alom bekende nummers. Kwam daar nog bij dat ze jazz zangers Sofie Verbruggen hadden gevraagd. Niet dat de dame een minder goede zangeres is, maar bij momenten had je de indruk dat ze maar niet boven het orkest uitkwam. Ik ben zelf geen grote van Natalia, maar deze zangeres had misschien met wat meer punch kunnen zingen. Uiteraard zou je dan met haar iets teveel aandacht wegnemen van de muziek, waarmee ik opnieuw concludeer dat ze misschien beter andere partituren hadden genomen ZONDER zangeres. Nadien heeft Brossé het zaakje toch iets recht getrokken met e muziek uit Midnight Express (1978), ook al vond ik de klassieke adaptatie van de elektronische muziekscore van Moroder toch geen voltreffer.

    Maar de avond ging van een lauwe ontvangst tot een muzikaal orgasme. Goldenthal, Shore (van op afstand) en Zimmer brachten er een ode aan de overleden Ronni Chasen, met muziek van Titus met een voltallig zangkoor, Alien ³, Looking for Richard, Driving Miss Daisy en de kers op de taart was de muziek van Inception (2010), waarbij Hans Zimmer een aantal van zijn muzikanten had overgebracht om het orkest van Brossé te vervoegen. En het resultaat was om kippenvel van te krijgen. Het eindigde dan ook in een gepaste staande ovatie. Hier is een link naar de video.

  • Jennifer Garner in broeierige Adrian Lyne film Back Roads

    Pin it!

    Het is tien jaar gelden dat Adrian Lyne nog eens achter de camera kroop, maar volgend jaar zou hij Back Roads (2012) moeten uitbrengen, een film gebaseerd op de gelijknamige roman van Tawni O'Dell.

    De 70-jarige Britse regisseur heeft pas op zijn 40ste zijn eerste langspeelfilm gemaakt, maar was al jaren actief in de reclame-sector. Hij is geen 'veelfilmer', maar kiest zijn scenario's zorgvuldig uit. Daarom heeft hij momenteel slechts acht films op zijn actief, maar elk van hen heeft zijn impact gehad. En datgene wat een geniale regisseur onderscheid van de rest, is dat zijn vertel- en filmstijl herkenbaar is.

    Lyne is niet geïnteresseerd in helden, maar is opzoek naar de mens met zijn gebreken, beperkingen, fantasieën, drijfveren en geheimen. De films gaan meestal over relaties en de bijhorende dramatische conflicten, meestal tussen een man en een vrouw. Deels door zijn reclame-achtergrond zien zijn films er heel sexy en gesofistikeerd uit, en het zou me niet verbazen dat regisseurs als David Fincher hun inspiratie hebben gevonden in zijn manier van filmen. De visuele stijl die Adrian Lyne gebruikt, die zijn roots kent in de Franse cinema, helpt de acteurs in de ontwikkeling van hun personage, meer dan dat ze erin verzuipen (zoals dat vaak het geval is bij regisseur zoals een Michael Bay). Lyne draait tevens alles op locatie en hecht bijzonder veel aandacht aan details. Films die tot zijn oeuvre behoren zijn Foxes (1980), Flashdance (1983), Nine 1/2 Weeks (1986), Fatal Attraction (1987), Jacob’s Ladder (1990), Indecent Proposal (1993), Lolita (1997) en Unfaithful (2002).

    Korte inhoud: De 19-jarige Harley Altmyer (Andrew Garfield) zou op de universiteit moeten zitten, meisjes het hof maken en regelmatig een pint achterover kegelen. Maar daarentegen zit hij in een klein koolmijnstadje, waar nauwelijks werk te vinden is en waar niemand gevoel voor humor blijkt te hebben. Hij zit vast in de backwoods van Pennsylvania waar hij moet zorgen voor zijn 3 jongere zusters. Zijn moeder (Marcia Gay Harden) zit in de gevangenis nadat ze haar man heeft doodgeschoten na seksuele vergrijpen op zijn eigen kinderen. Het leven van Harley is een ware sleur geworden tot hij in de ban raakt en seksueel opgewonden door de melancholische moeder (Jennifer Garner) die iets verder in de straat woont.

    back roads,adrian lyne,jennifer garner,andrew garfield,marcia gay harden,tawni o'dell,unfaithful,lolita,indecent proposal,jacobs ladder,fatal attraction,flashdanceback roads,adrian lyne,jennifer garner,andrew garfield,marcia gay harden,tawni o'dell,unfaithful,lolita,indecent proposal,jacobs ladder,fatal attraction,flashdance,nine and a half weeksback roads,adrian lyne,jennifer garner,andrew garfield,marcia gay harden,tawni odell,unfaithful,lolita,indecent proposal,jacobs ladder,fatal attraction,flashdance,9 and a half weeksback roads,adrian lyne,jennifer garner,andrew garfield,marcia gay harden,tawni odell,unfaithful,lolita,indecent proposal,jacobs ladder,fatal attraction,flashdance,9 and a half weeksback roads,adrian lyne,jennifer garner,andrew garfield,marcia gay harden,tawni odell,unfaithful,lolita,indecent proposal,jacobs ladder,fatal attraction,flashdance,9 and a half weeksback roads,adrian lyne,jennifer garner,andrew garfield,marcia gay harden,tawni odell,unfaithful,lolita,indecent proposal,jacobs ladder,fatal attraction,flashdance,9 and a half weeks

    En Adrian Lyne kennende mogen we ervan uit gaan dat Jennifer Garner niet al haar kleren zal aanhouden voor deze prent en dat we zeker wat hete scènes mogen verwachten tussen Andrew Garfield en de Alias-actrice. En Jennifer lijkt er ook klaar voor te zijn, na haar beurt in Arthur (2011) waar ze half beschonken Russell Brand wil binnendraaien in sexy lederen outfit. Maar bovenal ben ik benieuwd of de regisseur nog steeds zijn mojo heeft. Ik hoop het althans.

  • Flashdance (1983) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik beken, ik geef toe, ik pleit schuldig. Voor gisteren had ik nog nooit gekeken naar Grease, Saturday Night Fever, Fame, Footloose of godbetert Dirty Dancing. Gisteren echter heb ik dus een deel van dit serieuze gat in mijn cultuur opgevuld met Flashdance (1983) van Adrian Lyne. Waarom heb ik zo krampachtig alle dans- en musical-achtige films gemeden in mijn leven?

    flashdance,Adrian Lyne,West Side Story,Jennifer Beals,Pam Grier,Billy Elliot,Dirty Dancing,musical

    Wel, ik heb tijdens de lessen esthetica in de middelbare school zo’n schrik gepakt van de meligheid en saaiheid van West Side Story (1961) (hoewel achteraf gezien een pubercrisis hier ook wel voor iets tussen zat) dat ik sindsdien alle films waarin ook maar één danspasje teveel wordt gepleegd of één liedje teveel in wordt gezongen, klasseer onder de noemer "te mijden". Maar ach, een mens wordt al wat milder met de jaren en sinds Baz Luhrmanns Moulin Rouge! (2001) kan een dansfilm en musical zowaar ook hip zijn.

    Korte inhoud: Alex Owens (Jennifer Beals) verdient overdag de kost als lasser op een bouwwerf. ’s Nachts werkt ze echter als danseres in een plaatselijke bar. Alex’ droom is toegelaten te worden tot het Pittsburgh Conservatory of Dance en dus spendeert ze al haar vrije momenten aan haar dansoefeningen.

    En zo bevond ik mij gisterenavond in een tijdelijke vlaag van zinsverbijstering toen ik besloot om naar Flashdance te kijken. Jennifer Beals speelt in Flashdance de "Maniac on the Dancefloor." Beals is het levende bewijs dat a) je door de jaren heen léért te acteren. In Flashdance is haar prestatie niet echt om euforisch over te worden, in televisieserie "The L Word" (2004-) speelt ze de rest van haar medecast vlotjes van het scherm (okee, ere wie ere toekomt behalve dan Pam Grier). En b) dat je er op je 40ste beter kan uitzien dan op je 20ste. (Voor de geïnteresseerden Jennifer Beals ziet er tegenwoordig zo uit: pic 1, pic 2, pic 3)

    Het verhaal van Flasdance is flinterdun: meisje heeft een grote droom, alles zit haar tegen in het begin van de film en alles zit haar mee op het einde van de film. En tussendoor wordt ze natuurlijk ook nog verliefd. Het lijkt een beetje op Billy Elliot (2000) maar dan in een vrouwelijke en een lightversie. Alles in Flashdance ademt de sfeer van de jaren ’80, de jaren van 'Let’s Get Physical', de beenverwarmers, Irene Cara, de opgang van MTV en de totaal foute kleren. Zoals gezegd is Flashdance een muziekfilm en iedereen zal ‘What A Feeling’ van Irene Cara en 'Maniac' van Michael Sembello die op de soundtrack staan wel kunnen meezingen. Op het einde van de film begon ik zelfs spontaan 'It's Raining Men' te zingen toen ik ineens besefte dat Geri Halliwell niet alleen haar nummer (van The Weather Girls), maar ook haar clipje (uit Flashdance dus) heeft gepikt.

    Het valt mij zwaar om te moeten toegeven dat ik Flashdance niet eens zo’n slechte film vond en, wacht het wordt nog erger, ik heb zelfs de soundtrack. Maar voor Dirty Dancing ben ik nog lang niet klaar want daarvoor moet ik eerst mijn Patrick Swayze-trauma nog overwinnen. Maar dat is voor een andere keer …

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 14 mei 2005

     

    *** Flashdance trailer ***