eternal sunshine of the spotless mind

  • Cameron Diaz in The Green Hornet

    Pin it!

    Ik ben nooit echt een grote Cameron Diaz fan geweest. Nochtans blijf ik er bij dat ze desondanks haar iets rijpere leeftijd (36) één van de mooiste en meest sexy actrices is in Hollywood. De troeven van deze 1m75 lange deerne zijn haar aanstekelijke glimlach, haar lange benen en haar onweerstaanbare flair. Haar meest sexy rol blijft haar eerste rol die ze te pakken kreeg, The Mask (1994), haar beste rol Any Given Sunday (1999). Voor de rest is mij niets echt opgevallen.

    Cameron speelt vaak op automatische piloot maar van echt acteerwerk is nauwelijks sprake. Nu, het moet gezegd worden dat ze ook wel getypecast wordt en dat de regisseur vaak ook op zoek zijn naar het archetype van de blonde stoot. Na haar voice-oevr loopbaan in de Shrek-films, en haar domdwaze komediefilms van de laatste jaren dacht ik dat het 'over-en-uit’ was. Maar nu blijkt dat Diaz in de running is voor een rol in een Michel Gondry film, The Green Hornet (2010), naar een scenario van Evan Goldberg en niemand minder dan Seth Rogen. Opnieuw een komedie, maar dit misschien eentje waar ik mee zal kunnen lachen. Hollywood Insider schrijft het volgende:

    Cameron Diaz is considering an offer to play the female lead in Green Hornet, opposite Seth Rogen. A deal hasn’t been sealed yet, but sources tell EW that she is in early talks for the role. Her reps at CAA declined comment. Michel Gondry is set to direct the film based on a script by Rogen and his writing partner Evan Goldberg. Shooting is supposed to begin shortly, with a release date already set for July 9, 2010.

    The Green Hornet is een gemaskerde fictieve misdaadbestrijder. Het personage is bedacht door Fran Striker voor een Amerikaans radioprogramma in de jaren '30. The Green Hornet verscheen in diverse media, zoals series films in de jaren '40, een televisieserie in de jaren 60, en diverse stripseries. De film zou moeten daan over krantenmagnaat Britt Reid, die als The Green Hornet 's nachts samen met zijn bediende Kato (vroeger nog gespeeld door Bruce Lee) rijdend in zijn speciale auto genaamd The Black Beauty en gewapend met zijn Hornet Gun, Hornet Sting en Kato's Nunchaku de strijd aanbindt met de misdaad. De enigen die weten over Britts geheime identiteit zijn de secretaresse (waarschijnlijk de rol voor Cameron) en de officier van justitie. Seth Rogen zou normaal het hoofdpersonage moeten vertolken, wat een heel bizarre casting is, maar Gondry (Eternal Sunshine of the Spotless Mind) is een artiest en ik ben benieuwd wat hij met het personage zal aanvangen.

    ***Related Post***
    28/11/2005: HQ pics van Cameron Diaz

  • Yes Man met Jim Carrey

    Pin it!

    Het is ondertussen al een tijdje geleden dat we nog iets van Jim Carrey hebben vernomen. Na zijn slapstick komediefilms (Dumb and Dumber, Pet Detective, The Mask) en zijn veel iets betere komedies (Man on the Moon, The Truman Show) verraste Carrey iedereen met de fascinerende Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004). Maar daarna werd het zichtbaar moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen. Ook de box-office liet het de laatste jaren afweten, want Carrey was niet langer een garantie op succes. Fun with Dick and Jane (2005) was geen kassucces en The Number 23 (2007) bracht slechts 34 miljoen op aan de Amerikaanse kassa.

    Yes Man

    Dat het rubberen gezicht van Carrey (47) al iets stijver begint te worden zal niemand ontgaan zijn. Maar de acteur heeft bewezen dat hij naast smoelentrekker van dienst ook wel kan acteren. Maar de films waar hij in uitblonk kan je op één hand tellen. Benieuwd of deze Yes Man (2008) iets zal worden. De premisse is in ieder geval op zijn lijf geschreven.

    Korte inhoud: Als Carl Allen de zoveelste aanvaring met anderen en ook met zichzelf heeft gehad, besluit hij dat het zo niet langer kan. Hij schrijft zich in voor een soort cursus die van een principe uitgaat: zeg overal 'ja' op. Aanvankelijk bevalt dit Carl goed, maar als het langer gaat duren ziet hij in dat een instemmend antwoord op alle vragen ook minder leuke kanten heeft.

    Ik had misschien liever gehad dat Carrey zich voortaan zou toeleggen op iets meer dramatische rollen, maar de man weet ook wel dat het publiek hem voornamelijk kent van de komische films en dat daarin ook het commercieel succes zal zitten. In Yes Man zien we een man die zo vaak met zichzelf en zijn omgeving overhoop ligt, dat hij besluit een drastische gedragsverandering te ondergaan. Hij legt zich op om een jaar lang overal 'ja' op te zeggen. Aanvankelijk geeft dat hem een geweldig bevrijdend gevoel, maar na verloop van tijd ontdekt hij dat er ook nadelen aan zijn nieuwe gedrag kleven. Een thema die ons in ieder geval vertrouwd in de oren klinkt. In Liar Liar (1997) speelde Carrey eerder al een man die een flagrante gedragsverandering onderging - al ging het in die film om een pathologische leugenaar die zichzelf dwingt om nu eindelijk eens de waarheid te spreken. In de basis vertonen beide films echter bijzonder veel gelijkenissen.

    De regisseur van dienst is Peyton Reed (The Break-Up) en het script is van Nicholas Stoller (Fun With Dick and Jane) en Jarrad Paul. Stuk voor stuk mensen die eigenlijk vooral tv-makers zijn. De film is trouwens losjes gebaseerd op de biografie van humorist Danny Wallace (die een klein rolletje speelt in de film). Lezers van het boek beweren dat men de titel en het concept heeft overgenomen maar voor de rest alles heeft gewijzigd. Producent David Heyman ('Harry Potter'-reeks) moest met het oog op de financiële crisis bovendien beknibbelen op het budget. Zelfs Carrey, die doorgaans 33 procent van de opbrengsten opstrijkt, moest water bij de wijn doen en krijgt nu slechts een percentage van de winst nadat de kosten daar van afgetrokken zijn. De sukkelaar…

    De vrouwelijke hoofdrol in de film wordt vertolkt door Zooey Deschanel, een charmante en aangename verschijning, wiens ster momenteel rijzende is. Andere bekende gezichten in de film is de oude bekende Terence Stamp, Danny Masterson en Bradley Cooper. De score is verzorgd door dezelfde heren die verantwoordelijk waren voor de muziek voor de films Superbad (2007) en The 40 Year Old Virgin (2005), Lyle Workman en Mark Everett. De cinematografie is in handen van Robert D. Yeoman, die frequent samenwerkt met regisseur Wes Anderson. De bijdragen van al deze mensen kunnen niet voorkomen dat je bij het zien van de trailer en het lezen van de synopsis van deze film denkt: dit heb ik al eens eerder gezien. Ongetwijfeld grappig genoeg voor Carreys fans, maar ik ben niet zeker of bij ons de lachspieren nog zullen werken bij het zien van Yes Man die op 31 december 2008 in de zalen draait.

    *** Yes Man trailer ***

  • Top 10 Tips voor een geslaagde Oscar-Pronostiek

    Pin it!

    Op 22 januari 2008 zullen de Oscar-nominaties bekend gemaakt worden, een dag na de Razzie-nominaties. The Academy Awards wordt door velen uitgespuwd, maar diezelfde mensen zouden een gat in de lucht springen moesten zij ooit een nominatie krijgen. Het blijft tot op vandaag het meest bekeken award-show. Maar het is en blijft een "kunst" - wedstrijd, net zoals dat het geval is bij Cannes of het Sundance Festival, en heeft in tegenstelling tot die twee andere festivals, een eerder commercieel karakter. Dit sluit echter niet uit dat films als Brokeback Mountain en The Queen toch ook wel in de categorie van Beste Film verzeilen. Ik kijk er naar uit voor de show, de rode loper, de speeches, de stand-up comedy (dit jaar opnieuw gehost door Jon Stewart), en ook wel om achteraf dan te klagen dat ze een paar mensen over het hoofd hebben gezien. Maar ik neem het allemaal niet zo ernstig.

    En ieder jaar krijgen we dan ook een pronostiek van wie al dan niet genomineerd zal worden en/of Oscar-winnaar. En eigenlijk is het maken van zo’n een lijst niet zo een ingewikkeld procédé. Meer nog, je hoeft zelfs geen grote filmkenner te zijn om het bij het rechte eind te hebben. Hieronder vinden jullie een Top 10 van hoe je een Oscar-kandidaat kan voorspellen. Dit zal jullie zeker helpen wanneer je eventueel zou meedoen aan één of andere Oscar-poll.

    Top 10 Tips voor een geslaagde
    Oscar-Pronostiek

    1. Het is beter om geprezen te worden door enkelen, dan geliefd door allen

    Dit is niet enkel een levenswijsheid, maar tevens ook een regel bij de Best Picture-genomineerden. De voorschriften van The Academy luiden alsvolgt: elke Oscar-kiezer maakt een top 5 op van de voor hen Beste Film van het voorbije jaar. Maar de interpretatie van die stemmen is niet van numerieke aard. Alles draait rond de populariteit van bepaalde films. Concreet betekent dit dat prenten, die door velen op de eerste en tweede plaats worden gezet, in aanmerking komen voor Best Picture. De films die worden gekozen op de 3, 4 en 5 positie zijn minder (tot helemaal niet) van tel. Dus een film die numeriek meer wordt vermeld op de stembiljetten maakt minder kans om verkozen te worden, dan een film die een aantal keer op de eerste en tweede plaats staan. De passie moet overheersen boven de consensus. Dit heeft als gevolg dat kwalitatieve films als Walk the Line (2005) en Dreamgirls (2006) uit de boot vallen voor Best Picture. Op ieders zijn lijstje staan als 5de keuze volstaat dus niet.

    2. Films die je te cool vindt om genomineerd te worden voor Beste Film, zullen wel een nominatie krijgen voor Beste Script

    Het zijn de scenaristen die de intelligente films weten uit te pikken. De laatste jaren zijn dan ook films als Pan's Labyrinth, Children of Men, A History of Violence, The Squid and the Whale and Eternal Sunshine of the Spotless Mind genomineerd voor beste Scenario. In deze categorie zijn het sterke films die zegevieren, en is er geen plaats voor pop-idolen.

    Children of Men pic

    3. Regisseurs komen uit alle landen

    Het lijstje van de Beste Regisseurs van de Directors Guild of America zal in vele gevallen lijken op de lijst van Beste films, met dit verschil dat er altijd wel een Amerikaan zal sneuvelen voor de goede zaak; en dat is zorgen dat ook niet-Amarikaanse regisseurs zullen genomineerd worden, zelfs al komen 5 Amerikaanse cineasten met superieure filmprojecten. Dus als Scorsese, Spielberg, DePalma, Eastwood en Oliver Stone alle 5 afkomen met baanbrekende films, zal na een spelletje poker één van de regisseurs plaats moeten ruimen voor Stephen Frears of een andere niet-Amerikaan.

    4. Acteurs zijn emotionele wezens met een genereuze ingesteldheid

    Ze zijn verzot op nieuwkomers, zeer jonge of zeer oude acteurs, de betrouwbare acteur met lange carrière of met een ontroerende geschiedenis, de koppige en/of vaak ondergewaardeerde veteraan, acteurs met een uitgesproken accent of met een bijzonder (lees: lelijk) uiterlijk. Acteurs die kans maken op een nominatie moeten in drama’s hebben meegespeeld waarin ze hun glamour-imago doorbreken met hartverscheurende scènes.

    5. Mooi is beter dan baanbrekend

    En deze regel geldt voor heel wat categorieën. Wie "mooi" zegt, zegt ook vaak 'meer budget'. Daar ligt het grote verschil met heel wat andere integere filmfestivals die vaak niet te imponeren zijn met productiemiddelen, maar wel met inhoud en karakterontwikkeling. Daarom heb je heel wat filmscholen bij ons die de regel handhaven dat iedereen zijn eindwerk moet zien te realiseren met gelijke middelen, om zo te voorkomen dat rijke studenten plots 75'000 euro steken in hun eindwerk en zo meteen iedereen de ogen kan uitsteken met technisch vernuft. Maar grote regisseurs herken je door hun slagkracht in kleine low-budget projecten. Maar de oscars is nu eenmaal een glamour-show en zij hebben geen boodschap aan "less is more". Kijk maar naar de categorie van Cinematography, Art Direction, Costume Design, … Periode films winnen op hedendaagse prenten, uitbundigheid haalt het van eenvoud en ongewoon is beter dan intelligent of grimmig. De categorie Cinematography is iets meer mee met de moderne tijd, maar zij hebben ooit The Godfather I & II op een onvergeeflijke manier over het hoofd gezien en zelfs niet genomineerd (Cabaret en The Towering Inferno kregen de oscar voor beste Cinematografie). En wat met het verschil tussen art-direction en cgi? Wees gerust, de meesten die hun stem uitbrengen hebben geen flauw benul wat echt is en wat uit een computer komt.

    pic 01

    6. Hecht geen belang aan de enkeling die hoog van de toren blaast

    Het is een terugkerend fenomeen dat de laatste jaren zijn oorsprong vindt op de filmblogs en filmforums. Films waar je – in tegenstelling tot de massa - verzot op bent, komen zelden voor bij Oscarnominaties. Ook films die je vreselijk vind (bekijk binnenkort mijn top 10 van de Slechtste Films van 2007) kunnen wel eens de één of andere nominatie op zak steken. Het is niet omdat jij een film als meesterwerk aanschouwt, dat de anderen allemaal idioten zijn.

    7. Breng de internet-lobby in persectief

    Oscar-stemmers houden geen rekening met de honderden filmsites die elk hun beste films prijzen. Ze hebben het te druk met hun geld te spenderen aan luxe goederen of films te maken. Twee films worden momenteel al uitgeroepen dat Beste Film van het jaar; There Will Be Blood (2007) en No Country for Old Men (2007). Maar het zou goed kunnen dat deze twee films niet worden genomineerd voor Beste Film. Ik heb ze nog niet gezien, maar de trailers zien er indrukwekkend uit. Toekomst zal uitwijzen of ze erkend zullen worden.

    No Country for Old Men pic

    8. Ontcijfer de marketing-taal

    Let op de volgende beweringen tijdens de promo-maanden: "Insiders zeggen…" (lees: een marketeer heeft ons verteld dat), "Het woord op de straat is…" (lees: wij denken dat) "X wordt verkocht aan 30 landen" (lees: de amateurfilm van mijn buurman kan verkocht worden aan 192 landen, maar dat wil niets zeggen over de waarde van een film) "X heeft in zijn eerste week Y aantal bezoekers getrokken naar de bioscoop" (lees: kwaliteit is niet evenredig met het aantal bezoekers – maar dit is altijd goede promotie gezien de massa op dat vlak geen referentiekader heeft) "De stemmers neigen te gaan naar …" (lees: ik sta hier schaamteloos uit mijn duim te zuigen)…

    9. Wees sceptisch tegenover statistieken

    Als een pronostikeur begint met: "Reeds 4 keer in de geschiedenis heeft een actrice die genomineerd is voor een Golden Globe, maar niet won, maar getipt was door de New York Times dan zal deze actrice …" dan heeft hij te hard zitten zwoegen. Mathematische theorieën zijn ondergeschikt aan gezonde instincten.

    10. Regelmatig eens een filmpje meepikken helpt

    Ik kan hier niet genoeg de nadruk op leggen. Een geslaagde pronostiek begint met kennis van zaken.

  • Wat je niet mocht missen in 2004

    Pin it!

    Laat ik misschien deze post beginnen met alle bezoekers een Zalige Kerst toe te wensen. We naderen het einde van 2004 en de tijd is rijp voor een kort filmoverzicht van het beste uit het voorbijgaande jaar.

    Vaak lees je op verschillende sites de meest uiteenlopende voorkeuren. Laten we deze diversiteit dus ondersteunen en daarvoor stelt Boy Meets Girl een persoonlijke top 10 samen van de films die bij ons zijn uitgekomen.

    Het jaar 2004 zal de geschiedenis ingaan als een grand-cru jaar, met veel verrassingen, zowel bij de blockbusters, als bij de kleine onafhankelijke producties. Het is bijgevolg heel ingewikkeld om er 10 uit te pikken. Dus heb ik eerst een lijstje gemaakt van een honderdtal favorieten en daarna beginnen schrapen.

    Het resultaat is wat het is, een persoonlijke voorkeur. Misschien delen jullie mijn mening, misschien absoluut niet.

    Het Beste uit 2004

    10. Old Boy van Park Chan-wook
    Dat de vernieuwing vooral uit Azië komt was zelfs te merken aan de kleine filmproducties. Op een gewaagde en virtuoze manier ontrafelt hij de geknelde psychologie van een man in een gecontroleerde en gemanipuleerde wereld.

    9. The Incredibles van Brad Bird
    Misschien wel de eerste grote postmoderne animatiefilm die op een schitterende manier de retro-futuristische alledaagsheid mengt met super-hero actie met knipoogjes naar het exotische van de eerste James Bond films.

    8. Shaun of the Dead van Edgar Wright
    Voor mij de revelatie uit Groot-Brittannië en zal zonder enige twijfel een cult-klassieker worden. In tegenstelling tot de remake van Dawn of the Dead herwerkt op een hilarische manier de zombie film.

    7. La Mala Educación van Pedro Almodóvar
    Aangrijpende film van een cineast die ons op een geniale manier verleidt met poëtische kunstzinnigheid en obsessionele passie. Het is touwens de eerste film noir waar de femme fatale een man is.

    6. 2046 van Wong Kar-Wai
    De regisseur die na In the Mood For Love een opera regisseert van melancholie waar de liefde universeel, tijdloos en onvergetelijk worden. Een film om te gaan zien en honderd keer opnieuw te zien.

    5. Hero van Zhang Yimou
    Gewoon een apotheose van pure schoonheid, waar de actie en de oosterse-vechtkunst op een poëtische en filosofische manier vertaald worden voor een breed publiek.

    4. Collateral van Michael Mann
    Ik snap niet dat je een lijstje kan maken van de beste films in 2004 en deze elegante, abstracte en lyrische film over het hoofd kan zien, van de meester van de politie-actiethrillers. Een aangrijpend portet over eenzaamheid en gebroken dromen.

    3. Eternal Sunshine of the Spotless Mind van Michel Gondry
    In een periode waar alle verhalen al honderden keren zijn verteld en waar Hollywood hopeloos zit te remaken, sequelen en prequelen is hier een film die zich ontdoet van elk symbool en die ons uitnodigt om te genieten van koude liefde die tot niets zal leiden. Gemaakt door een gek (Gondry), geschreven door een gek (Kaufman) en geacteerd door de grootste gek in Hollywood (Carrey).

    2. The Lord of the Rings: The Return of the King van Peter Jackson
    Superlatieven ontbreken me om deze film te beschrijven, maar dit is de kroon op het werk van een monumentale trilogie. In tegenstelling tot Eternal Sunshine is deze film een apotheose van de symboliek. Een pure spektakelfilm, vol met emotie, spanning en intimiteit. Buitengewone adembenemende cinema!

    1. Spider-Man 2 van Sam Raimi
    Er valt niet over te discussiëren, deze film is uitmuntend. Het is trouwens de eerste blockbuster die zichzelf in vraag stelt. Een knap verhaal met een sterke dramatische structuur die zich niet laat misleiden of gijzelen door zijn adembenemende speciale effecten. Gewoon betoverend!

  • Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het was een leuke verrassing op het Filmfestival van Gent, en dus mocht deze film niet ontbreken aan de Film Blog. Moest je uw ex-vriendin of ex-vriend, die nog steeds in uw hoofd op hol brengt, kunnen wissen uit je geheugen, zou je het dan ook doen? Dat is het concept van de nieuwste wervelende en brillante hersenkronkel van scenarist Charlie Kaufman, Eternal Sunshine of a Spotless Mind (2004). Wat mij het meest fascineert in de film van Michael Gondry (Human Nature) is die gecontroleerde chaos. Het is alsof de camera over zijn eigen statief en tussenin de belichting valt en nog steeds de lens kan richten op de emoties van verwarring, frustraties en eenzaamheid die de acteurs beleven.

    elijah wood,eternal sunshine of the spotless mind,michael gondry,charlie kaufman,pierre bismuth,jim carrey,kate winslet,tom wilkinson,javier bardem

    Alles lijkt zo wanordelijk en toch zo precies in elkaar gestoken dat niemand de genialiteit van de mannen nauwelijks kan ontkennen. En ik zeg mannen, want de stuwende kracht is niet enkel van de regisseur maar vooral van de "neorealist" Charlie Kaufman (scenarist van Being John Malkovich, Adaptation, Confessions of a Dangerous Mind, Human Nature), die het hallucinant verhaal brengt van Joel (gespeeld door Jim Carrey), een verlegen en introvert iemand die op een dag smoor wordt op Clementine (Kate Winslet). Ze zijn bijna letterlijk elkaars tegenpolen, zowel fysiek als innerlijk. Joel is een schuchter en ingetogen tekenaar die bijna de ganse film met een wollen muts rondloopt, terwijl Clementine een spontane flapuit is die om de zoveel dagen van haarkleur verandert met de meest waanzinnige kleuren. De twee zien elkaar wel zitten, maar blijven ook onzeker over elkaar.

    Clementine heeft Joel laten zitten en haar herinneringen over die turbulente relatie laten wissen met een nieuwe revolutionaire techniek, waarbij elk spoor van haar ex-vriend compleet kan verdwijnen. Alle herinneringen die komen van een associatie met een object, of herinneringen die verborgen zitten in het onderbewustzijn, worden hierbij met chirurgische precisie weggehaald. Joel die het nieuws bruusk te weten komt beslist in een daad van wanhoop om net hetzelfde te doen. Tijdens een lange nacht bij hem thuis zetten twee technici zich aan het werk en vernietigen, net zoals bij een videospelletje, elk spoor van Clementine in het hoofd van de onder narcose liggende Joel. De rest van de film speelt zich af in zijn hoofd, waar hij zich plots gaat bedenken. Hij beseft dat die magische interactie tussen hen niet verloren mag gaan. Maar ondertussen is het proces in werking gezet en probeert een van de technici (gespeeld door Elijah Wood) al die informatie te gebruiken om Clementine voor zich te winnen.

    Van wis-praktijken gesproken moet ik bekennen dat Jim Carrey, in een opnieuw voortreffelijke rol, zijn verleden als Pet Detective of The Mask echt wel probeert te wissen, na films als Truman Show, The Majestic of Man on the Moon. In deze film blijft niets meer over van zijn verleden en is die explosie van energie overgegaan op Kate Winslet. Maar dit is ook een bewijs van het talent van Carrey die, met een verdwaalde blik zijn personage doseert en nooit echt in een karikatuur valt. Kate Winslet speelt eveneens heel overtuigend haar rol en komt zowel heel ontroerend als agressief uit de hoek. Ook zij smijt haar strak Engelse keurslijf van haar af en werpt zich volledig in de fluorescente Clementine met een zwaar Amerikaans accent. Maar ook alle andere rollen zijn bijzonder goed vertolkt en alles valt exact in de toon van de film, wat uiteraard te danken is aan het scherpe regiewerk van Gondry.

    Het verhaal is kenmerkend voor Kaufman, die zich thuis voelt in psychologische en emotionele labyrinten, waar het verhaal ergens begint en waar plots alles een andere wending krijgt die het voorgaande een nieuwe dimensie bezorgt, om dan opnieuw nog eens alles binnenstebuiten te plooien. Joel wil in het begin van de film iets neerpennen in zijn dagboek, maar merkt dat er een pagina is uitgescheurd, en dit projecteert ons in een wereld waar geen einde kan zijn. Waar mensen elkaar oneindig lang kunnen ontmoeten en opnieuw elkaar verlaten. Gezien er geen herinneringen bestaan kan er ook niet geleerd worden uit elkaars fouten. Het concept van geheugen wissen is uiteraard niet nieuw, en science-fiction films zoals Verhoevens Total Recall hebben al geëxperimenteerd met het gegeven, maar nog nooit is alles zo efficiënt getuned op intermenselijke emoties. Hier is geen plaats voor Memento of Alzheimer-achtige scenes, maar wel ruimte voor gevoelens en een gezonde dosis levensfilosofie. Het brengt ons terug naar onze, soms verwarde gevoelens. Mensen hebben nood aan gezelschap en liefde, en gaan soms tegen alle normen van het gezond verstand in, om er naar opzoek te gaan.

    De film zit boordevol humor, zowel situationeel als in de zalige dialogen. Op een gegeven moment vraagt Joel aan de dokter: "Is there any danger of brain damage?" De dokter antwoordt heel koel: "Well, technically speaking, the procedure is brain damage. On par with a night of heavy drinking. Nothing you'll miss." Geruststellende woorden, niet?

    Eternal Sunshine of the Spotless Mind animated pictureEternal Sunshine of the Spotless Mind animated pictureEternal Sunshine of the Spotless Mind animated picture
    Eternal Sunshine of the Spotless Mind animated pictureEternal Sunshine of the Spotless Mind animated pictureEternal Sunshine of the Spotless Mind animated picture
    © Focus Features

    De verborgen relatie tussen de nevenpersonages Dr. Howard Mierzwiak (gespeeld door Tom Wilkinson) en Mary (Kisten Dunst) zorgt ervoor dat de film een zoveelste onvoorspelbare wending krijgt die alles een richting kan geven. Hoe alles zal uitdraaien ligt nu aan hen. Op het einde zegt Joel: "I don't see anything I don't like about you." Clementine antwoordt: “But you will! But you will, and I'll get bored with you and feel trapped, because that's what happens with me.” Maar het kan Joel niet schelen, en hij zegt kort; "okay." Is dit niet waar liefde om draait? Joel heeft in zijn gevecht met de wismachine al de goede momenten die ze hebben gehad kunnen herleven, en wil deze niet verliezen. En de sleutel tot alles zijn de magische woorden die Clementine in de oren fluisterde van Joel: "Meet me in Montauk." Zonder de welke het gehele avontuur misschien nooit had kunnen bestaan. Een spoor dat niet kon gewist worden en die alles bij elkaar bracht.

    De film is niet bepaald hartverwarmend, en de kille en ruwe fotografie speelt daar ook zeker een factor in, maar zit barstensvol creatieve ideeën en visueel uitdagende scènes. Zonder dat de effecten de bovenhand nemen, is de wereld die Gondry en Kaufman hebben geschapen uitzinnig knap. Niet enkel de scènes waar Joel terugkeert naar zijn herinneringen als kleine jongen (met uitvergroot meubilair zoals we dit al konden aanschouwen bij de Hobbits in LOTR), maar in het bijzonder ook de scènes waar we het wis-proces letterlijk in werking zien. In de bibliotheek zien we de titels van de boeken verdwijnen vooraleer het gehele boekenrek in mist opgaat of de camera travelt van de bibliotheek naar een huiskamer zonder we de indruk hebben dat er geknipt wordt. Dit toont aan hoe fijnzinnig de film is gemaakt en weerspiegelt in zekere zin ook de achtergrond van Gondry als videoclip-veteraan met clips voor oa., Björk en The Chemical Brothers.

    Eternal Sunshine of the Spotless Mind is misschien wel een wat donkere film, maar de ingenieuze inventiviteit wat we in deze romantische komedie kunnen aantreffen is van een zeer smaakvol en hoog niveau. De film vindt een perfecte balans tussen de medische analyse en de menselijke gevoelens, waarin uiteindelijk het laatste de bovenhand krijgt. Maar de film verschilt van de meeste romantische komedies door af te zien van de typische emotionele scènes. Als het de bedoeling was om Joel en Clementine als koppel te zien evolueren en groeien, dan had de film zijn pijlen gericht op de passionele interacties tussen beide. Wat in de film niet het geval was. Eternal Sunshine of the Spotless Mind gaat niet over de blinde liefde die alles zal overwinnen, maar wel over de zwakheden en stommiteiten van verliefde koppels die soms een leven lang hun tijd verspillen aan destructieve, dwaze relaties. Een soort koud-buffet die verondersteld is om koud opgediend te worden. En koud kan als afwisseling bijzonder goed smaken.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 9 oktober 2004

     

    *** Eternal Sunshine of the Spotless Mind trailer ***