felix van groeningen

  • Belgica (2016) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Gisteren is de DVD en Blu-ray uitgekomen van Belgica (2016) van Felix van Groeningen, een film waarvan je waarschijnlijk van zal houden indien je van Gent bent, maar ik had zelf niet zo heel veel interesse in een los verhaaltje van kerels die het varken uithangen. Het gaat trouwens niet echt om het feest, dan wel de kater achteraf, en met alle respect voor het werk van Felix, vind ik deze toch wel zijn meest teleurstellende prent.

    belgica_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Jo (Stef Aerts) is een niet erg grote en magere twintiger. Als jonge gast had hij artistieke ambities, maar hij is uiteindelijk - uit liefde voor de muziek - café Belgica begonnen. Frank (Tom Vermeir) is zeven jaar ouder en op alle vlakken de grote broer. Hij is de man van vele plannen die er steeds 100% voor gaat. Hij wordt binnenkort voor de tweede keer vader, heeft een autohandel en wil zijn eigen huis bouwen. Maar toch is Frank ongelukkig met zijn iets te voorspelbare leven. Bij een bezoek aan Jo’s café vinden de broers mekaar weer. Al snel draait het erop uit dat Frank in het café komt helpen. Jo apprecieert de hulp, want cafébaas zijn is zwaar. Frank, van zijn kant, herleeft door de rock 'n roll van het nachtleven. Samen bouwen ze bruine kroeg Belgica in no time uit tot dé hotspot van het uitgaansleven. Jo en Frank zijn het gouden duo, het feest is compleet. Maar elk succesverhaal heeft ook een keerzijde en hoe beter de zaken lopen, hoe meer de broers elkaar verliezen…

    In tegenstelling tot The Broken Circle Breakdown (2012) met zijn troosteloos verhaaltje, ga je na deze film niet echt in een depressie vallen. Bij deze prent voelen we zelfs niets, we leven niet echt mee met de personages. Ook het verhaal is allesbehalve grappig of tragisch. Het lijkt bij momenten wel de Felix van Groeningen versie van Tom Barman's Any Way the Wind Blows (2003). Het is vooral sfeerschepping ingepakt met muziek van Soulwax, maar inhoudelijk slaat het nergens op.

    En als het je al niet in slaap wiegt, zal het op je zenuwen werken, tenzij je (misschien) van Gent bent. Er zitten wel een paar verhaallijnen in, maar deze worden nauwelijks uitgewerkt. De vader van de broers sterft, maar je vraagt zich als kijker af waarom je deze scène te zien kreeg gezien het verder geen impact heeft op de karakters of het verhaal. Een brandweerman merkt op dat er te weinig nooduitgangen zijn, 'ok' bedankt voor de input, maar de bedoeling van deze scène ontgaat me compleet. En zo zijn er nog tal van kleine scènes in die tot nergens toe leiden. En dan vraag je je af of dit te wijten is aan het luie script Arne Sierens of gewoon de inspiratieloze regie van Felix.

    belgica_2016_pic01.jpgbelgica_2016_pic02.jpgbelgica_2016_pic03.jpg

    Maar voor de mensen die de Charlatan kennen, zal deze film wel zijn verdienste hebben om de rise and fall ervan te zien. Ook voor mensen die terug willen beginnen roken kan ik deze film enkel en alleen maar aanraden want bijna in elk shot wordt er gerookt, tussendoor het occasionele druggebruik en de gebruikelijke vechtpartijen. De vader van Felix was ooit nog verbonden met dat café en ik begrijp volledig waarom de regisseur zo aangetrokken was om hierover een film te maken. Ik heb hier zelf niks aan en had veel liever gehad dat we een echt dramatisch verhaal hadden, in plaats van 2 uur lang moeten kijken naar een vrij oninteressant en tergend saai hoofdpersonage en cliché nevenpersonages met simplistische motivaties. Toch is het een film die gemaakt is met veel liefde en passie, en dat druipt dan weer van het scherm in bepaalde scènes. Ze zijn spijtig genoeg veel te weinig dominant.

    Op de Blu-ray vinden jullie trailers van de film en een making off met een paar interviews van de twee hoofdacteurs en de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 16 juni 2016

     

    *** Belgica trailer ***

  • 5 duo-filmtickets te winnen voor Belgica van Felix Van Groeningen

    Pin it!

    Op 2 maart brengt Kinepolis Film Distribution de Vlaamse film Belgica (2016) uit. Het vijfde werk van Felix Van Groeningen, ondersteund door een geniale soundtrack van Soulwax. Het resultaat is een echte 'Felix' film over ieders favoriete oord van verderf: Belgica. En voor deze gelegenheid geeft de FilmBlog 5 duo-tickets weg in een bioscoop naar keuze.

    felix van groeningen,belgica,tom vermeir,stef aerts

    Korte inhoud: Jo (Stef Aerts) is een niet erg grote en magere twintiger. Als jonge gast had hij artistieke ambities, maar hij is uiteindelijk - uit liefde voor de muziek - café Belgica begonnen. Frank (Tom Vermeir) is zeven jaar ouder en op alle vlakken de grote broer. Hij is de man van vele plannen die er steeds 100% voor gaat. Hij wordt binnenkort voor de tweede keer vader, heeft een autohandel en wil zijn eigen huis bouwen. Maar toch is Frank ongelukkig met zijn iets te voorspelbare leven. Bij een bezoek aan Jo’s café vinden de broers mekaar weer. Al snel draait het erop uit dat Frank in het café komt helpen. Jo apprecieert de hulp, want cafébaas zijn is zwaar. Frank, van zijn kant, herleeft door de rock 'n roll van het nachtleven. Samen bouwen ze bruine kroeg Belgica in no time uit tot dé hotspot van het uitgaansleven. Jo en Frank zijn het gouden duo, het feest is compleet. Maar elk succesverhaal heeft ook een keerzijde en hoe beter de zaken lopen, hoe meer de broers elkaar verliezen…

    Om in de prijzen te vallen stuur je een mailtje naar filmblog[a]gmail.com met de correcte filmtitels, alsook een antwoord op de schiftingsvraag. Vermeld hierbij jullie naam, voornaam, officiële adres en laat ons weten of jullie fan van De FilmBlog zijn (die hebben zoals altijd een streepje voor). Jullie persoonlijke adresgegevens zullen niet publiek gemaakt worden of verzonden aan derden voor commerciële doeleinden. De correcte antwoorden zullen bekend gemaakt worden op onze Facebook pagina.

    belgica_2016_pic01.jpgbelgica_2016_pic02.jpgbelgica_2016_pic03.jpg

    Opgelet! Jullie antwoorden moeten verstuurd worden ten laatste op woensdag 2 maart 2016. Jullie eerste email telt. Antwoorden ingestuurd na de deadline, of antwoorden zonder adres of zonder antwoord op de schiftingsvraag, worden niet meer in rekening genomen. Wanneer ik ook maar het minste vermoeden heb van samenwerkende vennootschappen, copy-paste mailtjes of andere oneerlijke praktijken, behoud ik mij het recht voor om de inzendingen te verwijderen. Slechts één email per persoon/familie/adres.

    Elk correct antwoord levert één punt op. Vijf deelnemers zullen in de prijzen vallen. In geval van ex aequo zal de winnaar bepaald worden aan de hand van de schiftingsvraag.

     

    [ Zoek de filmtitels ]

     

    filmquiz01.jpg
    filmquiz02.jpg
    filmquiz03.jpg
    filmquiz04.jpg
    filmquiz05.jpg
    filmquiz06.jpg
    filmquiz07.jpg
    filmquiz08.jpg
    filmquiz09.jpg
    filmquiz10.jpg

     

    [ Geef een antwoord op de Schiftingsvraag ]

     

    Schiftingsvraag: Hoeveel minuten hebben we aan deze quiz gewerkt?

     

    *** Belgica trailer ***

  • The Broken Circle Breakdown (2012) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Deze The Broken Circle Breakdown (2012) is een beetje zoals een bluegrass lied, het is op het eerste gezicht vrolijk, maar binnenin zit het vol tragiek en drama. Vandaag isl dit pareltje van Felix van Groeningen op tv, maar dit neemt niet weg dat we hier toch nog eens de Blu-ray in de aandacht kunnen brengen.

    the_broken_circle_breakdown_2012_poster.jpg

    Korte inhoud: The Broken Circle Breakdown vertelt het heftige liefdesrelaas tussen de 28-jarige Elise (Veerle Baetens) en de 36-jarige Didier (Johan Heldenbergh). Zij heeft haar eigen tattooshop, hij is een Vlaamse cowboy die banjo speelt in een bandje. Het is liefde op het eerste gezicht... al zijn de verschillen groot. Water en vuur, totaal verschillend maar toch perfect verenigbaar. De geboorte van dochtertje Maybelle maakt hun geluk compleet. Tot het noodlot keihard toeslaat en Maybelle sterft. Didier verliest zich in woede, Elise zoekt troost.

    Ook al werd de film opgenomen in het Gentse, heeft deze prent met zijn muziek en zijn filmische aanpak toch een Amerikaanse tintje. Het is zelfs meer dan een tint, de scènes zijn doordrenkt met Zuidoost-Amerikaanse country roots. En dat op zich was wel iets uniek in ons toch wel divers filmlandschap. Zelf de structuur is - op zijn Amerikaans - door mekaar geschud. In vele gevallen kan zoiets duiden op een magere verhaallijn die noodgedwongen a-chronologisch verteld moet worden om alles toch iets complexer te maken. Maar dit verhaal, gebaseerd op een toneelstuk van Johan Heldenbergh zou in een lineaire structuur toch overeind blijven.

    De relatie tussen Elise en Didier doet bij momenten een beetje denken tussen het hobbelig parcours tussen Johnny Cash en June Carter uit Walk the Line (2005), maar hier speelt de muziek toch een grotere rol; het brengt hoop en het verenigd hen. De hoofdpersonages worden toch achterna gezeten door wat hen is overkomen met hun dochter en de wanhoopsdaad is in bijna elke scène vrijwel tastbaar. Elise probeert soelaas te vinden in de aanwezigheid van God, daar waar Didier als anti-pool kritiek levert op de religie en een koele redelijkheid wil voorop stellen. De muziekgroep, waartoe ze behoren, brengt dan het lied: "Will The Circle Be Unbroken", en dat is uiteindelijk de centrale vraag in deze prent.

    the_broken_circle_breakdown_2012_pic01.jpgthe_broken_circle_breakdown_2012_pic03.jpgthe_broken_circle_breakdown_2012_pic02.jpg

    De verknipte structuur en de soms heftige montage komt bij momenten een beetje gekunsteld over en achteraf heb je wel het gevoel dat de film veel beter verteld kon worden met een meer teruggetrokken aanpak. De vele flashbacks waren er voor mij echt teveel aan, en compleet overbodig. Maar het acteerwerk is van het beste wat we de laatste jaren bij ons hebben gezien. Veerle moet niet onderdoen voor de Amerikaanse filmdiva's en Johan Heldenbergh is een brok dramatiek die net als een Jan Decleir of een Marlon Brando een eigen koers varen. The Broken Circle Breakdown staat in onze Top 10 Beste Films van 2012 lijst - maar vreemd genoeg hadden we de film zelf nog niet besproken. Bij deze ...

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 4 januari 2015

     

    *** The Broken Circle Breakdown trailer ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2013

    Pin it!

    Zoals gewoonlijk zit het beste van het jaar alweer in de staart, zo is er de hilarische Wall Street prent The Wolf of Wall Street (2013) van Martin Scorsese, die reeds in persvisie was maar pas voor het publiek te zien is vanaf 8 januari 2014, maar ook American Hustle (2013) van David O. Russell, die opnieuw indruk weet te maken met zijn overheerlijke karakters. Maar zeker ook 12 Years a Slave (2013), de nieuwe film van Steve McQueen (Hunger, Shame) zal binnenkort heel wat awards in de wacht slepen. Drie Oscar-waardige films die spijtig genoeg gezien hun late release net uit de boot vallen voor de Top 10 lijst, maar grote kandidaten zijn voor 2014.

    Het was Iron Man 3 (2013) van Shane Black die de grootste box-office recette op zijn naam kan zetten, met iets meer dan 1,2 miljard dollar wereldwijd, en hiermee The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013) van Peter Jackson ver weg achter zich zal laten, ook al moet deze laatste nog een tijdje in de bioscoop draaien. Aan de andere kant van het spectrum stond de Johnny Depp film The Lone Ranger (2013) met een put van meer dan 150 miljoen dollar.

    Als films die net uit de Top 10 vielen maar zeker het vermelden waard zijn, moet ik zeker Wadjda (2012) vermelden, de Saoedisch-Arabische film van Haifaa Al-Mansour. Een regisseuse die vanuit een ingepakt tentje deze film moest regisseren, maar een onthutsend en eerlijk beeld schetste van een meisje die opgroeit in een vrouwonvriendelijk regime. Anderzijds was er La Grande Bellezza (2013) die Italiaanse cinema uit de periode van Fellini opnieuw op de kaart heeft gezet. En uiteraard ook de Chinese Drug War (2012), een zeer intelligente, spannende en uitermate ontspannende misdaad thriller voor volwassenen, die bij ons zijn bioscoop-release heeft gemist.

    The Best Movies of 2012

    10. Captain Phillips (2013) Paul Greengrass

    Dat Tom Hanks een briljant acteur is, dat wist iedereen al. Maar in Captain Phillips ontbloot hij een nieuw facet van zijn acterend vermogen. Zelfs de leider van de piraten, Barkhad Abdi, die hier zijn filmdebuut maakt, zet een indrukwekkende vertolking neer. We komen amper tot adem en de spanning is vaak ondraaglijk en dat is uiteraard ook deels te danken aan de slimme aanpak van de regisseur, die geheel in docu-stijl deze productie heeft aangepakt met handheld-camera.

    Captain Phillips

    9. La Vie d'Adèle (2013) Abdellatif Kechiche

    Wat mij betreft de beste Franstalige film van het jaar was deze La Vie d'Adèle (Blue is the Warmest Color) van de Tunesische regisseur Abdellatif Kechiche. Het is een intimistisch en complex liefdesverhaal. Een ode aan de grillen van het hart met explosies van lust, verdriet, woede en hoop, briljant gespeeld door Léa Seydoux en Adèle Exarchopoulos. Er was heel wat om te doen rond deze prent, maar de controverse zal nooit de menselijke integriteit van deze prent kunnen aantasten.

    La Vie d'Adèle

    8. The Conjuring (2013) James Wan

    The Conjuring is een old-school-haunted-house horrorfilm die in schril contrast staat met die stortvloed aan goedkope gore horrors die ons de laatste jaren hadden overstelpt. Met een sterke cast en een beangstigende sfeer dat ondanks de catalogus van onmiddellijk herkenbare scare tactics, er in slaagt meer te zijn dan zijn individuele spook-in-de-kast-en-in-de-spiegel-momenten. Misschien niet meteen bestemd aan die hard horrorfans, maar in ieder geval voor een publiek die de meer subtiele horrorfilms kan smaken.

    The Conjuring

    7. The World's End (2013) Edgar Wright

    Het duo Edgar Wright en Simon Pegg zijn weer samen en hebben met The World's End dé komediefilm van 2013 in elkaar gestoken van hetzelfde niveau als hun overheerlijke Shaun of the Dead (2004). Het is meteen ook één van de meest inventieve komedies van het jaar, gekruid met zalige actie-scènes en als kers op de taart een bijzonder slim uitgewerkt science-fiction verhaal.

    The World's End

    6. The Broken Circle Breakdown (2013) Felix Van Groeningen

    Om eerlijk te zijn was ik geen al te grote fan van het verhaal en vond ik het einde van The Broken Circle Breakdown wat voorspelbaar, maar de acteurs in deze prent sleuren je mee in het verhaal en alle krediet moet gaan naar scenarist en acteur Johan Heldenbergh en actrice Veerle Baetens, naast uiteraard de muziek die hier ook wel op de voorgrond treedt. Het is misschien ook wel de meest Amerikaanse film van Felix, ook al is dit wel een heel vertrouwelijk verhaal uit eigen bodem. Je wordt er niet vrolijk van, maar het is een drama die blijft plakken en je niet zo snel zal vergeten.

    The Broken Circle Breakdown

    5. Before Midnight (2013) Richard Linklater

    Na Before Sunrise en Before Sunset is dit derde deel uit de trilogie misschien wel het beste. Het probleem met die eerste twee films lag bij hun vederlichte scenario's ... Hier worden de zaken op een veel sappigere manier uitgewerkt met thema's als ontrouw, echtscheiding, wrok en alle andere ziel-ontmoedigende dingen waarmee we als 40'er geconfronteerd worden. Een andere reden waarom Before Midnight zo genietbaar is, is omwille van de vlotte dialogen tussen Ethan Hawke en Julie Delpy.

    Before Midnight

    4. The Master (2013) Paul Thomas Anderson

    Voor wie er mocht aan twijfelen, Amerikaanse filmmakers zijn zeker in staat zijn te schilderen met nuances? En het mooiste voorbeeld hiervan is The Master, een psychologisch diepgaand portret van een man die in een crisis verzeilt nadat hij geconfronteerd wordt met zijn eigen tekortkomingen. Het is de innerlijke kracht en de schoonheid van het verhaal die hier van tel zijn. De film is een onthutsende en fragiele zoektocht naar het lot van een man, een onzekere lot, maar wel een vrij lot, briljant geacteerd door een Joaquin Phoenix en meesterlijk in beeld gezet door Paul Thomas Anderson.

    The Master

    3. Lore (2013) Cate Shortland

    Toch weer geen nazi-film? Jazeker, maar Lore is nu één die verteld wordt via het standpunt van een Duits meisje die met haar nazi-gezin na de oorlog op de vlucht is, en dit alles op briljante en aangrijpende manier verfilmd door de Australische cineaste Cate Shortland. Actrice Saskia Rosendahl brengt hier een indrukwekkend vertolking, gespleten tussen de intentie om haar overgebleven familieleden te beschermen en haar groeiende afkeer voor waar haar ouders voor staan. Het is geen gemakkelijk onderwerp, maar de filmmakers hebben dit project met bijzonder veel gevoel voor nuance en authenticiteit in elkaar gestoken en is wat mij betreft één van de meest opmerkelijke films van 2013.

    Lore

    2. Inside Llewyn Davis (2013) Ethan Coen & Joel Coen

    Ik blijf een grote fan van het werk van de Coen Brothers en ook deze Inside Llewyn Davis is alweer een serieus schot in de roos. Veel films voeren artiesten op, maar weinige prenten handelen over artiesten die hebben gefaald. Het is uiteindelijk een scherpzinnige en intieme karakterstudie die meerdere viewings nodig heeft om ten volle gewaardeerd te worden. De film had in ieder geval niet zo knap geweest zonder de opmerkelijke vertolking van Oscar Isaac als een dwalende folkzanger.

    Inside Llewyn Davis

    1. Gravity (2013) Alfonso Cuarón

    Dat Alfonso Cuarón een regisseur is om te volgen, was al duidelijk na zijn Children of Men (2006). Met Gravity bevestigt hij zijn status als één van de meest talentvolle cineasten in Hollywood. Zeldzaam zijn de films die een perfect evenwicht vinden tussen computer-animaties en emotionaliteit. Het acteerwerk van George Clooney, maar vooral van Sandra Bullock zorgt ervoor dat we met hen meeleven, op het puntje van onze stoel, van begin tot eind. En dat allemaal met een plot die op een bierkaartje geschreven kan worden en met een minimum aan acteurs en locaties, én zonder ook maar één alien of vuurwapen.

    Gravity

    The Worst Movies of 2013

    10. The Counselor (2013) Ridley Scott

    Een film waar ik naar uitkeek was The Counselor, zeker met zijn overweldigende cast (Bardem, Pitt, Diaz, Cruz en Fassbender), zijn talentvolle regisseur en zijn talentvolle scenarist, Cormac McCarthy. Maar het resultaat was behoorlijk teleurstellend, tot zelfs ronduit bespottelijk. En gezien het aanwezige talent, was er geen enkel excuus om deze prent niet in de bottom 10 te zetten. De op tilt geslagen scenarist was zo verliefd op zijn eigen dialogen dat hij vergeten was om een coherent of zelfs nog maar een boeiende verhaal te vertellen. Ik heb een flauw vermoeden dat de cast en crew overtuigd waren aan een verheven intellectuele prent te werken, zo overtuigd dat ze het script nauwelijks in vraag durfden stellen. Gelukkig was er nog Cameron Diaz die nog maar eens over de motorkap van een voertuig mocht kronkelen.

    The Counselor

    9. The Family (2013) Luc Besson

    Ik moet toegeven, op de casting van The Family kan je niet veel op aanmerken. Zelfs de 27 jarige Dianna Agron leek perfect gecast als de high school girl met een femme fatale temperament. Maar het script van Besson slaat nergens op en blinkt uit in clichés en luiheid. De film is voor geen seconde geloofwaardig, de personages zijn lachwekkend en de brutaliteit van de geweldscènes zijn erover. The Family vermomt zich als een lichtvoetige zwarte komedie, maar wil al zo brutaal zijn als Taken (2008) en zo geslepen als Goodfellas (1990). Het wil zowel inspelen op de binnenlandse markt als op de Amerikaanse markt. Maar uiteindelijk is het een platte wegwerp-sitcom die snel vergeten zal worden.

    The Family

    8. The Internship (2013) Shawn Levy

    Normaal hadden The Hangover part III en Kick-Ass 2 hier moeten staan, maar toen kwamen er films als The Internship en dat bracht de lat nog een stuk lager. Wat een soort Google Crasher (cf. Wedding Crashers) had moeten zijn werd een zeemzoet en humorloze reclamespotje voor Google, met wat gratuite blote borsten-scènes en karakters met het intellectueel niveau van een kikkervisje. Het bedrijf zou zich zelfs schuldig moeten voelen dat mensen hier nog voor moeten betalen.

    The Internship

    7. G.I. Joe: Retaliation (2013) Jon M. Chu

    Ik heb geen flauw idee wat ik zonet heb gezien. Op de cover stond G.I. Joe: Retaliation, ik heb wat heen en weer geschiet gezien, een paar ninja shurikens, ook Bruce Willis stak even zijn kale knikker in beeld, maar voor de rest ben ik waarschijnlijk ingedommeld door het geluid van zinderende onzin. Ik had echt de indruk dat de lat niet hoger kwam dan de leeftijd van 8 tot 10 jarigen, hoewel ik vermoed dat de verhaaltjes die zij in gedachten hadden terwijl ze met hun G.I. Joe toys speelden van een iets hoger niveau waren. Misschien hadden de scenaristen zich beter hierop gebaseerd. Alles was beter dan wat ze hier bijeen hebben geschreven.

    G.I. Joe: Retaliation

    6. After Earth (2013) M. Night Shyamalan

    De regisseur, die ooit werd omschreven als de nieuwe Spielberg met films als Unbreakable, The Sixth Sense, Signs, is nog maar een schim van wat hij ooit geweest zou kunnen zijn. Tegenwoordig weet hij niet meer hoe hij een verhaal moet vertellen. Zelfs de karakters uit After Earth (2012) zijn levenloze figuren waar we als toeschouwer nauwelijks om geven. De structuur van de film is zo’n een puinhoop dan je op een gegeven moment zelfs verlangt naar een onnozele M. Night Shyamalan twist om alles wat leven in te blazen. Dat papa Smith de carrière van zoontje Smith wil lanceren is overduidelijk. Hopelijk heeft hij het met deze film niet voor eens en altijd bezegeld.

    After Earth

    5. Olympus Has Fallen / White House Down (2013) Antoine Fuqua / Roland Emmerich

    De ene is al dommer dan de andere maar zowel White House Down als Olympus Has Fallen zijn twee schijtfilms die ons doen verlangen naar de goede oude tijd van pretentieloze, geslaagde actievehikels als Die Hard, Point Break of Lethal Weapon. Beide films zijn veel luidruchtiger dan de geciteerde voorbeelden, maar omwille van hun getelefoneerde formule-script zijn ze al zo saai als slechte horrorfilms waar de slachtoffers er alles aan doen om zichzelf in gevaar te brengen. Je hebt zelfs de indruk dat de acteurs hun scènes niet au serieus nemen. Echte spanning resulteert uit een geloofwaardige opzet met sterke karakters, in plaats van een absurd spektakel waarbij de visuele effecten de karakterloze pulp moeten maskeren.

    White House Down & Olympus Has Fallen

    4. A Good Day to Die Hard (2013) John Moore

    En wanneer je dacht dat het niet slechter kon, zien we een films als A Good Day to Die Hard verschijnen. In een ver verleden nog een steengoeie actiefilm is doorheen de verschillende sequels verwaterd tot de meest platvloerse parodie, en bij deze misschien wel de laatste nagel in de kist van John McClane die nu echt wel DOOD is. De film heeft zelfs niets meer te maken met datgene wat de franchise zo knap maakte. Het kon evengoed een soort straight-to-dvd B-film zijn met Steven Seagal in de hoofdrol. Ondanks zijn productiebudget van bijna 100 miljoen dollar ziet de film er spuuglelijk uit en is het script niet meer dan een aaneenschakeling van slecht geregisseerde actiescènes om schaamrode wangen van te krijgen, om nog maar te zwijgen van plaatsvervangende schaamte voor de mensen die hier aan hebben meegewerkt.

    A Good Day to Die Hard

    3. Grown Ups 2 (2013) Dennis Dugan

    De eerste Grow Ups fim zat al in onze Top 10 Worst Movies of 2010 en ook deze Grown Ups 2 mag hier niet ontbreken. Adam Sandler is tevens een vaste waarde in dergelijke lijstjes. De film vervalt van de ene groteske scène naar de andere, zonder zich ook maar te bekommeren over enige logica of continuïteit. Bij momenten had je de indruk dat de film compleet geïmproviseerd werd op het moment zelf, en als ze geen flauwe grappen meer hadden, gewoon naar een andere locatie trokken. Ik heb geen idee voor wie deze film uiteindelijk bestemd is, maar in ieder geval niet voor mensen die beschikken over 'hersenen', laat staan 'smaak'.

    Grown Ups 2

    2. Texas Chainsaw (2013) John Luessenhop

    Er is geen enkele bestaansreden voor Texas Chainsaw 3D, los van de onwetende bezoekers 12 euro af te persen voor een flauw excuus van een TCM sequel. Dommer dan deze komen ze niet en het is een aanfluiting voor de originele cultfilm waarop deze franchise is gebaseerd. Al de beste zaken zaken in deze Texas Chainsaw komen uit de originele film van Tobe Hooper, de rest is zelfs een ordinaire tv-film onwaardig. Dit hadden ze beter Texas Roadkill genoemd. Niets in deze prent maakt zin, tot zelfs de 3D die los van een idioot kettingzaag shot geen enkele toegevoegde waarde heeft. Het enige positieve aan deze bespottelijk slechte 3D misschien zal meehelpen om 3D volledig te bannen uit de bioscoop. Leatherface is hier zelfs een loser, how fucked-up is that?!

    Texas Chainsaw

    1. Movie 43 (2013) Peter Farrelly en co.

    Het absolute dieptepunt van 2013 werd toch bereikt door Movie 43, een samenraapsel van de meest platte vulgariteiten wat een mensenbrein kan bedenken. En of een scrotum als strottenhoofd of strontseks nog niet plat genoeg was, zouden de makers een scène met necrofilie hebben geknipt uit de finale versie. Je vraagt je af waarom ze niet de volledige film hebben geknipt. Ik denk dat een 12-jarige hier nog wel plezier aan kan beleven, of iemand onder invloed van alcohol.

    Movie 43

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Dossier K. ontgoochelt aan de kassa

    Pin it!

    Als een film succes kent, kunnen de distributeurs niet zwijgen over de prent en pakken ze maar al te graag uit met mogelijke nominaties op buitenlandse filmfestivals (ook al betekent het festival in kwestie niet zo heel veel) of bekogelen ze wekenlang kranten met cijfers over het box-office resultaat. Een doodgewone journalist kan nauwelijks die cijfers interpreteren, laat staan deze bezoekers-aantallen naar waarde inschatten. En zo kan je gemakkelijk een hype creëren. Is dit een goede of een slechte zaak? Wel, Vlamingen gaan nu al niet naar Nederlandstalige films kijken, dus als we de promotie nu ook nog eens aan banden leggen wordt het echt wel tragisch. Dus, van mij mogen ze; zolang ze de zaken wel in perspectief brengen en de toeschouwer niet misleiden, zoals dat voor bepaalde Vlaamse producties al meermaals is voorgekomen.

    Maar bij één veelbelovend film begon de promo-motor plots te sputteren. Dossier K. (2009), de sequel op De Zaak Alzheimer (2003), had de nieuwe Vlaamse blockbuster moeten worden, maar het draaide anders uit. De dure productie werd overklast door De Helaasheid Der Dingen (2009). Deze prent van Felix Van Groeningen naar een verhaal van Dimitri Verhulst had een productiebudget van onder de 2 miljoen euro, en dus zowat 1/3 minder budget dan de Alzheimer sequel. De Helaasheid haalde maar liefst een slordige 425'000 bezoekers, daarentegen haalde Dossier K. volgens recente cijfers van het VAF de eindmeet met slechts 265'000 bezoekers. De film draait nog steeds in een aantal complexen, maar nog maar voor een handjevol mensen.

    Nadat Erik Van Looy met zijn Loft (2008) de kaap van 1 miljoen bezoekers had bereikt dachten de makers van Dossier K. dit record in een paar weken te breken, zeker in het licht van de oorspronkelijke film De Zaak Alzheimer die maar liefst 750'000 bezoekers haalde. Maar de bezoekers bleven weg of kozen voor die andere (net niet-Oscar-genomineerde) Vlaamse film. En dat is toch wel een gigantische streep door de rekening van Eyeworks, het productiehuis die van mening was dat Jan Verheyen de beste man was om deze veelbelovende Jef Geeraerts sequel te verfilmen. Laten we nog 270 000 bezoekers nemen en een prijsticket van pakweg 9 euro, dat maakt nog geen 2,5 miljoen euro BRUTO recette. Uiteraard zit hier Vlaams geld in (via VAF), maar ook Hollands geld (via Film Fonds), maar niemand zal hier rijk van worden, integendeel.

    Was de film slecht? Niet meteen, maar het was niet meer dan een goed gemaakte tv-film. Het origineel was verbazingwekkend knap, zeker voor Vlaams niveau, maar deze sequel leek nauwelijks de ambitie te hebben beter te doen. Maar ook Jan Verheyen was een maatje te klein vergeleken met Van Looy. Het zijn twee filmmakers die het visueel element in de film uiterst belangrijk vinden (bij momenten zelfs iets teveel vorm boven inhoud), maar Erik weet ook wel zijn personages te voorzien van de nodige diepgang terwijl hij de spanningsboog van zijn verhaal nauwelijks uit het oog verliest. Los van de openingssequentie valt er uiteindelijk niet zo heel veel te beleven in Dossier K., en daar heb je meteen een mogelijke reden waarom het publiek massaal weg bleef.

    ***Related Posts***
    29/08/2008: Jan Verheyen regisseert Dossier K.
    07/06/2008: Top 10 Best bekeken Vlaamse Films
    29/09/2004: Top 10 Zwakste Vlaamse Films

  • Michael Haneke wint Gouden Palm voor Das Weisse Band

    Pin it!

    Michael Haneke, de Oostenrijkse regisseur van ondermeer Funny Games (1997/2007) heeft op het 62ste Filmfestival van Cannes de Gouden Palm voor de beste film in de wacht gesleept voor zijn zwart/wit drama A White Ribbon (2009) (Das Weisse Band), een beklemmend drama over een Duits boerendorp in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. De film duurt wél 150 minuten en bij afloop wordt je bediend met een open einde, hopelijk wordt dat voor veel toeschouwers geen afknapper.

    Het is de derde keer dat de 67-jarige Oostenrijker in de prijzen valt op het prestigieuze festival. Eerder gebeurde dat voor de briljante thriller Caché (2005) met Daniel Auteuil en Juliette Binoche en voor de veelgeprezen La Pianiste (2001) met Isabelle Huppert. De Grote Prijs van de Jury ging naar de Fransman Jacques Audiard voor het gevangenisdrama Un Prophète (2009). Het is zijn vijfde film in vijftien jaar tijd. Nadat hij enkele scenario's had geschreven, maakte hij in 1994 zijn regiedebuut met "Regarde les hommes tomber". Met Un Héros Très Discret kaapte hij twee jaar later in Cannes de prijs voor het beste scenario weg.

    Das Weisse Band pic Antichrist pic

    De onderscheiding voor de beste acteur ging naar de 52-jarige Oostenrijker Christoph Waltz voor zijn vertolking van een SS-officier in de film Inglourious Basterds (2009) van Quentin Tarantino. Charlotte Gainsbourg (pic) kreeg de prijs voor beste actrice voor haar rol in Antichrist (2009) van de Deense regisseur Lars Von Trier met Willem Dafoe. Tijdens haar dankwoord stond Gainsbourg even stil bij haar vader Serge. "Ik hoop dat hij trots is op mij, trots en erg geschokt, hoop ik", voegde ze er nog aan toe in een verwijzing naar de controverse die op het festival rond de film was ontstaan en de ietwat slechte kritieken.

    De Caméra d'Or voor het beste debuut was weggelegd voor Samson and Delilah (2009) van de Australiër Warwick Thornton, die daarmee Hunger (2008) van regisseur Steve McQueen opvolgt. Hij kreeg de prijs overhandigd door de Franse actrice Isabelle Adjani en voorzitter van de jury voor de Caméra d'Or Roschdy Zem. Samson and Delilah is een liefdesgeschiedenis tussen twee adolescenten in een gemeenschap van aboriginals middenin de Australische woestijn. Thornton is overigens zelf een aboriginal.

    Spring Fever pic De Helaasheid der Dingen pic

    De Prijs van de Jury ging ex aequo naar de Britse Andrea Arnold voor de prent Fish Tank (2009) en naar zijn Koreaanse collega Chan-Wook Park met de film Thirst (2009). De Chinees Lou Ye de prijs voor het beste scenario kreeg voor Spring Fever (2009). De Helaasheid der Dingen (2009) van Felix van Groeningen heeft op het Internationaal Filmfestival van Cannes de Prix Art et Essai gewonnen in de Quinzaine des Réalisateurs. Het is de derde film van Felix van Groeningen en gaat over de 13-jarige Gunther Strobbe die samenwoont met zijn vader en zijn drie nonkels bij zijn grootmoeder in het smerigste kot van Reetveerdegem. Hij wordt er dagelijks geconfronteerd met ontzaglijke volumes alcohol, vrouwen versieren en schaamteloos nietsdoen. Alles wijst er op dat Gunther hetzelfde lot beschoren is. Of kan Gunther toch ontsnappen aan de helaasheid der dingen? De film is een verfilming naar het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst.

    Er was ook grote teleurstelling bij een aantal filmmakers. De grote favoriet van Cannes, Pedro Almodovar, mocht met lege handen naar huis. Ook actrice Penélope Cruz was de prijs van Beste Actrice niet gegund. Ook Brad Pitt of Quentin Tarantino grepen naast de erkenning, voor hun gewelddadige oorlogsprent.

    *** Antichrist van Lars Von Trier trailer ***