eyes wide shut

  • Allied met Brad Pitt en Marion Cotillard krijgt meteen veel media-aandacht

    Pin it!

    Deze week komt de Blu-ray uit van Allied (2016) van Robert Zemeckis. Een film waarmee Brad Pitt onverwacht veel publiciteit bij kreeg, maar dat was dan ook de enige buzz die deze film kreeg. Er werd met name gelekt dat Brad Pitt in een midlife crisis zat, en niet van de alcohol, drugs, actrice Marion Cotillard en Russische hoertjes kon blijven. Kwam daar bovenop dat Angelina Jolie de scheiding had aangevraagd, en heel wat mensen wisten meteen van deze opkomende oorlogsfilm.

    allied_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: 'Allied' volgt een Britse geheimagent, Max Vatan (Brad Pitt) genaamd, die in 1942 op een gevaarlijke missie wordt gestuurd in Noord-Afrika. Daar ontmoet hij vervolgens een Franse verzetsstrijdster Marianne Beausejour (Marion Cotillard) op vijandelijk gebied. Wanneer ze elkaar na een tijdje terug treffen in Londen, brengt de extreme druk van de oorlog hun relatie in gevaar.

    De korte inhoud lijkt wat boring, maar de film werd geschreven door Steven Knight (Eastern Promises, Locke, "Peaky Blinders") en hij is toch wel een talentvol scenarist. De film had ook wel iets weg van een Casablanca (1942), die ook al ging over een romance in Noord-Afrika tijdens de tweede wereldoorlog. Voor Brad Pitt is dit ondertussen zijn 4de oorlogsfilm na Inglourious Basterds, Beyond All Boundaries en Fury. Jennifer Aniston verloor Brad Pitt op de set van Mr. and Mrs. Smith (2005) aan Jolie, zoveel jaar later lijkt de geschiedenis zich te herhalen. Niemand lag wakker de Smith film, maar met de breuk werd het een box-office hit, vreemd genoeg genoot deze film niet van de schandaal-sfeer. Meer nog, het werd een flop. De film had een productiebudget van 80 miljoen dollar en moest minstens 160 miljoen opbrengen voor een break-even. Wereldwijd bracht Allied maar 120 miljoen dollar op.

    Pitt en Jolie hadden vorig jaar nog een film samen, genaamd By the Sea (2015), geschreven en geregisseerd door Jolie, maar deze film was ook al iets van een flop. De prent werd slechts in 142 zalen uitgebracht in de States en bracht wereldwijd maar 3 miljoen dollar op met een productiebudget van 10 miljoen. Het verhaal had weliswaar een soort profetisch karakter, gezien het ging over een koppel wiens relatie niet goed zat en ze via een gaatje in de muur naar een ander koppel staarden. Dit had een soort Michelangelo Antonioni Blowup/Peeping Tom film kunnen worden, maar sloeg de bal toch verkeerd omdat we als kijker geen voeling hadden met de karakters. Het duurde ook allemaal véél te lang en even had je gevoel naar een Tom Cruise/Nicole Kidman scène te kijken uit Eyes Wide Shut (1999). En na deze prent liep ook deze relatie op de klippen.

    allied_2016_brad_pitt_marion_cotillard.jpgallied_2016_brad_pitt_marion_cotillard_pic2.jpg
    © 2016 Universal Pictures

    Allied is geen slechte film maar er zitten teveel zwakke momenten in en heeft op geen enkel moment het charisma of het epische karakter van een The English Patient (1996). Eigenlijk is het een vrij banaal verhaal die pretendeert meer te zijn maar geen enkele verrassing inhoudt. Het begin stak vrij goed in mekaar maar zak halverwege in mekaar als een pudding en het einde is echt wel teleurstellend. Allied bevat geen echte emoties en ik kan niet zeggen dat Zemeckis geen pogingen heeft ondernomen voor wat meer diepgang. We zien zelfs een schitterende liefdesscène in het midden van een zandstorm. Ondanks alle inspanningen geloofde ik toch niet echt in de emoties en gevoelens van de sterren-duet. De chemie werkte gewoon niet.

    Allied komt op 10 mei uit op DVD en Blu-ray en bevat een boel extraatjes van making of filmpjes en overzichten van de visuele effecten. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur over de gehele film. Allied is geen slechte film, maar gezien het aanwezige filmtalent voor en achter de camera, had ik er toch wel iets meer van verwacht.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 9 mei 2017

     

    *** Allied trailer ***

  • Artificial Intelligence: A.I. (2001) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Onder aanmoediging van de ter ziele gegane Stanley Kubrick, verfilmde Steven Spielberg kort na zijn overlijden het bejubelde Science Fiction kortverhaal van schrijver Brian Aldiss, genaamd A.I.: Artificial Intelligence (2001). Aldiss schreef een soort futuristische variant op het Pinokkio sprookje. Ditmaal is de jongen een robot in plaats van een houten pop en 'Gepetto' werd vervangen door ene 'Professor Hobby'.

    ai,steven spielberg,stanley kubrick,Brian Aldiss,Close Encounters of the Third Kind,e t,William Hurt,Haley Joel Osmond,Frances OConner,Sam Robards,Jude Law,Brian Gleeson,Eyes Wide Shut,Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull,hook,Blade Runner

    De basis is vrijwel hetzelfde gebleven, enkel de setting is veranderd en het geheel (uiteraard) een stuk complexer. Kubrick’s eigen productiemaatschappij bezat de rechten op dit verhaal uit 1969, maar het was nooit zijn intentie om het werk zelf te verfilmen. Stanley zijn charme: bescheidenheid en gezond verstand, lieten de meester beseffen dat hij niet de juiste man was voor de job. Hij besteedde de regie net voor zijn dood dan maar uit aan Steven Spielberg.

    Spielberg lijkt op het eerste zicht de geknipte man voor de regie. Close Encounters of the Third Kind (1977) en E.T.: The Extra-Terrestrial (1982) zijn 2 SF-parels die in de lijn liggen van A.I., dus de keuze lag voor de hand. Wat Spielberg echter met dit verhaaltje aanvangt, kan weinige SF-liefhebbers bekoren. Zijn film kon na de wereldwijde release op onbegrip rekenen van fans en media. In plaats van een stevig stuk spektakel op te voeren met een hart en een ziel, schotelt Spielberg hier een absurd fabeltje voor dat je halverwege de veel te lange film doet knikkebollen van verveling. Wat een sprookje van de gebroeders Grimm doet voor de allerjongsten wanneer mama voorleest, doet Spielberg voor de volwassenen. Je in slaap wiegen. De virtuele slaappil in de film is vooral het laatste half uur. Het slot wordt nodeloos lang gerekt, is debiel (aliens in vliegende prefabhuisjes die Engels praten, u leest het goed) en ontkracht het einde.

    Korte inhoud: Artificial Intelligence vertelt het verhaal over een heel speciale jongen: Een levensechte robot die ontworpen werd door een briljant professor: Dr. Hobby (William Hurt), tevens de uitvinder van de levensechte lijn robot-mensen genaamd 'Mecha'. David (Haley Joel Osmond) moet het begin worden van een baanbrekende revolutie in de Mecha-industie, want na een reeks doortastende, revolutionaire aanpassingen aan de software slaagt de prof er immers in een mechanische jongen ‘tot leven te wekken’ met kunstmatige gevoelens die angstaanjagend overtuigend blijken te werken.

    De jongen lijkt emoties te kunnen uiten zoals een mens van vlees en bloed en lijkt ondanks enkele kleine mankementen kinderloze ouders te kunnen bevredigen. David is de eerste in deze lijn van robotten en wordt verkocht aan de familie Swinton (Frances O’Conner en Sam Robards). Daar wordt hij niet echt met blijde armen ontvangen door de moeder, daar hij een substituut moet worden voor haar comateuze zoon. Dit opgedrongen door de vader als pijnverzachtende troost.

    ai,steven spielberg,stanley kubrick,Brian Aldiss,Close Encounters of the Third Kind,e t,William Hurt,Haley Joel Osmond,Frances OConner,Sam Robards,Jude Law,Brian Gleeson,Eyes Wide Shut,Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull,hook,Blade Runnerai,steven spielberg,stanley kubrick,Brian Aldiss,Close Encounters of the Third Kind,e t,William Hurt,Haley Joel Osmond,Frances OConner,Sam Robards,Jude Law,Brian Gleeson,Eyes Wide Shut,Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull,hook,Blade Runner

    David wordt uiteindelijk verstoten uit het gezin nadat de echte zoon terug uit zijn kunstmatige slaap wordt gehaald na een medische doorbraak. De moeder voelt echter dat David oprechte gevoelens lijkt te hebben en liefde kan tonen, maar kan 2 zonen mentaal niet aan en is verward. David wordt samen met zijn trouwe kompaan 'Teddy' (zijn robot-beertje) in een groot bos achtergelaten, waarbij David opengesteld wordt aan het gevaar van de buitenwereld.

    Een grote, grauwe miljoenenstad staat David te wachten waar Mecha worden gediscrimineerd en oudere modellen zelfs worden opgeblazen in arena’s voor het vertier van de moderne ‘beschaving’. De gewone mecha die onder de mensen leven, waaronder Gigolo Joe (Jude Law) worden meestal als vuil behandeld en onder andere gebruikt voor vuile klusjes en seksuele tekortkomingen. Joe en David ontsnappen samen aan de dood in de arena nadat ze gevangen worden genomen door een robotjager (Brian Gleeson) en ze op de vlucht kunnen slaan. Joe 'voelt' een band met het kind en probeert hem te helpen in zijn tocht naar ‘de magische fee’ waarover zijn moeder steeds voorlas in het pinokkio-sprookje. Van haar hoopt David te weten te komen hoe ook hij een echte jongen kan worden net als in het sprookje om daarna zijn moeder terug te vinden en haar te overtuigen dat zijn liefde oprecht is.

    A.I. faalt in zijn absurditeit. De ziel van deze film gaat verloren door de schabouwelijke vertolkingen van de adoptieouders van het robotjongetje: Frances O’Conner en Sam Robards. Deze ‘organische’ mensen staan hier met minder charisma te acteren dan de ‘Mechanische’… Er zit geen fut in de dialogen, geen passie in het acteerwerk en de relationele band van David en zijn ouders laat de kijker onberoerd.

    In A. I. wordt een weinig geloofwaardige gezinssituatie gecreëerd, waar een robot een comateus kind moet vervangen. Dat is not done in het echte leven en vertaalt niet goed naar de film, die tot een bepaalde hoogte niet te ver wil afdwalen van een meer realistische kijk op onze toekomst. Er vormen zich absurde emotionele situaties en onlogische handelingen van de ouders in hun omgang met hun nieuw kind: Een bizarre haat-liefde relatie ontpopt zich. David wordt de ene moment met open armen aanvaard door de vader, en de andere moment door hem vervloekt. Ook de labiele moeder behandelt het kind op een weinig koosjere manier door hem zonder schroom in een bos te dumpen zonder medeweten van de vader.

    ai,steven spielberg,stanley kubrick,Brian Aldiss,Close Encounters of the Third Kind,e t,William Hurt,Haley Joel Osmond,Frances OConner,Sam Robards,Jude Law,Brian Gleeson,Eyes Wide Shut,Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull,hook,Blade Runnerai,steven spielberg,stanley kubrick,Brian Aldiss,Close Encounters of the Third Kind,e t,William Hurt,Haley Joel Osmond,Frances OConner,Sam Robards,Jude Law,Brian Gleeson,Eyes Wide Shut,Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull,hook,Blade Runner

    Geen kwaad woord over Jude Law & Haley Joel Osmond, zij spelen zeer sterk en houden de geloofwaardigheid van hun artificiële personages overeind. Hun avonturen zijn tot op een bepaalde hoogte genietbaar. Hun vlucht uit de arena is spannend en de conflictsituaties die ze in de grote stad meemaken geven de film een positieve boost. De band tussen de 2 mecha intrigeert bovendien. Maar vanaf David besluit om ‘de magische fee’ te gaan zoeken loopt het fout. Een melige, weinig ontroerende vertoning voltrekt zich, waarbij hij onderweg de fee wel degelijk vindt en ondertussen wat aan de praat gaat met een bende E.T.’s.

    De Special Effects in deze film zijn zeker een pluspunt: enorm scherpe, realistisch ogende effecten en slim, niet-overdadig gebruik van CGI. Ik kom stilaan tot het besef dat Hollywoodiaanse special effects amper zijn verbeterd bijna 10 jaar na deze release. Ben ik als jonge knaap te hard voor deze film? Neen, ik denk het niet. Ik durfde in eerste instantie dergelijke afbreuk niet te maken op iconen Kubrick & Spielberg, maar ze laten me geen keuze. Deze twee meesters verdienen alle lof, maar als het slecht is moet het ook gezegd worden. Ze hebben genoeg steengoede films die dergelijke kritiek op hun werk tot het niets kunnen herleiden.

    Deze cineasten mogen echter niet de hemel in worden geprezen. Elke regisseur maakt wel eens mindere film. Ook Kubrick. Eyes Wide Shut (1999) bijvoorbeeld, was maar een mediocre film. En Spielberg heeft al meerdere lauwe films in zijn oeuvre staan: Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) was afschuwelijk slecht, The Terminal (2004) en Hook (1991) waren van een bedenkelijk allooi …

    Ik sta niet alleen in mijn pleidooi: op imdb is de rating zeer laag voor een grote blockbuster als Artificial Intelligence. Critici waren allesbehalve onder de indruk van dit vooral zeer dure epos. Als je een Science-Fiction film wil zien over mechanische mensen en hun plaats in een futuristische samenleving, die wél al de ingrediënten bevat voor een goede film en die toch een beetje geloofwaardig overkomt, kies dan voor Blade Runner (1982) . Deze indrukwekkende film heeft een boeiend verhaal, sterke dialogen en schetst een intrigerend beeld over onze toekomst. A.I. is gewoon veel te soft en te braaf. Concentreer je bij het kijken ervan vooral op de mooie effecten en cinematografie en niet op het verhaal want dan kom je van een kale reis terug…

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 14 februari 2011

     

    *** Artificial Intelligence: A.I. trailer ***

  • Sydney Pollack overleden

    Pin it!

    Regisseur, acteur en producent Sydney Pollack (Out of Africa) is op 73-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van maagkanker. Hij stierf afgelopen maandag in zijn huis in Los Angeles. Pollack begon zijn filmcarrière eind jaren vijftig als tv-acteur en gaf ook acteerlessen. Op de set van de oorlogsfilm War Hunt uit 1962 ontmoette hij acteur Robert Redford, die hij later zes keer zou regisseren. Sydney zei over redford het volgende: "There's stillness in his acting now that is quite magnetic. You can feel his intelligence, you can see him thinking. He has the depth of a clear pool of water."

    Als regisseur werd Pollack vanaf eind jaren zestig bekend met films als They Shoot Horses Don't They?, The Way We Were en Three Days of the Condor. In de jaren tachtig maakte hij onder meer de komedie Tootsie en het met zeven Oscars bekroonde Out of Africa, waarvoor hij zelf Beste Film en Beste Regie in ontvangst mocht nemen. Daarna regisseerde hij nog opmerkelijke prenten zoals The Interpreter, Random Hearts en de documentaire Sketches of Frank Gehry.

    Een van de laatste films die hij produceerde, Michael Clayton (2007) met George Clooney, was een grote kanshebber bij de Academy Awards. Clooney liet weten dat Pollack erg gemist zal worden: "Sydney maakte de wereld een beetje beter, films een beetje beter en zelfs etentjes een beetje beter", liet de acteur weten via zijn publicist.

    The InterpreterOut of AfricaTootsie06 havana

    Ook nadat Sydney Pollack zich op regie en productie had toegelegd, bleef hij opduiken als acteur in films als Husbands and Wives van Woody Allen en Eyes Wide Shut van Stanley Kubrick. Bovendien speelde hij gastrolletjes in tv-series als "Will & Grace", "The Sopranos" en "Frasier".

  • Top 10 Minst Overtuigende Filmkoppel

    Pin it!

    Hayden Christensen en Natalie Portman, de twee tortelduifjes uit de meest recente Star Wars-films, zijn uitverkoren tot de minst geloofwaardige lovers uit de filmgeschiedenis. Dat stond recent te lezen op de website van de BBC. Het Britse bioscoopreclamebedrijf Pearl & Dean stelde de vraag aan meer dan drieduizend filmfans. De meerderheid van de ondervraagden ging niet mee in hun tragische liefdesgeschiedenis, die hoofdpersonage Anakin Skywalker uiteindelijk transformeert tot Darth Vader.

    Natalie Portman & Hayden Christensen pic
    Star Wars: Episode II - Attack of the Clones (2002) © Lucas Film

    De 2de plaats is bestemd voor Ben Affleck en Jennifer Lopez, die in de pathetische tragikomedie Gigli (2003) twee verliefde huurmoordenaars spelen. Opmerkelijk is dat het duo ten tijde van de opnames ook in het echte leven een relatie had. Hetzelfde geldt voor Tom Cruise en Nicole Kidman, die met het seksueel gefrustreerde echtpaar in het broeierige Eyes Wide Shut (1999) op de 8e plaats zijn beland. Op de derde plaats pronken Orlando Bloom en Keira Knightley, die in de Pirates of the Caribbean (2003-2007)-trilogie maar achter elkaar aan bleven huppelen zonder gevolg en dat in drie delen.

    Ben Affleck is overigens de enige acteur die twee maal in de top 10 te vinden is: hij bekleedt ook de zevende plaats voor zijn krukkige affaire met verpleegster Kate Beckinsale in het bombastische oorlogsdrama Pearl Harbor (2001). Hieronder vinden jullie uiteindelijk de Top 10 lijst:

    Top 10 Least Convincing Screen Partnerships

    1. Natalie Portman & Hayden Christensen in Star Wars: Episode II - Attack of the Clones (2002)
    2. Ben Affleck & Jennifer Lopez in Gigli
    3. Keira Knightley & Orlando Bloom in Pirates of the Caribbean trilogy
    4. Madonna & Adriano Giannini in Swept Away (2002)
    5. Catherine Zeta-Jones & Sean Connery in Entrapment (2002)
    6. Hugh Grant & Andie MacDowell in Four Weddings and a Funeral (2002)
    7. Ben Affleck & Kate Beckinsale in Pearl Harbor
    8. Tom Cruise & Nicole Kidman in Eyes Wide Shut
    9. Heath Ledger & Jake Gyllenhaal in Brokeback Mountain (2005)
    10. Leonardo DiCaprio & Kate Winslet in Titanic (1997)

  • Stanley Kubrick vond Eyes Wide Shut slecht

    Pin it!

    Als jullie zinnens zijn om naar het Festival van Gent af te reizen, vergeet dan niet om een kijkje te gaan nemen naar de retrospectieve over Stanley Kubrick, één van de meest fascinerende en invloedrijke regisseurs uit onze filmgeschiedenis. Technisch gezien zijn de films meesterlijk te noemen. Niet alleen stond hij aan de basis van diverse filmstijlen, gaf hij zijn publiek op inhoudelijk vlak, met zijn doorgedreven pessimistische wereldvisie, zijn zwarte humor en zijn opvallende emotionele afstandelijkheid, vaak een ontnuchterende cinematografische douche.

    Over zijn laatste film, Eyes Wide Shut (1999), liggen de meningen echter fel uiteen. Wat Kubrick precies met de film wou vertellen was niet voor iedereen duidelijk. De regisseur kon er zelf niets meer over zeggen want hij was enkele weken daarvoor in maart 1999 in z'n slaap overleden. Als Kubrick langer geleefd had, had hij nog van alles aan de film kunnen veranderen, want Kubrick stond erom bekend op het laatste moment de hele montage van zijn film om te gooien.

    eyes_wide_shut_1999_tom_cruise_nicole_kidman.jpg
    © Warner Bros - Nicole Kidman & Tom Cruise in Eyes Wide Shut

    Maar er is blijkbaar een getuige, acteur en ex-drill instructor R. Lee Ermey (foto), die we nog kennen uit Full Metal Jacket (1987) en die sindsdien in heel wat film geslaagde bijrollen neerzet (Mississippi Burning, Se7en, Texas Chainsaw Massacre remake), die regelmatig met Stanley gesprekken voerde.

    Volgens de acteur, die nog een gesprek had met Stanley twee weken voor zijn dood, zou Kubrick in zijn laatste gesprek zijn ongenoegen over zijn laatste film hebben geuit. Daarbij beschuldigde hij vooral de bemoeienissen van zijn hoofdrolspelers Tom Cruise en Nicole Kidman. Hun sterallures zou het project geen goed hebben gedaan. Ermey zei het volgende in een interview op Radar Online ter gelegenheid van zijn vertolking in de nieuwe The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006):

    Stanley called me up all the time. He'd call at three o'clock in the morning and say, "Oh, it's 10 o'clock over here." [Laughs] "Yeah, well, it's three o-fucking-clock in the morning here, Stanley. Oh well." He called me about two weeks before he died, as a matter of fact. We had a long conversation about Eyes Wide Shut. He told me it was a piece of shit and that he was disgusted with it and that the critics were going to have him for lunch. He said Cruise and Kidman had their way with him—exactly the words he used.

    He was kind of a shy little timid guy. He wasn't real forceful. That's why he didn't appreciate working with big, high-powered actors. They would have their way with him, he would lose control, and his movie would turn to shit.

    In een ander interview weet ik me nog te herinneren dat Kubrick het had over de onmogelijkheid van Cruise om een realistisch portret te geven van iemand die 'stoned' was, en dat ze er kilometers pellicule hebben opgebruikt om tot iets bruikbaars te komen. Ook was de relatie tussen Kidman en Cruise niet datgene wat Kubrick voor ogen had. Dat Cruise een rare kwiet was met een bedenkelijke seksuele geaardheid zal bij deze nog maar eens in de verf worden gezet.

  • Top 10 Most Overrated Movies

    Pin it!

    We zijn ondertussen gekomen bij onze derde BlogTalk, en dit keer gaan we een Top 10 samenstellen van de films die wij 'overgewaardeerd' vinden. De oscar-uitreikingen dragen bij dergelijke lijstjes vaak wel een steentje bij. Ik denk dan meteen aan een film zoals Titanic (1997). Maar we zullen ook eens kijken naar films die door critici als uitstekend worden bevonden en die wij eigenlijk geen fluit waard vinden. We verwachten dus verhitte smaak-discussies.

    De subjectiviteit van dergelijke lijstjes is dus groot, maar toch vind ik dat er zeker kan en moet gediscussieerd worden over smaken. Wie grijpt er wel eens niet naar de uitvlucht "smaken verschillen"? Maar bestaat er ook zoiets als "tekortschieten in smaak" of durven we dat niet onderkennen? Er zijn in ieder geval heel wat mensen met een uiterst conservatieve smaak of zelfs een compleet gebrek aan smaak of fantasie. Maar wat is smaak? Oscar Wilde zei het zelf treffend: "Mijn smaak is eenvoudig. Ik ben altijd tevreden met het beste."

    Maar laat het duidelijk zijn, dit is geen lijstje met de Top 10 slechtste films, maar wel de films die naar onze mening iets te hoog werden gewaardeerd. Films die net uit mijn lijstje zijn gevallen: Kill Bill part 2 en de Star Wars prequels.

    Top 10 Most Overrated Movies

    10. Crash (2004) Paul Haggis
    Een luidruchtige debuutfilm met veel geschreeuw en gehuil, die zomaar eventjes de Oscar voor Beste Film in ontvangst mocht nemen, maar die uiteindelijk bitter weinig te vertellen heeft. Nochtans is het de bedoeling om ons en links-liberaal geweten te schoppen. Niets op tegen, maar dan gaat hij toch moeten afkomen met iets anders dan platitudes over rassenhaat en klassendiscriminatie. Het volgt dezelfde formule met korte verhaallijnen als films als Traffic en Magnolia , maar waarbij die andere twee films iets treffender hun boodschap overbrengen.

    Crash

    09. Easy Rider (1969) Dennis Hopper
    Ik heb met heel veel moeite deze film in één ruk uitgekeken, en had toch al 14 ongedwongen en 6 gedwongen pogingen achter de rug. Maar misschien heb ik ook geen beetje voeling met de hippie cultuur. Ik weet het niet. Ik hield in ieder geval wel van de begin jaren ’70 en hou wel van Michelangelo Antonioni’s Zabrinskie Point. Het zal we de look and feel van die periode goed in kaart brengen, maar ik vind het allemaal serieus overroepen.

    easy rider

    08. Satyricon (1969) Federico Fellini
    Uit hetzelfde jaar van Easy Rider kwam ook Fellini met deze prent naar buiten. Ik hou heel veel van Fellini maar deze gehypte film is pure beeldmasturbatie en niets meer dan een montage van onsamenhangende sequenties met als enige doel plezier te beleven in nonsens.

     Satyricon

    07. Dances with Wolves (1990) Kevin Costner
    Eén van de grootste Oscar-vergissingen (en er zijn er een pak geweest) was deze film aan te duiden als Beste Film, boven Goodfellas van Martin Scorsese. Je zou in principe bijna alle films van Kevin Costner in deze lijst kunnen zetten, maar deze prent is toch wel een schoolvoorbeeld van een ‘overgewaardeerde film’. Het is een saaie western die meer dan 3 uur lang aansleept, en in al die tijd nauwelijks één memorabele scène weet uit te bouwen. Fotografisch ziet het er wel mooi en landelijk uit, maar inhoudelijk komt het voornamelijk neer op ‘Ta tanka tanka’- geleuter en dito danspasjes.

    Dances with Wolves

    06. Napoleon Dynamite (2004) Jared Hess
    Een echte hype in Amerika. Waarschijnlijk de ultieme foute film. Maar het soort film die je over een paar jaar compleet bent vergeten en je je afvraagt wat er uiteindelijk zo speciaal was aan die prent. De karakters zijn excentriek, en dat is mooi, maar in tegenstelling tot een Donnie Darko hebben ze verder niets van persoonlijkheid, laat staan ook maar iets zinnigs te vertellen.

     Napoleon Dynamite

    05. The 39 Steps (1935) Alfred Hitchcock
    Hitchcock is een ware bron van inspiratie, maar dit vind ik één van zijn meest teleurstellende films. Toch zit hij in verschillende favoriete lijstjes. Hitchcock was in die periode nog steeds op zoek naar zijn persoonlijke touch en is allesbehalve volmaakt (overacting, zwakke scene-opbouw, …)

     The 39 Steps

    04. Casablanca (1942) Michael Curtiz
    Vind ik niet beter of slechter dan die andere klassieke standaard Hollywood vehicels met Bogart. Maar wat is het met die hype rond Casablanca en die onnozele quotes in de stijl van “Here's looking at you kid" of "Play it again, Sam"… dan nog liever "I’ll be back".

     Casablanca

    03. Chicago (2002) Rob Marshall
    Het was meer dan 30 jaar gelden dat er nog eens een musical de Oscar won voor Beste film, en wat voor één. De film deed het nog behoorlijk goed aan de box-office, maar ik snap niet wie hier van kan genieten.

    chicago

    02. Lost in Translation (2003) Sofia Coppola
    Een film met heel veel Japanse clichés en een verhaal met dramatisch fletse personages die een relatie beginnen die al evenveel boeiend is als gras zien groeien. Maar de film kreeg veel bijval omwille van de naam van Sofia Coppola die met haar The Virgin Suicides veel indruk had gemaakt, Bill Murray kwam in the picture na zijn rol in The Royal Tenenbaums en Scarlett was de nieuwe babe. En zeggen dat deze film zelfs de oscar kreeg voor beste scenario. Priceless!

     Lost in Translation

    01. Eyes Wide Shut (1999) Stanley Kubrick
    Mocht Kubrick nog leven had hij met deze film de volle lading gekregen van de critici, maar uit respect voor de meester-regisseur werden even "de ogen wijd dichtgeknepen."

     Eyes Wide Shut