De FilmBlog

Als een film succes kent, kunnen de distributeurs niet zwijgen over de prent en pakken ze maar al te graag uit met mogelijke nominaties op buitenlandse filmfestivals (ook al betekent het festival in kwestie niet zo heel veel) of bekogelen ze wekenlang kranten met cijfers over het box-office resultaat. Een doodgewone journalist kan nauwelijks die cijfers interpreteren, laat staan deze bezoekers-aantallen naar waarde inschatten. En zo kan je gemakkelijk een hype creëren. Is dit een goede of een slechte zaak? Wel, Vlamingen gaan nu al niet naar Nederlandstalige films kijken, dus als we de promotie nu ook nog eens aan banden leggen wordt het echt wel tragisch. Dus, van mij mogen ze; zolang ze de zaken wel in perspectief brengen en de toeschouwer niet misleiden, zoals dat voor bepaalde Vlaamse producties al meermaals is voorgekomen.

Maar bij één veelbelovend film begon de promo-motor plots te sputteren. Dossier K. (2009), de sequel op De Zaak Alzheimer (2003), had de nieuwe Vlaamse blockbuster moeten worden, maar het draaide anders uit. De dure productie werd overklast door De Helaasheid Der Dingen (2009). Deze prent van Felix Van Groeningen naar een verhaal van Dimitri Verhulst had een productiebudget van onder de 2 miljoen euro, en dus zowat 1/3 minder budget dan de Alzheimer sequel. De Helaasheid haalde maar liefst een slordige 425'000 bezoekers, daarentegen haalde Dossier K. volgens recente cijfers van het VAF de eindmeet met slechts 265'000 bezoekers. De film draait nog steeds in een aantal complexen, maar nog maar voor een handjevol mensen.

Nadat Erik Van Looy met zijn Loft (2008) de kaap van 1 miljoen bezoekers had bereikt dachten de makers van Dossier K. dit record in een paar weken te breken, zeker in het licht van de oorspronkelijke film De Zaak Alzheimer die maar liefst 750'000 bezoekers haalde. Maar de bezoekers bleven weg of kozen voor die andere (net niet-Oscar-genomineerde) Vlaamse film. En dat is toch wel een gigantische streep door de rekening van Eyeworks, het productiehuis die van mening was dat Jan Verheyen de beste man was om deze veelbelovende Jef Geeraerts sequel te verfilmen. Laten we nog 270 000 bezoekers nemen en een prijsticket van pakweg 9 euro, dat maakt nog geen 2,5 miljoen euro BRUTO recette. Uiteraard zit hier Vlaams geld in (via VAF), maar ook Hollands geld (via Film Fonds), maar niemand zal hier rijk van worden, integendeel.

Was de film slecht? Niet meteen, maar het was niet meer dan een goed gemaakte tv-film. Het origineel was verbazingwekkend knap, zeker voor Vlaams niveau, maar deze sequel leek nauwelijks de ambitie te hebben beter te doen. Maar ook Jan Verheyen was een maatje te klein vergeleken met Van Looy. Het zijn twee filmmakers die het visueel element in de film uiterst belangrijk vinden (bij momenten zelfs iets teveel vorm boven inhoud), maar Erik weet ook wel zijn personages te voorzien van de nodige diepgang terwijl hij de spanningsboog van zijn verhaal nauwelijks uit het oog verliest. Los van de openingssequentie valt er uiteindelijk niet zo heel veel te beleven in Dossier K., en daar heb je meteen een mogelijke reden waarom het publiek massaal weg bleef.

***Related Posts***
29/08/2008: Jan Verheyen regisseert Dossier K.
07/06/2008: Top 10 Best bekeken Vlaamse Films
29/09/2004: Top 10 Zwakste Vlaamse Films

Michael Haneke, de Oostenrijkse regisseur van ondermeer Funny Games (1997/2007) heeft op het 62ste Filmfestival van Cannes de Gouden Palm voor de beste film in de wacht gesleept voor zijn zwart/wit drama A White Ribbon (2009) (Das Weisse Band), een beklemmend drama over een Duits boerendorp in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. De film duurt wél 150 minuten en bij afloop wordt je bediend met een open einde, hopelijk wordt dat voor veel toeschouwers geen afknapper.

Het is de derde keer dat de 67-jarige Oostenrijker in de prijzen valt op het prestigieuze festival. Eerder gebeurde dat voor de briljante thriller Caché (2005) met Daniel Auteuil en Juliette Binoche en voor de veelgeprezen La Pianiste (2001) met Isabelle Huppert. De Grote Prijs van de Jury ging naar de Fransman Jacques Audiard voor het gevangenisdrama Un Prophète (2009). Het is zijn vijfde film in vijftien jaar tijd. Nadat hij enkele scenario's had geschreven, maakte hij in 1994 zijn regiedebuut met "Regarde les hommes tomber". Met Un Héros Très Discret kaapte hij twee jaar later in Cannes de prijs voor het beste scenario weg.

De onderscheiding voor de beste acteur ging naar de 52-jarige Oostenrijker Christoph Waltz voor zijn vertolking van een SS-officier in de film Inglorious Basterds (2009) van Quentin Tarantino. Charlotte Gainsbourg (pic) kreeg de prijs voor beste actrice voor haar rol in Antichrist (2009) van de Deense regisseur Lars Von Trier met Willem Dafoe. Tijdens haar dankwoord stond Gainsbourg even stil bij haar vader Serge. "Ik hoop dat hij trots is op mij, trots en erg geschokt, hoop ik", voegde ze er nog aan toe in een verwijzing naar de controverse die op het festival rond de film was ontstaan en de ietwat slechte kritieken.

De Caméra d'Or voor het beste debuut was weggelegd voor Samson and Delilah (2009) van de Australiër Warwick Thornton, die daarmee Hunger (2008) van regisseur Steve McQueen opvolgt. Hij kreeg de prijs overhandigd door de Franse actrice Isabelle Adjani en voorzitter van de jury voor de Caméra d'Or Roschdy Zem. Samson and Delilah is een liefdesgeschiedenis tussen twee adolescenten in een gemeenschap van aboriginals middenin de Australische woestijn. Thornton is overigens zelf een aboriginal.

De Prijs van de Jury ging ex aequo naar de Britse Andrea Arnold voor de prent Fish Tank (2009) en naar zijn Koreaanse collega Chan-Wook Park met de film Thirst (2009). De Chinees Lou Ye de prijs voor het beste scenario kreeg voor Spring Fever (2009). De Helaasheid der Dingen (2009) van Felix van Groeningen heeft op het Internationaal Filmfestival van Cannes de Prix Art et Essai gewonnen in de Quinzaine des Réalisateurs. Het is de derde film van Felix van Groeningen en gaat over de 13-jarige Gunther Strobbe die samenwoont met zijn vader en zijn drie nonkels bij zijn grootmoeder in het smerigste kot van Reetveerdegem. Hij wordt er dagelijks geconfronteerd met ontzaglijke volumes alcohol, vrouwen versieren en schaamteloos nietsdoen. Alles wijst er op dat Gunther hetzelfde lot beschoren is. Of kan Gunther toch ontsnappen aan de helaasheid der dingen? De film is een verfilming naar het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst.

Er was ook grote teleurstelling bij een aantal filmmakers. De grote favoriet van Cannes, Pedro Almodovar, mocht met lege handen naar huis. Ook actrice Penélope Cruz was de prijs van Beste Actrice niet gegund. Ook Brad Pitt of Quentin Tarantino grepen naast de erkenning, voor hun gewelddadige oorlogsprent.

Jessica Van Der Steen, geboren in Westmalle op 9 juli 1984, is één van de knapste Belgische modellen. Ze werd ontdekt toen ze in het Wijnegem Shopping Center als toeschouwer een modellenwedstrijd bijwoonde en uit het publiek werd gepikt. Haar eerste verschijning was in april 2000 op de cover van Ché, in september 2003 stond ze op de cover van de Nederlandstalige ELLE en in april 2004 op die van Votre Beauté.

Nog in 2004 en in 2005 verscheen ze telkens in de badpakkenspecial van het Amerikaanse magazine Sports Illustrated. Tegenwoordig doet Jessica modellenwerk voor Victoria's Secret. In 2007 zal ze op de cover van de Duitstalige Cosmopolitan prijken en in het MAX magazine.

Met haar 1m72, haar hoogblonde haren en knappe gezicht zou je verwachten dat het model al wat acteer-ervaring zou hebben, maar tot op heden kwam daar niets van in huis. Dat haar carrière niet echt gestut moet worden met acteerwerk is duidelijk, maar op vlak van aantrekkelijke actrices in Vlaanderen is het huilen met de pet op. Het zou misschien wel een goede zaak zijn mochten meer filmmakers van eigen bodem nieuwe gezichten laten opdraven in films. Net zoals Felix Van Groeningen deed met de niet onaardige Steve + Sky (2004), waarin hij de blonde stoot Delfine Bafort liet opvoeren…en met succes.

Mocht je dus bezig zijn met een "serieus" filmproject met een budget van meer dan 80’000 euro voor een kortfilm of 250’000 voor een langspeelfilm, en je hebt een knappe stoot nodig: neem dan even contact op met haar manager. Ik kijk in ieder geval uit naar het resultaat.

*** Jessica Van Der Steen picture gallery***