De FilmBlog

Ik weet niet wie de manager is van Gerard Butler, maar de man deugt niet. Ik heb een paar dagen gelden heel toevallig Gamer (2009) gezien van Mark Neveldine en Brian Taylor, de makers van de Crank films, en wat heb ik rotverveeld. De film was al zo vervelend als de romantische komedie The Ugly Truth (2009), ook al een prent met Gerard Butler. En wanneer ik naar de eerste beelden kijk van Law Abiding Citizen (2009) heb ik de indruk dat het misschien allemaal nog slechter kan.

Korte inhoud: Clyde Shelton (Gerard Butler), een op het eerste gezicht brave huisvader, krijgt te maken met enkele inbrekers die zijn woning binnen dringen. De gevolgen zijn niet te overzien. De man verliest zijn gezin. Alsof dat nog niet genoeg is verlinkt één van de boeven zijn kompaan in een deal met districtsprocureur Nick Rice (Jamie Fox). "Some justice is better than no justice" verdedigt deze zich. Bij Shelton slaan de stoppen door en de huisvader transformeert tot een moordmachine. Het is dan ook Rice die zijn tanden dreigt te verliezen … en misschien nog veel meer.

Het wordt dus een typische oog-om-oog-I-kick-your-ass-vengence-film met twee bekende koppen die het ogenschijnlijk filterdun script aan het publiek moet verkopen. Het recht in eigen handen nemen is een regelmatig terugkerend item in Hollywood sedert Charles Bronson de stad in trok op zoek naar scalpen van allerlei ongure types. Sinds Death Wish het eerste schot loste worden bioscoop en de dvd-rekken getrakteerd op een invasie van vigilate-prenten. De ene al gewelddadiger dan de ander. Recent nog mochten Jodie Foster (The Brave One) en Kevin Bacon (Death Sentence) zich gedragen als een stel primaten met een knots in de hand. De eerste pretendeerde dan wel om enige visie in huis te hebben, maar het feit is dat dergelijke aanklachten tegen geweld gewoon een goedkoop excuus zijn om ... nog meer geweld uit het scherm te laten gutsen. Een mens kan al eens de huichelaar uithalen. Spijtig genoeg zijn er bitter weinig films die iets zinnigs te vertellen hebben over het onderwerp van de ‘vigilante’. En gezien de cast en de promo-campagne, denk ik niet dat we veel diepzinnige gedachtekronkels moeten verwachten.

De regisseur van dienst, F. Gary Gray, is zowel in staat van het meest verdienstelijke (The Negotiator, The Italian Job) als van het meest verwerpelijke (Be Cool, A Man Apart), dus is het koffiedik kijken wat hij hier van zal maken. Datzelfde kan tevens gezegd worden van scenarist Kurt Wimmer (Ultraviolet, The Recruit, Street Kings, Sphere, The Thomas Crown Affair, Equilibrium). Gray heeft in ieder geval een dergelijk thema aangesneden met A Man Apart. Ik hoop dat hij iets meer vlees hangt aan dit bot, want ik zat toch een beetje op mijn honger toen ik wraakengel Diesel bezig zag.

Als Oscarwinnaar heeft Foxx natuurlijk een streepje voor. Maar Gerard is de laatste jaren geweldig aan zijn carrière aan het timmeren (met films als 300, RocknRolla) en blijkt voorlopig een blijver te zijn. Samen met Hugh Jackman, Matt Damon en Clive Owen behoort hij tot een nieuwe generatie ‘acterende’ actiehelden. De opvolgers van Stallone en Schwarzenegger met iets meer smaak inzake rollen. Maar Butler moet dringend op zoek naar betere scripts. Hopelijk krijgt hij enkele goeie tips van krijgen van de geboren performer Foxx die tegenover hem zal spelen.

Twee jaar geleden had ik al eens een ballonnetje opgelaten over de verfilming van Max Payne (2008), naar de populaire third person shooter waarin we een voorvluchtige undercover agent volgen die de moord op zijn dochtertje en vrouw wil wreken. Hij wordt op de hielen gezeten door zowel politieagenten die hem willen ondervragen als criminelen die hem willen opruimen.

Inderdaad, we zitten weer volledig in de Death Wish vendetta sfeer. Er werden een aantal kandidaten vernoemd voor de rol van Max, maar een paar dagen geleden viel uiteindelijk het verdict: Max Payne wordt vertolkt door Marky Mark, Mark Wahlberg (The Departed, Boogie Nights).

Niet meteen een originele keuze, en tevens ook niet geheel naar mijn smaak. Mijn probleem met deze cast is dat ik zo de indruk had dat Max Payne alles behalve een kleine spierbundel was met een veel te hoog stemmetje, maar eerder een grote slanke en doorleefde man (een beetje in de stijl van de jonge versie van Mickey Rourke). In het spel had Max geen cartoon-gezichtje, maar was effectief het evenbeeld van de programmeur Sam Lake en later van het model Timothy Gibbs (wiki).

Voor de regie van de film werd gedacht aan de Ier John Moore, die eerder verantwoordelijk is voor het langdradige Behind Enemy Lines (2001), de zinloze remake The Omen (2006) en de box-office flop Flight of the Phoenix (2004). Dat belooft voor de adaptatie.

May Payne was één van de eerste games die de fameuze bullet time in praktijk zette, waarbij het spel zo vertraagd werd dat vliegende kogels zichtbaar en ontwijkbaar waren. Toch hoop ik dat de makers er niet al teveel mee uitpakken, want ik ben op de techniek al een beetje uitgekeken. Wat mij meer interesseert is te weten 'wie' het scenario zal schrijven. Het spel had geweldige Sin City-monologen en ik hoop dat in dezelfde narratieve stijl de gehele film kan verteld worden. Max Payne zou uitkomen begin 2010.

Waarom zo laat? Dat heeft wellicht alles te maken met de grote Hollywoodstaking in 2008, en misschien ook wel een beetje de drukke agenda van Wahlberg die binnenkort te zien is in We Own the Night (2007) van James Gray, The Happening (2008) van M. Night Shyamalan, The Lovely Bones (2008) van Peter Jackson, The Fighter (2009) van Darren Aronofsky en de sequel The Brazilian Job (2009) van F. Gary Gray...stuk voor stuk films waar heel wat filmfans naar uitkijken.

***Related Posts***
13/07/2008: Max Payne trailer veelbelovend
02/07/2005: Kandidaten voor Max Payne
28/06/2005: Max Payne verfilmd

Be Cool (2005) is de ietwat frivolere opvolger op de geslaagde misdaad-komedie Get Shorty (1995). Ook deze prent is gebaseerd op een boek van Elmore Leonard. Maar de cineast Barry Sonnenfeld (The Addams Family, Men in Black) is nu wel door de videoclipmaker F. Gary Gray vervangen, en het is eraan te zien. John Travolta speelt wederom de rol die zo goed bij hem past, die van de charmante en koelbloedige gangster Chili Palmer.

Korte inhoud: De coole Chili Palmer (John Travolta) laat de filmwereld voor wat het is en wil zijn wijsheid en kenmerkende onderhandelingstechnieken op de muziekbusiness loslaten. Wanneer een vriend tijdens de lunch wordt omgelegd, maakt Chili van de gelegenheid gebruik om diens vrouw Edie (Uma Thurman) te bezoeken. Hij introduceert zichzelf als haar nieuwe zakenpartner in een onafhankelijk platenlabel. Chili heeft een veelbelovend zangeresje op het oog om een hit te scoren, maar krijgt te maken met haar quasi-hippe manager, diens nichterige bodyguard, een paar Russische maffioso en een welbespraakte gangsta-rap muziekproducent. En dit alles op gevaar voor eigen leven.

John Travolta staat sinds Pulp Fiction weer eens samen met Uma Thurman op de dansvloer. Ook hier praten ze over dansen en Chili Palmer laat weten dat hij uit Brooklyn komt en vanzelf sprekend ook een uitstekend danser is. Voor we het weten staan ze op de vloer te dansen op muziek van de band 'The Black Eyed Peas'. Het probleem van Be Cool zit hem echter o.a. in het ontbreken van enige chemie tussen de twee hoofdacteurs, iets waar ze in Pulp Fiction totaal geen last van hadden. Maar Tarantino is dan ook een filmregisseur en F. Gary Gray slechts een videoclip maker die nu een filmpje mag regisseren. Hun goed bedoelde maar overbodige dansscène voegt trouwens totaal niets toe aan deze komedie. De romance is slecht uitgewerkt en zelfs de humor is eigenlijk niet grappig, of toch niet voor een volwassen publiek.

De film kent naast Travolta en Uma Thurman nog meer bekende acteurs, zo zien we ook Harvey Keitel als de platenbaas Nick Carr en Vince Vaughn als een blanke pooier die denkt dat hij zwart is. Maar de acteur die werkelijk zijn carrière door het slijk haalt is The Rock die de rol vertolkt van de homofiele lijfwacht Elliot die maar al te graag acteur wilt worden. The Rock kennen we van zijn actiefilms maar als komiek moet je er de maag voor hebben (ik niet dus). Danny Devito die ook op de poster van deze film staat duikt amper drie keer op om volledig compleet uit beeld te verdwijnen. Niet te vergeten is natuurlijk het acteerdebuut van de zangeres Christina Milian die als Linda Moon een beetje zingt en vooral de eye-candy in de film verzorgt.

'Be Cool' is geen slechte film maar nergens wordt de kwaliteit van zijn voorganger gehaald. De prent heeft zeker zijn leuke momenten maar die zijn op één hand te tellen...om eerlijk te zijn slechts twee leuke momenten. De cast is goed en ook John Travolta speelt zijn rol als coole gangster nog net zo goed als voorheen maar dit keer werkt het niet. Het verhaal is ook bijna hetzelfde als de vorige film alleen speelt het zich nu af in de muziekindustrie. Be Cool is een leuke komedie geworden maar er had met deze cast meer nog meer uitgehaald kunnen worden, mits een beter script en regisseur.

*** Christina Milian HQ picture gallery ***