film

  • Gratis films en tv-series bekijken kan niet meer QuickSilverScreen

    Pin it!

    Waar kan je terecht voor oudere film of tv-serie gratis te bekijken zonder deze te downloaden op DivX of Bittorrent? Dat kon je vroeger op QuickSilverScreen.com maar de site werd off-line gezet. Was ook een beetje logisch want ik had toch heel wat vragen over hoe ze het hadden klaargespeeld met de rechten - iets wat ze dus duidelijk niet hadden. Je kon de films zelfs op je blog zetten via de embed-code. Het waren wel niet allemaal originele versies. Zo zag ik dat de Jet Li film Fearless (2006) eigenlijk de Spaanse versie is en bepaalde nieuwe films zoals Jumper (2008) zijn van een triestige kwaliteit. Maar met een beetje geduld vond je wel datgene wat je wil zien tussen de 8'500 video's.

    02

    Met een kleine vergoeding kon je de databank uitbreiden tot 80 miljoen films op, maar themoviedownloads.com werd ook van Google geweerd omdat er schijnbaar malware op de site zou zitten. Blijf hier dus weg van. Op publicdomaintorrents.com kan je nog altijd wel naar toe surfen en een pak gratis films bekijken. Uiteraard ga je hier geen nieuwe of populaire films aantreffen, maar tegenwoordig zal je dergelijke sites niet meer aantreffen. Er zijn nog wel een aantal sites die gratis films aanbieden, maar eerst moet je je creditkaart gegevens invullen. Dan weet je ook hoe maat het is.

    ***Related Posts***
    22/06/2006: Apple wil $9.99 per film - de filmstudio's zeggen "Neen"
    01/11/2005: Nieuwe DVD-schrijven tegen Piraterij
    23/09/2005: Hollywood zet offensief in tegen piraterij
    22/08/2005: vreemde box-office cijfers
    26/05/2005: De Star Wars saga op DivX ?
    19/07/2004: Bounty Hunters & Piraten

    Categories: Trivia 14 comments
  • Top 10 Besparende Tips voor Filmfans

    Pin it!

    Het zal niemand ontgaan zijn dat het leven alsmaar duurder wordt. En dat geldt uiteraard ook voor het filmticket of een doos popcorn bij jouw lokale bioscoop. En gezien deze filmblog zo nu en dan mensen aanzet om hun geld op te doen aan het bekijken van films, heb ik hier 10 handige tips om wat geld uit te sparen. Niet dat ik het voel als een morele verplichting, maar ik heb er gewoon ook een immense hekel aan dat die prijzen in de bioscoop blijven stijgen. En dat terwijl een B-acteur zoals Chris Tucker zomaar eventjes meer dan 25 miljoen dollar krijgt voor een filmrol. Trouwens, waarom in godsnaam moet een film als Superman Returns (2006) zonodig 270 miljoen dollar kosten, een Spider-Man 3 (2007) een slordige 260 miljoen dollar of nog een saaie komedie als Evan Almighty (2007) een gigantische 170 miljoen dollar? Zal het iemand nog verbazen waarom WIJ ons filmticket zo duur betalen? En waarom? Elk van die films kon gemakkelijk gedraaid worden met 1/3 van het prijskaartje en daar zou nauwelijks kwaliteitverlies merkbaar zijn. Laat staan dat deze 3 films waarschijnlijk veel beter hadden geweest met iets minder CGI.

    Top 10 Besparende Tips voor Filmfans

    1. Een bioscoopcomplex op maat.
    Kinepolis is duurder dan UGC. Bij Kinepolis betaal je gemiddeld 8,50 euro per ticket (gezien quasi alle films tegenwoordig een digitale projectie hebben zijn er nog maar weinig films aan 8 euro). De prijs voor een ticket bij UGC bedraagt vandaag nog 7,50 euro. Studentenkaarten, abonnementen en andere kaarten zorgen ervoor dat jullie een paar eurocenten uitsparen per bioscoopbezoek. Reken voor jezelf eens uit hoeveel keer en wanneer je meestal naar de bioscoop gaat en neem één van de voordeelskaarten (zoals een Carte 5 of een 100 FilmDays kaart - UGC blijft in de meeste gevallen ook hier goedkoper).

    Kleinere bioscopen zijn dan weer op hun beurt goedkoper dan UGC en Kinepolis. De prijs varieert rond de 6,50 euro. Het is trouwens niet altijd zo dat je veel moet inboeten aan comfort. Integendeel, in Kinepolis Brussel met zijn comfortabele zetels en zijn THX-sound system heb je bijvoorbeeld meer last van loeiende gsm's, onruststokers met popcorn en kletsende tieners die lustig hun stinkende nachos vreten temidden van een voorstelling. Zoiets kan de film nog meer verpesten dan een krakende zetel of een iets kleiner doek. Kleinere bioscopen trekken ook een meer cinefiel publiek aan, en in de regel hebben deze mensen iets meer respect voor de andere mensen in de zaal.

    Ik ga meestal blockbusterfilms zien in grote complexen op een laat uur in de week, terwijl kleinere films of drama's in kleinere bioscopen mijn voorkeur draagt. Filmfestivals zijn dan weer de gelegenheid bij uitstek om films te gaan zien die niet in andere complexen vertoond zullen worden (je kunt zelfs cultuurbonnen aanvragen bij de Vlaamse Gemeenschaps-commissie waarmee je gratis naar het Bifff kunt). Grote blockbusters ga ik NOOIT zien op filmfestivals (meestal is het ticket te duur en zit de zaal ook propvol - terwijl je de film een paar weken later met iets meer comfort kan bekijken in een ander complex)

    2. In de vroege uurtjes naar de cinema.
    Matinee-voorstellingen zijn goedkoper dan gewone voorstellingen, tot soms 1 euro goedkoper. Je moet er natuurlijk de maag voor hebben, maar in de vroegere uurtjes is het ideaal om een komedie of een romantsiche film mee te pikken. Je dag kan daarna niet meer stuk.

    3. Eet en plas, alvorens je naar de film gaat.
    Als je geen 7 euro wil betalen voor een cola of 5,50 euro voor een doos popcorn, ga dan naar het winkeltje om de hoek en koop een blikje cola voor 80 eurocent en wat snoep voor 2 euro. Vergeet niet te plassen alvorens je naar de film gaat. Als je in het midden van de film moet opstaan, mis je niet alleen een stuk van het verhaal, maar je stoort ook andere mensen. Je betaalt trouwens ook tussen de 30 en 50 eurocent voor een plasbeurt. En neen, je hoeft geen popcorn te eten om van een film te kunnen genieten. Dat doe je toch ook thuis niet.

    Dat al die prijzen schandalig hoog liggen heeft te maken met het feit dat bioscoop-complexen het lef niet hebben om samen met andere bioscopen te protesteren tegen de gulzigheid van de studio's. Een studio kan gemakkelijk 80% (!) van de prijs van het filmticket weerhouden in de eerste releaseweek. Bioscoopcomplexen werken niet in de film-business, maar wel in de horeca-business. Indien zij een pact zouden sluiten met elkaar en het been stijf houden tegenover de vraatzuchtigheid van de studio’s, zou de ticketprijs fors kunnen dalen. De studio's zouden op hun beurt, als een gevolg van dit inkomstenverlies, de monsterpremies - die aan B-acteurs als Chris Tucker worden toegekend - moeten herzien.

    4. Investeer nog niet in HD-systemen.
    Ik heb hierover al een aantal berichten geschreven. Het is nog veel te vroeg om uit te maken welk systeem de bovenhand zal halen. Komt daarbij dat de prijzen nog veel te hoog liggen. Dit geldt trouwens ook voor die grote flatscreens, die zeker niet allemaal HD-compatibel zijn. Een gewone DVD biedt nog altijd zeer hoge kwaliteit. En zeg nu zelf, het is niet altijd nodig om de neusharen te kunnen zien van een acteur tijdens een kusscène.

    5. Naar de videotheek.
    Sommige films moet je echt niet zien in de bioscoop. Dat je Transformers (2007) wil zien op het witte doek, fair enough. De audio en beeldkwaliteit is bij dergelijke actiefilms van cruciaal belang. Deze verreisten zijn niet essentieel voor het bekijken een een b-film, een sociale documentaire of een ietwat platte komedie; ik denk dan aan Norbit (2007), Sicko (2007) of Knocked Up (2007). Deze films kan je gerust op DVD huren, in een videotheek of bibliotheek en bekijken op een luie zondag-namiddag.

    6. Lees De Ultieme FilmBlog of andere filmsites.
    We zeggen wel dat we niet luisteren naar filmcritici, maar dat doen we uiteindelijk wel. Maar dat betekent niet dat wanneer iemand een film afkraakt, dat we de film in kwestie niet gaan zien. Enkel door de bespreking van de film kan de interesse al opgewekt worden. 'De slechtste publiciteit is wanneer er niet over je film wordt gesproken'. Hoe dan ook, 'smaak in films' is iets heel subjectief en enkel JIJ kent wat je ZELF wil en niet wil zien. Maar je kan uiteraard veel geld uitsparen als je af en toe eens komt lezen op een filmblog. Het zijn (in het beste geval) ervaringsdeskundigen die het vaak bij het rechte eind hebben en aanvoelen of het de moeite is om 8,50 euro te betalen.

    7. Uitwisseling met kennissen.
    Doe dit echter enkel en alleen met mensen die weten hoe ze een DVD moeten behandelen. Het lijkt iets wat iedereen kan, en toch slaagt 3/4 van de bevolking er maar niet in om een DVD zonder vingerafdrukken in een DVD-player te steken én uit te halen om nadien – nog steeds zonder afdrukken - opnieuw in het doosje te steken. Het is wel iets wat je gemakkelijk kan verifiëren. DVD's uitwisselen is in ieder geval besparend, én je ziet hiermee vaak films die je anders nooit zelf zou hebben gehuurd/gekocht.

    8. Een DVD in promotie.
    Bij MediaMarkt of bij FreeRecord Shop kan je vaak een koopje doen en DVD’s aanschaffen voor gemiddeld 5 à 7 euro. Wees ook niet bang om even een kijkje te nemen in een 2de handszaak. Let wel op vingerafdrukken en eventuele krassen op de schijf. Maar bij de betere verkoopspunten (bv. Anspachlaan in Brussel) zijn de DVD's op voorhand wel gecontroleerd (betaal nooit meer dan 13 euro, tenzij voor een speciale editie).

    9. Vanavond op TV.
    Elke dag kan je wel een film meepikken en tegenwoordig kan je met Digitale zenders gemakkelijker films opnemen en bekijken wanneer je er de tijd voor hebt. Je kunt de reclame op deze manier zelfs gemakkelijk doorspoelen. Zalig!

    10. Laat je vriendin betalen. :)
    Dat geldt uiteraard niet voor diegene die hun lief willen behagen in de bioscoop, maar misschien wel voor zij, zoals mezelf, die de slechte gewoonte hebben aangeleerd om altijd te snel hun geld boven te halen. lol. Wissel misschien eens af. Jij betaalt voor de films die jij absoluut wil zien en vise-versa.

    Ziezo, ik hoop dat ik niets "legaals" over het hoofd heb gezien, anders mag je me dat gerust in de commentaren weten te zeggen. Ik hoop in ieder geval dat dit lijstje jullie een paar euro's kan doen besparen.

  • Running Scared (2006) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Oh my God, zelden zoveel zinloos geweld gezien als in deze twee uur durende Running Scared (2006). Ik heb niks tegen geweldfilms, ik ben ermee opgegroeid, maar het geweld krijg ik liever niet gratuit geserveerd. En met deze prent heb ik echt het gevoel dat alles er over zit en de regisseur Wayne Kramer (The Cooler) nauwelijks weet waar alles naar toe moet. De film heeft ook zeker een aantal positieve punten. Opmerkelijk vond ik de transformatie van de knappe poster boy Paul Walker, in een gewelddadige, opgejaagde, small-time gangster. Walker toont in deze film zijn veelzijdigheid en overtuigingskracht als acteur.

    Toen ik voor het eerst de trailer zag had ik het gevoel een stevige actieprent te zien met knappe personages, maar de meest intrigerende personages is een welgesteld koppel pedofiele kindermoordenaars. En wow, wat is dit koppel gruwelijk slecht. Zo slecht dat ze bodybags hebben laten maken op kindermaatjes om die mooi in de kast op te bergen, naast de rituele scharen en messen. En of dat nog niet genoeg is houden ze ook nog een DVD-collectie van hun slachtoffertjes met een sterren-quotering. Als je een lijstje wil opmaken van de meest afschuwelijke filmkoppels ooit, dan mogen jullie deze twee ergens bovenaan plaatsen!

    Korte inhoud: Nadat een drugsdeal verkeerd loopt en sommige corrupte agenten vermoord worden, moet de mafioso Joey (Paul Walker) de wapens, gebruikt tijdens het vuurgevecht, kwijt zien te raken. Dit wordt echter ingewikkeld wanneer de jonge zoon van zijn buurman, Oleg (Cameron Bright), het wapen van hem afpakt en het gebruikt om zijn vader, de Russische gangster en kindermishandelaar Anzor "Duke" Yugorsky (Karel Roden), neer te schieten. Zodra dit gebeurt moet Joey de hele nacht druk in de weer om de jongen te vinden en doet dit met de hulp van zijn zoon (Alex Neuberger). Het vuurgevecht te verdoezelen en het wapen terug zien te krijgen, terwijl zijn eigen kompanen en een detective (Chazz Palminteri) hem op de hielen zitten. In het midden van alle geweld, zijn vrouw Teresa (Vera Farmiga), die leeft tussen angst en liefde voor haar man.

    Dat de film het moet hebben van aangebakken extremen, overdreven buitensporigheden en pijnlijke stereotypen, wordt meteen duidelijk van bij het begin met een fout gelopen drugdeal. De camera ketst vervolgens heen en weer tussen de kogels en het spetterende bloed in een wereld gevuld met pooiers, hoertjes, maffiosi, onderdanige vrouwelijke slaafjes, daklozen, seniele ouderen, monsterachtige pedofielen, crack-heads en corrupte flikken. Het plot stelt niet veel voor en de dialogen zijn vaak om van te huilen, maar je blijft wel kijken. De camera probeert de kijker op te jagen en slaagt daar behoorlijk goed in. Toch had dit magere script misschien beter tot zijn recht gekomen in de handen van een iets bekwamer regisseur zoals Robert Rodriguez, Tony Scott of Quentin Tarantino.

    Het probleem is dat de regisseur (die trouwens het scenario heeft geschreven van de plot-twister Mindhunters) alles over de top laat gaan. Sommige dingen zijn slim, andere scènes zijn compleet overbodig en op momenten iets te doorzichtig. In tegenstelling tot een Guy Ritchie neemt Kramer zich iets teveel au sérieux. Maar zoals ik al eerder zei, je blijft kijken – los van het feit of dit al dan niet een verdienste is.

    Een tweede ontdekking in de film is voor mij de casting van Vera Farmiga die de vrouw speelt van Joey. Vera was mij als actrice nooit opgevallen, maar zet hier een geladen vertolking neer en wordt onverwacht ook een beetje een heldin in deze film. Vera was te zien in Down to the Bone (2004) (foto) waarvoor ze een erkenning kreeg op het Sundance Filmfestival. Hoe dan ook, op de vertolkingen van de acteurs is in deze film weinig op aan te merken, integendeel. Zelfs de twee jongeren vallen nooit uit de toon. Chazz Palminteri is dan weer een mooi voorbeeldje van een typecasting die behoorlijk goed werkt.


    © 2006 New Line Cinema

    Kortom, de regisseur heeft geen moeite om geweld en naakt te tonen en maakt zich evenmin druk over zijn R-rating. Zijn films zijn duidelijk gericht naar een volwassen publiek. Als je op zoek bent naar een harde misdaad thriller met een overvloed aan buitensporig geweld, een uitzinnige ijshockey-puck bestraffing en meer eindes dan Return of the King (2003), dan is Running Scared uw film. Voor de rest, als je niet meteen misselijk wordt van het camerawerk en het geweld, is Running Scared best wel grappig.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 3 september 2006

    ***Related Posts***
    16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
    06/04/2006: Running Scared foto’s + trailer

  • Chaos (2005) * Blu-ray recensie

    Pin it!

    Bij sommige films zijn de verwachtingen zo laag dat je er uiteindelijk nog kan van genieten. Het plot van Chaos (2005) leek me iets te voorspelbaar en acteur Jason Statham heeft na zijn flirt met Uwe Boll bij mij een wrange smaak nagelaten. Hij is overtuigend wanneer regisseur Guy Ritchie achter de camera staat, en deed wat hij moest doen in The Transporter (2002), maar daarbuiten blijft hij een kale stoere bink met Brits accent en mist een beetje de flexibiliteit en spontaniteit van een Bruce Willis om echt vonken te geven op het scherm. Hij kan wel degelijk klappen uitdelen, maar vraag hem niet om emotioneel geladen scènes te spelen want acteren is niet zijn sterkste kant.

    chaos_2005_blu-ray.jpg

    En dat bleek ook in deze film. Statham speelt er een oneervol ontslagen detective genaamd Quentin Conners, wiens hulp wordt ingeroepen bij een gijzeling in een bank. Bankovervaller Lorenz (Wesley Snipes) vraagt naar Conners als onderhandelaar. Niemand van de ordediensten is hiermee opgezet gezien een vorige gijzeling nogal bloederig afliep voor zowel de dader als voor diegene die werd gegijzeld. Conners krijgt zijn badge terug en mag deze houden ook al is de schurk hem bij de bankoverval te slim af geweest. Conners krijgt ook een partner mee, de nog jonge Shane (Ryan Phillippe). Chaos verloopt verder volgens het vertrouwde patroon van de B-actiefilm: vooral voorspelbaar en op momenten onwaarschijnlijk.

    De film hamert een beetje op het chaos-principe, voor zolang het de gaten in het scenario kan opvullen. Hoe dan ook, had ik "echte" chaos verwacht in de zin van zware vuurgevechten, compleet geflipte woede-uitbarstingen, duizelingwekkende explosies en dit alles met een slim plot die in al die chaos een schitterend portret maakt van de karakteristieken van chaos. Maar neen, het verhaal werd heel braafjes ontvouwd en je ziet het einde al aankomen van mijlenver.

    Wesley Snipes mocht dan weer deze rol nooit aanvaard hebben, want dit is beneden zijn kunnen. Hij speelt de karikatuur die hij in vroegere actiefilms speelde, en valt niet echt op tussen de andere karikaturen. Regisseur Tony Giglio was er ook niet altijd met volle aandacht bij. In de beginscène horen we de stem van de bankovervaller (gespeeld door Wesley Snipes) via een stem-vervormer. Een wel heel speciale stem-vervormer want hij vertaalt het snelle en bewogen spreekritme van Snipes in een trage monotone stem. De regisseur wou een neutrale stem (om dit later te kunnen gebruiken voor iets anders) maar vergat te vragen aan Snipes om zijn acteerspel iets in te tomen. En dit is iets wat een constante is in de film. Snipes schakelt onverwacht van de coole intelligente schurk naar de cocky blak guy. Ryan Philippe steelt dan uiteindelijk de show, geheel onverwacht. Hoe dan ook is hij nog geen acteur die een film kan dragen, en dus blijven we een beetje op onze honger zitten op het einde.

    In het genre bankovervallen steken films zoals Heat (1995) of zelfs Inside Man (2006) hier met kop en schouders boven. Het concept spreekt me nochtans aan, maar de uitwerking mist creativiteit en goed uitgeschreven scènes.

    De film heeft ook zijn goede momenten. Ik kan er zo niet meteen opkomen, maar ik denk dat er vast wel een paar ogenblikken tussen steken waar je even met het hoofd gaat knikken van "tiens, dat ziet er knap uit". Op de special edition van de DVD vinden jullie ook nog twee reportages van FBI-agenten in actie, maar hebben verder weinig van doen met de film. Voor mij was dat even een moment om de voorgaande film door te slikken en heb ik al bij al nog genoten van de DVD.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 9 augustus 2006

  • The Merchant of Venice (2004) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik had op de schoolbanken ooit The Merchant of Venice gelezen, het controversiële stuk van William Shakespeare over de Joodse woekeraar Shylock, die 3000 dukaten leent aan koopman Antonio in ruil voor 1 pond van zijn vlees indien hij de schuld niet zou kunnen terugvorderen. Het rook een beetje naar anti-semitisme en zeker ook de verschillende bewerkingen van het stuk op de planken, deden uitschijnen dat Shakespeare het niet goed meende met de Joodse bevolking.

    the_merchant_of_venice_2004_blu-ray.jpg

    Maar niets is minder waar. Integendeel, Shakepeare toont ons in dit stuk de gevolgen van onverdraagzaamheid, en de film, The Merchant of Venice (2004) is wel één van de betere vertalingen van het werk, die eigenlijk bedoelt was als een soort tragi-komedie.

    Ik dacht even dat alle goede Shakespeare-drama’s nooit meer tot hun recht zouden komen zonder Kenneth Branagh, die na de vele kritieken op zijn Love's Labour’s Lost (2000) er definitief de brui aan gaf. Wel, niet helemaal. The Merchant of Venice is een film die zeker gezien mag worden.

    Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in Venetië van de 16e eeuw, en volgt de arme, passionele edelman Bassanio (Joseph Fiennes) die niets liever wenst dan de mooie, rijke en nobele Portia (Lynn Collins) te trouwen. Hij vraagt daarom zijn rijke vriend Antonio (Jeremy Irons) hem 3000 dukaten te lenen. Antonio stemt toe, maar omdat hij al zijn geld gestoken heeft in handelsschepen, die nog op zee varen, zijn ze gedwongen om de rijke Joodse woekeraar Shylock (Al Pacino) te benaderen.

    Shylock die als Jood gekrenkt is, juist door de mannen die hem nu nodig hebben, ziet de kans om wraak te nemen. Hij geeft de lening, maar op de voorwaarde dat Antonio borg staat voor Bassiano. Indien Bassiano niet op tijd het bedrag aflost, zal hij het geld op Antonio verhalen. Zo niet dan heeft hij recht op een pond vlees uit de hartstreek van Antonio's lichaam. Terwijl Bassiano zijn geliefde Portia het hof maakt, vergaan de vrachtschepen van Antonio.

    Er zijn dus drie verhaallijnen die elkaar kruisen: Het ene verhaal draait rond de koophandelaar Antonio en zijn liefde voor de jonge Bassanio, zijn boezemvriend. Bassanio extravagante levensstijl vormt de oorzaak van zijn geldnood. Om Portia, de liefde van zijn leven, te behagen moeten Bassanio en Antonio beroep doen op de rijkdom van Shylock, met een luguber contract tot gevolg. De tweede verhaallijn draait rond Portia, die de erfenis van haar vader ondergaat waarin zij zich moet verloven met diegene die haar foto kan vinden in één van de 3 gesloten koffers die elk vergezeld zijn van een raadsel. Bassanio weet de juiste koffer te openen en zijn liefde te verklaren aan de mooie Portia. Maar wanneer nieuws komt dat Antonio in problemen verkeert, en Bassanio moet vertrekken, beslist Portia hetzelfde te doen en haar nieuwe man in waarde in te schatten. De derde verhaallijn draait uiteraard rond de Joodse woekeraar Shylock die het vaak aan de stok krijgt, alsook zijn joodse broeders, met de Venetiaanse christelijke bevolking. Hij ziet echter de kans om wraak te nemen op iemand die hem heeft bespot. Zijn dochter, Jessica, is verliefd op een jonge christen en verlaat Shylock en neemt ook nog eens een deel van zijn rijkdom mee. Dit zal zijn haat nog meer aanwakkeren en hij beslist Antonio niet te sparen. Hij zal een verdubbeling van zijn geld niet aanvaarden, enkel 1 pond van zijn vlees, ook al moet Antonio daarvoor sterven.

    the_merchant_of_venice_2004_blu-ray_pic01.jpg
    © Dutch FilmWorks

    Toch blijft alle aandacht gaan naar het personage van Shylock, ook al wordt duidelijk naar het einde dat Bassanio eigenlijk het hoofdpersonage is. Maar Bassanio is van alle karakters de minst interessante figuur. Bijgevolg duren de scènes met hem vaak iets te lang en wil je eigenlijk weten wat er gebeurt met Shylock en zelfs Antonio.

    Het beste van de film is zijn gebalde, intelligente structuur – gezuiverd van veel te lange monologen en met heel veel oog voor realisme en de merites van het filmmedium – alsook de evenwichtige vertolking van Shylock door Al Pacino. In tegenstelling tot wat de trailer deed vermoeden speelt Pacino de rol heel ingetogen. Hij personifieert een complex individu wiens daden men misschien niet meteen kan rechtvaardigen, maar zeker wel begrijpen. Op bepaalde momenten gaat men zelfs sympathie voelen voor het personage. Shylock is geen monster, maar iemand die over de grens van het menselijke wordt gedreven door anti-semitisme. En het lot zal hem ook nog eens alles ontnemen. Jammer van het Joods-accent die Pacino hanteert, maar ik had dit er bijvoorbeeld niet zo uitdrukkelijk gebruikt op die manier. Het leidt ons teveel af.

    Shakespeare is zeker aanwezig in deze verfilming. De personages, de structuur en vooral de dialogen zijn en blijven meesterlijk. Elk Shakespeare verhaal kan je in een hedendaags kleedje stoppen, maar de tekst komt pas echt tot zijn recht in deze Elizabethaanse context. De film maakt de teksten zeker iets meer verteerbaar voor de hedendaagse filmkijker, maar de poëzië van de taal blijft wel gespaard.

    the_merchant_of_venice_2004_blu-ray_pic02.jpg
    © Dutch FilmWorks

    Verdienstelijk acteerwerk van Jeremy Irons, die zijn rol onderspeelt met heel veel flair en talent. Joseph Fiennes zit behoorlijk in zijn rol wanneer hij iets te doen heeft, maar wanneer hij toeschouwer is aan het gebeuren verdwijnt hij in de grijze massa en lijkt hij op Joseph Fiennes met pruik en hoed. Lynn Collins had een fantastische rol om te spelen, maar is beduidend minder begerenswaardig dan Gwyneth Paltrow in de iets lichtere Shakespeare in Love. En dit heeft weinig te maken met de fysieke schoonheid, dan wel de soepelheid van de vertolking. De rest van de cast (Zuleikha Robinson, Kris Marshall, Charlie Cox, Heather Goldenhersh) is mij niet in het bijzonder opgevallen.

    De regie van de film was in handen van regisseur Michael Radford (Il Postino, Nineteen Eighty-Four), die een puike prestatie neergezet, en die vreemd genoeg van dit drama springt naar de Shrek spin-off Puss 'n' Boots (2006). Van veelzijdigheid gesproken.

    Toch kan je je niet geheel ontdoen van het gevoel dat de film met zijn vele kwaliteiten niet echt kan overtuigen, noch in de tragiek, noch in de humor. Soms voel je teveel de kostuums en de stereotypering van bepaalde figuren uit die tijd. Het is één zaak om je inspiratie te halen bij grote schilders zoals Pieter Brueghel of Canaletto, maar het is een andere zaak om die taferelen ook te laten werken op het scherm. En daar heeft Michael Radford het toch af en toe moeilijk mee. De mise-en-scènes in de film zijn houterig en de montage laat af en toe steken vallen. Ook de na-synchronisatie laat vaak te wensen over en dat doet voor een film van een dergelijk kaliber toch pijn.

    Het einde van de film is een serieuse anti-climax. Gedurende het verhaal krijg je een verborgen sympathie voor Shylock - zeker door de menselijke portraitering van Pacino en de Martin Luther King-achtige speeches - en voel je een lichte wrok tegenover die Venitianen die Shylock hebben gemaakt wie hij is. Maar er is geen weerwraak, slechts een bevestiging van zijn plaats in de maatschappij, uitgesloten van de rest.

    The Merchant of Venice is een behoorlijk goede film die op een zeer verfijnde en respectvolle manier de tekst van Shakespeare heeft benaderd, zonder de kijker in een welbepaalde richting te sturen. De film is slim, grappig, tragisch, soms schokkend en is gezegend door een knappe fotografie van Benoît Delhomme (die blijkbaar een deel van de set van Girl with a Pearl Earring), die ons echt onderdompelt in het schilderachtige, burleske en soms decadente Venetië uit die tijd. Al bij al, ben ik blij met deze film, want het helpt Shakespeare voor ons levend houden.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 27 juli 2006

  • Superman Returns (2006) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Op het moment dat je de iconische muziek van John Williams hoort en de namen ziet voorbij vliegen tijdens de begingeneriek, weet je meteen dat het veel te lang geleden is dat je al vanaf de eerste seconden met zoveel spanning verlangt naar wat komen zal. De stem van Jor-El (Marlon Brando - de enige acteur uit de vorige films die opnieuw zijn intrede doet in deze versie) is om kippenvel van te krijgen. De verwachtingen waren torenhoog, maar Superman Returns (2006) doet wat het moet doen, maar de originele Superman blijft nog steeds met kop en schouders superieur aan deze. Brandon Routh is perfect gecast en het avontuur die we op het witte doek aanschouwen is op zijn minst 'machtig' te noemen. De film heeft een aantal zwaktes, maar zo zaten er ook een aantal onvolmaaktheden in de eerste Spider-Man (2002). Ik kijk vol spanning uit naar de sequel van deze DC Comic superheld.

    superman_returns_2006_blu-ray.jpg

    Toen ik zei dat de comic-book verfilmingen geschiedenis aan het schrijven waren, dat is hier nogmaals het bewijs. Deze film is veel meer dan een decadent dure zomer-blockbuster, veel meer dan het zoveelste exemplaar uit de populaire superhero-cultus, meer dan een man met een rode cape die de planeet weet te redden van megalomane schurken die haar willen vernietigen. Het is een analyse van menselijkheid, een morele discussie van wat ‘mens-zijn’ betekent en de immense verantwoordelijkheid van een wezen die heel dicht aanleunt bij wat God zou kunnen zijn. Nadat Superman de Aarde heeft verlaten, heeft Lois Lane een artikel geschreven: "Why We Don't Need Superman Anymore". Uiteraard een filosofische stelling die in een veel breder perspectief bekeken kan worden.

    In tegenstelling tot wat Christopher Nolan heeft aangevangen met het personage van Batman, maakt Bryan Singer geen breuk met de voorgaande films, Superman (1978) en Superman II (1980), maar haalt er zijn inspiratie uit. De film, die is opgedragen aan Christopher Reeve, kan je bijna zien als een soort hommage, met een upgrade van de visuals en een knipoog naar het Duitse expressionisme uit Metropolis (1927) van Fritz Lang.

    Het verhaal pikt de draad terug op na Superman II. Superman heeft toen al een affaire gehad met Lois Lane. In deze film keert Superman terug van een reis naar de ruïnes van zijn planeet Krypton, een reis die 5 jaar heeft geduurd. Hij crasht met zijn kristal-cocoon opnieuw in de buurt van het erf van zijn pleegmoeder Martha Kent (Eva Marie Saint) en weet zijn job als reporter bij de Daily Planet opnieuw te bemachtigen. Daar komt hij te weten dat Lois Lane (Kate Bosworth) een man (James Marsden) en een kind (Tristan Lake Leabu) in haar leven heeft. Verder heeft ze de Pulitzer-prijs behaald met haar artikel "Why The World Doesn't Need Superman". Het duurt niet lang vooraleer Superman zichzelf op spectaculaire wijze aan de wereld moet tonen en hoewel iedereen in extase leeft met zijn terugkeer, blijft Lois ongeïnteresseerd en afstandelijk. Maar dat is lang niet het enige probleem dat Superman te wachten staat. De megalomane Lex Luthor (Kevin Spacey) heeft een flink deel van zijn gevangenisstraf weten te ontlopen en is druk in de weer met een plan om de planeet te herschapen naar zijn model. Manneer vele levens op het spel staan zal Superman meteen moeten bewijzen hoe onmisbaar hij wel is.

    Superman Returns 01 picSuperman Returns 02 pic
    © Warner Bros.

    Een film valt of staat met je acteurs en het risico die Singer heeft genomen met de nog onervaren Brandon Routh (uitgesproken zoals 'south'), is immens. Er kwamen bakken kritiek en ook ik had mijn bedenkingen toen ik de trailer bezag en vond dat Spacey gewoon de show aan het stelen was en dat Superman bijna niet opviel. Wel, de trailers waren niet zo moedig als de film, en onterecht, want Brandon Routh is perfect gecast als als Clark Kent en als Superman. Je ziet dat hij nog wat vertrouwen moet krijgen - merk je aan de kleine reacties – maar het potentieel is aanwezig om een schitterende Superman te worden. Zijn versie van Clark Kent is iets minder klungelig dan die van Christopher Reeve. Hij heeft ook net iets minder gevoel voor humor als de vorige Superman, maar dat is een mankement aan het script waar ik later nog zal op terug komen. Het zijn zaken die gemakkelijk nog kunnen evolueren.

    Kate Bosworth brengt een meer sexy en moderne versie van Lois Lane. Het is geen grote actrice, maar ze speelt de klus wel klaar en is stukken beter dan Katie Holmes (cf. Batman Begins) of Kirsten Dunst (cf. Spider-Man). Ze is knapper dan Margot Kidder en vreemd genoeg is de chemistry tussen Lois en Superman véél sterker aanwezig.

    Mijn enige teleurstelling in de film is Lex Luthor, die zijn rol iets gemener en directer speelt dan Gene Hackman. Zijn monologen zijn ook iets korter. Toch vind ik bij momenten dat Kevin Spacey iets teveel Spacey speelt en iets te weinig Luthor. Het zit hem in de kleine reacties, maar ik had veel meer plezier in de vertolking van Hackman dan in deze. Er zit weinig menselijkheid in zijn rol, in tegenstelling tot de vertolkingen van Bosworth en Routh. Misschien met een iets beter uitgeschreven script zou hij wel degelijk uit de karikatuur kunnen stappen die hij nu van het personage heeft gemaakt.

    Alle andere acteurs passen perfect in de film. Ook de man van Lois Lane, vertolkt door Cyclops-acteur James Marsden, is een efficiënte keuze. Bryan Singer heeft niet gekozen om er een saaie piet van te maken, maar accentueert dat hij wel degelijk een grote concurrent vormt voor Superman. Hij is heldhaftig, houdt enorm veel van Lois Lane en is heel attent en begripvol. Het is momenteel een intrigerende driehoeksrelatie die in de komende Superman films zeker nog uitgespit kan worden. Er is ook nog een zoontje aanwezig maar gezien ik niet wil spoilen ga ik daar niet verder op in. Maar ook met dit personage kan je alle kanten uit.

    Superman Returns 04 picSuperman Returns 03 pic
    © Warner Bros.

    Voor mij de beste scène uit Superman Returns de vliegtuigscène, waarmee Superman aan de wereld laat zien dat hij terug is, treffend in beeld gebracht door DOP Newton Thomas Sigel. Lois Lane vliegt in deze scène wel van de ene kant naar de andere zonder ook maar een schrammetje op te lopen (later krijgt ze ook nog eens een loeizware metalen deur op haar hoofd, maar ook dat laat geen sporen na ~ betekent dit dat Lois Lane misschien … ik zwijg), maar Superman red de dag op triomfantelijke wijze. De CGI in de scène is verbluffend en de emotie die ermee gepaard gaat is groot. De speciale effecten zijn zo geëvolueerd dat je geen seconde meer aarzelt dat Superman ECHT WEL kan vliegen. Het lijkt bizar om dat te zeggen, maar in de vorige Supermanfilms (26 jaar geleden) die nog niet zo ver stonden met hun CGI, voelde je zo af en toe de iets te lijnrechte bewegingen. Hier sta je er niet meer bij stil en geniet volledig van de actie.

    Het scenario van Michael Dougherty en Dan Harris is een puike prestatie. Toch zijn er heel weinig scenario-hoogstandjes op te merken en op dit gebied kan alles véél beter. Het laatste halfuur raakt nog kant noch wal en is van het niveau van de peutertuin. Ook het personage van Luthor is niet charismatisch genoeg. Er is ook een gebrek aan goede humor in de film en dat vind ik persoonlijk echt wel jammer. In het begint zie je Kal El op het erf staan van zijn pleegmoeder. De hond geeft hem een basebal om te spelen, en hij werpt deze in de wolken. De hond neemt nog aanstalten om te lopen maar stopt en draait zijn hoofd met een jammerend huiltje. Schitterend! Maar helaas zijn die momenten van humor heel sporadisch. Het plot zelf, dat laat me eigenlijk gezegd koud. Ik ben blij op Superman terug te zien, maar het spreekt voor zich dat met een budget van 260 miljoen dollar je bijna ALLES kan doen met CGI. Bijgevolg kan je gemakkelijk door de mazen van het net glippen met een plot die eigenlijk het navertellen niet waard is. In tegenstelling tot Batman en Spider-Man heeft Superman ook niet echt veel interessante vijanden, dus wordt de komende Superman vooral voor de scenaristen een zware beproeving. Zoals ik al eerder zei, ‘je kan maar zoveel keer Kryptonite gebruiken vooraleer het vervelend begint te worden’.

    De muziek van John Ottman is op dit moment (de vliegtuig-crash) ook het beste, maar valt nadien een beetje weg. Toch slikt de componist zijn ego een beetje in door af en toe de muziek van Williams in te lassen én uiteraard WERKT HET. De score van Williams is gewoon onvergetelijk.

    En zo zit de film vol van de knipoogjes naar Richard Donner zijn film. Bryan Singer heeft misschien weinig Superman-comics gelezen, maar de film van Donner kent hij als geen ander. De film duurt 157 minuten maar de tijd gaat razendsnel voorbij. Je merkt ook geen kwaliteitsverlies met de video HD-opnames (High Definition). Superman Returns zit bij de betere comicbook verfilmingen. Mits het scenario iets beter wordt - nu de expositie achter de rug is – kunnen we er misschien nog meer van genieten. Daarom nog geen 4 sterren, maar dat belooft voor de toekomst...

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 17 augustus 2006

     

    *** Superman Returns trailer ***