De FilmBlog

Het fenomeen van de serial killer is iets wat heel wat mensen aanspreekt. Je kon dit gemakkelijk merken aan de populariteit van de Hannibal Lecter films, of thrillers als Se7en (1995), Halloween (1978), The Texas Chain Saw Massacre (1974), … We worden overladen met verhalen van massa-moordenaars en hun morbide rituelen, dat we er een beetje op zijn uitgekeken. David Fincher had dit goed begrepen en vertelde zijn Zodiac (2007)-verhaal via de speurtocht van een detective en een cartoonist, zonder de serie-moordenaar af te schrijven als een soort fascinerende pop-ster.

Toen ik vernam dat er een tv-serie was over een serie-moordenaar had ik zoiets van: "Really, how original". Maar na het zien van de eerste afleveringen van "Dexter" werd ik in het verhaal gezogen. Voor dat ik het wist had ik het volledige eerste seizoen gezien en ik moet toegeven dat ik sta te popelen om het tweede seizoen te bekijken.

Het uitgangspunt is vrij origineel, gezien we starten van een personage die 'vendetta-gewijs' zich enkel vergrijpt op andere moordenaars die door de netten van het gerecht zijn geglipt of die simpelweg nog nooit zijn betrapt. Daarnaast leren we ook iets over zijn woelige jeugdjaren waar een zware traumatische ervaring zijn gevoelens compleet overhoop haalde. Maar het mooiste aan het plot is dat Dexter werkt als forensisch expert, gespecialiseerd in bloedspatten. En wanneer een andere serie-moordenaar op een heel ingenieuze manier zijn lichamen decapiteert, is hij meteen ook zijn grootste fan. Maar zijn fascinatie zal stilletjes uitlopen tot een ware nachtmerrie. Maar ik denk dat het grootste pluspunt van de serie de vertolking is van Dexter, door niemand minder dan Michael C. Hall (David Fisher uit de top-serie "Six Feet Under").

De serie is gebaseerd op de roman van Jeff Lindsay, Darkly Dreaming Dexter, en speelt zich af in Miami waar de onopgeloste moorden worden opgestapeld. Maar wees gerust, het is toch wel verschillend van "CSI: Miami" (2002). Hier gaat het niet zozeer om de mooie kadrages, de kleurcorrecties en de coole Horatio, dan wel over een man die zijn moorddadige impulsen tot iets goeds wil ombuigen – en dat dankzij de opvoeding die hij kreeg van zijn pleegvader gespeeld door James Remar. Dexter heeft een goede band met zijn stiefzus Debra (Jennifer Carpenter) die zich heeft gekatapulteerd bij vice homicide, en heeft een relatie met Rita Bennett (Julie Benz) een moeder van twee, die uit een relatie komt met een gewelddadige man. Dexter wordt echter op de hielen gezeten door Sgt. Doakes (Erik King), die denkt dat er iets vreselijk mis is met Dexter. Maar zijn collega Angel Batista David Zayas, Vince Masuka (CS Lee) en zijn Lt. Maria Laguerta (Lauren Vélez) hebben het voor met hem.

De dialogen zijn vaak hilarisch en de voice over van Dexter – wordt minder storend naarmate de afleveringen vorderen. De zwarte humor druipt van elke aflevering af – en hoezeer het ook een verhaal is met heel wat lijken, speelt Hall het voor mekaar om compleet anders te spelen dan David Fisher uit Six Feet Under, en dat is echt een verdienste (zeker na 5 seizoenen in de huid van een gevoelig homoseksueel-personage). De regie voor de eerste 5 afleveringen waren in handen van Michael Cuesta die Tell-Tale (2009) heeft geregisseerd in een productie van Ridley en Tony Scott. Zijn verdienste is dat hij Dexter niet laat vervallen in de voor-de-hand-liggende excessieve gore, en toch genoeg van de gruwel laat zien om de toeschouwer de stuipen op het lijf te jagen.

Dexter is geen studie van de psychologie van een serie-moordenaar, dan wel een ontspannende rit in de steegjes van Miami met een charismatisch en dubbelzinnig personage in een goed geschreven drama. Het is niet beter dan Six Feet Under maar zeker een aanrader.

Zowel Tobey Maguire (34) als Jake Gyllenhaal (29) zijn alom bekend. Het zijn beide gerespecteerde acteurs die hun carrière gestalte gaven door hun deelname aan (voornamelijk) indrukwekkende indie-films, zoals The Ice Storm en Donnie Darko). Terwijl Maguire de eerder ontspoorde jongere vertolkte in The Cider House Rules, trad Gyllenhaal in hetzelfde spoor met The Good Girl. Later doken beiden op als homoseksuele mannen in literaire adaptaties (de ene in Wonder Boys de andere in Ang Lee’s Brokeback Mountain (2005).

Als geen andere weten die twee mannen in ieder geval hoe ze een Hollywood film moet dragen. (Spider Man en The Day After Tomorrow). Maar ze hebben niet alleen hetzelfde parcours, ze trekken zelfs een beetje op mekaar. En nu zitten die twee sterren in Brothers (2009) van Jim Sheridan (hier de poster), en dan nog wel met een andere gerespecteerde actrice, Natalie Portman.

Korte inhoud: Brothers, is een remake van Brødre (2004) van Susanne Bier, vertelt het verhaal van twee broers: de succesvolle marinier Sam (Tobey Maguire) en vrijbuiter Tommy (Jake Gyllenhaal). Hun vader Hank (Sam Shepard), een eervol onderscheiden Vietnamveteraan, laat tijdens het afscheidsmaal van Sam voor de zoveelste keer openlijk blijken van welke van zijn twee onderling zo verschillende zoons hij meer houdt en dat is niet de sociale mislukkeling Tommy. Als Sam uiteindelijk op een missie in Afghanistan vermist wordt en er weinig hoop is dat hij levend terugkeert. Sam zit maandenlang gevangen in een hol onder de grond, ze worden daar door de Talibanstrijders alleen uit gehaald om te worden gefolterd of om voor de camera de Amerikaanse missie in Afghanistan te veroordelen. In de veronderstelling dat Sam dood is probeert Tommy het verlies van zijn broer op te vangen door de verantwoordelijkheid voor Grace (Natalie Portman) en de kinderen op zich te nemen. Tegen de verwachting in groeien Tommy en Grace steeds meer naar elkaar toe. En dan komt Sam terug...

Waar hebben we dat verhaaltje nog al eens gehoord. Oh ja, Pearl Harbor (2001). Net zoals elke Amerikaanse remake van een Europese of Aziatische film is alles gemaakt voor een mainstream doelpubliek. Maar de cruciale modificaties in de plot zijn echter geheel te rechtvaardigen, met iets minder 'emo' en net dat tikkeltje meer 'tragiek'. Het positieve aan deze prent is dat hij in tegenstelling tot heel wat andere films waar Amerikaanse militairen oprukken, niet al te fel begint te zwaaien met de Amerikaanse vlag, maar ruimte laat voor een herkenbaar menselijk drama.Het is een nederig verhaal over hoe grote gebeurtenissen het leven van gewone burgers overhoop kan halen.

Toch kent deze prent één groot tekort. Tussen Tobey Maguire en Natalie Portman is de chemistry compleet zoek. Er zijn zo goed als geen vonken tussen die twee; niets, nougabollen. en daardoor is het vaak ongeloofwaardig dat hij, om bij haar terug te keren, in gevangenschap zijn menselijke fatsoen prijsgeeft. Het heeft veel weg van een bedaard verstandshuwelijk, meer dan een passionele relatie tussen twee individuen die niet meer van elkaar kunnen blijven. De chemie tussen Natalie Portman en Jake Gyllenhaal zit wel een stuk beter, net de exacte dosering van gevoeligheid waardoor je kan inschatten hoe kwetsbaar de toenadering wel is. Ook tussen Tobey Maguire en Jake Gyllenhaal voel je een sterke band, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit vooral te danken is aan Jake Gyllenhaal die opnieuw een prestatie van formaat levert met de prachtige vertolking van deze lastige rol. Tobey heeft wel in de tweede helft van de film iets meer dramatische scènes, maar het heeft allemaal wel een reukje van over-acting en ik bleef me afvragen waarom hij zo expressief moest overkomen (kijk zelf en je zult zien).

Sheridan heeft resoluut gekozen voor een visueel meer verzorgde, gepolijste film , in tegenstelling tot het op 'Dogma 95' geïnspireerde origineel. Hier is geen sprake meer van schokkende hand-held-camera of de zware korrel. Over het algemeen heeft Sheridan gewoon Brødre een facelift gegeven en in een meer fraaier omhulsel verpakt, met enkele bekende Hollywood-namen. Hollywood recycleert nu eenmaal beter dan wie ook. Wat Brothers toch de moeite maakt - ondanks het feit dat het origineel uiteindelijk maar 5 jaar oud is - is het puntige tegenstelling tussen de eenvoudige en rustige uitstraling van Sam en zijn familie en anderzijds zijn militaire carrière in een afgelegen land.

Eenmaal aan het thuisfront zie je hoe moeilijk hij het alledaagse leven ondergaat als de kwellingen die hij te verduren kreeg in gevangenschap. Hij voelt zich niet meer thuis en weet zich ook moeilijk aan te passen. Hij heeft gevochten voor vrede in een ver land, en daarvan getuigen de medailles op zijn militair uniform, maar eenmaal het uniform in de kleerkast beland, lijkt hij op zoek naar zichzelf. Toch is het niet de bedoeling dat Brothers de morele toer opgaat, maar eerder een spiegel voorschotelt waarin de personages zichzelf kunnen bekijken en zich de vraag stellen wat hier allemaal uit voortvloeit. Een aangrijpende prent die een gevoelige snaar bespeelt in de militaire machine. De film draait momenteel in de bioscoop.

***Related Post***
14/08/2007: Things We Lost in the Fire van Susanne Bier

Het is enorm teleurstellende maar de nieuwe M. Night Shyamalan (Unbreakable, Signs, The Sixth Sense), genaamd The Last Airbender (2010) is wederom een miskleun. Zijn afdaling naar mediocriteit is begonnen met The Village (2004), een prent die ik al van heel bedenkelijke kwaliteit vond, en dit in een periode waar Shyamalan nog op handen werd gedragen door heel wat fans. Maar zijn recente films hebben ondertussen uitgewezen dat de man de pedalen heeft verloren.

Korte inhoud: In een mystieke wereld leven verschillende stammen die één van de vier elementen beheersen: water, aarde, lucht en vuur. De enige persoon die alle vier elementen beheerst is de Avatar. Tijdens een aanval van de Vuurnatie verdwijnt de Avatar plotseling. Honderd jaar later ontdekken twee kinderen, Katara (Nicola Peltz) en Sokka van de Waterstam (Jackson Rathbone), een jongen genaamd Aang (Noah Ringer) die zit vastgevroren in een rots. Hij blijkt de nieuwe Avatar te zijn en hij moet het evenwicht in de wereld weer zien te herstellen. Maar dat is niet geheel zonder gevaar...

De film is zo slecht dat deze wel eens Battlefield Earth (2000) van de troon kan stoten als meest verderfelijke big budget Hollywood prent van de laatste 25 jaar. Vroeger had je niet te klagen over het acteerwerk in de Shyamalan films. Het mocht er nauwelijks aan mankeren met ervaren rotten als Bruce Willis, Mel Gibson, Joaquin Phoenix, Adrien Brody, William Hurt,… Maar in deze The Last Airbender probeert de regisseur te bewijzen aan iedereen dat hij het ook kan met onervaren acteurs. Een enorme gok met een productiebudget van maar liefst 150 miljoen dollar. Spijtig genoeg blinkt de film uit met houterig acteerwerk. Komt daar nog bij het vreemde montagewerk, walgelijke speciale effecten met amateuristische 3D en een ridicuul en vervelend verhaaltje, en dit zou wel eens The Last Shyamalan kunnen worden. Paramount Pictures hoopt in ieder geval nog op een break-even resultaat aan de box-office, maar met de eerste cijfers binnen verwacht men dat de film in de States zal blijven steken onder het productiebudget.

Shyamalan staat bekend voor zijn verrassende plotwendingen, maar de laatste jaren waren de twists serieus bij de haren getrokken. En na The Lady in the Water (2005) en The Happening (2008) is het opnieuw huilen van miserie. Het enige publiek dat nog wat plezier kan beleven aan deze troep zijn -12 jarigen en fans van de tv-serie "Avatar: The Last Airbender" (2005) (hoewel deze laatste misschien wel teleurgesteld zullen zijn). Nochtans ziet de film er anders visueel wel aantrekkelijk uit en is de muziekscore van James Newton Howard best te pruimen, maar de uitwerking is ronduit slecht. Paramount was van plan of hier een trilogie van te maken, maar dat zal er waarschijnlijk nooit van komen.

M. Night Shyamalan probeert kost wat kost een nieuwe thriller uit de grond te stampen voor het te laat is en had daarvoor Bruce Willis, Gwyneth Paltrow en Bradley Cooper gecontacteerd. Maar nu blijkt dat acteur Bradley Cooper het voor bekeken houdt en kiest voor The Hangover 2 (2011) van Todd Phillips. Zes jaar geleden had Bradley nog zitten smeken voor een mogelijk rolletje in een Shyamalan film. Vandaag zien we dat de kaarten anders liggen. Het valt trouwens nog af te wachten of Shyamalan zijn filmproject gefinancierd zal krijgen na de zoveelste teleurstelling. Volgende week, 28 juli 2010 komt de film in onze zalen.

Passchendaele (2008), het onooglijk landelijk dorpje in het midden van West-Vlaanderen ligt er hedentendage rustig en vreedzaam bij. Ooit was dat anders en verloren honderdduizenden soldaten van overal te wereld hun leven in de modderpoel van dat kleine gehuchtje dat van strategisch belang werd geacht tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het dorp ligt “in the middle of Flanders Fields" nu bezaaid met tientallen oorlogskerkhoven. Omringd door verschillende heuvels. Ook al van zo'n strategisch belang indertijd.

Het Canadese leger heeft hier met man en macht gestreden en geleden om Passendale te veroveren. De ironie van het lot wilde dat de Duitsers het nadien opnieuw veroverden in amper een week tijd. Zowat 600'000 jonge levens werden daarvoor opgeofferd. Een normaal mens kan daar toch niet bij?

De Slag om Passendale inspireerde niet alleen Iron Maiden voor een van hun epische songs, maar ook menig filmmaker. Passchendaele is een film van de Canadese regisseur Paul Gross (Men with Brooms). Paul Gross was blijkbaar enorm gemotiveerd om het verhaal te vertellen van Passchendaele. Zijn grootvader vocht in de slag en was getraumatiseerd door een bepaald incident met zijn bataljon. Gross schreef niet alleen de film rond dit incident, maar neemt ook meteen de hoofdrol voor zijn rekening. Het productiebudget van de film bedraagt 20 miljoen dollar en is de duurste Canadese film tot nu toe.

Korte inhoud: Passendale 1917. Het regent onafgebroken en het slagveld is een grote modderpoel waarin iedereen verzuipt. Michael Dunne ligt onder vuur met zijn bataljon. In een poging het mitrailleursnest van de Duitsers uit te schakelen verliezen al zijn mannen het leven. Sergeant Dunne ontwaakt in een ziekenhuisbed in Canada, waar hij verzorgd wordt door een knappe verpleegster (de voor mij onbekende knappe Caroline Dhavernas). Hoe kan het ook anders? Vanaf dan neemt de film een vrij hoog weekendfilmgehalte aan. We hebben hier in eerste instantie te maken met een love-story die zich afspeelt tegen de achtergrond van de Slag om Passendale.

Het doet een beetje denken aan de Britse kostuumfilms aka Pride & Prejudice (2005). We delen het leven van Michael en zijn integratie aan het thuisfront. We maken kennis met een driftige jongeman die per se naar het front wil. Die jongen blijkt de jonge broer te zijn van de verpleegster die Michael verzorgde. Wanneer de jonge tegen de wil van zijn zus toch naar het front vertrekt, zit er voor Michael niets anders op hem achterna te gaan.

Gross heeft oog voor authenticiteit. Het slagveld is perfect nagemaakt en de omstandigheden mooi verbeeld. Het verliest zichzelf een beetje in de romantische kant van de zaak. Het is geen keiharde actiefilm, maar een love-story. Het niveau van een grote productie zoals we ze gewend zijn wordt niet gehaald, maar de film verveelt niet of irriteert niet. Waar je je in het begin afvraagt naar wat je nu zit te kijken, wordt je dan toch meegesleept in het verhaal. Het blijft allemaal vrij luchtig en licht verteerbaar. Voorspelbaar ook, maar het entertainment gehalte blijft redelijk. Op het einde vergaloppeert hij zich een klein beetje, maar dat past perfect in dit soort films. Om in de sfeer van de film te blijven: perfect als het buiten een hondenweer is.

De extra’s op de blu-ray bevatten een leuke making-off van 45 minuten, met een luchtig gehouden historische achtergrond. Altijd interessant voor mensen die van oorlogsgeschiedenis houden.

Eén van de meest prestigieuze romantische drama's is ongetwijfeld Out of Africa (1985) van Sydney Pollack, genomineerd voor 11 Oscars en bekroond met 7 beeldjes, waaronder Best Picture. Met de blu-ray release door Universal, is dit de unieke gelegenheid voor een bespreking.

Korte inhoud: Het is 1913. De vermogende Deense Karen Dinesen (Meryl Streep) heeft zojuist haar geliefde verloren en om niet eenzaam te zijn doet ze zijn broer, de Zweedse baron Bror von Blixen-Finecke (Klaus Maria Brandauer), het voorstel om met haar te trouwen. Ze sluiten een verstandshuwelijk waarbij Bror gebruik kan maken van Karens vermogen en zij de status van barones krijgt en niet alleen achterblijft. Ze vestigen zich in Kenia, waar ze een koffieplantage opzetten. Al gauw blijkt Karen er echter alleen voor te staan, omdat Bror regelmatig weg is om te jagen, te reizen en achter andere vrouwen aan te gaan. Ze probeert zich te redden met de hulp van de lokale bevolking, de Kikuyu. Haar eenzame avonden op de ranch zijn voorbij wanneer ze avonturier Denys Finch-Hatton (Robert Redford) ontmoet en zijn vriend Berkely Cole (Michael Kitchen). Aanvankelijk heeft ze haar zinnen op Cole gezet, maar wanneer hij niets van haar moet hebben trekt ze meer richting Denys. Hij heeft haar al een keer gered uit de klauwen van een leeuw en zijn aanwezigheid doet haar goed. Ze bewondert hem om zijn vrije en onafhankelijke levensstijl en zijn kennis over Afrika. Hij is op zijn beurt geïntrigeerd door haar prachtige vertelkunst. De twee storten zich in een hartstochtelijke liefdesaffaire. Het geluk duurt echter niet lang, want de Eerste Wereldoorlog breekt uit. De Engelse kolonisten trekken ten strijde, zo ook Denys, Karen weer alleen achterlatend...

Net zoals Lawrence of Arabia (1962) pakt deze prent uit met een zinderende muziekscore en IMAX landschapsfotografie. Daar waar het verschilt met het meesterwerk van David Lean ligt wederom bij het scenario. Out of Africa heeft uiteindelijk een ordinair en melig plot zonder veel diepgang of gravitas en de personages zijn allesbehalve complex of zelfs interessant genoeg om 160 minuten te volgen. Maar dankzij de uitstekende acteerwerk van Streep en Redford, blijf je aangetrokken door het geheel. Ook al had Witness (1985) eigenlijk de grote winnaar moeten zijn die beruchte Oscar-avond, in dit anders flauw filmjaar.

Out of Africa heeft in ieder geval deze twee acteurs meer credit gegeven binnen Hollywood en beiden hebben het avontuur nog maar eens herhaald met oa. The Horse Whisperer en The Bridges of Madison County. Vreemd genoeg is de romance tussen die twee sterren niet altijd even overtuigend in de film, en vergeleken met de passie die van het scherm spat in Witness begrijp ik niet waarom deze film zo’n prestige-status genoot. Ik vermoed dat de interactie tussen beiden zijn vleugels kreeg dankzij de majestueuze muziekscore van John Barry. De muziek zorgde ervoor dat bepaalde scènes zelfs een episch karakter kregen.

Meryl Streep is een talentvolle actrice, maar is niet bepaald de meest aantrekkelijke vrouw uit Hollywood. Ook in deze Out of Africa vind ik ze hoegenaamd niet bijster aanstekelijk. Met uitzondering van één erotisch geladen scène waar Robert Redford de haren wast van Streep, misschien wel de meest aantrekkelijke verschijning uit haar carrière. Enkel spijtig dat dergelijke scènes zo schaars zijn in deze prent. Misschien geen meesterwerk maar wel een ontspannende romance die jullie zeker moeten gezien hebben, al was het maar voor die ene scène of voor de prachtige beelden en de knappe muziekscore.

De blu-ray extras zijn zeker een reden om deze schijf aan te schaffen. Er is niet alleen de noodzakelijke audio-commentaar van Sydney Pollack over de film, maar tevens documentaires met een totale duur van 70 minuten, alsook 15 minuten deleted scenes.

Guy Ritchie, de man achter topfilms als Snatch (2000) en Lock, Stock and 2 Smoking Barrels (1998) alsook die twee blamages Revolver (2005) en Swept Away (2002) en de wisselvallige Rock’n’Rolla (2008), werd verrassend gekozen om een 21-eeuwse adaptie van het klassieke detectiveverhaal Sherlock Holmes (2009) te verfilmen, na zijn flamboyante. "The right man for the job? " Jazeker blijkt achteraf. Warner Brothers nam een risico door deze zeer wisselvallige regisseur aan te werven voor een franchise met dergelijk hoog potentieel, maar gokte goed want het werd een leuke film.

Ontelbaar veel bronmateriaal van boeken tot strips tot de meeste verfilmingen ooit voor een personage, naambekendheid én Hollywood’s goudhaantje Robert Downey Jr. als kers op de taart maakten het er wel veel makkelijker op voor Ritchie om dit project tot een goed einde te brengen. Hij nam dit geschenk dan ook met twee handen aan en kijk: ‘De film is goed’.

Niet van een buitengewoon hoog niveau, maar een ontspannende doch ietwat hyperkinetische film (typisch voor de moderne blockbuster natuurlijk) die zich weliswaar losrukt van de middenmoot door een mooie vertelstijl, een verrassend plot (voor de één wat meer dan voor de ander), sterke acteerprestaties en sfeervolle inkleding. Londen wordt namelijk mooi in beeld gezet. Een donkere Victoriaanse stijl wordt gehanteerd wat de film een zeer grauwe sfeer geeft die bijblijft. Voortreffelijk gedaan dus, net als bij From Hell (2001) en Sleepy Hollow (1999) waar de production-design ook van een gelijkaardig niveau waren.

Een zelfde filmstijl van shots uit Ritchie’s oudere films - de zogenaamde ‘MTV-videoclip-stijl’ gooit af en toe wat roet in het eten, maar in zijn geheel is het een mooi in beeld gezette film. Als je een fan bent van deze ‘chap’ zijn oudere films, vallen namelijk de gerecycleerde actiescènes op. Vooral de scène waarbij Sherlock Holmes voor de fun een boksmatch uitvecht in een wijnkelder wekt herinneringen op aan een vechtende Brad Pitt in Snatch.

Al moffelt Ritchie dit falen van originaliteit deels weg door telkens een lekker vernuftig voorwendsel op die actiesequenties op te voeren: steeds als Holmes in een benarde situatie terechtkomt zie je op voorhand hoe hij er zich uit gaat helpen door middel van mooi in beeld gezette slow-motion shots, waarna de scène opnieuw in normale snelheid wordt weergegeven. Zeer vernuftig.

Maar vooral de acteerprestaties tillen de film naar een hoger niveau. Mark Strong is echt een topacteur in wording. Zijn talent kwam al naar boven in Body of Lies (2008), waar hij een kleurloze Di Caprio onder tafel speelde, en onlangs nog schitterde als villain in Kick-Ass (2010). Zijn keuze als Lord Blackwood klopt als een bus en hij zet hier met verve een sterk karakter neer. Al opgemerkt trouwens dat de man enorm veel uiterlijke gelijkenissen vertoont met Andy Garcia?

Maar ook Jude Law staat goed te acteren als Holmes’ sidekick Watson. Eindelijk eens een waardige rol voor deze toch wel ondergewaardeerde acteur. En dan hebben we nog de wulpse deerne van dienst: een prachtige Rachel McAdems die als divegge Irene Adler die goed staat te acteren en zorgt voor een haat-liefde affaire die de ontwikkeling van Sherlock Holmes’ personage ten goede komt. Ook over Robert Downey Jr. alleen maar positieve commentaar. Het is even onwennig om hem met een Engels accent bezig te zien maar dat went. Downey geeft een ongemeen prettige chaos en humoristische "schwoong" aan zijn personage zodoende dat hij gemakkelijk de film kan dragen maar zonder een one-man-show op te voeren.

Opletten trouwens voor de prachtige bijrol van Robert Maillet, ex-worstelaar bij de WWF, die een zekere ‘Dredger’ speelt. Een Franse huurmoordenaar die Holmes een kopje kleiner moet maken. De man is fantastisch. Een Franssprekende kolos van 2m13 die een halve film lang Holmes op de hielen zit met een hamer van 50 kilo en alles op zijn weg verpulverd. Onderweg laat hij in zijn vernielzucht zelfs een groot zeeschip kapzeisen! Dat is entertainment van de bovenste plank. Geloofwaardigheid primeert niet in deze film, wel een flinke dosis fun. Al wordt de film nooit ordinair of goedkoop. En zo hoort het!

Korte inhoud: Het verhaal gaat over de recentste zaak die Sherlock Holmes en zijn trouwe kompaan Dr. Watson weten op te lossen. Na 5 gruwelijke moorden, gepleegd door een zekere Lord Blackwood, die zich bezighoudt met zwarte magie en sadistische experimenten, komt Inspecteur Holmes op de proppen om prompt een einde te stellen aan de tirade van rituele slachtingen die Engeland in de ban houden.Dit nadat hij eigenhandig Blackwood opspoort in een ondergrondse kerker in hartje London om hem daar op heterdaad te betrappen en in stijl in te rekenen.

‘Case solved’ denkt onze meester-detective dan: achter de tralies met Blackwood, de strop er rond en klaar. Maar dat is nog maar het begin van de terreur. Want enkele dagen later komt er een ogenschijnlijk bovennatuurlijke twist naar voren wanneer na zijn ophanging Lord Blackwood opgestaan blijkt uit de dood! Hij loopt terug vrolijk rond en begint als vanouds aan zijn moordpartijen. Bovendien houdt hij zich in het geniep bezig met een sekte op te richten met maar één doel: de gehele Westerse beschaving domineren met als wapen zijn bovennatuurlijke magie. Hij gebruikt bruut geweld om zijn doel te bereiken en niemand kan hem stoppen. "My death was only the beginning" kraamt hij uit.

De enige die dit weglacht en de zaken helder ziet is Sherlock Holmes natuurlijk, die voor de eer en niét voor het geld Blackwood koste wat kost opnieuw wil vinden en voor een tweede maal een einde wil brengen aan zijn waanzin. Het loopt echter goed fout wanneer Holmes’ ex liefje, stoeipoes ’slash’ dievegge Irene Adler in de weg komt te lopen en al snel Watson en Sherlock in de problemen brengt. Wat zich afwikkelt is een spannend verhaal waar avontuur, humor, sfeer en veel actie centraal staan.

Deze film bewijst dat Guy Ritchie nog steeds een degelijke cineast is en terug in ‘goeden doen’ verkeert. Je kunt stellen dat hij het gemakkelijk had met een dergelijke cast en kapitaal voorhanden maar er zijn genoeg voorbeelden voorhanden van andere regisseurs die het verpesten tot en met. Recentelijk: Mike Newell met de prul Prince of Persia: The Sands of Time (2010) op kop. Guy Ritchie die terug bachelor is lijkt herboren. Hij is verlost uit de klauwen van verdorven popkoningin Madonna en zie, hij levert als vanouds puik werk. Hij verdient alle lof bij deze plezierige film die niets meer wil zijn dan amusante popcorn-fun voor jong en oud. Er wordt trouwens volop gewerkt aan een Sherlock Holmes sequel. Nu even genieten van deze film: uit op DVD en Blu-Ray.

En ja, als jullie zich afvragen waar de scène is gebleven met Rachel McAdams in sexy lingerie, ik weet het zelf niet. Deze erotische scène zat in de eerste trailers en pics, maar niet in de final cut. Onbegrijpelijk dat deze scène geknipt werd. Ze staat zelfs niet op de extras op de blu-ray schijf. Als je dan nog weet dat de audio-commentaar van Guy Ritchie ontbreekt heb je het gevoel dat de wisselvallige regisseur kort aan het lijntje werd gehouden binnen WB, en hij hierover niets mocht vertellen. Ik zie anders geen enkele mogelijke verklaring om de jartelles van McAdams uit de prent te knippen en te vervangen door een ietwat brave scène waar Sherlock verdoofd wordt. En dat was trouwens niet de enige scène met McAdams die werd geknipt. Enkel al om die reden verliest de film al een halve ster.

***Related Posts***
15/05/2010: De Ultieme Sherlock Holmes Quiz
28/01/2010: Sherlock Holmes 2
19/05/2009: Sherlock Holmes volgens Guy Ritchie
01/04/2009: Sherlock Holmes poster

Hier is een wel heel bizarre prent met Paul Giamatti (Sideways, Cinderella Man) die in Cold Souls (2009) zichzelf speelt met heel wat filosofische ontboezemingen. Hij studeert de hoofdrol in van het toneelstuk Oom Vanja van Tjechov.

Hij stort zich volledig in de repetities maar heeft moeite om de ‘goddelijke inspiratie' te vinden, loopt uiteindelijk vast en staat op de rand om emotioneel in te storten. Hij zit in feite opgesloten in het personage van zijn toneelrol en verzeilt in een existentiële crisis. Zijn oog valt echter op een artikel in een magazine dat gaat over het futuristische bedrijf ‘Soul Storage' dat zielen kan opslaan. Dat zou de oplossing voor zijn emotionele crisis kunnen zijn, zijn geest is dan even schoon.

Korte inhoud: 'Cold Souls' is een surrealistische komedie waarin Paul Giamatti een acteur speelt, genaamd Paul Giamatti. In het magazine The New Yorker leest hij een artikel over een bedrijf dat zielen van mensen invriest en opslaat. Voor Paul zou het weleens de sleutel naar geluk kunnen zijn waarnaar hij op zoek is. Maar helaas wordt hij het slachtoffer van 'zielenhandel'. Paul reist naar Rusland waar hij zijn gestolen ziel terug wil krijgen van een ambitieuze, maar talentloze soapactrice.

Deze surrealistische prent van Sophie Barthes (Happiness) was te zien op het Filmfestival van de Fantastische Film (Bifff) te Brussel, een paar maand geleden. Het is geen film die me zal bijblijven, maar desondanks een mooie rol voor Giamatti. Je moet er in het begin wel even aan wennen. Hij bouwt heel rustig aan zijn rol en legt de onzekerheden van zijn karakter , en dus zichzelf, bloot. Zijn vertolking is zowel verontrustend als vreedzaam. Het concept lijkt wel dat Giamatti’s vertolking van Giamatti zichzelf niet kan begrijpen, tot op het moment dat zijn vertolking terugkijkt naar Giamatti zelf. Het klinkt ingewikkeld, maar zo zijn existentiële crisissituaties meestal wel.

Het is in ieder geval een verademing om nog een totaal eigenzinnige komedie te zien.die het niet moeten hebben van smoelenwerk van Ben Stiller of typetjes als Jack Black en Owen Wilson. Dit is humor van een compleet andere caliber. Het is het soort humor die je ziet in Being John Malkovich en Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Het is surrealistisch genot op een bedje van een complexe identiteitscrisis. Het is enerzijds een komisch drama met intelligente dialogen en woordspelingen, anderzijds een experimentele oefening, die zeker niet gesmaakt zal worden door een breed publiek.

Naast Giamatti is er ook een mooie vertolking van de Canadese Katheryn Winnick, de Russische Dina Korzun en de immer geweldige David Strathairn. Mijn enige puntje van kritiek is dat regisseuse Barthes iets teveel de mosterd gaat halen bij Charlie Kaufman in plaats van een eigen filmstijl te ontwikkelen. Maar Cold Souls blijft een opmerkelijke prent gekruid met subtiele humor. We zullen in ieder geval nog wel van deze dame horen, die misschien wel de nieuwe (vrouwelijke) Woody Allen kan worden. De toekomst zal het uitwijzen

Three Kingdoms: Resurrection of the Dragon (2008) is het sluitstuk van de trilogie die de woelige periode beschrijft, voorafgaand aan de Jin-Dynastie van het Chinese Rijk. Na The Warlords (2008) en Red Cliff (2008) verhaalt dit epos een van de laatste grootste machtstrijden rond 228 na Christus. The Warlords heb ik niet gezien, maar Red Cliff van John Woo zag ik ooit in de cinema. Eerder dan spectaculaire veldslagen en gevechten, schept Daniel Lee vooral een historisch tijdperk tot leven. Het verhaal van enkele pionnen in de overweldigende decors van de Chinese steppes. Three Kingdoms is niet meteen een heldhaftige actiefilm, maar een mooie kroniek.

Korte inhoud: China, het jaar 218. Zhao (Andy Lau) brengt gehoor aan de oproep tot vervulling van zijn plicht als soldaat in een land dat uiteen is gevallen in de drie koninkrijken Wu, Shu en Wei. Al snel stijgt zijn rang als soldaat door zijn moedige optreden. Niet lang daarna wordt hij officier, bevelen uitdelend aan een enorm leger dat het land moet bevrijden van de beruchte krijgsheren. Zhao's heldhaftige optreden dat tot doel heeft de natie te herenigen wordt legendarisch. Wanneer een pas gekroonde koning tot het besluit komt dat de vrede alleen bereikt kan worden door alle krijgsheren voor altijd te verslaan, maakt de inmiddels op leeftijd gekomen Zhao zich op voor een laatste grote campagne. Een campagne die hem onder meer brengt tegenover de strijdlustige kleindochter Cao Ying (Maggie Q) van de militaire strateeg en politicus Cao Cao, die hij ooit al eens eerder in een slag heeft verslagen. Gebaseerd op de novel "Romance of the Three Kingdoms", een 600 jaar oud boek van de schrijver Luo Guangzhong.

Daniel Lee, voor mij onbekend, belicht het hele gebeuren vanuit de persoonlijke geschiedenis van een krijger: Zhao Zilong (Andy Lau). Als jonge soldaat wordt Zilong onder de hoede genomen van de ervaren soldaat Luo Ping-An (Sammo Hung Kam-Bo). Zij maken deel uit het het keizerlijk leger van Liu, dat op de hielen wordt gezeten door de immense troepenmacht van aartsrivaal Cao.Zilong maakt furore in het leger nadat hij de zoon van Liu redt en de keizer van Cao van het verslaan van Zilong een persoonlijke zaak maakt.Ping-An, zijn broeder, slaat de glorierijke opgang van zijn strijdmakker met lede ogen gade en speelt daarnaast ook de rol van verteller.

Erg persoonlijk is de film niet. Geen deftige karakterstudie, geen persoonlijke intriges of verhalen. Het blijft een afstandelijk weergeven van een tijdperk met enkel hoofdrolspelers. Dit is toch een beetje een minpunt van de film. De kijker wordt niet echt betrokken bij de personages, die slechts pionnen zijn in het grotere geheel. Gelukkig is de sfeerschepping en het verfilmen magistraal zoals we gewend zijn van de Chinese regisseurs van de dag van vandaag. Wie niet onder de indruk is van de duizenden strategisch opgestelde soldaten, heeft de verkeerde dvd uitgekozen om te bekijken.

Na jaren van strijd blikken de door het lot terug samengebrachte broeders Zilong en Ping-An terug op hun leven. Ondanks alle heldendaden, overwinningen en dergelijke, is er altijd het Noodlot. En het noodlot dat slaat genadeloos toe. De andere hoofdrol is weggelegd voor de adembenemende Maggie Q, die de rol van de kleindochter van de keizer van Cao speelt en uiteindelijk de jacht op Zilong in zijn naam verder zet. Jammer dat Daniel Lee ergens toch niet meer persoonlijke verhalen aan zijn film toevoegde. Niettemin, deze film is een mooi epos met prachtige muziek die toch nog enige tijd blijft nazinderen. Ik blijf een fan van dergelijke cinema.

Dutch FilmWorks brengt Three Kingdoms uit op een 2-disc special edition DVD met daarop o.a. interviews met de cast en The Making Of. Uiteraard ook een aanrader op Blu-ray. Spijtig genoeg geen audio-commentaar op de gehele film.De extras hebben wel een totale duurtijd van 153 minuten, wat op zich niet slechts is. De film is in het Chinees gesproken en Nederlands ondertiteld.

***Related Post***
12/01/2010: Red Cliff filmbespreking

Een uitstekende Blu-ray waar ik al een tijdje op zit te wachten is deze van Angel Heart (1987) van Alan Parker. De regisseur stond bekend voor zijn uitstekende gevangenis-thriller Midnight Express (1978), maar had ook een paar flops op zijn naam staan, met name Shoot the Moon (1982) en Birdy (1984). Parker moest kost wat kost met een blockbuster voor de dag komen, en dus moest hij uitpakken met een mainstream film die zowel grote namen (De Niro, Rourke) omvatte, alsook een redelijk comfortabel productiebudget (17 miljoen dollar). Het werd uiteindelijk geen gigantisch bioscoopsucces. Daarentegen vond het zijn publiek met de video-release.

Korte inhoud: Harry Angel (Mickey Rourke) is een serieuze privédetective. Hij wordt ingehuurd door een man, die zichzelf Louis Cyphre (Robert De Niro) noemt, om de zanger Johnny Favorite op te sporen. Iedere persoon die hij ondervraagt, vertelt hem dat Johnny op mysterieuze wijze vermoord is. Hij ontdekt onbekende dingen over zichzelf en Cyphre, die hem in levensgevaar brengen.

Angel Heart is bovenal een oefening in stijl en sfeer-schepping. We bevinden ons in een bloedheet New Orleans en snuiven er de occulte sfeer op in een zwart-wit achtige kleurenfotografie van Michael Seresin. Je wordt er niet vrolijk van. Alle felle kleuren zijn uit het beeld gehaald of ondergingen een sterke kleurcorrectie. Jazz-muziek, zwarte magie, zweet, bloed en moord zijn de ingrediënten van deze thriller. Parker komt uit de wereld van de publiciteit en je ziet duidelijk aan bepaalde afgelikte shots dat hij niet vies is om "mooie beeldjes" te maken. Maar in tegenstelling tot een Michael Bay, blijven zijn personages en zijn verhaal bijzonder goed uitgewerkt, en dat maakt van hem een groot filmmaker. Het feit ook dat deze prent nog niet gedateerd is, wijst erop dat we hier te maken hebben met een talentvolle regisseur.

Rourke is de perfecte cast voor deze film. En ook kwam hij maar net uit de populaire Nine ½ Weeks (1986) waar hij zowat een mannelijk seks-icoon werd, laat hij voor deze film de gezichtcrèmes en de strakke pakjes achterwege. Hier krijgen we een ongeschoren sloddervos te zien die rookt als een Turk en regelmatig last heeft van overtollig zweet. In bepaalde scènes zien we hem ook rondlopen met een belachelijk neus-beschermertje. Rourke had geen beetje schrik om zijn imago van pretty boy oneer aan te doen. Meer nog, ditzelfde jaar zagen we hem ook als dronkenlap in Barfly (1987).

Daartegenover zien we Robert De Niro in een veredelde cameo-rol, want meer kan je het niet noemen. De acteur staat wel op alle affiches, maar komt met moeite 5 minuten in beeld. En toch werpt hij een donkere en angstaanjagende schaduw over dit verhaal die zijn impact niet mist. Maar laat me duidelijk zijn, ik had hem liever wat meer in actie gezien.

Kortom, Angel Heart is een geslaagde thriller met knipoogjes naar de film noir genres uit de jaren '50, het fantastische genre, de horrorfilms en zelfs de soft porno films met een naakte, exotische Lisa Bonet (die eveneens breekt met haar imago van brave dochter uit de Cosby show). Een controversiële film met een sfeer die blijft plakken als zweet tijdens een hete zomernacht, versterkt met buitengewoon knappe vertolkingen van zowat alle personages en een geslaagde muziekscore van Trevor Jones. Het verhaal lijkt enorm ingewikkeld met een structuur van een nachtmerrie, maar op het einde, wanneer het bloed is vergoten en het stof is gaan liggen, kunnen we snel de eindjes aan elkaar knopen. Het is het soort film waar je op het einde de gehele film opnieuw door je geest wil halen met de kennis die je pas op het einde hebt gekregen, en ja, alles klopt.

Op de Blu-ray, uitgegeven door Universal, vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Alan Parker over de gehele film, maar tevens heel wat documentaires over voodoo. Het grappig is dat ze bijna allemaal vertellen dat de film allesbehalve een realistisch portret maakt van de occulte, maar voornamelijk beruste op sensatiezucht. Toch mooi van de producers om dit ook ongecensureerd duidelijk te maken.

Hadden jullie al gehoord van Québecse horror? Ik ook niet, tot ik er twee kreeg voorgeschoteld op het Fantastisch Filmfestival (Bifff) dit jaar. Ik zal beginnen met de bespreking van de leukste van de twee, 5150, Rue des Ormes (2009). De debuutfilm van de Canadees Éric Tessier die zijn film baseerde op het boek van Patrick Senécal.

De film is in het Frans, met een zwaar accent uit Québec. Zelfs voor Franstaligen is het soms moeilijk te begrijpen wat ze vertellen. Toch zijn de dialogen het sterke punt van de film, doordrenkt met snedige aanvallen en leuke twists, alsook de fijne karakters.

Korte inhoud: Huis nummer 5150 aan Elm's Way ligt aan het einde van een rustige straat, in een klein en rustig dorpje. Toen Yannick (Marc-André Grondin) van zijn fiets viel, klopte hij aan bij de familie Beaulieu, om hier het bloed van zijn handen te wassen. Jacques Beaulieu (Normand D'Amour) en zijn familie hadden echter andere plannen met hem. Jack is een psychopaat met als doel rechtvaardigheid; hij wil al het kwaad de wereld uit helpen. Hij is ook een fanatieke schaker. Ook al heeft Yannick niets gedaan, hij wordt vast gehouden door Jack, die in hem zijn opvolger ziet. Maar dan doet Jack hem een aanbod; hij moet van hem winnen met schaken, en hij is vrij. Yannick zal dit spel nooit meer vergeten...

Alles begint heel vertrouwelijk met de zoon die naar de filmschool trekt en een ontmoeting met een ogenschijnlijk doodgewone vader in een doodgewone buurt. Maar achter deze façade schuilt een macabere realiteit en de "gewone mensen" lijken allesbehalve gewoon: een psychopate vader, een onderdanige vrouw, een geflipte teenager en een autistisch puber. Yannick zet een voet binnen een duivelse wereld waar hij de greep met de realiteit zal verliezen. De vader beschouwt zichzelf dan weer als een rechtvaardig moraalridder die geobsedeerd is door zijn kruistocht tegen de zondaars, die hij "les non-justes" noemt. De personages zijn zo heerlijk geschreven dat je zowel sympathie krijgt voor het slachtoffer als voor de psychopaat. Hij heeft Yannick gekidnapt, maar hij is niet van plan om hem te folteren. Integendeel, hij krijgt plaspauzes, geregeld een maaltijd, mag eens de benen strekken, kan zijn documentaire afwerken, en zijn boek lezen. De grootste dreiging komt bij momenten meer van de dochter (Mylène St-Sauveur) die in Yannick een rivaal ziet.

De regisseur slaagt met deze film alles heel sober te verfilmen met voldoende zwarte humor en absurditeit om je vingers van af te likken. Ook al zijn de accenten en de scheldwoordjes soms lachwekkend, het maakt allemaal deel uit van de charmes van deze thriller/horror film. Ik had er in het begin niet zo heel veel van verwacht maar de film heeft me aangenaam verrast. Van een technisch oogpunt is de prent heel knap gemaakt, met mooie fotografie en geslaagde visuele effecten. De beeldvoering en de acteursregie is zo goed als feilloos, en de regisseur zet met deze eerste langspeelfilm meteen zijn stempel.

***Related Posts***
06/05/2010: filmbespreking Les 7 Jours du Talion
08/04/2010: 28ste Editie Fantastisch Film Festival te Brussel