federico fellini

  • The Talented Mr. Ripley (1999) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een van de betere thrillers eind jaren '90 was zonder enige twijfel The Talented Mr. Ripley (1999) van de overleden regisseur Anthony Minghella, de man die ons nog The English Patient (1996) bracht, een film die werd bekroond met 9 Oscar, waaronder deze van Beste Film.

    the_talented_mr_ripley_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: In de late jaren '50 wordt de getalenteerde, maar evenzoveel getormenteerde en opportunistische wees Tom Ripley (Matt Damon) - na het dragen van een Princeton jasje dat hem niet toebehoort, en waardoor hij een piano op een tuinfeest mag bespelen - door de vader van playboy Dickie Greenleaf (Jude Law) naar Italië gestuurd om Dickie over te halen terug te keren naar Amerika. Eenmaal aangekomen, raakt de 25-jarige Tom echter innig bevriend met Dickie en diens verloofde Marge (Gwyneth Paltrow). Hij valt voor jazzmuziek, Dickie en de luxueuze levensstijl... maar stilaan zien we de onschuldige jongeman veranderen in een koele moordenaar.

    De film is gebaseerd op de roman van Patricia Highsmith, een vrouw die moederziel alleen leefde en sommige van haar boeken opdroeg aan haar kat. In haar boeken worden de protagonisten altijd opgejaagd en achtervolgd (The Cry of the Owl, Strangers On A Train). Ze slaan vaak op de vlucht van de politie en soms ook van zichzelf in een claustrofobische en misantrope wereld. Het leven is één grote valstrik die op elk moment kan toe klappen. Highsmith is een Amerikaanse, maar bracht ondermeer heel veel tijd door in Italië. En het is eraan te zien, want met deze film snuiven we echt wel die typische Mediterraanse sfeer op. Het verhaal is op zijn beurt gebaseerd op de Henry James roman The Ambassadors, waarvan er zelfs een aantal verwijzingen in de film steken.

    De auteur zou nog vier Ripley boeken hebben geschreven en er zijn bij mijn weten in totaal vijf films gemaakt, waaronder één met Alain Delon, Purple Noon (1960) van René Clément, één met Dennis Hopper, The American Friend (1977) van regisseur Wim Wenders, één met John Malkovich, Ripley's Game (2002) en uiteindelijk nog Ripley Under Ground (2005) van Roger Spottiswoode. Maar de film die er met kop en schouders boven steekt is toch wel deze van Anthony Minghella, ook al wijkt zijn filmversie in tegenstelling tot deze van René Clément, ferm af van de roman.

    In tegenstelling tot de Agatha Christie verhalen hebben we hier niet te maken met een moordmysterie. Het is al van in het begin duidelijk wie misdrijven op zijn kerfstok heeft. Het is het verhaal van een 'niemand', die een 'iemand' wil worden. Ripley is geen berekende moordenaar, maar wel iemand die door omstandigheden gedwongen wordt om een moord te plegen. De casting van Matt Damon is een voortreffelijke zet. Damon heeft zowel een onzeker en onschuldig voorkomen, als die verontrustende ondoorgrondelijkheid. Eén van de betere momenten in de film is wanneer Ripley onwennig met zijn spierwitte lichaam en zijn zwarte schoenen tussen de bruingebrande lichamen loopt op een Italiaanse badplaats voor zijn eerste ontmoeting met Dickie. Ripley is een getalenteerde man, en blinkt uit in het imiteren van mensen. En dat heeft hem al uit heel wat netelige posities gehaald.

    the_talented_mr_ripley_1999_blu-ray_pic01.jpgthe_talented_mr_ripley_1999_blu-ray_pic02.jpg

    Anderzijds is Jude Law ook perfect gecast als de playboy. Zijn personage is verzot op jazzmuziek en is zowat de tegenpool van Ripley; verfijnd, galant, charismatisch en verzot op geneugten des leven. Minghella heeft de homo-erotische spanning in het verhaal ook uitvergroot. Ripley's aantrekking tot Dickie komt niet alleen voort uit een hunker om tot zijn levensstandaard te behoren, maar er is ook een seksuele aantrekking. Dickie heeft dit nooit echt door tot op het moment het voor hem fataal zal worden. Er gaat ook iets meer aandacht naar het personage van Marge, die in het boek het product lijkt van een lichte vorm van vrouwenhaat. Het enige wat haar personage kan is martini's maken. In de bijrollen zien we nog een sterke rol van Philip Seymour Hoffman die in een geniale scène Ripley begint te ontmaskeren wanneer hij hem aantreft te midden van zijn Dickie-imitatie. En Minghella voegde er nog een vrouwelijke rol aan toe, de textielerfgename Meredith Logue, fantastisch gespeeld door een ingetogen Cate Blanchett. Een minpunt aan de film is dat de regisseur de film eigenlijk 15 minuten vroeger had moeten stoppen, maar er nog een overbodige sequentie aanplakte die nog eens die homo-seksuele drijfveren in de verf moest zetten - alsof dat al niet overduidelijk was.

    Qua sfeer bevinden we ons in een sfeervolle en hartverwarmende Federico Fellini-film, maar onderliggend hebben we te maken met een duister verhaal. Onlangs is nog een andere prent gebaseerd op een roman van Patricia Highsmith uitgekomen, eveneens een misdaadverhaal onder de Mediterrane zon. The Two Faces of January (2014) was geen slechte film, maar mist die finesse van een The Talented Mr. Ripley. Ook de muziek van Gabriel Yared (The English Patient, Cold Mountain) brengt deze prent naar een superieur niveau. Bij momenten heb je de indruk naar Bernard Herrmann te luisteren in een Alfred Hitchcock film. En ook al heb ik genoten van deze thriller, zijn we toch wel wat verwijderd van het werk van de meester van suspense.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 15 februari 2015

  • Veerle Baetens en La Grande Bellezza vallen in de prijzen

    Pin it!

    Op het 26ste European Film Awards heeft onze Veerle Baetens zomaar eventjes de award gewonnen voor Beste Actrice voor de sleeper hitfilm The Broken Circle Breakdown (2012), en hiermee grote kleppers zoals Keira Knightley, Naomi Watts en Barbara Sukowa achter zich te laten. Ze stak ook nog eens een pro-Belgische speech af, waar je tegenwoordig al lef moet voor hebben als BV. Maar alle ogen waren toch gericht op de Italiaanse film La Grande Bellezza (2013) (The Great Beauty) die de award won voor Beste Film, Beste Acteur en Beste Regisseur.

    Veerle Baetens,The Great Beauty,Jérome Seydoux,Thomas Langmann,This Must Be the Place,Sean Penn,Federico Fellini,La Dolce Vita,Paolo Sorrentino,Toni Servillo,Barbara Sukowa,The Broken Circle Breakdown

    Korte inhoud: Onverschillig en verleidelijk biedt Rome zichzelf aan de verbaasde ogen van de toeristen: het is zomer en de stad straalt met een schoonheid die ongrijpbaar en onherroepelijk is. Jep Gambardella (Toni Servillo) is 65 en hij straalt een charme uit die de tijd niet verwoest heeft. Hij is een succesvolle journalist die heen en weer fladdert tussen cultuur en het goede leven in Rome. Hij denkt echter met verbittering terug aan zijn gepassioneerde verloren jeugd.

    De film werd geregisseerd en geschreven door Paolo Sorrentino, die hier blijkbaar La Dolce Vita (1960) van Federico Fellini gebruikt als zijn grote inspiratiebron. Met zijn vorige film, This Must Be the Place (2011) met een wel heel bizarre Sean Penn, kwam hij al in de aandacht op het Filmfestival van Cannes. En met deze film zet hij de Italiaanse cinema opnieuw op de kaart.

    Het is een film die handelt over nostalgie, een film met een personage dat terugblikt op zijn verleden. Het hoofdpersonage in de film heeft een succesvolle roman geschreven en werd een vaste waarde in de literaire en sociale kringen van Rome. Maar nu op zijn 65 jarige verjaardag kijk Jep met een kritisch oog op zijn eigen verleden en zijn tijdgenoten. Een blik op het Rome van vroeger met zijn extravagante nachtclubs, feestjes en pubs, een tijdloos landschap van absurde, verfijnde schoonheid.

    De productie is deels in handen van de Franse producer en eigenaar van het wereldbekende Franse productiehuis Pathé, Jérôme Seydoux. Seydoux kwam in 2010 in aanvaring kwam met Thomas Langmann over de rechten van een film en door de rechter gedwongen werd om 12 miljoen op tafel te leggen. Met deze co-productie brengt hij weer wat glans in het bedrijf, ook al betwijfel ik dat deze prent echt een kaskraker zal worden. De film kwam op 25 september 2013 in de zalen maar zal binnenkort wel opnieuw uitgezonden worden in de betere bioscopen.

    *** The Great Beauty trailer ***
  • Top 10 box-office flops van 2009

    Pin it!

    We staan hier wat achter met wat Top 10 lijstjes, en bij deze zullen we de komende weken een kleine inhaalbeweging doorvoeren. Veel van de Top Box-Office Flop en Box-Office Hit lijstjes hebben vertraging opgelopen, en dat gezien heel wat cijfers nog onbekend waren. En zo geven we nu de Box-Office Flops uit 2009. En net zoals de Top Flop 2006, Top Flop 2007 en de Top Flop 2008, baseren we ons op het productiebudget (zonder promotiekost) en het box-office resultaat wereldwijd. Cijfers wereldwijd worden niet altijd bekend gemaakt en daarom hebben we ons in de vorige lijstjes gebaseerd op het box-office resultaat in de States – wat altijd wel een goede indicator was.

    In dit lijstje gaan we dan ook bij voorkeur mikken op internationale langspeelfilms. Door de jaren heen zijn er heel wat Europese films geweest die schaamrode wangen kregen bij het zien van hun balans, maar dit was vaak meer te wijten aan het gebrek aan een efficiënte promotie dan wel aan de kwaliteit van de film. In ons land is dat immers niet anders. Een Vlaamse film zonder promotie maakt weinig kans om brokken te maken aan de box-office. Rode Loper-programma’s, affiche-campagne, trailers, cinevox-capsules in de bioscoop en praatprogramma’s zijn allemaal broodnodig.

    Tot slot, een film met een zwak box-office resultaat is niet noodzakelijk een slechte film, evenzeer dat een box-office hit zou betekenen dat we te maken hebben met een geslaagde film. Maar in de meeste gevallen scheelt er wel iets met de productie indien de film nauwelijks zijn productiebudget kan terugwinnen tijdens zijn bioscoop-release. Aan jullie om te oordelen of de flop een terechte zaak was. Binnenkort mogen jullie ook de Top 10 van de Box-Office Successen verwachten.

    Top 10 Box-Office Flop van 2009

    10. Pandorum (2009) Christian Alvart
    Productioncost: $33 million - Worldwide Gross: $20,65 million

    Pandorum,flop

    Pandorum had het potentieel een bijzonder knappe science-fiction film te worden met uitstekende sound en production design. Het was tevens ook een ambitieuze prent, maar de film schoot te kort en het was vaak verveling troef. De personages kwamen niet voldoende uit de verf en het concept kon door regisseur Christian Alvart veel beter uitgewerkt worden.

    9. Whiteout (2009) Dominic Sena
    Productioncost: $35 million - Worldwide Gross: $17,84 million

    Whiteout, flop

    Het is niet zo dat je met een actrice als Kate Beckinsale meteen een kaskraker hebt. Ook regisseur Dominic Sena, die bekend staat voor zijn opwindende actie-sequenties, slaagt er niet om van Whiteout een geslaagde prent van te maken. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing (1982) is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Hoofdacteur Gabriel Macht (The Spirit) is tevens een waardeloos acteur. Voldoende redenen waarom dit een flop werd.

    8. Taking Woodstock (2009) Ang Lee
    Productioncost: $30 million - Worldwide Gross: $9,96 million

    Taking Woodstock, flop

    Taking Woodstock van Ang Lee is het soort film waar niemand echt enthousiast van wordt. Nochtans had het een veelbelovend concept, maar de uitwerking stelt teleur doordat Lee iets teveel thema’s wou aansnijden en daarbij nog eens beroep deed op de versleten splitscreen-techniek. Misschien moet hij maar beter bij het drama-genre blijven (cf. Brokeback Mountain), want komedie gaat hem niet af.

    7. Amelia (2009) Mira Nair
    Productioncost: $40 million - Worldwide Gross: $19,64 million

    Amelia,flop

    Wie had ooit kunnen denken dat je met een verhaal over de de legendarische Amerikaanse piloot Amelia Earhart (gespeeld door de briljante Hilary Swank), die in 1937 op mysterieuze wijze boven de Pacifische Oceaan verdween tijdens een poging om rond de wereld te vliegen, een vervelende biopic kon maken? Regisseur Mira Nair stort Amelia in een zee van verveling. En dit met een hoofdactrice die zich moet behelpen met dialogen die waarschijnlijk geschreven zijn door een Chinees die Engels heeft geleerd via een VDAB-cursus. Als er één recente film een remake verdient, dan is het wel deze – hopelijk met een betere regisseur én betere scenarist.

    6. The Soloist (2009) Joe Wright
    Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $38,33 million

    flop,The Soloist

    Zoals ik al zei in mijn inleiding; niet elke flop is een slechte film. En zo is The Soloist daar een voorbeeld van. De film wordt recht gehouden door twee talentvolle acteurs (Jamie Foxx en Robert Downey Jr.) die hier een voortreffelijke vertolking hebben neergezet in een feelgood movie die ook wel een ferme dreun weet uit te delen. Uiteraard heeft de film zijn zwaktes (met name de flashback van Jamie Foxx) maar de grootste fout die hier werd gemaakt was dat de producent het nodig vond om hiervoor 60 miljoen vrij te maken. Ik vraag me nog steeds af waar al dat geld naar toe ging.

    5. Astro Boy (2009) David Bowers
    Productioncost: $65 million - Worldwide Gross: $39,89 million

    flop,Astro Boy

    Dat Astro Boy een flop zou worden, was al bekend nog voor de film in de zalen kwam. Niemand stond te wachten om deze cartoon in filmversie te zien. Dat de film uiteindelijk nog saai was en volkomen humorloos, verklaart de teleurstellende box-office. Misschien net iets beter dan Jimmy Neutron: Boy Genius (2001), maar mijlenver weg van Wall-E (2008).

    4. Nine (2009) Rob Marshall
    Productioncost: $80 million - Worldwide Gross: $54 million

    Nine,flop

    Ook al is Nine gebaseerd op de Italiaanse Broadway musical die dan weer gebaseerd is op Fellini’s 8 ½ (1963), het is al zo Italiaans als een pizza eten met vork en mes. Deze niet-Italiaanse cast bestaat wel uit heel wat acteer-talent, maar is grotendeels verkeerd gecast. Meer nog, deze musical is gewoon op alle vlakken ondermaats. Het straalt geen passie uit, laat staan dat er een beetje intrige te bespeuren is. Zelfs het visuele aspect is niet veel beter dan de eerste beste muziekvideo. Maar het meest kwalijke aan deze film is dat het flauw excuus van een scenario nauwelijks weet hoe het de verschillende muzikale nummers aan mekaar moet knopen.

    3. Land of the Lost (2009) Brad Silberling
    Productioncost: $100 million - Worldwide Gross: $68,78 million

    Land of the Lost,flop

    Land of the Lost had als doel een domme film te worden, en dat is hem ook gelukt. Het spijtige aan deze Will Ferrell prent is dat niemand het grappig vindt. Te grof voor jongeren en gewoon te dom voor volwassenen. Een logisch gevolg is het slechte box-office resultaat. Maar in alle eerlijkheid had het ook wat te maken met de slechte planning van de bioscoop-release. Land of the Lost mocht het zowaar opnemen tegen The Hangover (2009), de komedie uitblinker van 2009, naast de sequel Night at the Museum: Battle of the Smithsonian (2009) en de Pixar-prent Up (2009).

    2. Imagine That (2009) Karey Kirkpatrick
    Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $22,99 million

    Imagine That,flop

    Dat Eddie Murphy geregeld in zwakke komedies opduikt, was al langer bekend. Het was dan ook niet meteen een verrassing dat ook deze film het bekijken niet waard is. Maar vreemd genoeg was dat voor een keer niet de schuld van de acteur, maar wel van de rest van de crew, gaande van de scenarist tot de regisseur. Imagine That is een paar keer grappig, maar niet voldoende om onze interesse voor 90 minuten aan te wakkeren.

    1. Street Fighter: The Legend of Chun-Li (2009) Andrzej Bartkowiak
    Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $22,99 million

    Street Fighter: The Legend of Chun-Li,flop

    En uiteindelijk zijn we aanbeland bij Street Fighter: The Legend of Chun-Li, de grootste puinhoop van 2009 die resulteerde in desastreuze box-office cijfers. De actie in de film is ondermaats, de humor in de film werkt niet en de scènes zijn buitengewoon belachelijk. Het zal niemand verbazen dat Andrzej Bartkowiak de eerst komende jaren niet meer in een regisseursstoel zal plaatsnemen.

    ***Related Posts***
    18/02/2015: Top Flop 2014
    25/03/2014: Top Flop 2013
    05/07/2013: Top Flop 2012
    16/08/2012: Top Flop 2011
    17/08/2011: Top Flop 2010
    21/04/2009: Top Flop 2008
    07/04/2009: Top Flop 2007
    27/12/2006: Top Flop 2006

  • Martini Gold by Dolce & Gabbana

    Pin it!

    We kennen onderhands wel tot vervelens toe alle Martini spotjes van George Clooney, maar ondertussen is er ook één met de nog steeds bloedmooie Monica Bellucci. En de spot ziet er geweldig uit! Hoe kon het ook anders met een talentvolle regisseur als Jonas Åkerlund, die ondermeer de spot van Telephone van Lady Gaga.

    martini_gold_monica_bellucci_01.jpgmartini_gold_monica_bellucci_02.jpg

    Het filmpje is een duidelijke knipoogje naar Federico Fellini’s La Dolce Vita (1960). De film werd opgenomen in Rome en alles werd in post-productie naar het zwart/wit getrokken met uitzondering van de gouden Martini. Is Dolce & Gabbana geen kleding merk? Yup, maar het bedrijf heeft al langer interesse vertoond in de sector van de alcoholische dranken. Ze zijn tevens al in het bezit van een aantal cocktail-bars. Domenico Dolce en Stefano Gabbana zien we trouwens in de bar, waar Monica een gouden fles Martini boven haalt.

  • Dino De Laurentiis (1919 - 2010) overleden

    Pin it!

    De Italiaanse top-producer Dino De Laurentiis die ons briljante spektakelfilms bracht als de Hannibal Lecter films Manhunter (1986), Red Dragon (2002) en Hannibal (2001), alsook King Kong (1976), Flash Gordon (1980), Barbarella (1968) en Conan the Barbarian (1982).

    Maar hij zal de geschiedenis in gaan voor zijn La Strade (1954) en Le notti di Cabiria (1957) van Federico Fellini en Riso Amaro (1949) van Giuseppe De Santis. Maar ook voor Blue Velvet (1986) en Dune (1984) van David Lynch.

    De Laurentiis, die op 8 augustus 1919 in Torre Annunziata nabij Napels geboren werd, produceerde meer dan 150 langspeelfilms. In het begin van zijn loopbaan werkte hij vooral samen met beroemde Italiaanse filmregisseurs als Roberto Rossellini en Federico Fellini. Daarnaast maakte hij ook grote spektakelstukken als War and Peace, Waterloo en The Bible: In the Beginning of grote commerciële successen als Three Days of the Condor (1975) van Sydney Pollack, met Robert Redford.

    Sinds de jaren zeventig, na het faillissement van zijn Italiaanse productiebedrijf Dinocitta' Studios, woonde De Laurentiis in de Verenigde Staten. Daar vestigde hij de De Laurentiis Entertainment Group, met haar eigen studio's in Wilmington in Noord-Carolina.

    De Laurentiis kreeg de Oscar voor beste buitenlandse film in 1957 voor Fellini's La Strada. In 2003 kreeg hij de The Irving G. Thalberg Memorial Award, een speciale Oscar voor producenten. Hetzelfde jaar ontving hij ook een speciale Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië. Hij werd bekroond met een reeks David di Donatello's en ontving een speciale David di Donatello-oeuvreprijs in 2006 ter gelegenheid van het 50-jarige jubileum van de Davids. Twee door De Laurentiis geproduceerde films, Year of the Dragon (1985) en Body of Evidence (1993) met Madonna, werden genomineerd voor een Razzie voor slechtste film.

    barbarella.jpgconan_the_barbarian_2.jpgdune.jpgflash_gordon.jpg

    hannibal.jpgking_kong.jpgla_strada.jpgthree_days_of_the_condor.jpg

    Rest in Peace Mister De Laurentiis.

  • Top 10 Most Overrated Movies

    Pin it!

    We zijn ondertussen gekomen bij onze derde BlogTalk, en dit keer gaan we een Top 10 samenstellen van de films die wij 'overgewaardeerd' vinden. De oscar-uitreikingen dragen bij dergelijke lijstjes vaak wel een steentje bij. Ik denk dan meteen aan een film zoals Titanic (1997). Maar we zullen ook eens kijken naar films die door critici als uitstekend worden bevonden en die wij eigenlijk geen fluit waard vinden. We verwachten dus verhitte smaak-discussies.

    De subjectiviteit van dergelijke lijstjes is dus groot, maar toch vind ik dat er zeker kan en moet gediscussieerd worden over smaken. Wie grijpt er wel eens niet naar de uitvlucht "smaken verschillen"? Maar bestaat er ook zoiets als "tekortschieten in smaak" of durven we dat niet onderkennen? Er zijn in ieder geval heel wat mensen met een uiterst conservatieve smaak of zelfs een compleet gebrek aan smaak of fantasie. Maar wat is smaak? Oscar Wilde zei het zelf treffend: "Mijn smaak is eenvoudig. Ik ben altijd tevreden met het beste."

    Maar laat het duidelijk zijn, dit is geen lijstje met de Top 10 slechtste films, maar wel de films die naar onze mening iets te hoog werden gewaardeerd. Films die net uit mijn lijstje zijn gevallen: Kill Bill part 2 en de Star Wars prequels.

    Top 10 Most Overrated Movies

    10. Crash (2004) Paul Haggis
    Een luidruchtige debuutfilm met veel geschreeuw en gehuil, die zomaar eventjes de Oscar voor Beste Film in ontvangst mocht nemen, maar die uiteindelijk bitter weinig te vertellen heeft. Nochtans is het de bedoeling om ons en links-liberaal geweten te schoppen. Niets op tegen, maar dan gaat hij toch moeten afkomen met iets anders dan platitudes over rassenhaat en klassendiscriminatie. Het volgt dezelfde formule met korte verhaallijnen als films als Traffic en Magnolia , maar waarbij die andere twee films iets treffender hun boodschap overbrengen.

    Crash

    09. Easy Rider (1969) Dennis Hopper
    Ik heb met heel veel moeite deze film in één ruk uitgekeken, en had toch al 14 ongedwongen en 6 gedwongen pogingen achter de rug. Maar misschien heb ik ook geen beetje voeling met de hippie cultuur. Ik weet het niet. Ik hield in ieder geval wel van de begin jaren ’70 en hou wel van Michelangelo Antonioni’s Zabrinskie Point. Het zal we de look and feel van die periode goed in kaart brengen, maar ik vind het allemaal serieus overroepen.

    easy rider

    08. Satyricon (1969) Federico Fellini
    Uit hetzelfde jaar van Easy Rider kwam ook Fellini met deze prent naar buiten. Ik hou heel veel van Fellini maar deze gehypte film is pure beeldmasturbatie en niets meer dan een montage van onsamenhangende sequenties met als enige doel plezier te beleven in nonsens.

     Satyricon

    07. Dances with Wolves (1990) Kevin Costner
    Eén van de grootste Oscar-vergissingen (en er zijn er een pak geweest) was deze film aan te duiden als Beste Film, boven Goodfellas van Martin Scorsese. Je zou in principe bijna alle films van Kevin Costner in deze lijst kunnen zetten, maar deze prent is toch wel een schoolvoorbeeld van een ‘overgewaardeerde film’. Het is een saaie western die meer dan 3 uur lang aansleept, en in al die tijd nauwelijks één memorabele scène weet uit te bouwen. Fotografisch ziet het er wel mooi en landelijk uit, maar inhoudelijk komt het voornamelijk neer op ‘Ta tanka tanka’- geleuter en dito danspasjes.

    Dances with Wolves

    06. Napoleon Dynamite (2004) Jared Hess
    Een echte hype in Amerika. Waarschijnlijk de ultieme foute film. Maar het soort film die je over een paar jaar compleet bent vergeten en je je afvraagt wat er uiteindelijk zo speciaal was aan die prent. De karakters zijn excentriek, en dat is mooi, maar in tegenstelling tot een Donnie Darko hebben ze verder niets van persoonlijkheid, laat staan ook maar iets zinnigs te vertellen.

     Napoleon Dynamite

    05. The 39 Steps (1935) Alfred Hitchcock
    Hitchcock is een ware bron van inspiratie, maar dit vind ik één van zijn meest teleurstellende films. Toch zit hij in verschillende favoriete lijstjes. Hitchcock was in die periode nog steeds op zoek naar zijn persoonlijke touch en is allesbehalve volmaakt (overacting, zwakke scene-opbouw, …)

     The 39 Steps

    04. Casablanca (1942) Michael Curtiz
    Vind ik niet beter of slechter dan die andere klassieke standaard Hollywood vehicels met Bogart. Maar wat is het met die hype rond Casablanca en die onnozele quotes in de stijl van “Here's looking at you kid" of "Play it again, Sam"… dan nog liever "I’ll be back".

     Casablanca

    03. Chicago (2002) Rob Marshall
    Het was meer dan 30 jaar gelden dat er nog eens een musical de Oscar won voor Beste film, en wat voor één. De film deed het nog behoorlijk goed aan de box-office, maar ik snap niet wie hier van kan genieten.

    chicago

    02. Lost in Translation (2003) Sofia Coppola
    Een film met heel veel Japanse clichés en een verhaal met dramatisch fletse personages die een relatie beginnen die al evenveel boeiend is als gras zien groeien. Maar de film kreeg veel bijval omwille van de naam van Sofia Coppola die met haar The Virgin Suicides veel indruk had gemaakt, Bill Murray kwam in the picture na zijn rol in The Royal Tenenbaums en Scarlett was de nieuwe babe. En zeggen dat deze film zelfs de oscar kreeg voor beste scenario. Priceless!

     Lost in Translation

    01. Eyes Wide Shut (1999) Stanley Kubrick
    Mocht Kubrick nog leven had hij met deze film de volle lading gekregen van de critici, maar uit respect voor de meester-regisseur werden even "de ogen wijd dichtgeknepen."

     Eyes Wide Shut