filmbespreking

  • The Machinist (2004) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    The Machinist (2004) is wel heel buitengewone thriller. De film gaat over Trevor Reznik die al in een jaar letterlijk geen oog meer heeft dicht gedaan en uitgemergeld rondloopt als een wandelend skelet. De rol wordt gespeeld door Christian Bale die in deze prent letterlijk tot op het bot gaat met een vermageringskuur van 30 kg. Het verhaal werd geschreven door Nine Inch Nails fan Scott Kosar

    review,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad anderson

    Korte inhoud: Trevor Reznik (Christian Bale) is een machinewerker in een fabriek en lijdt aan zware slapeloosheid. Hij heeft al bijna een jaar geen oog meer dichtgedaan en is graatmager. Stevie (Jennifer Jason Leigh), het hoertje dat hij dagelijks bezoekt en de koffiedame in de nachtbar van het vliegveld zijn de enige vrienden die Trevor heeft. Het hoertje is intussen van hem gaan houden. Op een dag ontmoet hij een nieuwe collega, Ivan (John Sharian). Ivan heeft een kaal hoofd, sterke lichaamsbouw en is tamelijk breed. Het tegenovergestelde van Trevor. Trevors slapeloosheid wordt de oorzaak genoemd wanneer collega Miller (Michael Ironside) zijn arm verliest bij een incident waar hij de schuldige van is. Wanneer Trevor steeds gele memobriefjes op zijn koelkast ziet hangen, waarop hij door het spel galgje een naam of een woord moet invullen, en wanneer hij ontdekt dat zijn nieuwe collega Ivan helemaal niet bestaat, komt hij te weten dat er iets vreselijks gaat gebeuren. Maar zijn vrees wordt erger. Het lijkt erop dat hij ook de contacten met het hoertje en de koffiedame Marie (Aitana Sánchez-Gijón) gaat verliezen en dat iedereen zich tegen hem keert. Trevor begint aan zijn eigen verstand te twijfelen en gaat op zoek naar de realiteit. Want is zijn waarheid wel de waarheid of lijdt hij aan wanen en hallucinaties?

    Bij het zien van de film is het eerste wat in het oog springt, de toegetakelde Bale, die werkelijk veel mee heeft van de uitgeteerde figuur uit de Stephen King verfilming Thinner of zelfs van het Sloth-slachtoffer uit Se7en. Dit alleen is schokkend om te zien. En het grote verschil met de "give-me-an-oscar" make-up van Charlize Theron in Monster, is dat Bale hier werkelijk heel ver is gegaan in de portrettering van zijn ambigue personage. Zeker niet te vergelijken met de dromerige staat van het hoofdpersonage uit Insomnia of Memento.

    the_machinist.gif

    De film zal omwille van zijn underground en kleinschalig karakter zelfs nooit een kans maken om ook maar genomineerd te worden bij de oscars. So who cares? They don't. In zijn vorige films zette Bale altijd wel een knap staaltje acteerwerk neer (American Psycho, Equilibrium), en we mogen zeker opnieuw genieten of geschokt worden door zijn prestatie in The Machinist. Let wel, dat Bale een acteur is die nooit zijn personage groter zal maken dan de film, en dat deed hij ook in deze film niet. Zijn vlijmscherpe karakterstudie van zijn personage schaadt de geloofwaardigheid allerminst, maar versterkt de intrige.

    review,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad andersonreview,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad andersonreview,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad anderson
    review,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad andersonreview,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad andersonreview,the machinist,filmbespreking,christian bale,jennifer jason leigh,aitana sanchez-gijon,john sharian,michael ironside,brad anderson

    De film is geregisseerd door Brad Anderson (van Session 9 - een intelligente horror-prent in ...ja u raadt het, een instelling voor geestesgestoorde.) en speelt in deze film op een David Lynch-achtige wijze met flash-backs, visioenen, schaduwen en lugubere personages. Wat hij in zijn vorige films bewees, is dat zijn acteurregie onfeilbaar is en zijn verhaalopbouw heel zorgvuldig en efficiënt. En het is met vreugde dat ik een film heb kunnen zien die geen concessies maakt en voluit gaat voor een thriller-verhaal vanuit de diepste kelders en de donkerste zwarten van het Hitchcock-tijdperk.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 10 juli 2012

     

    *** The Machinist trailer ***
  • De vijf seizoenen van Dexter op dvd !

    Pin it!

    Het fenomeen van de serial killer is iets wat heel wat mensen aanspreekt. Je kon dit gemakkelijk merken aan de populariteit van de Hannibal Lecter films, of thrillers als Se7en (1995), Halloween (1978), The Texas Chain Saw Massacre (1974), … We worden overladen met verhalen van massa-moordenaars en hun morbide rituelen, dat we er een beetje op zijn uitgekeken. David Fincher had dit goed begrepen en vertelde zijn Zodiac (2007)-verhaal via de speurtocht van een detective en een cartoonist, zonder de serie-moordenaar af te schrijven als een soort fascinerende pop-ster.

    eric s anderson,josh bodnar,review,michael c hall,se7en,halloween,tcm,jeff lindsay,james remar,jennifer carpenter,julie benz,erik king,cs lee,david zayas,michael cuesta,filmbespreking,dexter,six feet under,hannibal lecter,zodiac,lauren velez,tv-serie,tell-tale

    Toen ik vernam dat er een tv-serie was over een serie-moordenaar had ik zoiets van: "Really, how original". Maar na het zien van de eerste afleveringen van "Dexter" werd ik in het verhaal gezogen. Voor dat ik het wist had ik het volledige eerste seizoen gezien en ik moet toegeven dat ik sta te popelen om het tweede seizoen te bekijken.

    Het uitgangspunt is vrij origineel, gezien we starten van een personage dat 'vendetta-gewijs' zich enkel vergrijpt op andere moordenaars die door de netten van het gerecht zijn geglipt of die simpelweg nog nooit zijn betrapt. Daarnaast leren we ook iets over zijn woelige jeugdjaren waar een zware traumatische ervaring zijn gevoelens compleet overhoop haalde. Maar het mooiste aan het plot is dat Dexter werkt als forensisch expert, gespecialiseerd in bloedspatten. En wanneer een andere serie-moordenaar op een heel ingenieuze manier zijn lichamen decapiteert, is hij meteen ook zijn grootste fan. Maar zijn fascinatie zal stilletjes uitlopen tot een ware nachtmerrie. Maar ik denk dat het grootste pluspunt van de serie de vertolking is van Dexter, door niemand minder dan Michael C. Hall (David Fisher uit de top-serie "Six Feet Under").

    De serie is gebaseerd op de roman van Jeff Lindsay, Darkly Dreaming Dexter, en speelt zich af in Miami waar de onopgeloste moorden worden opgestapeld. Maar wees gerust, het is toch wel verschillend van "CSI: Miami" (2002). Hier gaat het niet zozeer om de mooie kadrages, de kleurcorrecties en de coole Horatio, dan wel over een man die zijn moorddadige impulsen tot iets goeds wil ombuigen – en dat dankzij de opvoeding die hij kreeg van zijn pleegvader gespeeld door James Remar. Dexter heeft een goede band met zijn stiefzus Debra (Jennifer Carpenter) die zich heeft gekatapulteerd bij vice homicide, en heeft een relatie met Rita Bennett (Julie Benz) een moeder van twee, die uit een relatie komt met een gewelddadige man. Dexter wordt echter op de hielen gezeten door Sgt. Doakes (Erik King), die denkt dat er iets vreselijk mis is met Dexter. Maar zijn collega Angel Batista David Zayas, Vince Masuka (CS Lee) en zijn Lt. Maria Laguerta (Lauren Vélez) hebben het voor met hem.

    Dexter600

    De dialogen zijn vaak hilarisch en de voice over van Dexter – wordt minder storend naarmate de afleveringen vorderen. De zwarte humor druipt van elke aflevering af – en hoezeer het ook een verhaal is met heel wat lijken, speelt Hall het voor mekaar om compleet anders te spelen dan David Fisher uit Six Feet Under, en dat is echt een verdienste (zeker na 5 seizoenen in de huid van een gevoelig homoseksueel-personage). De regie voor de eerste 5 afleveringen waren in handen van Michael Cuesta die Tell-Tale (2009) heeft geregisseerd in een productie van Ridley en Tony Scott. Zijn verdienste is dat hij Dexter niet laat vervallen in de voor-de-hand-liggende excessieve gore, en toch genoeg van de gruwel laat zien om de toeschouwer de stuipen op het lijf te jagen.

    Dexter is geen studie van de psychologie van een serie-moordenaar, dan wel een ontspannende rit in de steegjes van Miami met een charismatisch en dubbelzinnig personage in een goed geschreven drama. Het is niet beter dan Six Feet Under maar zeker een aanrader.

    *** Dexter season 6 trailer ***

  • Brothers (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Zowel Tobey Maguire (34) als Jake Gyllenhaal (29) zijn alom bekend. Het zijn beide gerespecteerde acteurs die hun carrière gestalte gaven door hun deelname aan (voornamelijk) indrukwekkende indie-films, zoals The Ice Storm en Donnie Darko). Terwijl Maguire de eerder ontspoorde jongere vertolkte in The Cider House Rules, trad Gyllenhaal in hetzelfde spoor met The Good Girl. Later doken beiden op als homoseksuele mannen in literaire adaptaties (de ene in Wonder Boys de andere in Ang Lee’s Brokeback Mountain (2005).

    brothers,review,filmbespreking,trailer,preview,natalie portman,tobey maguire,jim sheridan,jake gyllenhaal,susanne bier,sam shepard,pearl harbor

    Als geen andere weten die twee mannen in ieder geval hoe ze een Hollywood film moet dragen. (Spider Man en The Day After Tomorrow). Maar ze hebben niet alleen hetzelfde parcours, ze trekken zelfs een beetje op mekaar. En nu zitten die twee sterren in Brothers (2009) van Jim Sheridan (hier de poster), en dan nog wel met een andere gerespecteerde actrice, Natalie Portman.

    Korte inhoud: Brothers, is een remake van Brødre (2004) van Susanne Bier, vertelt het verhaal van twee broers: de succesvolle marinier Sam (Tobey Maguire) en vrijbuiter Tommy (Jake Gyllenhaal). Hun vader Hank (Sam Shepard), een eervol onderscheiden Vietnamveteraan, laat tijdens het afscheidsmaal van Sam voor de zoveelste keer openlijk blijken van welke van zijn twee onderling zo verschillende zoons hij meer houdt en dat is niet de sociale mislukkeling Tommy. Als Sam uiteindelijk op een missie in Afghanistan vermist wordt en er weinig hoop is dat hij levend terugkeert. Sam zit maandenlang gevangen in een hol onder de grond, ze worden daar door de Talibanstrijders alleen uit gehaald om te worden gefolterd of om voor de camera de Amerikaanse missie in Afghanistan te veroordelen. In de veronderstelling dat Sam dood is probeert Tommy het verlies van zijn broer op te vangen door de verantwoordelijkheid voor Grace (Natalie Portman) en de kinderen op zich te nemen. Tegen de verwachting in groeien Tommy en Grace steeds meer naar elkaar toe. En dan komt Sam terug...

    Waar hebben we dat verhaaltje nog al eens gehoord. Oh ja, Pearl Harbor (2001). Net zoals elke Amerikaanse remake van een Europese of Aziatische film is alles gemaakt voor een mainstream doelpubliek. Maar de cruciale modificaties in de plot zijn echter geheel te rechtvaardigen, met iets minder 'emo' en net dat tikkeltje meer 'tragiek'. Het positieve aan deze prent is dat hij in tegenstelling tot heel wat andere films waar Amerikaanse militairen oprukken, niet al te fel begint te zwaaien met de Amerikaanse vlag, maar ruimte laat voor een herkenbaar menselijk drama.Het is een nederig verhaal over hoe grote gebeurtenissen het leven van gewone burgers overhoop kan halen.

    Toch kent deze prent één groot tekort. Tussen Tobey Maguire en Natalie Portman is de chemistry compleet zoek. Er zijn zo goed als geen vonken tussen die twee; niets, nougabollen. en daardoor is het vaak ongeloofwaardig dat hij, om bij haar terug te keren, in gevangenschap zijn menselijke fatsoen prijsgeeft. Het heeft veel weg van een bedaard verstandshuwelijk, meer dan een passionele relatie tussen twee individuen die niet meer van elkaar kunnen blijven. De chemie tussen Natalie Portman en Jake Gyllenhaal zit wel een stuk beter, net de exacte dosering van gevoeligheid waardoor je kan inschatten hoe kwetsbaar de toenadering wel is. Ook tussen Tobey Maguire en Jake Gyllenhaal voel je een sterke band, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit vooral te danken is aan Jake Gyllenhaal die opnieuw een prestatie van formaat levert met de prachtige vertolking van deze lastige rol. Tobey heeft wel in de tweede helft van de film iets meer dramatische scènes, maar het heeft allemaal wel een reukje van over-acting en ik bleef me afvragen waarom hij zo expressief moest overkomen (kijk zelf en je zult zien).

    Natalie Portman Maguire & Gyllenhaal pic

    Sheridan heeft resoluut gekozen voor een visueel meer verzorgde, gepolijste film , in tegenstelling tot het op 'Dogma 95' geïnspireerde origineel. Hier is geen sprake meer van schokkende hand-held-camera of de zware korrel. Over het algemeen heeft Sheridan gewoon Brødre een facelift gegeven en in een meer fraaier omhulsel verpakt, met enkele bekende Hollywood-namen. Hollywood recycleert nu eenmaal beter dan wie ook. Wat Brothers toch de moeite maakt - ondanks het feit dat het origineel uiteindelijk maar 5 jaar oud is - is het puntige tegenstelling tussen de eenvoudige en rustige uitstraling van Sam en zijn familie en anderzijds zijn militaire carrière in een afgelegen land.

    Eenmaal aan het thuisfront zie je hoe moeilijk hij het alledaagse leven ondergaat als de kwellingen die hij te verduren kreeg in gevangenschap. Hij voelt zich niet meer thuis en weet zich ook moeilijk aan te passen. Hij heeft gevochten voor vrede in een ver land, en daarvan getuigen de medailles op zijn militair uniform, maar eenmaal het uniform in de kleerkast beland, lijkt hij op zoek naar zichzelf. Toch is het niet de bedoeling dat Brothers de morele toer opgaat, maar eerder een spiegel voorschotelt waarin de personages zichzelf kunnen bekijken en zich de vraag stellen wat hier allemaal uit voortvloeit. Een aangrijpende prent die een gevoelige snaar bespeelt in de militaire machine. De film draait momenteel in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 22 september 2011

    ***Related Post***
    14/08/2007: Things We Lost in the Fire van Susanne Bier

     

    *** Brothers trailer ***

  • The Last Airbender (2010) ½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is enorm teleurstellende maar de nieuwe M. Night Shyamalan (Unbreakable, Signs, The Sixth Sense), genaamd The Last Airbender (2010) is wederom een miskleun. Zijn afdaling naar mediocriteit is begonnen met The Village (2004), een prent die ik al van heel bedenkelijke kwaliteit vond, en dit in een periode waar Shyamalan nog op handen werd gedragen door heel wat fans. Maar zijn recente films hebben ondertussen uitgewezen dat de man de pedalen heeft verloren.

    The Last  Airbender

    Korte inhoud: In een mystieke wereld leven verschillende stammen die één van de vier elementen beheersen: water, aarde, lucht en vuur. De enige persoon die alle vier elementen beheerst is de Avatar. Tijdens een aanval van de Vuurnatie verdwijnt de Avatar plotseling. Honderd jaar later ontdekken twee kinderen, Katara (Nicola Peltz) en Sokka van de Waterstam (Jackson Rathbone), een jongen genaamd Aang (Noah Ringer) die zit vastgevroren in een rots. Hij blijkt de nieuwe Avatar te zijn en hij moet het evenwicht in de wereld weer zien te herstellen. Maar dat is niet geheel zonder gevaar...

    De film is zo slecht dat deze wel eens Battlefield Earth (2000) van de troon kan stoten als meest verderfelijke big budget Hollywood prent van de laatste 25 jaar. Vroeger had je niet te klagen over het acteerwerk in de Shyamalan films. Het mocht er nauwelijks aan mankeren met ervaren rotten als Bruce Willis, Mel Gibson, Joaquin Phoenix, Adrien Brody, William Hurt,… Maar in deze The Last Airbender probeert de regisseur te bewijzen aan iedereen dat hij het ook kan met onervaren acteurs. Een enorme gok met een productiebudget van maar liefst 150 miljoen dollar. Spijtig genoeg blinkt de film uit met houterig acteerwerk. Komt daar nog bij het vreemde montagewerk, walgelijke speciale effecten met amateuristische 3D en een ridicuul en vervelend verhaaltje, en dit zou wel eens The Last Shyamalan kunnen worden. Paramount Pictures hoopt in ieder geval nog op een break-even resultaat aan de box-office, maar met de eerste cijfers binnen verwacht men dat de film in de States zal blijven steken onder het productiebudget.

    Shyamalan staat bekend voor zijn verrassende plotwendingen, maar de laatste jaren waren de twists serieus bij de haren getrokken. En na The Lady in the Water (2005) en The Happening (2008) is het opnieuw huilen van miserie. Het enige publiek dat nog wat plezier kan beleven aan deze troep zijn -12 jarigen en fans van de tv-serie "Avatar: The Last Airbender" (2005) (hoewel deze laatste misschien wel teleurgesteld zullen zijn). Nochtans ziet de film er anders visueel wel aantrekkelijk uit en is de muziekscore van James Newton Howard best te pruimen, maar de uitwerking is ronduit slecht. Paramount was van plan of hier een trilogie van te maken, maar dat zal er waarschijnlijk nooit van komen.

    M. Night Shyamalan probeert kost wat kost een nieuwe thriller uit de grond te stampen voor het te laat is en had daarvoor Bruce Willis, Gwyneth Paltrow en Bradley Cooper gecontacteerd. Maar nu blijkt dat acteur Bradley Cooper het voor bekeken houdt en kiest voor The Hangover 2 (2011) van Todd Phillips. Zes jaar geleden had Bradley nog zitten smeken voor een mogelijk rolletje in een Shyamalan film. Vandaag zien we dat de kaarten anders liggen. Het valt trouwens nog af te wachten of Shyamalan zijn filmproject gefinancierd zal krijgen na de zoveelste teleurstelling. Volgende week, 28 juli 2010 komt de film in onze zalen.

    rating

    Beoordeling: 0,5 / 5
    Recensie door op 23 juli 2010

     

    *** The Last Airbender trailer ***

  • Passchendaele (2008) *** recensie

    Pin it!

    Passchendaele (2008), het onooglijk landelijk dorpje in het midden van West-Vlaanderen ligt er hedentendage rustig en vreedzaam bij. Ooit was dat anders en verloren honderdduizenden soldaten van overal te wereld hun leven in de modderpoel van dat kleine gehuchtje dat van strategisch belang werd geacht tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het dorp ligt “in the middle of Flanders Fields" nu bezaaid met tientallen oorlogskerkhoven. Omringd door verschillende heuvels. Ook al van zo'n strategisch belang indertijd.

    passchendaele,men with brooms,paul gross,caroline dhavernas,filmbespreking,review,dvd,pride & prejudice

    Het Canadese leger heeft hier met man en macht gestreden en geleden om Passendale te veroveren. De ironie van het lot wilde dat de Duitsers het nadien opnieuw veroverden in amper een week tijd. Zowat 600'000 jonge levens werden daarvoor opgeofferd. Een normaal mens kan daar toch niet bij?

    De Slag om Passendale inspireerde niet alleen Iron Maiden voor een van hun epische songs, maar ook menig filmmaker. Passchendaele is een film van de Canadese regisseur Paul Gross (Men with Brooms). Paul Gross was blijkbaar enorm gemotiveerd om het verhaal te vertellen van Passchendaele. Zijn grootvader vocht in de slag en was getraumatiseerd door een bepaald incident met zijn bataljon. Gross schreef niet alleen de film rond dit incident, maar neemt ook meteen de hoofdrol voor zijn rekening. Het productiebudget van de film bedraagt 20 miljoen dollar en is de duurste Canadese film tot nu toe.

    Korte inhoud: Passendale 1917. Het regent onafgebroken en het slagveld is een grote modderpoel waarin iedereen verzuipt. Michael Dunne ligt onder vuur met zijn bataljon. In een poging het mitrailleursnest van de Duitsers uit te schakelen verliezen al zijn mannen het leven. Sergeant Dunne ontwaakt in een ziekenhuisbed in Canada, waar hij verzorgd wordt door een knappe verpleegster (de voor mij onbekende knappe Caroline Dhavernas). Hoe kan het ook anders? Vanaf dan neemt de film een vrij hoog weekendfilmgehalte aan. We hebben hier in eerste instantie te maken met een love-story die zich afspeelt tegen de achtergrond van de Slag om Passendale.

    Het doet een beetje denken aan de Britse kostuumfilms aka Pride & Prejudice (2005). We delen het leven van Michael en zijn integratie aan het thuisfront. We maken kennis met een driftige jongeman die per se naar het front wil. Die jongen blijkt de jonge broer te zijn van de verpleegster die Michael verzorgde. Wanneer de jonge tegen de wil van zijn zus toch naar het front vertrekt, zit er voor Michael niets anders op hem achterna te gaan.

    Gross heeft oog voor authenticiteit. Het slagveld is perfect nagemaakt en de omstandigheden mooi verbeeld. Het verliest zichzelf een beetje in de romantische kant van de zaak. Het is geen keiharde actiefilm, maar een love-story. Het niveau van een grote productie zoals we ze gewend zijn wordt niet gehaald, maar de film verveelt niet of irriteert niet. Waar je je in het begin afvraagt naar wat je nu zit te kijken, wordt je dan toch meegesleept in het verhaal. Het blijft allemaal vrij luchtig en licht verteerbaar. Voorspelbaar ook, maar het entertainment gehalte blijft redelijk. Op het einde vergaloppeert hij zich een klein beetje, maar dat past perfect in dit soort films. Om in de sfeer van de film te blijven: perfect als het buiten een hondenweer is.

    De extra’s op de blu-ray bevatten een leuke making-off van 45 minuten, met een luchtig gehouden historische achtergrond. Altijd interessant voor mensen die van oorlogsgeschiedenis houden.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 21 juli 2010

  • Out of Africa (1985) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Eén van de meest prestigieuze romantische drama's is ongetwijfeld Out of Africa (1985) van Sydney Pollack, genomineerd voor 11 Oscars en bekroond met 7 beeldjes, waaronder Best Picture. Met de blu-ray release door Universal, is dit de unieke gelegenheid voor een bespreking.

    out of africa,sydney pollack,universal,meryl streep,klaus maria brandauer,robert redford,michael kitchen,lawrence of arabia,witness,the horse whisperer,the bridges of madison county,john barry,filmbespreking,review,preview,trailer

    Korte inhoud: Het is 1913. De vermogende Deense Karen Dinesen (Meryl Streep) heeft zojuist haar geliefde verloren en om niet eenzaam te zijn doet ze zijn broer, de Zweedse baron Bror von Blixen-Finecke (Klaus Maria Brandauer), het voorstel om met haar te trouwen. Ze sluiten een verstandshuwelijk waarbij Bror gebruik kan maken van Karens vermogen en zij de status van barones krijgt en niet alleen achterblijft. Ze vestigen zich in Kenia, waar ze een koffieplantage opzetten. Al gauw blijkt Karen er echter alleen voor te staan, omdat Bror regelmatig weg is om te jagen, te reizen en achter andere vrouwen aan te gaan. Ze probeert zich te redden met de hulp van de lokale bevolking, de Kikuyu. Haar eenzame avonden op de ranch zijn voorbij wanneer ze avonturier Denys Finch-Hatton (Robert Redford) ontmoet en zijn vriend Berkely Cole (Michael Kitchen). Aanvankelijk heeft ze haar zinnen op Cole gezet, maar wanneer hij niets van haar moet hebben trekt ze meer richting Denys. Hij heeft haar al een keer gered uit de klauwen van een leeuw en zijn aanwezigheid doet haar goed. Ze bewondert hem om zijn vrije en onafhankelijke levensstijl en zijn kennis over Afrika. Hij is op zijn beurt geïntrigeerd door haar prachtige vertelkunst. De twee storten zich in een hartstochtelijke liefdesaffaire. Het geluk duurt echter niet lang, want de Eerste Wereldoorlog breekt uit. De Engelse kolonisten trekken ten strijde, zo ook Denys, Karen weer alleen achterlatend...

    Net zoals Lawrence of Arabia (1962) pakt deze prent uit met een zinderende muziekscore en IMAX landschapsfotografie. Daar waar het verschilt met het meesterwerk van David Lean ligt wederom bij het scenario. Out of Africa heeft uiteindelijk een ordinair en melig plot zonder veel diepgang of gravitas en de personages zijn allesbehalve complex of zelfs interessant genoeg om 160 minuten te volgen. Maar dankzij de uitstekende acteerwerk van Streep en Redford, blijf je aangetrokken door het geheel. Ook al had Witness (1985) eigenlijk de grote winnaar moeten zijn die beruchte Oscar-avond, in dit anders flauw filmjaar.

    Out of Africa heeft in ieder geval deze twee acteurs meer credit gegeven binnen Hollywood en beiden hebben het avontuur nog maar eens herhaald met oa. The Horse Whisperer en The Bridges of Madison County. Vreemd genoeg is de romance tussen die twee sterren niet altijd even overtuigend in de film, en vergeleken met de passie die van het scherm spat in Witness begrijp ik niet waarom deze film zo’n prestige-status genoot. Ik vermoed dat de interactie tussen beiden zijn vleugels kreeg dankzij de majestueuze muziekscore van John Barry. De muziek zorgde ervoor dat bepaalde scènes zelfs een episch karakter kregen.

    Meryl Streep is een talentvolle actrice, maar is niet bepaald de meest aantrekkelijke vrouw uit Hollywood. Ook in deze Out of Africa vind ik ze hoegenaamd niet bijster aanstekelijk. Met uitzondering van één erotisch geladen scène waar Robert Redford de haren wast van Streep, misschien wel de meest aantrekkelijke verschijning uit haar carrière. Enkel spijtig dat dergelijke scènes zo schaars zijn in deze prent. Misschien geen meesterwerk maar wel een ontspannende romance die jullie zeker moeten gezien hebben, al was het maar voor die ene scène of voor de prachtige beelden en de knappe muziekscore.

    De blu-ray extras zijn zeker een reden om deze schijf aan te schaffen. Er is niet alleen de noodzakelijke audio-commentaar van Sydney Pollack over de film, maar tevens documentaires met een totale duur van 70 minuten, alsook 15 minuten deleted scenes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 2 juli 2010

     

    *** Out of Africa trailer ***