De FilmBlog

Wat gebeurt er als je de The Bourne Identity (2002) en Nikita (1990) bij elkaar gooit en overhandigt aan een talentvol regisseur? Zowat het beste scenario om de verwachtingen van kijkers zo op te drijven dat ze nog moeilijk in te lossen zijn, en ze uiteindelijk van een kale reis terugkomen. En dat is Haywire (2011) van Steven Soderbergh in een notendop.

Korte inhoud: Mallory Kane (Gina Carano) is een ex-marine soldaat die werkt voor een private organisatie die topsoldaten levert aan bedrijven of overheden om missies uit te voeren om oftewel mensen te laten verdwijnen of te redden. Tijdens een reddingsmissie in Barcelona wordt Mallory verklikt en komt ze terecht in een circuit vol verraad en samenzwering. Mallory is er dan ook op gebrand om zich te wreken.

De MMA specialiste Gina Carano speelt haar eerste grote rol, na haar figurantenrol in Blood and Bone (2009), en doet dit met vele ups en downs. Op sommige momenten oogt ze onzeker en is het alsof ze liefst haar mond wil houden. Maar deze mediterraanse diva is uit het Penelope Cruz versus Angelina Jolie hout gesneden en weet dan ook alle aandacht naar haar toe te trekken in de vele close-ups.

De regisseur van de Ocean’s trilogie Steven Soderbergh heeft met Haywire een thriller gemaakt die in geen enkel opzicht, behalve op het technische vlak, ten volle kan overtuigen. Het verhaal bevat te veel clichés en is bij momenten te voorspelbaar, maar door origineel om te springen met de omgeving weet Soderbergh de film boeiend te houden. Naast de onervaren Gina Carano staan er een resem aan klassenbakken te pronken op de affiche. Met name Antonio Banderas, Michael Douglas, Michael Fassbender, Bill Paxton, Ewan McGregor en Channing Tatum, maken de cast compleet, en zorgen ervoor dat je verwachtingen wederom de hoogte in schieten.

Maar ook zij weten een zwak verhaal niet naar een behoorlijk niveau te tillen. Het scenario van Lem Dobbs is een mix van zowat elke succesvolle thriller van de afgelopen tien jaar. De slotscène doet aan de Ocean’s trilogie denken en de scènes in de straten van Dublin haalt herinneringen op aan de Bourne serie. Het lijkt tevens alsof Soderbergh heimwee had naar de tijd van The Limey (1999), en deze "don't mess with the wrong person" premisse wou herleven. Ik kan hem hier nog wel ergens volgen.

Haywire was een project met heel wat potentieel, maar er is tijdens de creatie heel wat misgelopen. En dat was voornamelijk te wijten aan het manke script, nauwelijks voldoende voor 90 minuten film, die zelfs een talentvolle regisseur zoals Soderbergh nog moeilijk kan omtoveren in een topprent. De bedoelingen om te werken met iemand uit het MMA-circuit met weinig acteer-ervaring was een risico, waar de regisseur grotendeels mee weg is gekomen, maar op het einde van de rit blijf je toch een beetje op je honger zitten. Maar het leuke aan Soderbergh is dat hij blijft experimenteren, en nu en dan heb je te maken met een voltreffer. Spijtig genoeg behoort Haywire hier niet toe.

***Related Post***
21/01/2012: MMA vechter Gina Carano in Haywire

Regisseur Steven Soderbergh heeft een zwak voor sterke vrouwen (cf. Erin Brockovich, Out of Sight), en ook in deze Haywire (2011) is dat niet anders. Mallory Kane (Gina Carano) is niet zomaar een mooie vrouw, ze is een gevaarlijke geheim agente én martial art specialiste, en dat komt al van bij het begin van de trailer aan bod tijdens een “onderonsje” tussen Carano en haar tegenspeler Channing Tatum.

Korte inhoud: De mooie freelance geheim agente Mallory Kane wordt door verschillende globale organisaties gevraagd om klussen uit te voeren die regeringen niet zelf kunnen en mogen goedkeuren. Na een gijzelaar bevrijdt te hebben in Barcelona, wordt Mallory snel op een missie gestuurd in Dublin. Als die missie fout gaat ontdekt ze dat ze bedrogen is en moet ze al haar vaardigheden, trucs en mogelijkheden aanwenden om een internationale klopjacht te ontlopen, en terug te keren naar Amerika.

De plot van deze spionage thriller blinkt niet meteen uit in originaliteit. We hebben opnieuw te maken met een 'agent going rogue'- verhaaltje, een soort Jason Bourne concept maar dan met een vrouw zonder het geheugenverlies. Heeft tevens iets weg van Salt (2010). Dit is tevens de eerste hoofdrol van Gina Carano, die twee jaar geleden nog een klein rolletje had in die andere vechtfilm Blood and Bone (2009). Soderbergh heeft trouwens geen schrik om iemand een hoofdrol te geven met weinig acteer-ervaring. Zo gebruikte hij ook de pornoster Sasha Grey voor The Girlfriend Experience, en dat werd met veel lof onthaald.

In het echte leven heeft deze 29-jarige Gina Carano tevens een indrukwekkende status opgebouwd in de MMA (Mixed Martial Arts) en zou ze gespecialiseerd zijn in Muay Thai (een soort kickboxen maar dan met kniestoten en elleboogwerk). Je zou het niet meteen zeggen met haar knap snoetje, maar de dame is met haar 65 kilo en 1m73 één brok geweld. Zo kan je haar via deze link aan het werk zien. Steven Soderbergh heeft haar dan ook aangetroffen in de ring (of in de kooi, want het was een cage-fight) en was meteen in de wolken van haar kunsten. Met haar laatste kamp in augustus van 2009 verloor ze haar titel tegen de gevaarlijke Cristiane Santos, die nog steeds op #1 staat. Hopelijk blijft Gina acteren, want het zou zonde zijn mocht haar gezicht/figuur (pic 1, 2, 3, 4, 5 en 6) compleet in mekaar getimmerd worden.

De carrière van Soderbergh ken evenveel up's als down's, en ik denk dat deze misschien een beetje tussen de twee zal bengelen. Het is niet de doorsnee actie-vechtfilm zoals er elk jaar honderden worden uitgebracht, maar van wat je kunt afleiden uit de trailer lijkt het script van scenarist Lem Dobbs te zijn samengevat op twee A4 blaadjes. Anderzijds zit het vol van bekende gezichten; zo is er Antonio Banderas, Michael Douglas, Bill Paxton, Mathieu Kassovitz en Ewan McGregor, naast acteurs als Michael Fassbender en Michael Angarano. Als Gina Carano een acteer-coach nodig heeft, dan is ze in ieder geval in goed gezelschap.

In tegenstelling tot de ballen kritiek die de tweede Jason Bourne film over zich heen kreeg, wordt Haywire geprezen voor zijn camerawerk, die grotendeels verzorgd werd door Soderbergh. Ook de mise-en-scene van de vechtscènes lijken zeer efficiënt in elkaar te steken. En of dat al niet genoeg was heeft ook Gina Carano veel lof ontvangen voor haar vertolking. Zoals we van de regisseur gewend zijn zal deze actieprent er heel afgelikt en visueel verfijnd uitzien, met welbepaalde kleurcodes (zoals in Traffic). Bestemd voor een publiek die zich wil ontspannen en niet al te diep hoeft na te denken over het verhaal. De film zou ergens in 2012 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Post***
21/05/2012: Haywire filmbespreking

Nog een film die Universal binnenkort op blu-ray zal uitbrengen is Trainspotting (1996) van Danny Boyle gebaseerd op de roman van Irvine Welsh. Een ware cultklassieker die nog steeds de tand des tijds kan doorstaan. Het onderwerp van de film is drugs en de gevolgen ervan, maar in tegenstelling tot het gitzwarte Requiem for a Dream (2000) is deze prent buitengewoon grappig (Schotse humor wel te verstaan!) en zeer inventief.

Korte inhoud: Trainspotting vertelt het verhaal van de werkloze Mark Renton (Ewan McGregor) die samen met zijn zogenaamde vrienden het alledaagse leven in Edinburgh kleur probeert te geven. Hun leven bestaat voornamelijk uit bier drinken, uitgaan, drugs en voetballen. Dat is hun manier om de jaren '90 door te komen. Door verschillende gebeurtenissen besluit Mark te kiezen voor een nieuw leven dat hij los van zijn verleden op wil bouwen in Londen. Als één van zijn vroegere vrienden, Begbie (Robert Carlyle), in Edinburgh in moeilijkheden komt, zoekt hij onderdak bij Mark. Wanneer ook Spud (Ewen Bremner), Sick Boy (Jonny Lee Miller) en Tommy (Kevin McKidd) naar Londen komen, lijkt Mark onder de druk van zijn Schotse vriendenclub al snel zijn oude levensgewoontes weer op te pakken.

Drugs nemen is fout, maar deze film wil niet al te moralistisch uit de hoek komen. Het blijft een dolkomische prent over jonge mensen in de buitenwijken van Edinburgh (ook al werd veel van de film opgenomen in Glasgow). Het gaat niet alleen over druggebruik, maar ook over seks, relaties tussen vrienden, armoede, verantwoordelijkheidszin, escapisme en opgroeien met een uitzichtloze toekomst. Danny Boyle laat ons de vrijheid om zelf een oordeel te vormen over datgene wat we te zien krijgen. Ondertussen verwend de regisseur ons met visueel spektakel, zoals de scène waar McGregor in een wc-pot gaat zwemmen - een shot die achteraf werd geript door Guy Ritchie in Snatch. (2000) - of de scène waar hij wordt overgebracht naar het hospitaal met een zware overdosis.

Voor wie het boek van Welsh gelezen heeft zal meteen hebben opgemerkt dat het boek zo goed als onverfilmbaar was met zijn aparte point-of-view verhaaltjes geschreven in een aparte stijl. Scenarist John Hodge (Shallow Grave, The Beach) heeft zich zichtbaar uit de naad gewerkt om al die verhalen in een schitterende film te gieten met een logische structuur. Een mooie drugscocktail van humor, tragedie, realisme en fantasie.

Toen ik de film voor het eerst zag verstond ik maar half de dialogen ook al is mijn Engels vrij goed. Deze film zie je dus best met ondertitels want het lokale dialect is voor een buitenstaander niet altijd even verstaanbaar. De muziek die gebruikt wordt is dan weer universeel en net zoals een Pulp Fiction (1994), onvergetelijk. Met name de muziek van Iggy Pop blijft nog nazinderen na het zien van de film.

Het is een low budget film maar het is er niet aan te zien. Het productiebudget lag op iets meer dan 2,5 miljoen dollar maar bracht bijna 10 keer zoveel op met zijn bioscoop-release in de States en nog veel meer met zijn video-release.

Op de blu-ray vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Danny Boyle, maar tevens ook van de scenarioschrijver John Hodge en acteur Ewan McGregor. Ook een pak deleted scenes en behind the scnes. Met andere woorden; een echte aanrader!

Een tijdje geleden leverde de door idiote Amerikanen geplaagde cultregisseur Roman Polanski toch een knap werk af. The Ghost Writer (2010) met als protagonisten Ewan Mcgregor, Pierce Brosnan en Kim Cattrall niet de minste cast.

Toen ik de blu-ray ontving, vond ik dit een uitgelezen kans om de film nog eens te bekijken. De vorige keer da tik 'm zag was op een slecht scherm in een luidruchtig Iberia-vliegtuig waardoor ik eigenlijk amper kon volgen en de clue al helemaal miste. Bummer.

Korte inhoud. Ewan McGregor is een ghostwriter en krijgt de kans om de memoires te schrijven van de voormalige premier van Groot-Brittanië Adam Lang (Brosnan). De vorige ghostwriter kwam immers jammerlijk om het leven. Hij komt midden in een poltieke crisis terecht wanneer hij Lang en zijn vrouw opzoekt. De media hebben vernomen dat het Internationaal Strafhof een onderzoek opent naar vermeende oorlogsmisdaden. Lng zou immers terreurverdachten hebben uitgeleverd aan de CIA. En de CIA folterde hen met dodelijk gevolg. Stoute jongens die Amerikanen. The Ghostwriter gaat uiteraard op onderzoek en naarmate hij meer en meer ontdekt over zijn voorganger begint het hem te dagen dat er misschien wel eens iets waar zou kunne zijn van de beschuldigingen.

Polanski zou Polanski niet zijn als hij niet meesterlijk de sfeer weet te creëren. Ondanks het grote ruime politieke spectrum waarin het verhaal zich afspeelt, is de setting een klein eiland voor de kust van New York in een grote koude villa van Adam Lang. De benepen sfeer waarin het hoofdpersonage zich tracht stand te houden wordt hierdoor verbeeldt en de claustrofobische sfeer draagt bij tot het thrillergehalte.

Het is ook een praatfilm. Geen actie. Sobere beelden, sobere maar gevatte dialogen dikwijls van personage tot personage, die we kennen van de typische Britse detectives. Het is ook een bijzonder actueel thema dat wordt aangeraakt zonder daar echt uitspraken over te doen, gelukkig. Polanski gebruikt dit thema knap om een verhaal op te bouwen van leugens en bedrog en verborgen intriges.

Ewan Mcgregor overtuigt als ghostwriter, hij is geen detective, maar een intelligente schrijver die verwikkelt raakt in een vreemd intrige. Kim Cattral als de professionele assistente van Adam Lang mag ook op mijn waardering rekenen en Pierce Brosnan vind ik dit keer ook eens goed als president. Geen overacting, geen gezever, hij acteert met een serieus zoals dat van een geplaagde premier op rust kan worden verwacht.

Ondanks dat ik deze film dus voor de twee keer heb gezien, kan ik nu eigenlijk nog steeds niet zeggen of ik de clue helemaal heb. Polanski man, jij bent me d'r eentje.

***Related Posts***
18/03/2010: The Ghost Writer - Dave's review
30/09/2010: De affaire Roman Polanski

Het heeft een zestal jaartjes geduurd, maar hier is dan uiteindelijk de eerste grootschalige fictiefilm over het Tsunami drama van 2004. Het is de Spaanse regisseur Juan Antonio Bayona, die eerder de beklemmende horrorprent The Orphanage (2007) regisseerde, die begin augustus de productie van dit drama zal aanvangen. Het filmproject is getiteld The Impossible, naar een script van Sergio Sanchez, die ook al het scenario van The Orphanage schreef.

Over het scenario zelf is nog niet zo heel veel bekend, maar wel dat de prent zich zal ontrollen in Thailand ten tijde van de destructieve tsunami op 26 december 2004, waarbij meer dan 200.000 doden vielen. Hierdoor werden diverse landen rond de Golf van Bengalen getroffen door gigantische vloedgolven die konden oplopen tot een hoogte van 10 meter. De snelheden liepen op tot 800 km/u. Opmerkelijk ook is dat de vloedgolf helemaal tot in Somalië en Tanzania voor vernieling zorgde, waar deze ook nog enkele honderden slachtoffers maakte. Maar ik denk niet dat deze film hierover iets zal vertellen.

De regisseur zal in ieder geval zijn financiering in het oog moeten houden, want ik denk niet dat hij een budget zal krijgen van het kaliber van een Roland Emmerich film (2012, The Day After Tomorrow). En een tsunami geloofwaardig in beeld brengen kost geld, véél geld. Maar deze financiering is in ieder geval reeds half gegarandeerd door de aanwezigheid van twee Hollywood sterren, met name Naomi Watts en Ewan McGregor, twee acteurs die meestal wel opduiken in films die het bekijken waard zijn. Het is trouwens niet de eerste keer dat die twee elkaar treffen in een film. Een paar jaar geleden waren ze te zien in de thriller Stay (2005) van Marc Forster. Wanneer de film in de bioscopen zal draaien, is nog niet bekend.

Ook al vertoeft regisseur Roman Polanski nog altijd onder toezicht van de Zwitserse ordediensten voor een seksvergrijp uit de jaren 70; zijn film The Ghost Writer (2010) draait ondertussen in de Belgische zalen.

De 40 miljoen dollar productie heeft na een 4tal weken nog maar 8 miljoen in het laatje gebracht wereldwijd, iets wat uiteraard veel te weinig is. Maar blijkbaar krijgt de film (vooal in de States) een heel beperkte distributie, en Polanski kan zelf zijn film niet promoten, en daar wringt misschien wel het schoentje. Nochtans is de film verre van slecht, meer nog, het is misschien wel één van de betere thrillers van Polanski, volledig gedraaid in Duitsland (gezien Polanski nog steeds niet op Amerikaanse bodem mocht). Het blijft voor mij iets krankzinnigs en ik vraag me af wanneer dit circus uiteindelijk een einde zal krijgen.

Korte inhoud: De voormalige Britse premier Adam Lang (Pierce Brosnan) werkt op een eiland aan zijn memoires, met de hulp van professioneel schrijver Mike McAra. Wanneer McAra onder mysterieuze omstandigheden overlijdt, moet de oud-politicus op zoek naar een nieuwe broodschrijver. Als deze ghost writer (Ewan McGregor) op het eiland arriveert, merkt hij al snel dat er allerlei krachten aan het werk zijn die belang hebben bij de inhoud van de memoires. En vooral bij enkele gebeurtenissen uit het verleden die nog altijd voor grote opschudding kunnen zorgen.

Gelukkig waren de draaidagen al voorbij en kon Polanski de montage volbrengen en de creatieve beslissingen nemen vanuit zijn Zwitserse "cel", compleet afgezonderd van de buitenwereld. En dit is, contradictorisch genoeg, zeker de film ten goede gekomen. Ook al speelt het verhaal zich af in een hedendaagse tijd, doet de prent, met zijn plot en sfeer, denken aan koude-oorlog-thrillers. De zaken die The Ghost Writer bespreekt, zijn alleen niet meer zo relevant als dertig jaar geleden. Geheime onderhandelingen tussen regeringen, multinationals met foute bedoelingen en geheime diensten, heeft de gemiddelde bioscoopbezoeker een déjà-vu gevoel. Hierdoor mist het geheel in zekere zin een dramatische impact, ook al omdat we de gevolgen en de slachtoffers van die overheidsmanipulaties nauwelijks te zien krijgen.

Is de film voorspelbaar? Wel, voor doorwinterde filmgeeks die het genre én Polanski op hun duim kennen zullen wel weten naar waar deze film naar toe wil, maar de gemiddelde bezoeker zal nooit kunnen raden wat er zal gebeuren. De film zit ook vol van de horror-clichés, en teveel scènes die een tikkeltje vernieuwing most. Polanski heeft aan het scenario gewerkt met de auteur van het boek Robert Harris, en de grootste verdienste ligt toch zeker op het vlak van de dialogen en de algemene sfeer. Maar het is onversneden Polanski materiaal, die net zoals een Alfred Hitchcock het thriller-genre volledig naar zijn hand zet en doorprikt met ironiserend toontje en incidentiele humor. Dit kan het thriller gevoel voor een hedendaags publiek wel op bepaalde momenten om zeep helpen. Ook de melodramatiek is nooit ver weg, maar tezelfdertijd blijf je in de ban van de vertelling en de visuele poëzie die op het scherm wordt uitgesmeerd door Polanski en zijn Poolse Director of Photography Pawel Edelman.

Knappe vertolkingen van Brosnan en McGregor, maar ook van Jon Bernthal, Kim Cattrall, Olivia Williams, Tom Wilkinson maken het plaatje compleet. Het eindresultaat is een volwassen en bescheiden retro-thriller over paranoia. Als jullie de man voor zijn zonden kan vergeven, zou ik deze film zeker aanraden.

***Related Post***
30/09/2009 : De affaire Roman Polanski

Het is weer zover, het gepalaver over de vergelijkingen tussen het boek en de film kunnen opnieuw in alle hevigheid losbarsten. Conclusie na het zien van Angels & Demons (2009): het boek (Het Bernini Mysterie) was nogal houterig geschreven en niets bijzonders, maar ook de film is eigenlijk maar zwakjes. Was het boek dan beter dan de film? Hoe kan je nu een film gaan afrekenen met het boek. Hoe kan je een schilderwerk gebaseerd op een operastuk gelijk stellen met de opera zelf? Trouwens heeft Ron Howard het boek deze keer niet op de voet gevolgd. Meer nog, de regisseur heeft deze keer heel wat afstand genomen (naar mijn smaak spijtig genoeg niet genoeg). Maar ik wil de discussie niet voor de zoveelste keer opnieuw aansnijden op deze filmblog. Laat ik het dus voornamelijk hebben over de indrukken die ik had bij het zien van de verfilming.

Korte inhoud: Wanneer Langdon (Tom Hanks) erachter komt dat een eeuwenoud geheim broederschap bekend als de Illuminati, de machtigste ondergrondse organisatie uit de geschiedenis, weer actief is geworden, wordt hij geconfronteerd met een dreiging die de ondergang kan betekenen van de aartsvijand van deze geheime organisatie: de katholieke kerk. Als Langdon ontdekt dat de Illuminati een tijdbom hebben geactiveerd, vliegt hij naar Rome. Daar bundelen hij en Vittoria Vetra (Ayelet Zurer), een beeldschone en mysterieuze Italiaanse wetenschapster, hun krachten. Ze beginnen aan een ware jacht vol actie die hen door verzegelde grafkelders, gevaarlijke catacomben en verlaten kathedralen voert, en ze komen zelfs in het hart van de meest geheime kerker op aarde. Langdon en Vetra volgen een vierhonderd jaar oud symbolenspoor uit de oudheid dat voor het Vaticaan de enige hoop op redding is.

Met de film duiken we opnieuw de schouw van de Sixtijnse Kapel op zoek naar die witte rook die de nieuwe paus moet aankondigen. Deze keer zijn er vier 'preferiti', kardinalen van wie de aanhang zo groot is dat daar vrijwel zeker een nieuwe paus bij zit. Maar net deze vier ingewijden zijn ontvoerd door iemand die aankondigt dat hij om het uur steeds een van hen zal doden met ingang van acht uur 's avonds. Om klokslag middernacht zal hij vervolgens het hele Vaticaan naar de hel sturen. Verwacht jullie dus maar aan een Rooms bloedbad die nog nooit zo rood zag als tijdens de Inquisitie. Het had alle ingrediënten van een intelligente, spannende thriller. Spijtig genoeg blijven we ergens middenweg de schoorsteen steken en verstikken we in belachelijke plotwendingen, banale scènes waarin acteurs 'rondlopen' en teleurstellende actie-sequenties. Ron Howard is een uitstekende verteller, maar hij kan niet overtuigen met een zwak script en is niet behendig in het regisseren van adembenemende actie.

Op acteervlak valt deze keer wel niets aan te merken. Deze keer hebben we niet te maken met een Franse actrice die zichtbaar worstelt met haar Engels, zoals in die vorige Dan Brown verfilming The Da Vinci Code (2006). Niet alleen Tom Hanks (... wat een betere haarsnit zoal niet kan doen), maar ook Armin Mueller-Stahl, Ewan McGregor en het Scandinavische bataljon Stellan Skarsgard, Nikolaj Lie Kaas en Thure Lindhardt leggen hun volledige gewicht in de schaal. De honger naar macht en invloed laten ze heel subtiel doorschemeren en hun irritaties verbergen ze keurig onder een laagje beschaving. Maar gezien de kwaliteit van de film verwacht ik niet meteen een erkenning in hun richting of het zou al een zegen moeten zijn van de echte paus.

De muziek viel een beetje tegen. Enkel die viool-intermezzo's en de opzwepende percussie waren grandioos. Had het verhaal iets meer om het lijf had ik ze misschien nooit gehoord. Enkel spijtig van de Hans Zimmer synthesizers en de overdaad aan elektronische koor-klanken de klassieke kwaliteiten van de orkestratie ietwat overschaduwen, daar waar hij in The Da Vinci Code ons kon wegblazen met een klassiek orkest en een bevlogen koor.

Uiteindelijk is het de over-mediatisering die de teleurstelling bij het publiek in de hand werkt (of dat was toch bij mij het geval). Het is niet veel beter dan die National Treasure films. Angels & Demons is net zoals het boek een crowd pleaser voor mensen die weinig naar de bioscoop gaan of voor geeks die verzot zijn op camp (ook al was het niet de bedoeling van de makers). Maar het is in geen geval een hoogvlieger. Na een paar maanden zijn we deze Ron Howard film compleet vergeten en in tegenstelling tot Splash (1984) zal niemand ooit nog over deze prequel praten. Is de film dan slecht? Laat ik dit beantwoorden met een andere vraag: "Is fast-food slecht?" Wel het is slecht voor de gezondheid en je hebt er nadien wel spijt van, maar op het moment zelf kan je er wel van genieten. Het is beter dan de eerste film, maar dat is op zich al geen prestatie. Angels & Demons is sinds gisteren 13 mei 2009 in de zalen. Let wel, de film duurt meer dan 2 uur en het voelt aan alsof het 4 uur duurt. Op zich het enige mirakel dat zal blijven nazinderen.

***Related Posts***
22/04/2009: Angels & Demons trailer
02/11/2008: De eerste beelden uit Angels & Demons
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
30/11/2006: Angels & Demons, The Da Vinci Code sequel of prequel
18/05/2006: The Da Vinci Code review
08/04/2006: The Da Vinci Code geen plagiaat
17/12/2005: The Da Vinci Code trailer
18/03/2005: Een promotiestunt ?

Dan Brown heeft met zijn controversiële bestseller 'The Da Vinci Code' de wereld veroverd. Spijtig genoeg kon je niet hetzelfde zeggen van de film The Da Vinci Code (2006) van Ron Howard. Het werd verguisd in de media en vele filmrecensenten (alsook deze filmblog) heeft de film bestempeld als één van de grootste teleurstellingen van 2006.

De regisseur ontsnapte trouwens nipt aan een Razzie Award. Hopelijk is de verfilming van literaire voorganger Angels & Demons (2009) gebaseerd op Het Bernini Mysterie, een beter lot beschonken…

Korte inhoud: Wanneer Langdon (Tom Hanks) erachter komt dat een eeuwenoud geheim broederschap bekend als de Illuminati, de machtigste ondergrondse organisatie uit de geschiedenis, weer actief is geworden, wordt hij geconfronteerd met een dreiging die de ondergang kan betekenen van de aartsvijand van deze geheime organisatie: de katholieke kerk. Als Langdon ontdekt dat de Illuminati een tijdbom hebben geactiveerd, vliegt hij naar Rome. Daar bundelen hij en Vittoria Vetra (Ayelet Zurer), een beeldschone en mysterieuze Italiaanse wetenschapster, hun krachten. Ze beginnen aan een ware jacht vol actie die hen door verzegelde grafkelders, gevaarlijke catacomben en verlaten kathedralen voert, en ze komen zelfs in het hart van de meest geheime kerker op aarde. Langdon en Vetra volgen een vierhonderd jaar oud symbolenspoor uit de oudheid dat voor het Vaticaan de enige hoop op redding is.

Er is hier dus geen sprake meer van een Quest for the Holy Grail zoals in de eerste film dan wel in een opsporing van een geheime vennootschap dat een bom onder het Vaticaan zou gelegd hebben. En opnieuw zal hun kennis over de oudheid op de proef gesteld worden, willen ze ook maar in de buurt komen van de Illuminati orde. Van het boek Het Bernini Mysterie werden in eerste instantie nauwelijks tienduizend exemplaren verkocht, maar door het succes van De Da Vinci Code kreeg dit boek een nieuwe en succesvolle heruitgave. Brown wordt geprezen vanwege het vermengen van feiten en fictie, wat hij op een uitzonderlijke wijze doet. Zijn fictieve theorieën zijn vaak zo goed bedacht, dat de lezer, na de laatste bladzijde te hebben omgeslagen, in verwarring achterblijft in een doolhof van feiten en fictie. Door zijn unieke brij van fact fiction roert hij nog een fijne scheut spanning en dit is de succesformule.

Hoe dan ook, het zal wederom een film zijn waar de vergelijkingen met het boek niet zullen uitblijven. Voor mij maakt het niet uit of Ron Howard het boek op de voet volgt of niet. Ik ben geïnteresseerd in een goed verhaal met karakters van vlees en bloed, iets wat in de eerste film nauwelijks het geval was. Je kan trouwens onmogelijk een boek van meer dan 400 pagina’s vertalen in een film van 90 minuten. Hij zal noodgedwongen keuzes moeten maken, hopelijk maakt hij de juiste. En van keuzes gesproken, merk op dat hij het kapsel van Hanks heeft kort gewiekt. Een eerste juiste keuze als je het mij vraagt! Een andere juiste keuze is de casting van Ewan McGregor en Stellan Skarsgård. Voor de rest moeten we wachten tot 13 mei 2009.

En ondertussen zijn er plannen voor de verfilming van Dan Brown's gloednieuwe boek The Lost Symbol. Er zal wel nog wat gediscussieerd worden over de rechten want Sony bezit de rechten over het personage van Langdon en Columbia heeft de rechten van het nieuwe boek opgekocht. Het boek had in 2006 moeten uitkomen, maar de release werd uitgesteld (meerdere malen). Niemand weet dus waarover het boek gaat, enkel dat er Vrijmetselaars in zitten, het zich afspeelt in Washington DC en het cryptische beeld in het CIA. National Treasure, anyone?

***Related Posts***
02/11/2008: De eerste beelden uit Angels & Demons
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
30/11/2006: Angels & Demons, The Da Vinci Code sequel
18/05/2006: The Da Vinci Code review
08/04/2006: The Da Vinci Code geen plagiaat
17/12/2005: The Da Vinci Code trailer
18/03/2005: Een promotiestunt ?

We hebben op deze blog al genoeg vrouwelijk schoont tentoongespreid, dat de tijd rijp was om eens was mannelijke en vrouwelijk 'onschoon' te presenteren, en dan nog wel met een Top 10 van de Meest Verontrustende Naakstscènes. Dit als antwoord op mijn toch wel frequent bezochte en felbegeerde Top 10 van de Beste Naaktscènes. De Top 10 wordt gracieus geopend door de zwalpende dikke kont van Oscarwinnaar Philip Seymour Hoffman die de niet onaardige naakte Marisa Tomei een flinke beurt geeft langs achteren in Before the Devil Knows You're Dead (2007). Geniet van het lijstje en laat het vooral jullie middagmaal niet verpesten.

10. Before the Devil Knows You're Dead (2007)

Before the Devil Knows You're Dead is de nieuwe film van regisseur Sidney Lumet (Dog Day Afternoon, The Verdicht, Network). Twee broers, Henry (Ethan Hawke) & Andrew Hanson (Hoffman), besluiten uit geldnood een overval te plegen. Zorgvuldig voorbereid gaan ze ervan uit dat alles goed gaat. Geen geweld, geen doden en dus geen slachtoffers. Maar als een van hen zich niet aan afspraak houdt, valt het hele plan in het water en moet er haastig een nieuwe uitweg bedacht worden. Hier is de trailer en hieronder is een fragmentje uit de fameuze seks-scène. Wees gerust, ik heb jullie gespaard van al te schokkende vleeswaren.

9. Space Cowboys (2000)

Het is de vader van Kiefer die alle eer verdient om in dit lijstje te pronken. In Space Cowboys zien we een naakte Donald Sutherland die niet veel zin heeft om zijn genitaliën te verbergen nadat een verpleegster de onderzoekskamer binnenkomt. Van the wrong stuff gesproken. Donald staat in zijn halve maan te paraderen in een prent vol met Hollywood fossielen zoals Tommy Lee Jones, James Garner en Clint Eastwood. Een Russische satelliet heeft problemen, en dreigt neer te storten op aarde. Een crew van oude mannen moet 'm redden, aangezien zij de enige zijn die de verouderde technologie begrijpen.

8. About Schmidt (2002)

De enige vrouw in het rijtje is Oscar-winnares Kathy Bates die haar plaats dankt aan een klein maar opzichtelijk rolletje in About Schmidt, waarin ze met met Jack Nicholson in de jacuzzi springt. Bates is trouwens niet aan haar proefstuk toe, want in At Play in the Fields of the Lord (1991) liep ze al met haar naakte lichaam, volledig ingesmeerd met modder, door de jungle. Gezien ik mijn ogen dicht had geknepen voor deze scène en dus niets heb kunnen gezien, staat deze prent niet in mijn lijstje...mijn nederige excuses hiervoor.

7. The Cooler (2003)

En om deze top 10 niet te ontzien van het nodige maagzuur vermeld ik even die gruwelijke clash tussen de opdringerige blondine Maria Bello die zich in The Cooler als een oude Mustang manoeuvreert onder de versleten en oliedruipende minivan William H. Macy. Bernie Lootz (Macy) is een gokker die zoveel ongeluk heeft dat hij van een gelukshand van een ander een slechte hand met kaarten kan maken als hij alleen al aan de speeltafel komt staan. De casinobaas eist van Bernie dat hij hem helpt in het casino, vanwege een oude schuld. Maar wanneer de schuld afbetaald is, wil hij Bernie houden om de schatkist van het casino vol te houden. Dan ontmoet Bernie de mooie serveerster Natalie (Bello).

6. Some Girls (1988)

Patrick Dempsey, de ster uit Grey’s Anatomy, bezet een eervolle plaats in deze Top 10 met zijn 'full-frontal' naaktscène in de comedy Some Girls uit 1988. Dempsey speelt er een student die de Kerst doorbrengt bij zijn vriendin Gabriella en haar familie, in Canada. Daar aangekomen vertelt zij hem dat ze niet meer van hem houdt. Bovendien zijn de leden van Gabriella's familie stuk voor stuk nogal bizar te noemen…In de belastende scène zien we de acteur in zijn naakie achter Jennifer Connelly hollen. We zien trouwens ook even zijn slurf hangen, of moet ik zeggen zijn zwam-worstje, want het plasbuisje ziet er verontrustend klein uit.

5. Along Came Polly (2004)

In Along Came Polly komt een naakte Hank Azaria de badplaats onveilig maken waar Ben Stiller probeert te genieten van zijn honeymoon met Jennifer Aniston. Hank heeft voor de scène zijn lichaam wat afgetraind, maar dit kon niet beletten dat zijn achterkant toch maar een teleurstellende verschijning was. Of toch vergeleken met mijn David-kontje…uhum.

4. Rogue Trader (1999)

Een paar maanden geleden was beurs-specualtie nog een hot topic nadat de trader Jérôme Kerviel zomaar eventjes 4,9 miljard euro wist te verkwanselen van de Societé Générale, de tweede grootste bank van Frankrijk. In 1995 deed zich net hetzelfde voor. De beurshandelaar Nick Leeson bracht de Barings Bank in Groot-Brittannië naar de ondergang. Wel daarover werd een film gemaakt met Ewan McGregor in de hoofdrol. Rogue Trader (1999) had gemakkelijk een tweede Wall Street (1987) kunnen zijn, mits een betere regie, meer talentvolle acteurs, een bekwamer scenarist en Director of Photography, een betere producer, meer geld en een beter einde. Zelfs de blote platte kont, tot tweemaal toe, van McGregor kon de film niet redden.

3. Old School (2003)

Quasi alle films met Will Ferrell vertonen bezwarend naakt materiaal, maar in deze Old School doet hij werkelijk geen moeite om zijn behaarde borsten en billen te verhullen. Deze man is véél te trots op zijn pens met appendix-litteken. Ik heb hier het desbetreffende filmpje gevonden dus wegkijken wie wegkijken kan.

2. Failure to Launch (2006)

Mocht je een naakte Matthew McConaughey aan het werk zien zou niemand klagen, maar wat had je gedacht van een 60-jarige Terry Bradshaw van wie het lichaam al in een vergevorderde staat van ontbinding is? McConaughey speelt in Failure to Launch een 35-jarige loser die nog steeds bij zijn ouders woont. Altijd had hij wel een reden om nog bij paps en mams te blijven hangen. Helaas hebben zijn ouders inmiddels schoongenoeg van hem, maar ze kunnen hun zoon maar niet zover krijgen dat hij op zichzelf gaat wonen. Ze besluiten de aantrekkelijke en succesvolle Paula in te huren, die garandeert dat dat ze Tripp binnen niet al te lange tijd 'zelfstandig' kan maken.

1. Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan (2006)

Maar de kers op de bedorven taart is deze prent. Dit moet de meest schokkende naakt-scène zijn uit de geschiedenis van de naakt-scènes. In Borat zien we een naakte Sacha Baron Cohen die de naakte tientonner Ken Davitian te lijf gaat. Het resultaat is al zo wansmakelijk als de verkrachte covers van Kate Ryan. Het filmpje was wél beschikbaar op het net, te bekijken op eigen risico.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

De nieuwe prent van Danny Boyle, de science-fiction actiefilm Sunshine (2007), overtuigt me niet. Meer nog, ik denk dat het een voorspelbare, debiele en saaie mix wordt van The Core (2003) en Armageddon (1998).

Ik denk dat de meeste mensen het met mij zullen eens zijn dat Trainspotting (1996) één van de meest verrassende en vernieuwende films was uit de 90’s. Zelfs Shallow Grave (1994) vond ik een fantastische low-budget prent met een geweldig script. Maar na Trainspotting had ik de indruk dat Boyle zijn ziel had verkocht aan Hollywood, en de ene teleurstellende film na de andere maakte.

Met 28 Days Later … (2002) probeerde hij nog wel terug te keren naar zijn roots, met een geslaagde apocalyptische prent, maar nu blijkt dat Boyle ook Trainspotting opnieuw wil herleven met … jawel, u raadt het…een sequel.

Wat vele mensen niet weten is dat de auteur van Trainspotting, Irvine Welsh, ooit een vervolg had geschreven met dezelfde bende, met name Porno. Het boek pikt alles terug op 10 jaar nadat Mark Renton gaan lopen is met het druggeld van Simon "Sick Boy" Williamson, Danny "Spud" Murphy, en de psychotische Francis Begbie. De megalomaan Sick Boy heeft nu een nieuw plan bedacht om grof geld te winnen, en dat met het maken van een pornofilm. Volgens een interview die Boyle had gegeven aan IGN, is het enige struikelpunt de leeftijd van de karakters. Hij vond dat de acteurs iets ouder moesten zijn.

"They need to have a bit of age. Our take on it is, their headiness -- these guys who lived at the absolute brink, felt they were invincible and felt they could abuse themselves to the absolute limit - suddenly hit middle age. They're in their forties and they look it -- but they don't really look it, those actors."

In ieder geval heeft scenarist John Hodge al een eerste versie klaar van de sequel. Nu nog een paar jaar wachten op het rijpingsproces van de acteurs. Hopelijk wachten ze niet te lang. Ewan McGregor is nu 36, ik zou het maar zielig vinden moesten we nu nog moeten wachten tot de acteur 45 wordt. Als Brett Ratner, in X-Men 3: The Last Stand, Ian McKellen en Patrick Stewart met ‘digital skin grafting’ de acteurs 20 jaar jonger kan maken, dan zou dat toch moeten lukken om de Trainspottings-bende ook een paar jaar ouder te maken.

Trouwens, de eerste Trainspotting is ondertussen al 11 jaar geleden en het boek spreekt over een tijdspanne van 10 jaar. "My man, get your head out of your Hollywood ass, and give us another great Boyle-vintage flick."