De FilmBlog

We kennen Clint Eastwood als een charismatische acteur, we kennen hem als een talentvol en gedreven regisseur, die een evenwichtige balans weet te houden tussen drama en geloofwaardigheid. Maar bij het zien van de beelden uit Changeling (2008) heb ik de indruk dat Eastwood alles over een andere boeg heeft gegooid, met een bombastische muziekscore die het sentiment extra dik in de verf zet. Opmerkelijk is tevens de lage quotering op Rotten Tomatoes die de film niet beter acht dan 56/100. De grootste kritiek is dat de film iets teveel hooi op zijn work wil nemen en er niet in slaagt om alles naar behoren uit te werken. Een nieuwe Oscar-nominatie lijkt er dus niet meteen in te zitten voor Eastwood.

Korte inhoud: Christine Collins (Angelina Jolie) is een alleenstaande moeder die met haar zoontje in Los Angeles leeft. In 1928 is het niet makkelijk een leuke baan te vinden en te behouden en Christine werkt hard, wat nog wel eens betekent dat haar zoontje Walter een dag alleen thuis zit. Ook op die fatale dag, waarop ze na haar werk thuis komt en Walter is verdwenen. Pas weken later belt de LAPD haar op dat Walter is gevonden, maar als Christine hem ophaalt, blijkt dit jongetje niet haar eigen zoon te zijn. De LAPD, die niet wil toegeven een fout te hebben gemaakt, zet haar onder druk de jongen als de hare te accepteren. Wat volgt is een strijd om de waarheid, maar de antwoorden die Christine vindt zullen haar leven voorgoed veranderen.

Los Angeles is de stad van de grote schandalen en de mysterieuze en gruwelijke moorden (LA Confidential, The Black Dahlia,…). Een van de zaken die altijd onderbelicht is geweest is het ongelooflijke verhaal van Christine Collins, wiens negenjarige zoontje Walter in 1928 werd gekidnapt door onbekenden. J. Michael Straczynski, een voormalig journalist die onder meer schreef voor The Los Angeles Times, Time Magazine en The Herald Examiner, dook enkele jaren geleden het wonderlijke verhaal van Christine Collins op. Straczynski, die tegenwoordig scenarioschrijver is, werd gebeld door een oude kennis van hem bij de plaatselijke overheid. De man wees hem erop dat oude documenten zouden worden vernietigd en hij maar snel langs moest komen omdat er wellicht iets interessants voor hem bij zat.

Hij vond er de transcripten van de hoorzitting van Christine Collins, kon niet geloven dat dit daadwerkelijk gebeurd is en raakte er zo van onder de indruk dat hij het mee heeft genomen. Een jaar lang dook hij alle informatie die hij kon vinden over de zaak op. Tussen het stof vond hij bovendien een tweede zaak die een sterke link vertoonde met de zaak-Collins. Het betrof kindermisbruiker en -moordenaar Gordon Northcott, die minstens twintig kindermoorden op zijn naam had staan en in verband werd gebracht met de verdwijning van Walter Collins. Straczynski reconstrueerde wat er zo ongeveer moet zijn gebeurd - als eerbetoon aan de strijdvaardige Collins, die tussen 1928 en haar dood in 1935 haar zoektocht naar antwoorden doorzette - en schreef het script voor Changeling.

De keuze om Angelina Jolie te casten als hoofdrolspeelster is toch wel bizar. De vrouw kan wel acteren, maar ze is niet altijd even subtiel en veelzijdig in haar scènes. Ja ze heeft een geweldige uitstraling en buitengewoon knap, maar met haar magere uiterlijk, geaccentueerd door grote, vuurrode lippen, die vaak lang en in close-up in beeld komen, roepen eerder associaties op van een uitgehongerd fotomodel dan van een alleenstaande moeder. Men had nog beter Nicole Kidman kunnen vragen of nog beter Kate Winslet kunnen vragen. De film had misschien al een stuk beter geweest. De rest van de cast (Gattlin Griffith, Michelle Martin, Jan Devereaux, Michael Kelly, Lester Ybarra, Erica Grant, Antonia Bennett, Kerri Randles, Frank Wood, Morgan Eastwood, Madison Hodges, John Malkovich, Colm Feore, Devon Conti, J.P. Bumstead) ziet er overigens prima uit, met Jason Butler Harner als positieve uitschieter. Hij duikt later in het verhaal op in een belangrijke bijrol (welke precies kan niet vermeld worden, want dat zou de plot een beetje verraden) en is de enige die in je hoofd blijft hangen na de film.

Uiteraard werd er de nodige aandacht besteed aan de nostalgie met visueel knappe locaties en authentieke outfits. De kijker moet het idee krijgen dat ze regelrecht uit die woelige periode tussen 1928 en 1935 stammen. De sfeervolle beelden werden geschoten door Eastwoods trouwe compagnon Tom Stern, met wie hij eerder onder meer Million Dollar Baby (2004) en Flags of Our Fathers (2006) maakte. Critici merken op dat Changeling wel erg sterk leunt op zijn visuele kracht en dat het verhaal mede daardoor minder goed uit de verf komt. Ook Jolies performance valt niet bij alle recensenten in goede aarde. Maar oordeel zelf, de film is reeds vanaf 12 november 2008 in de bioscoop.

De tweede oorlogsfilm dit jaar van Clint Eastwood, Letters from Iwo Jima (2006), is verkoozen tot beste film van het jaar door de Amerikaanse National Board of Review. Daarmee is de film, waarin Japans wordt gesproken, de eerste winnaar van het zogeheten prijzenseizoen, dat traditiegetrouw eindigt met de uitreiking van de Oscars in februari. Volgens Annie Schulhof, de voorzitster van een jury bestaande uit filmexperts en critici, is Letters from Iwo Jima waarschijnlijk hét meesterwerk van Eastwood en misschien zelfs één van de grootste films van deze tijd. Dat zijn zware woorden. En als ik de reviews er op nalees is er heel wat lof voor de film. Toch zijn er ook een aantal dissonanten te horen, en opnieuw wordt de authenticiteit van de vertelling op de korrel genomen.

Korte inhoud: Tijdens de Tweede Wereldoorlog in 1945 was Iwo Jima gedurende twee maanden het toneel van bloederige gevechten tussen Japanse en Amerikaanse soldaten. Generaal Tadamichi Kuribayashi (Ken Watanabe) vocht gedurende 40 dagen voor zijn Japan tegen de Amerikaanse troepen. Al snel komen de generaal en zijn troepen erachter dat ze aan een zelfmoordmissie bezig zijn.

Stephanie Zacharek van het magazine Salon.com is anders niet echt opgezet met ‘de grootste film van deze tijd’ en maakt toch een aantal serieuze bedenkingen in haar review (je moet wel effe klikken op de sponsor-clickbutton). "Eastwood is so busy humanizing Japanese soldiers that he ends up rewriting history." Ze verwijt tevens de National Board of Review een bende hobbits te zijn die denken de waarheid in pacht te hebben.

Maar goed, Clint Eastwood bewijst niettemin een groot filmmaker te zijn. En de trailer spreekt mij meer aan dan Flags of our Fathers (2006). Het getuigt van fair-play van de Amerikanen om ook eens een film te maken waar de oorlog wordt benaderd vanuit het standpunt van de Japanners. Dit opent heel wat perspectieven, vooral voor een volk die de recente wereldgeschiedenis graag zien vanuit Amerikaanse hoek. Maar Zacharek heeft hier ook wel kritiek op. Zij vindt dat Eastwood de strijdlustigheid van de Japanners wil inruilen voor het beeld van jonge soldaatjes die op hun bed foto’s kleven van geliefden en familieleden. Misschien heeft Zacharek gewoon moeite met het feit dat zij dacht dat enkel Amerikanen daartoe instaat waren. Maar zoals ik al zei in een vorige post, films zijn geen geschiedschrijving. Letters From Iwo Jima komt bij ons uit vanaf 21 januari 2007.

Update 22/05/2008: Acteur en regisseur Clint Eastwood heeft in Cannes 2008 scherpe kritiek gekregen van zijn collega-regisseur Spike Lee. Eastwood zou in de oorlogsfilms Letters from Iwo Jima en Flags of our Fathers bijna geen zwarte soldaten hebben opgevoerd, terwijl de realiteit wel even anders was. Lee is woedend en suggereert dat Eastwood dat expres heeft gedaan. "De negersoldaat bestaat niet zijn zijn films", zei hij.

Spike Lee kwam in Cannes zijn eigen oorlogsprent promoten, meldt de Telegraaf. Miracle at St. Anna (2008) gaat over een zwarte divisie die tegen de Duitsers vocht in Italië. Volgens de politiek actieve Lee, die Obama steunt, figureren in oorlogsfilms alleen maar witte helden. "Zwarte soldaten vochten tegen fascisme, maar waren zelf tweederangsburgers", zei hij.

Update 02/06/2008: Ondertussen heeft Clint Eastwood de zwarte regisseur even op zijn plaats gezet in niet mis te verstane bewoordingen: "The story is Flags of Our Fathers, the famous flag-raising picture, and they didn’t do that. If I go ahead and put an African-American actor in there, people’d go: ‘This guy’s lost his mind.’ I mean, it’s not accurate." Verwijzend naar Lee, voegde hij hieraan toe: "A guy like him should shut his face."

Twee dingen zijn me opgevallen bij de laatste box-office in de States. Saw III (2006) boekt zijn beste resultaat met een slordige 36 miljoen dollar in zijn eerste weekend en de Amerikanen blijven ver weg uit de buurt van de nieuwe Sofia Coppola film, Marie Antoinette (2006) die in zijn tweede week slechts 9 miljoen dollar wist bijeen te scharrelen. Voor een film met een productiebudget van 40 miljoen dollar is dat een pijnlijke zaak.

Van de Marie Antoinette film verbaast me dat eigenlijk niet. Amerikanen hebben moeite met geschiedenis, vooral als ze er zelf geen deel van uitmaken. Daarnaast vind ik de film eigenlijk zo goed niet. Er zit een duidelijk concept achter en qua stilisme zit alles goed in elkaar, maar daarnaast is er niets bijzonders. Ik vraag me zelfs af of de film ooit gemaakt zou zijn zonder het geld, de steun en de naam van papa. Ik betwijfel het. Ik ben ook geen grote fan van Kirsten Dunst, komt daar nog eens bij dat ze in deze film gewoon geen inbreng levert van enig belang. Je had ze gemakkelijk kunnen vervangen door Pamela Anderson, en háár lichamelijke esthetica in een spannende korset had mij tenminste wakker gehouden.

Maar wat mij nog het meest verbaast is het succes van Saw III, een film die door critici serieus werd bekogeld met kritiek. Ik heb ondertussen Saw II (2005) gezien en vond dit eigenlijk barslecht. Het leek wel een opgefokte aflevering van Fear Factor. Er staken kweetniehoeveel plotholes in de film, de acteurs waren pathetisch, de dialogen om van te huilen en de ganse opzet was zo plat dat ik me serieus afvroeg wie in godsnaam nog een deel 3 wou zien. Wel, blijkbaar heel wat mensen. En zo zie je maar dat horror nog steeds heel goed werkt in een Republikeins Amerika (cf. het slasher-film klimaat). Fear sells more than ever.

Saw III bewijst in ieder geval dat je geen budget van meer dan $100 miljoen dollar nodig hebt om een kaskraker te maken. De film werd gemaakt met amper 12 miljoen dollar en boekt nu al serieus wat winst en de film is zijn bioscoop-release pas begonnen. Inmiddels is al besloten dat Saw IV met Halloween 2007 in de bioscopen zal draaien. En gelijk hebben ze, want net zoals Pirates of the Caribbean is dit een kip met gouden eieren.

Van de overige films blijft The Departed (2006) het nog goed doen. In de vierde week houdt Martin Scorsese's thriller stand op de tweede plaats met een totale opbrengst van 91 miljoen dollar. Met de andere Hollywood-veteraan Clint Eastwood verloopt het minder voorspoedig. In de tweede week heeft zijn oorlogsfilm Flags of our Fathers (2006) tot nu toe 19.9 miljoen dollar opgebracht, een bedrag dat ver beneden de verwachtingen ligt.

***Related Posts***
17/07/2008: Saw IV filmbespreking
02/02/2008: Saw V in de startblokken
28/07/2007: Saw IV posters + korte inhoud
15/11/2006: Beyoncé Knowles en Eva Longoria spelen lesbisch koppel in Sofia Coppola film
18/09/2006: Flags of our Fathers poster en trailer
30/08/2006: The Departed posters
18/08/2006: Saw III trailer en posters
01/08/2006: The Departed trailer
02/07/2006: Hoge verwachtingen voor Saw III
29/05/2006: Sofia Coppola werd uitgejouwd in Cannes
09/12/2005: Marie Antoinette trailer
13/10/2005: De eerste minuten van Saw II
30/03/2005: Saw II in de maak
12/08/2004: Saw **

Op deze zonnige maandag (uhmm) laat ik 3 nieuwe posters op jullie los. De eerste komt van Flags of Our Fathers (2006), de nieuwe film van Clint Eastwood, naar een scenario van Paul Haggis (Crash, Million Dollar Baby) en William Broyles Jr. (Jarhead, Apollo 13) met Steven Spielberg als producer van de film. Flags of Our Fathers vertelt het aangrijpende verhaal van de zes Amerikaanse soldaten die de vlag hijsen tijdens de grote slag begin 1945 op het eiland Iwo Jima. De foto en het standbeeld dat hiervan gemaakt zijn, verbeeldt het mythische verhaal van de zes strijders. Eastwood vertelt het verhaal achter de mythe. De enige van de zes die de verschrikkelijke slag kan navertellen is marinier John Bradley. Hij heeft zijn hele leven gezwegen over de oorlog en pas na zijn dood in 1994 ontdekt zijn zoon James zijn vaders verzwegen verleden. Tijdens de zware slag vielen aan Amerikaanse kant 26.000 soldaten en aan Japanse kant 22.000. Hiervan is wel reeds een trailer beschikbaar.

*** klik op afbeelding voor groot formaat ***

De tweede poster komt van The Good Night (2006), een film geschreven en geregisseerd door Jake Paltrow, de broer van Gwyneth Paltrow, die eveneens een hoofdrol vertolkt in deze film. Naast Gwyneth zien we ook Martin Freeman (The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, Shaun of the Dead), Penélope Cruz en Danny DeVito. De film gaat over een popster (Freeman) die nu jingles maakt voor publiciteit spotjes en een mid-life crisis ondergaat. Er is helaas nog geen trailer beschikbaar.

De laatste in het rijtje is de nieuwe James Bond poster, Casino Royale (2006), met Daniel Craig wiens kille blauwe ogen een dodelijke 007 voorspellen. Op de trappen van het Casino zien we de mooie verschijning van Eva Green. De poster heeft een serieuze kleurcorrecte ondergaan, waarbij zijn hoofd iets te lang onder de zonnebank heeft gelegen en de rest iets te lang in de frigo. Hoe dan ook, het werkt. De vlinderdas en het openstaande hemd in contrast met de ijskoude blik en het wapen maken een mooie synthese van wat we mogen verwachten. Hier vinden jullie trouwens de trailer.

***Related Post***
30/10/2006: Flags of Our Fathers ontgoochelt aan de box-office

***Related Poster Posts***
27/09/2006: Hurricane on the Bayou en Casino Royale poster
30/08/2006: The Departed, Texas Chainsaw Massacre: The Beginning, The Illusionist poster
18/08/2006: Saw III posters
11/08/2006: Grind House posters
01/06/2006: Superman Returns & Apocalypto posters
24/01/2006: Silent Hill posters